ระบบลูกดกไร้พ่าย - ตอนที่ 107 แค่ผู้อาวุโสรับศิษย์
ตอนที่ 107 แค่ผู้อาวุโสรับศิษย์
“เจ้ากู้ซานนี่มันเกินไปจริง ๆ แม้แต่ผู้อาวุโสรับศิษย์ยังทนดูไม่ไหว”
เหล่าศิษย์รุ่นเยาว์บนเรือวิญญาณอีกสองลำที่ไม่รู้จักกู้ฉางชิง ต่างเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นเพียงผู้อาวุโสรับศิษย์จากสายหลัก
แต่สำหรับผู้ที่รู้จักกู้ฉางชิงบนเรือวิญญาณของกู้หง ต่างรู้สึกสนุกกับเหตุการณ์นี้
“จบแล้วล่ะกู้ซาน”
หากเป็นเพียงแค่สร้างความไม่พอใจให้กับผู้อาวุโสทั่วไป ด้วยพรสวรรค์ของกู้ซาน ก็อาจไม่เกิดผลอะไรมากนัก แต่ถ้าทำให้ท่านชายฉางชิงไม่พอใจล่ะก็…
“เจ้าคงจบสิ้นแล้ว พ่อหนุ่ม”
แรงกดดันอันน่าสะพรึงทำให้กู้ซานแทบขยับตัวไม่ได้ เขามองข้ามทุกคน และจ้องกู้ฉางชิงเขม็งอย่างไม่ยอมรับ
ในสายตาของเขา กู้ฉางชิงเป็นเพียงผู้อาวุโสรับศิษย์ธรรมดา
และผู้อาวุโสรับศิษย์เช่นนี้ไม่ได้อยู่ในสายตาของกู้ซาน หากไม่เช่นนั้น เขาก็คงไม่กล้าทำตัวโอหังเช่นนี้
“ผู้อาวุโสท่านนี้ต้องการอะไรกัน? หรือคิดจะยื่นมือเข้ามายุ่งกับการทะเลาะกันของคนรุ่นเยาว์?”
เสียงของกู้ซานเย็นชา สำหรับเขาผู้อาวุโสรับศิษย์คนหนึ่งไม่อาจทำให้เขาหวาดกลัวได้
ตระกูลสายย่อยของเขายังมีผู้อาวุโสในระดับราชาเทวะ ซึ่งเป็นปู่ของเขาเอง
“ใช่”
คำตอบเพียงคำเดียวของกู้ฉางชิง ทำให้กู้ซานนิ่งอึ้ง
“หากเป็นเพียงการประลองธรรมดา ข้าย่อมไม่ยุ่งเกี่ยว แต่คนไร้ค่าเช่นเจ้า ไม่คู่ควรเข้าสู่สายหลักของตระกูลกู้ เจ้าไม่มีแม้แต่ความสัมพันธ์ฉันท์ญาติ หากวันหนึ่งเจ้ามีพลังมากขึ้น ข้าก็ไม่แน่ใจว่าเจ้าจะไม่ทำลายตระกูลตัวเอง”
“เห็นแก่สายเลือดเดียวกัน ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า”
“เมื่อถึงเมืองชางหมิง เจ้าจงหาเรือวิญญาณกลับไปยังสายย่อยของเจ้าด้วยตัวเองเถอะ”
กล่าวจบ กู้ฉางชิงหันหลังเดินจากไป ก่อนจะปล่อยแสงวิญญาณเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของเหล่าศิษย์จากสายย่อยที่ถูกกู้ซานทำร้าย
เขาไม่คิดว่าเพิ่งออกจากการปิดด่าน ก็ต้องเจอเรื่องที่ทำให้เขาอารมณ์เสียเช่นนี้
เมื่อมองตามแผ่นหลังของกู้ฉางชิงที่เดินจากไป กู้ซานแค่นเสียงอย่างไม่พอใจ และดูถูกคำพูดของเขา
“เจ้าบอกว่าข้าเข้าไม่ได้ก็ต้องไม่ได้อย่างนั้นหรือ? คิดว่าเจ้าเป็นใคร? แค่ผู้อาวุโสรับศิษย์ธรรมดา พูดไปก็ไร้ประโยชน์”
หลังจากกู้ฉางชิงจากไป กู้ซานเอ่ยขึ้นด้วยความโกรธ
ด้วยพรสวรรค์ของเขา แม้แต่ในสายหลักของตระกูลกู้แห่งชางหมิง เขาก็ยังถือเป็นอัจฉริยะชั้นยอด!
สายหลักจะปล่อยอัจฉริยะอย่างเขาไปได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลสายย่อยของเขายังมีราชาเทวะนั่งอยู่!
แม้แต่สายหลักเองก็ยังต้องให้ความสำคัญ
กู้ซานคิดเช่นนี้ในใจ พร้อมกับรู้สึกดูถูกคำพูดของกู้ฉางชิงมากขึ้น
แต่ในขณะเดียวกัน เหล่าอัจฉริยะจากสายย่อยและผู้ติดตามของตระกูลกู้ที่รู้ถึงพลังของกู้ฉางชิง ต่างรู้สึกสะใจอย่างที่สุด
พวกเขาเบื่อหน่ายกับความโอหังของกู้ซานมานานแล้ว แม้จะรู้สึกไม่พอใจ แต่ด้วยพรสวรรค์ของกู้ซานที่โดดเด่นเกินกว่าใคร พวกเขาจึงไม่กล้าขัดขวาง เพราะรู้ดีว่าหากขัดขืน ผลลัพธ์อาจจบลงเช่นเดียวกับศิษย์สายย่อยคนอื่น ๆ ที่พยายามแสดงตัวก่อนหน้านี้
แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไป
เมื่อท่านชายฉางชิงกล่าวเช่นนั้น กู้ซานก็ไม่มีทางเข้าสู่สายหลักของตระกูลกู้ได้อีกต่อไป
เมื่อได้ยินคำพูดท้าทายของกู้ซาน ผู้คนรอบข้างที่รู้ถึงตัวตนของกู้ฉางชิงกลับหัวเราะเยาะในใจ
“แค่ผู้อาวุโสรับศิษย์?”
พวกเขาคิดว่าเป็นเรื่องตลก เพราะไม่เพียงแค่ผู้อาวุโสรับศิษย์ แม้แต่ผู้อาวุโสสูงสุดของสายหลัก ยังไม่อาจมีสถานะสูงส่งเท่าท่านชายฉางชิง
“สมควรแล้ว คนแบบนี้ ข้าไม่อยากข้องเกี่ยวด้วย”
เหล่าศิษย์สายย่อยคิดเช่นนี้และไม่คิดจะเตือนกู้ซาน เพราะพวกเขาหวังว่ากู้ซานจะไม่สามารถเข้าสู่สายหลักได้จริง ๆ
ส่วนคำพูดของกู้ฉางชิงนั้นจะมีผลหรือไม่ เมื่อถึงสายหลักของตระกูลกู้ กู้ซานจะได้รู้เอง
…
สำหรับกู้ฉางชิง เรื่องของกู้ซานเป็นเพียงเหตุการณ์เล็ก ๆ เท่านั้น
ครึ่งวันต่อมา เมื่อเรือวิญญาณแล่นผ่านกำแพงเขตแดนเข้าสู่เขตเฉียน พวกเขาก็เดินทางถึงเมืองชางหมิงอย่างราบรื่น
กู้หงและกู้เจี่ยที่เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อแยกย้ายกันทำหน้าที่
กู้เจี่ยช่วยกู้ฉางชิงจัดการที่พักให้กับหยุนซีและน้องชายของนาง
ส่วนกู้หงรีบนำกู้ฉางชิงไปยังวิหารบรรพชนของตระกูลกู้แห่งชางหมิง
ภายในวิหารบรรพชน มีบรรพวัตถุของตระกูลกู้แห่งชางหมิง ซึ่งเป็นสมบัติที่ผู้บรรลุขั้นผู้ยิ่งใหญ่สวรรค์เท่านั้นจะสามารถใช้งานได้
แม้ว่าสมบัติชิ้นนี้จะเสียหายไปตามกาลเวลา แต่พลังแห่งเส้นทางเต๋าที่หลงเหลืออยู่ก็ยังคงน่าทึ่งอย่างยิ่ง
ในพื้นที่พิเศษภายในบรรพวัตถุชิ้นนี้ การฝึกฝนจะมีประสิทธิภาพมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
บรรพบุรุษขอบเขตจักรพรรดิของตระกูลกู้แห่งชางหมิงสามารถบรรลุถึงขอบเขตจักรพรรดิได้ในพื้นที่พิเศษนี้ และในยามปกติ เขาก็มักจะใช้พื้นที่นี้สำหรับการปิดด่านฝึกฝน
หากเปรียบเทียบกัน เมืองเจียงหลินที่กู้ฉางชิงสังกัดนั้นแทบไม่มีมรดกตกทอดใด ๆ เหลืออยู่เลย มีเพียงคัมภีร์ที่ชำรุดไม่กี่เล่มเท่านั้น
ในขณะที่ตระกูลกู้แห่งชางหมิงกลับมีทั้งบรรพวัตถุและสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นรากฐานสำคัญ
การที่กู้หงนำกู้ฉางชิงมายังวิหารบรรพชนก็เพื่อให้เขาได้พบกับบรรพบุรุษ และแสดงให้บรรพบุรุษเห็นถึงความสามารถของเขา
จากนั้น บรรพบุรุษจะเป็นผู้แจ้งให้เหล่าผู้อาวุโสระดับสูงของตระกูลทราบ ซึ่งจะช่วยให้สมาชิกบางคนในตระกูลที่อาจไม่รู้จักกู้ฉางชิงมาก่อน ตระหนักถึงความสำคัญและปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพ
หลังจากได้เห็นความสามารถของกู้ฉางชิงด้วยตนเอง กู้หงและกู้เจี่ยต่างเคารพและยอมรับในตัวเขาอย่างสูง
อย่างไรก็ตาม เมื่อทั้งสองมาถึงวิหารบรรพชน กลับยังไม่พบกับบรรพบุรุษ แต่ได้พบกับผู้อาวุโสสองคนของตระกูลแทน
“ท่านน้องเม่ย ท่านพี่หยุน ไม่คิดเลยว่าจะได้พบกับพวกท่านที่นี่!”
กู้หงเดินฝ่าหมู่เมฆผ่านไปโดยถือคำสั่งผู้อาวุโสของตระกูล และตรงเข้าสู่เขตวิหารบรรพชนทันที สิ่งแรกที่เขาเห็นคือผู้อาวุโสสองคนนี้
ทั้งคู่มีตราทองคำติดตัว แสดงถึงระดับพลังที่บรรลุถึงขอบเขตราชาฟ้า ซึ่งสูงกว่ากู้หงและกู้เจี่ย และยังดำรงตำแหน่ง “ผู้อาวุโสคุมกฎ” ที่มีอำนาจในการลงโทษสมาชิกในตระกูล
แม้ว่าทั้งคู่จะมีสถานะสูงส่ง แต่กู้หงก็สนิทสนมกับพวกเขา จึงเอ่ยทักทายด้วยความกระตือรือร้น
“ที่แท้ท่านพี่หงก็กลับมาแล้ว ข้าได้ยินว่าท่านออกไปนำอัจฉริยะรุ่นเยาว์จากสายย่อยมา ทำไมถึงกลับมาเร็วเช่นนี้? ดูเหมือนว่าคงพบบุคคลที่ไม่ธรรมดาสินะ!”
กู้เม่ยและกู้หยุนยิ้มพลางเอ่ย
กู้เม่ยมองไปยังกู้ฉางชิงที่อยู่ด้านหลังของกู้หง ดวงตาของนางสว่างวาบขึ้นทันที
กู้เม่ยเป็นสตรีที่มีเสน่ห์อันน่าหลงใหล อีกทั้งยังมีสายเลือดพิเศษที่เกี่ยวข้องกับจิตแห่งเสน่ห์ การกระทำและท่าทางของนางล้วนดึงดูดความสนใจได้อย่างง่ายดาย
เมื่อเห็นกู้ฉางชิงซึ่งมีออร่าสง่างาม นางก็เผยรอยยิ้มอ่อนหวานและส่งสายตายั่วยวนไปยังเขา
“เจ้าหนุ่มคนนี้คืออัจฉริยะที่ท่านพี่หงพากลับมาหรือไม่? เจ้าหนุ่มน้อย สนใจจะเป็นศิษย์ของข้าหรือไม่?”
กู้หงแทบหยุดหายใจเมื่อเห็นท่าทีของกู้เม่ย เขารีบยืนขวางกู้ฉางชิงไว้ พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงกดต่ำ
“น้องเม่ย โปรดสำรวมตัวเอง อย่าได้ล่วงเกินต่อหน้าท่านชาย!”
“สำรวม? ล่วงเกิน?”
เมื่อได้ยินคำพูดของกู้หงและกู้เจี่ย กู้เม่ยและกู้หยุนถึงกับนิ่งอึ้งไป
พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าจะได้ยินคำพูดเช่นนี้จากทั้งสองคน
กู้หงพาคนแบบไหนมาที่ทำให้เขาต้องเคารพนอบน้อมเช่นนี้?
โดยเฉพาะกู้หยุน ผู้ที่มีลักษณะพิเศษและการมองเห็นที่ลึกซึ้ง เขาขมวดคิ้วแน่น
แม้ว่ากู้ฉางชิงจะเก็บซ่อนพลังไว้ แต่กู้หยุนสามารถสัมผัสได้ว่าอายุของกู้ฉางชิงนั้นดูจะตรงกับรูปลักษณ์ภายนอก ไม่ใช่ผู้ที่บรรลุพลังระดับสูงจนสามารถเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ให้ดูอ่อนวัย
สิ่งนี้ทำให้กู้หยุนรู้สึกกังวล
เขาคิดว่าเป็นเพราะกู้หงมีพลังต่ำและสายตาไม่แหลมคมพอ จึงอาจไปพบอัจฉริยะธรรมดาคนหนึ่งแล้วนำมาสร้างความตื่นเต้นเกินเหตุเพื่อนำเสนอแก่บรรพบุรุษ
แต่เมื่อมาถึงวิหารบรรพชนในเมืองหลวงแล้ว กู้หยุนก็ไม่มีโอกาสจะห้ามปรามอีกต่อไป ได้แต่หวังว่าบุคคลที่ถูกเรียกว่าท่านชายฉางชิงผู้นี้จะมีความสามารถจริง ๆ
ในขณะเดียวกัน กู้เม่ยที่ถูกกู้หงตำหนิก็รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย แต่นางก็ยังพอแยกแยะสถานการณ์ได้จึงไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม เพียงแต่ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะรอดูเรื่องน่าขันของกู้หงและกู้เจี่ย
“บรรพบุรุษ!”
ทั้งสามผู้อาวุโสหยุดยืนเรียงแถวพร้อมกัน ก้มศีรษะลงและโค้งคำนับไปทางอากาศ
ทันใดนั้น
“ฮึ่ม!”
กระแสพลังในวิหารบรรพชนเริ่มหมุนเวียน
เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากกลางอากาศ
พลังวิญญาณอันยิ่งใหญ่รวมตัวกันใต้เท้าของเขา กลายเป็นบัลลังก์อันสง่างามลอยอยู่กลางอากาศ ทำให้เขาสามารถนั่งลงมองมายังผู้อาวุโสทั้งสามด้านล่าง
พลังอันน่ากดขี่ของขอบเขตจักรพรรดิแผ่ออกมาจากร่างของเขา
เขาคือบรรพบุรุษของตระกูลกู้แห่งชางหมิง ผู้ที่มีพลังอยู่ในขอบเขตจักรพรรดิ!
เมื่อบรรพบุรุษปรากฏตัว ผู้อาวุโสทั้งสามต่างโค้งคำนับอย่างนอบน้อม
ยกเว้นกู้ฉางชิง
เขายืนอยู่นิ่ง ๆ ในที่เดิม พร้อมกับมองสำรวจพื้นที่ภายในวิหารบรรพชนด้วยความสนใจโดยไม่ได้แสดงความเคารพใด ๆ ต่อบรรพบุรุษ
เมื่อเห็นสิ่งนี้ บรรพบุรุษถึงกับขมวดคิ้ว
เด็กหนุ่มคนนี้เป็นใครกันที่ถูกพาเข้ามา? ท่าทางของเขาดูจะไร้มารยาทเกินไป!
เมื่อกู้เม่ยและกู้หยุนเห็นเหตุการณ์นี้ พวกเขาตกใจและรีบพูดแทรกโดยไม่ปล่อยโอกาสให้กู้หงได้อธิบายอะไร
กู้หยุนตะโกนด้วยน้ำเสียงดุดัน “เจ้าเด็กนั่น! เมื่อเห็นบรรพบุรุษ ทำไมไม่รีบก้มลงทำความเคารพ ยังจะมัวยืนมองอะไรอยู่อีก!?”
เมื่อได้ยินคำตำหนิ กู้ฉางชิงเพียงส่ายหัวเล็กน้อย
กู้หงซึ่งอยู่ข้าง ๆ ถึงกับหน้าถอดสี เขาตั้งท่าจะลุกขึ้นเพื่อรายงานตัวตนที่แท้จริงของกู้ฉางชิง แต่กลับถูกกู้ฉางชิงยกมือห้ามไว้
“ผู้อาวุโสหง ไม่จำเป็นต้องลำบากเช่นนั้น”
“บางครั้ง คำพูดนับพันประโยคก็ไม่เท่าการลงมือเพียงครั้งเดียว”
พูดจบ กู้ฉางชิงเงยหน้ามองบรรพบุรุษแห่งชางหมิงที่ลอยอยู่กลางอากาศ เขายิ้มเล็กน้อย
ก่อนที่กู้เม่ยและกู้หยุนจะทันได้ตั้งตัว กู้ฉางชิงก็ก้าวออกไปกลางอากาศ ร่างของเขาพุ่งตรงไปยังที่นั่งของบรรพบุรุษ
เพียงชั่วพริบตา เขาก็มาถึงตรงหน้าบรรพบุรุษ
แล้วจึงยกมือขึ้นและฟาดฝ่ามือออกไป!
“ตูม!”
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว