ระบบลูกดกไร้พ่าย - ตอนที่ 126 คนอื่นอาจปล่อยไปได้ แต่ตระกูลกู้ ไม่!
ตอนที่ 126 คนอื่นอาจปล่อยไปได้ แต่ตระกูลกู้ ไม่!
เริ่มต้นจากผู้อาวุโสของตระกูลขอบเขตจักรพรรดิผู้นั้น
เหล่าผู้นำของตระกูลและนิกายต่าง ๆ ที่อยู่เบื้องหลังองค์หญิงเก้าต่างทยอยนำกองกำลังชั้นยอดขึ้นเรือวิญญาณ และเคลื่อนเข้าสู่ฝ่ายขององค์ชายสาม
จนกระทั่งท้ายที่สุด
แม้แต่นิกายเมฆาสวรรค์ที่เปรียบเสมือนเสาหลักของฝ่ายองค์หญิงเก้าก็หันไปร่วมมือกับองค์ชายสาม โดยมีผู้อาวุโสหยุนเทียนเป็นผู้นำ ทั้งยังแสดงท่าทีรีบร้อนที่จะเข้าร่วม
ในชั่วพริบตา
จำนวนเรือวิญญาณที่ยังคงอยู่เบื้องหลังองค์หญิงเก้าลดลงไปถึงเจ็ดส่วนจากทั้งหมด
“นี่… พี่น้องผู้ฝึกตนทั้งหลาย? ท่านผู้อาวุโสทำไมถึงเป็นเช่นนี้? องค์หญิงเก้าปฏิบัติต่อทุกท่านด้วยความดีเสมอมา!”
เหล่าผู้นำของกองกำลังที่ยังคงภักดีต่อองค์หญิงเก้าต่างพูดออกมาอย่างอดไม่ได้
แม้องค์หญิงเก้าจะไม่ได้กล่าวอะไร แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความสับสน ไม่เข้าใจ และความโกรธแค้นที่ไม่อาจปิดบัง
“ฝ่าบาทอย่าโกรธพวกเราเลย พวกเราก็แค่ทำตามคำสั่ง สถานการณ์เป็นเช่นนี้แล้ว ใครจะทำอะไรได้เล่า?”
เรือวิญญาณลำสุดท้ายที่จากไปคือเรือของนิกายเมฆาสวรรค์ เย่เหยียน ผู้เป็นผู้นำก้มหน้าไม่กล้ามององค์หญิงเก้า เขาเพียงโค้งคำนับด้วยความละอายใจราวกับเป็นการขอโทษ แล้วสั่งการให้กองกำลังของเขาติดตามผู้อาวุโสเข้าร่วมกับฝ่ายองค์ชายสาม
ในเวลาเพียงหนึ่งธูปเผา
กำลังพลของทั้งสองฝ่ายที่เคยดูทัดเทียมกันก็พลิกผันไปโดยสิ้นเชิง
ฝ่ายองค์หญิงเก้า แม้จะรวมถึงตระกูลกู้ที่เข้าร่วมล่าสุดก็มีเพียงไม่กี่ร้อยคน
ขณะที่ฝ่ายองค์ชายสาม มีกองกำลังรวมถึงผู้ฝึกตนขอบเขตราชาและจักรพรรดิ มีจำนวนมหาศาลเกินหนึ่งหมื่นคน เปี่ยมด้วยอำนาจและความน่าเกรงขาม
“น้องเก้า เจ้าคิดหรือว่าตอนนี้เจ้าจะยังมีโอกาสแข่งขันกับข้า?”
องค์ชายสามกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ดวงตาเต็มไปด้วยความสะใจ ขณะที่มององค์หญิงเก้าด้วยท่าทีผู้ชนะ
แต่เขาก็มีเหตุผลที่จะมั่นใจเช่นนั้น
ผู้ที่ยังคงอยู่เบื้องหลังองค์หญิงเก้า เช่น ตระกูลหลิน และตระกูลกู้ มีเพียงไม่กี่ตระกูลที่จงรักภักดีจริง ๆ
ส่วนตระกูลและนิกายอื่น ๆ ที่ยังไม่ได้ทรยศ ไม่ใช่เพราะความภักดี แต่เพราะองค์ชายสามไม่ได้ให้ความสำคัญพอจะดึงพวกเขาเข้าร่วมด้วยซ้ำ
หากองค์ชายสามใช้วิธีการอีกเพียงเล็กน้อย…
ในตอนนี้ เหล่าผู้ฝึกตนที่ยังคงยืนอยู่เบื้องหลังองค์หญิงเก้า จะสามารถรวบรวมได้ถึงร้อยคนหรือไม่นั้น ยังเป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบ
“พี่สาม… วันนี้น้องเก้าได้เห็นวิธีการของท่านอย่างแท้จริง! ในเมื่อสถานการณ์มาถึงจุดนี้…ก็มาเถิด สู้กันสักครั้ง”
องค์หญิงเก้าสูดลมหายใจลึก
ความโศกเศร้าและความโกรธในดวงตาของนางค่อย ๆ หายไป แทนที่ด้วยความมุ่งมั่น
ความมุ่งมั่นที่จะสู้จนตัวตาย!
เหล่าผู้ฝึกตนที่ยังคงยืนหยัดอยู่ข้างนางก็เช่นกัน
ในสถานการณ์เช่นนี้ การขออภัยโทษคงไม่มีความหมายอีกต่อไป มีแต่การสู้จนสุดกำลังเท่านั้นที่อาจทำให้พวกเขาคงเกียรติไว้ได้
แต่เมื่อองค์ชายสามเห็นท่าทีที่มุ่งมั่นของพวกเขา กลับหัวเราะออกมา
สิ่งที่เขาต้องการเห็นคือการล่มสลายอย่างสิ้นเชิงขององค์หญิงเก้าและพรรคพวก ไม่ใช่ความมุ่งมั่นที่จะสู้จนตัวตาย
“น้องเก้า ไยต้องรีบร้อนจะสู้กันด้วยเล่า? เจ้าไม่สงสัยบ้างหรือว่าทำไมพวกนิกายเมฆาสวรรค์ถึงทรยศเจ้า?”
“อะไรนะ?”
องค์หญิงเก้า และเหล่าผู้จงรักภักดีที่เหลืออยู่ต่างนิ่งงัน และเงยหน้าขึ้นมอง
องค์ชายสามยิ้มบาง ยกมือขึ้นให้เจี้ยนจิ่วที่อยู่เบื้องหลังปรากฏตัว
“พวกเจ้ารู้หรือไม่ ว่าเจี้ยนจิ่วผู้นี้มีชื่อจริงว่าอะไร?”
“ชื่อจริง?”
เมื่อเห็นเจี้ยนจิ่วปรากฎตัว
เหล่าผู้คนฝ่ายองค์หญิงเก้าต่างตกตะลึง
พวกเขารู้จักตัวตนของเจี้ยนจิ่วดี โดยเฉพาะกลุ่มที่จงรักภักดีต่อองค์หญิงเก้าในตระกูลหลิน ยิ่งมีภาพจำที่ชัดเจน
บุตรีตระกูลหลิน หลินเยาเยวี่ย ผู้ถูกขนานนามว่าอัจฉริยะอันดับหนึ่งของจักรวรรดิ เคยพ่ายแพ้อย่างหมดรูปต่อชายผู้นี้
แต่ในเวลาต่อมา เจี้ยนจิ่วกลับถูกผู้เยาว์จากตระกูลกู้เอาชนะได้อย่างง่ายดาย
แล้วทำไมองค์ชายสามที่มีนิสัยเย็นชาเช่นนั้น จึงยังอดทนเก็บเขาไว้ในกลุ่มของตน และยังดูเหมือนจะให้ความสำคัญอีกด้วย?
“สงสัยหรือ? ไม่เข้าใจใช่หรือไม่?”
“เอาเถิด ข้าจะบอกให้พวกเจ้าได้รู้กัน!”
องค์ชายสามมองท่าทีสงสัยของทุกคนก่อนหัวเราะเย็นชา
“เจี้ยนจิ่วผู้นี้ ชื่อจริงของเขาคือ…ตานไถจิ่ว!”
“ตานไถจิ่ว… ตระกูลตานไถ!?”
เมื่อได้ยินชื่อนี้
ไม่เพียงแต่เหล่าผู้ฝึกตนฝ่ายองค์หญิงเก้า แม้แต่จักรพรรดิเทพสายฟ้าเองยังต้องเปลี่ยนสีหน้าด้วยความตกใจ พร้อมอุทานเสียงดัง!
“ตระกูลตานไถ? เข้าร่วมกับท่านหรือ? เป็นไปได้อย่างไรกัน!?”
ตระกูลตานไถ ชื่อนี้เป็นที่คุ้นเคยของทุกคนในที่นี้
แม้แต่ราชวงศ์เทพมายา เมื่อเปรียบเทียบกับตระกูลนี้ยังต้องยอมรับว่าเป็นรอง
เพราะถึงแม้ราชวงศ์เทพมายาจะมีจักรพรรดิเทพสามองค์ รวมถึงจักรพรรดิเทพเมิ่งที่สิ้นพระชนม์ไปแล้ว
แต่ตระกูลตานไถกลับมีจักรพรรดิเทพถึงเจ็ดองค์!
และบรรพบุรุษของตระกูลตานไถ ตามตำนานกล่าวว่า ท่านได้บรรลุถึงขอบเขตสูงสุดของจักรพรรดิเทพ และสามารถก้าวเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ได้ทุกเมื่อ
ตระกูลเช่นนี้ สำหรับทุกตระกูลและนิกายในจักรวรรดิเทพมายา เปรียบเสมือนราชาไร้บัลลังก์
เหตุที่ไม่มีใครคาดคิดถึงพวกเขา เพราะตระกูลตานไถเก็บตัวอย่างยิ่งใหญ่ ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับความขัดแย้งในดินแดนนี้
แม้แต่ในช่วงที่จักรวรรดิเทพมายาถูกสถาปนาขึ้น ตระกูลตานไถก็เพียงส่งตัวแทนมาพบปะกับจักรพรรดิเทพเมิ่งในเชิงสัญลักษณ์ และจากนั้นก็หายตัวไป
แต่บัดนี้
พวกเขาปรากฏตัวอีกครั้ง และเข้าร่วมสนับสนุน… องค์ชายสาม!?
เหล่าผู้ติดตามองค์หญิงเก้า รวมถึงเหล่าผู้ฝึกตนในเมืองหลวงต่างตกตะลึง
แต่เมื่อได้สติกลับมา
ผู้ฝึกตนในเมืองหลวงที่มองดูสถานการณ์ หันมามองฝ่ายองค์หญิงเก้าด้วยสายตาเวทนา
“ศึกครั้งนี้ ผลลัพธ์คงชัดเจนตั้งแต่แรกแล้ว”
“จริงด้วย! เมื่อองค์ชายสามได้รับการสนับสนุนจากตระกูลตานไถ การที่นิกายเมฆาสวรรค์ทรยศก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร”
“ใครจะเถียงได้? แม้แต่นิกายเมฆาสวรรค์จะไม่ทรยศ ผลลัพธ์ก็ไม่ต่างกัน ทุกคนก็ต้องตายมากขึ้นเท่านั้น!”
เหล่าผู้ฝึกตนในเมืองหลวงต่างพากันส่ายหัว และเตรียมยอมรับการขึ้นครองบัลลังก์ขององค์ชายสาม
ฝ่ายองค์หญิงเก้ากลับตกอยู่ในสภาพหมดกำลังใจ
เมื่อได้ยินการสนทนาของเหล่าผู้ฝึกตนในเมืองหลวง องค์หญิงเก้าเพียงยิ้มอย่างขมขื่น หันกลับมามองผู้ติดตามที่ยังภักดีด้วยสายตาแห่งความขอโทษ ก่อนจะกล่าวด้วยท่าทีสงบหลังจากยอมรับความพ่ายแพ้
“พี่สาม ท่านช่างมีฝีมือ ข้ายอมแพ้แล้ว”
“ขอเพียงท่านได้โปรดไว้ชีวิตเหล่าผู้ติดตามของข้า”
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”
เมื่อเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังขององค์หญิงเก้า
และเหล่าผู้ติดตามของนางจากตระกูลหลินและอื่น ๆ ที่มีแต่ความหวาดกลัว
หัวใจขององค์ชายสามเต็มไปด้วยความสุขที่ทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อได้ยินองค์หญิงเก้ากล่าวยอมแพ้พร้อมโค้งคำนับ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสะใจ เขายกมืออย่างอารมณ์ดีพร้อมหัวเราะเบา ๆ ด้วยท่าทีของผู้ชนะ
“น้องเก้า เจ้าไม่ต้องกังวล! ในเมื่อเจ้ายอมแพ้แล้ว ข้า…ไม่สิ จักรพรรดิผู้นี้จะลงมือฆ่าล้างเจ้าอย่างไร้ปรานีได้อย่างไร?”
“แต่ทว่า…”
องค์ชายสามกล่าวต่อ
สายตาของเขาไม่ได้หยุดอยู่ที่องค์หญิงเก้า แต่กลับมองข้ามไปยังเรือวิญญาณของกู้ฉางชิงและตระกูลกู้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอาฆาตและเจตนาสังหาร
“ตระกูลกู้แห่งชางหมิง… ฮึ! เมื่อไม่นานมานี้ ตระกูลกู้ของเจ้าโดดเด่นเสียเหลือเกิน!”
“ไม่ใช่เพียงครั้งเดียวที่พวกเจ้ากล้าดูหมิ่นข้า มันสนุกมากนักหรือ?”
“กู้ฉางชิงใช่หรือไม่? ชื่อนี้น่ะ!”
องค์ชายสามจ้องมองไปยังกู้ฉางชิง ผู้ยืนอยู่บนเรือวิญญาณด้วยท่าทีองอาจ ราวกับเซียนในชุดสีขาว
ในดวงตาขององค์ชายสามเผยให้เห็นความอิจฉาที่ซ่อนอยู่ ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย ราวกับแมวกำลังล้อเล่นกับหนู
“เจ้ากู้ฉางชิง เจ้าตอนนี้รู้สึกเสียใจบ้างหรือไม่?”
“แต่…”
เขาพลิกคำพูดในทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้กู้ฉางชิงตอบโต้
“แต่ถึงเจ้าเสียใจตอนนี้ มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว”
สีหน้าขององค์ชายสามเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นและดุร้ายขึ้น
“ข้าสามารถไว้ชีวิตน้องเก้าได้ และอาจละเว้นคนโง่ที่ติดตามนาง แต่สำหรับตระกูลกู้ ตั้งแต่วันที่เจ้าสังหารทูตของข้า…ผลลัพธ์ของเจ้าก็ได้ถูกกำหนดไว้แล้ว!”
“ข้าจะล้างบางตระกูลกู้ทั้งตระกูล!”
“ล้างบางทั้งตระกูล?”
เมื่อได้ยินคำพูดที่เต็มไปด้วยความอาฆาตขององค์ชายสาม
องค์หญิงเก้าที่เดิมโล่งใจเมื่อได้ยินว่าองค์ชายสามจะไว้ชีวิตผู้ติดตามของนาง สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันที นางรีบลุกขึ้นพยายามจะหยุดเขา
แต่ก่อนที่นางจะได้ทำสิ่งใด
“ตูม!”
จักรพรรดิเทพแห่งราชวงศ์ที่ยืนอยู่เบื้องหลังองค์ชายสามส่งเสียงเยือกเย็น พร้อมปลดปล่อยแรงกดดันอันหนักหน่วงราวกับขุนเขา กดทับลงบนผู้ติดตามขององค์หญิงเก้าจนพวกเขาแทบขยับไม่ได้
“เป็นข้าเอง…ที่ทำให้ตระกูลกู้ต้องพบจุดจบเช่นนี้!”
องค์หญิงเก้ากล่าวพร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความขมขื่น
“หากข้ารู้เช่นนี้ ข้าคงไม่ควรดึงตระกูลกู้เข้ามาเกี่ยวข้อง ไม่เช่นนั้นพวกเขาก็คงไม่ต้องพบกับชะตากรรมเช่นนี้!”
ในช่วงเวลาที่องค์หญิงเก้ารู้สึกสิ้นหวัง
กู้ฉางชิงกลับหัวเราะ “ล้างบางทั้งตระกูล? เสียใจ?”
เขาไม่ได้สนใจคำพูดขององค์ชายสาม แต่กลับมองไปยังองค์หญิงเก้าที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง พร้อมยิ้มบางเบา
“องค์หญิงเก้า ตอนนี้ยังเร็วเกินไปที่จะยอมแพ้”
“เมื่อมีข้าอยู่ ท่านจะยอมแพ้ไม่ได้”
กล่าวจบ
สายตาของกู้ฉางชิงเปลี่ยนไปยังองค์ชายสาม ก่อนจะยกมือขึ้นเล็กน้อย และชี้นิ้วเพียงนิ้วเดียว
“องค์ชายสาม เจ้าทำได้ดีทีเดียว การเดินเกมของเจ้านับว่าน่าสนใจ ทั้งการดึงตระกูลตานไถเข้ามาร่วมมือลับ ๆ แล้วยังเชื่อมโยงกับกลุ่มต่าง ๆ ในฝ่ายองค์หญิงเก้าให้ทรยศ และในวันนี้ก็เผยไพ่ตายออกมา เพื่อทำลายขวัญกำลังใจของพวกที่เหลือ”
“ทุกก้าวที่เจ้าเดินมา ถือว่ายอดเยี่ยม”
“แต่ที่น่าเสียดายคือเจ้าพลาดไปหนึ่งก้าว และก้าวนั้น เจ้าพลาดตั้งแต่ต้นแล้ว”
องค์ชายสามมองกู้ฉางชิงด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ราวกับมองตัวตลก
“อย่าบอกนะว่า เจ้าหมายถึงก้าวที่ข้าบีบให้ตระกูลกู้แยกตัวออกไป?”
“ใช่”
กู้ฉางชิงพยักหน้าเล็กน้อย
“ฮ่า! ตระกูลกู้คงเสียสติไปแล้วสินะ?”
“ก็แค่ตัวตลก”
เหล่าผู้ฝึกตนที่อยู่เบื้องหลังองค์ชายสาม โดยเฉพาะผู้อาวุโสหยุนเทียนที่ทรยศ ต่างหัวเราะเยาะอย่างเสียงดัง พร้อมคำพูดที่เต็มไปด้วยการดูถูก
แต่ท่ามกลางเสียงหัวเราะเหล่านั้น
กู้ฉางชิงยังคงสงบนิ่ง ยกมือขึ้นเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปยังกลุ่มของผู้อาวุโสหยุนเทียนที่หัวเราะเสียงดังที่สุด พร้อมรอยยิ้มลึกลับ
แล้วทันใดนั้น
เบื้องล่างเมฆา ท่ามกลางสายตาที่ตื่นตระหนกของเหล่าผู้ฝึกตนในเมืองหลวง และความตกตะลึงของฝ่ายองค์หญิงเก้า
พลังวิญญาณจากฝ่ามือของกู้ฉางชิงพุ่งกระจายออกมา เกิดเป็นรัศมีแห่งแสงขนาดมหึมาราวพันจั้ง ประทับลงด้วยพลังราวภูเขาทลาย
เพียงชั่วพริบตา รัศมีนั้นก็พุ่งทะลุผ่านกองกำลังขององค์ชายสามที่อยู่เบื้องหลัง!
เมื่อรอยฝ่ามือพลังวิญญาณนั้นจางหายไป
ทุกคนต่างมองเห็นภาพที่น่าตกตะลึง กองทัพที่เคยยิ่งใหญ่ขององค์ชายสามซึ่งอยู่เบื้องหลัง บัดนี้ได้หายไปถึงหนึ่งในสาม
“เพียงแค่หนึ่งฝ่ามือ…”
“ยอดผู้ฝึกตนสามพันคนถูกกำจัด?”