ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 77 เปิดหูเปิดตา เทคนิคขั้นสุดยอด
โม่หยิงเฉินรู้ดีว่า เมื่อสัตว์อสูรวิวัฒนาการ นอกจากสกิลพื้นฐานของเผ่าพันธุ์แล้ว
วิธีการฟูมฟักและการฝึกฝนในช่วงก่อนวิวัฒนาการ จะส่งผลให้พวกมันได้รับสกิลพิเศษที่แตกต่างกันออกไป
การที่วัชระสี่กรของสวีหงหยางได้รับสกิล [เชี่ยวชาญศาสตรา] ซึ่งเข้ากับสรีระร่างกายได้อย่างสมบูรณ์แบบขนาดนี้
ต้องยอมรับว่าสวีหงหยางทุ่มเทฝึกฝนมาอย่างหนักจริง ๆ
และเบื้องหลังความสำเร็จนี้ คงหนีไม่พ้นคำชี้แนะจากปรมาจารย์หวางหงเฉียง
บวกกับ… ดวงที่แข็งใช้ได้เลยทีเดียว
เอาล่ะ… เพื่อให้ทุกคนเห็นภาพชัดเจน ผมจะให้ออร์คนักดาบใหญ่ของผม ประลองฝีมือกับวัชระสี่กรของนักศึกษาสวี
อาจารย์หวงหมิงกล่าวจบก็สะบัดมือ เรียกสัตว์อสูรคู่กายออกมา
ร่างมหึมาของออร์คปรากฏขึ้น กล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ ดูแข็งแกร่งดั่งหินผา
ผิวหนังสีเขียวอมเทาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น บ่งบอกถึงประสบการณ์โชกโชน
มันยืนนิ่งสงบ ดาบใหญ่ในมือดูหนักอึ้งและทรงพลังจนน่าเกรงขาม
นักศึกษาสวี เชิญสั่งการได้เลย
สวีหงหยางสูดหายใจลึก แววตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น
เมื่อครู่เขาเพิ่งได้รับคำชมจากอาจารย์ต่อหน้าธารกำนัล โดยเฉพาะต่อหน้าโม่หยิงเฉิน
ตอนนี้แหละ… คือโอกาสที่จะโชว์ฟอร์มเทพให้ทุกคนได้ประจักษ์
วัชระสี่กร ใช้ท่า [ระบำสี่ทิศ]
สิ้นเสียงสั่งการ ร่างโลหะสีทองหม่นก็พุ่งทะยานออกไปดุจพายุหมุน
แขนทั้งสี่ข้างกวัดแกว่งอาวุธนานาชนิดเข้าโจมตีออร์คนักดาบใหญ่อย่างบ้าคลั่ง
ประกายดาบวูบวาบ เสียงแหวกอากาศดังหวีดหวิว
ทิศทางการโจมตีซับซ้อนและรวดเร็ว ปิดตายทุกทางหนีทีไล่ของคู่ต่อสู้
นักศึกษาในห้องต่างส่งเสียงฮือฮา
การโจมตีที่ดุดันและรวดเร็วขนาดนี้ พวกเขาเคยเห็นแต่ในคลิปวิดีโอของโปรเพลเยอร์เท่านั้น
ทว่า… ออร์คนักดาบใหญ่กลับไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว
มันขยับตัวเพียงเล็กน้อย ยกดาบยักษ์ขึ้นมาขวางในแนวขวางอย่างเรียบง่าย
เคร้ง
เสียงโลหะปะทะกันดังกังวาน
ด้วยการป้องกันที่ดูธรรมดาที่สุด มันสามารถรับการโจมตีจากสองแขนแรกของวัชระสี่กรได้อย่างแม่นยำ
ส่วนการโจมตีจากอีกสองแขนที่เหลือ… ออร์คเพียงแค่เอียงตัวหลบเล็กน้อย คมอาวุธก็พลาดเป้าไปอย่างเฉียดฉิว
สถานการณ์พลิกกลับในพริบตา
ออร์คนักดาบใหญ่สะบัดข้อมือเบา ๆ
กดดาบยักษ์ลงด้วยแรงมหาศาล
วัชระสี่กรเสียหลักเซถลาถอยหลังไปหลายก้าว
ทุกกระบวนท่าลื่นไหลเป็นธรรมชาติ รวดเร็วจนตาเปล่าแทบมองไม่ทัน
สวีหงหยางหน้าถอดสี รีบตะโกนสั่งให้ตั้งหลักแล้วบุกระลอกใหม่
แต่ผลลัพธ์ก็ไม่ต่างจากเดิม
ยี่สิบนาทีต่อมา… การประลองกลายเป็นโชว์เดี่ยวของออร์คนักดาบใหญ่
โม่หยิงเฉินมองดูวัชระสี่กรที่ถูกดาบยักษ์ตบจนล้มกลิ้งเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็จำไม่ได้ ด้วยสายตาที่เปล่งประกาย
เขาดูออกว่าออร์คของอาจารย์หวงหมิงออมมือไว้มาก
ทั้งความเร็วและพละกำลังที่ใช้ ต่ำกว่าวัชระสี่กรด้วยซ้ำ
แต่ถึงกระนั้น… วัชระสี่กรที่โหมบุกด้วยอาวุธสี่ชิ้น ก็ยังไม่สามารถแตะต้องชายเสื้อของออร์คได้แม้แต่ปลายนิ้ว
ทุกการโจมตีถูกปัดป้องและสวนกลับได้อย่างหมดจด
นักศึกษาสวี… วัชระสี่กรของคุณมีปัญหาใหญ่แล้วล่ะ หวงหมิงขมวดคิ้ว เอ่ยวิจารณ์ตรง ๆ
ถ้าพูดเรื่องเทคนิค… มันแย่กว่าตอนเป็นหุ่นเชิดกระบี่บริวารเสียอีก
หน้าของสวีหงหยางแดงก่ำด้วยความอับอาย
ความคิดของมันยังยึดติดกับการใช้อาวุธชิ้นเดียวเหมือนร่างเดิม
มันยังไม่ชินกับการประสานงานของแขนทั้งสี่ข้าง
ทั้งการส่งแรง การจัดลำดับการโจมตี… ต้องรื้อทิ้งแล้วฝึกใหม่ทั้งหมด
หวงหมิงเดินเข้าไปตบไหล่สวีหงหยางเบา ๆ ให้กำลังใจ
เอาล่ะ หยุดสู้กันก่อน ให้มันตั้งท่าโจมตีค้างไว้ เดี๋ยวครูจะช่วยปรับท่าให้ทีละจุด
นักศึกษาคนอื่นดูไว้เป็นตัวอย่างด้วยนะครับ
จากนั้นเขาก็เริ่มสาธิตการจัดระเบียบร่างกายให้วัชระสี่กร
ดูนี่… แขนคู่แรกกับคู่ที่สองเหวี่ยงมาในวิถีเดียวกัน แบบนี้เรียกว่ากินแรงกันเองแรงมันจะหักล้างกัน ไม่ใช่เสริมกัน
ส่วนตรงนี้… แขนที่สี่ต้องใช้เป็นตัวหลอกล่อเพื่อเปิดช่องโหว่ ไม่ใช่แทงทื่อ ๆ ตามกันไปหมด
คำสอนของหวงหมิงดังก้องห้องเรียน ทุกคำชี้แนะล้วนตรงจุดและเฉียบคม
ตั้งแต่การถ่ายเทน้ำหนักเท้า ไปจนถึงองศาของข้อมือ
ละเอียดยิบและเข้าใจง่าย
ทำเอานักศึกษาที่นั่งดูอยู่ถึงกับอ้าปากค้าง เปิดโลกทัศน์ใหม่โดยสิ้นเชิง
จากเดิมที่เคยคิดว่าการต่อสู้คือการสาดสกิลใส่กันให้จบ ๆ ไป
วันนี้พวกเขาได้ตระหนักแล้วว่าศิลปะการต่อสู้ที่แท้จริงนั้นลึกล้ำเพียงใด
หลังจากนั้น หวงหมิงก็เรียกให้นักศึกษาที่เหลือพาสัตว์อสูรออกมาสาธิตทีละคน
เขาลงไปแนะนำด้วยตัวเองอย่างใกล้ชิด
นักดาบภูตของคุณลังเลเกินไป… ข้อดีของดาบคู่คือการโจมตีต่อเนื่องกดดันคู่ต่อสู้ ไม่ใช่ฟันแล้วถอย
เขาใช้สันดาบเคาะเบา ๆ ที่ข้อมือของภูตดาบของหลิงเสี่ยวเสี่ยว แก้ทางดาบให้ในพริบตา
ส่วนของคุณ… ท่ายืนแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้ อย่าไปจำท่าจากตำรามาทั้งดุ้น ต้องปรับให้เข้ากับสรีระของสัตว์อสูรด้วย
คำแนะนำแต่ละอย่างเฉียบขาด ราวกับหมอเทวดาที่มองเห็นจุดตายของโรค
ไม่นานนัก สายตาของนักศึกษาในห้องก็เปลี่ยนเป็นความเคารพเลื่อมใส
ในที่สุด… หวงหมิงก็เดินมาถึงแถวหลังสุด หยุดยืนอยู่ตรงหน้าโม่หยิงเฉิน
สายตาของเขาจับจ้องไปที่จอมดาบมรณะที่ยืนสงบนิ่งอยู่
เขามองพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง คิ้วเข้มก็เริ่มขมวดเข้าหากัน
นักศึกษา… จอมดาบมรณะตัวนี้เป็นของคุณใช่ไหม?
โม่หยิงเฉินพยักหน้า
หวงหมิงถอนหายใจ ส่ายหน้าเบา ๆ
ปัญหาร้ายแรงมาก
ผ่อนคลายเกินเหตุ
เขาชี้ไปที่เคน
ดูท่าจับดาบของมันสิ… จับหลวม ๆ แบบนั้น ถ้าศัตรูบุกมาประชิดตัว ดาบได้หลุดมือกระเด็นแน่
แล้วดูท่ายืน… ขาชิด ตัวตรงแหนว เหมือนกำลังยืนเข้าเวรยาม ไม่ใช่ท่าเตรียมพร้อมต่อสู้
เวลาสู้จริง ต้องแยกขาออก ย่อเข่าลงเล็กน้อยเพื่อถ่วงจุดศูนย์ถ่วงให้ต่ำ จะได้ออกแรงพุ่งตัวหรือหลบหลีกได้ทันที
ยืนแบบนี้… ใช้ไม่ได้ ใช้ไม่ได้เลย
หวงหมิงคว้าดาบไม้สำหรับฝึกซ้อมจากชั้นวางข้าง ๆ มาถือไว้
แล้วสาธิตท่าเตรียมพร้อมมาตรฐานให้ดู
ปลายดาบชี้ลงพื้นเฉียง ๆ ร่างกายโก่งตัวเล็กน้อยเหมือนคันธนูที่ถูกง้างจนตึง เปี่ยมไปด้วยพลังแฝงที่พร้อมจะระเบิดออก
เอ้า สั่งให้มันทำตามผม
ทว่า… เคนยังคงยืนนิ่งสนิทเหมือนรูปปั้น ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่มิลลิเมตรเดียว
บรรยากาศรอบตัวเริ่มเงียบกริบ
หวงหมิงขมวดคิ้ว หันมามองโม่หยิงเฉินด้วยสายตากดดัน
นักศึกษา? รออะไรอยู่?
สัตว์อสูรไม่ขยับ คุณเป็นเจ้านายก็ต้องสั่งสิ
โม่หยิงเฉินยิ้มแห้ง ๆ ยกมือนวดขมับด้วยความลำบากใจ
ขอโทษครับอาจารย์… พอดีสัตว์อสูรของผมตัวนี้… มันมีปัญหาทางเทคนิคนิดหน่อยครับ
เอาเป็นว่า อาจารย์ไปสอนเพื่อนคนอื่นก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมขอกล่อมมันแป๊บนึง
หวงหมิงมองโม่หยิงเฉินด้วยสายตาตำหนิ
ถ้าสัตว์อสูรของคุณแม้แต่คำสั่งพื้นฐานยังไม่ฟัง…
ผมแนะนำว่า… อย่ามาเสียเวลาในคลาสนี้เลยดีกว่าครับ ไปฝึกความเชื่องให้รอดก่อนเถอะ
**แอดจะอัพให้ล่วงหน้านะครับ วันเสาร์ จะไม่ได้อัพนิยายครับผม