ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 72 จ้าวแห่งศาสตรา
สะใจโว้ย
โม่หยิงเฉินเอนหลังพิงพนักโซฟา พ่นลมหายใจออกมาอย่างยาวเหยียดด้วยความโล่งอกและความปิติยินดี
เขาทอดสายตามองดูกลุ่มดาวทั้งหกของต้าเซิ่งที่ส่องสว่างเจิดจรัส
ความรู้สึกภาคภูมิใจของการได้รังสรรค์ผลงานศิลปะชิ้นเอกด้วยมือตัวเองเอ่อล้นขึ้นมาเต็มอก
ก่อนหน้านี้เขาเคยตั้งปณิธานไว้ว่าจะปั้นสัตว์อสูรทุกตัวให้เก่งรอบด้าน
มาตอนนี้… การตัดสินใจนั้นช่างถูกต้องและชาญฉลาดเสียเหลือเกิน
ดูอย่างกลุ่มดาว [เสาเข็มค้ำสมุทร] นี่สิ
แม้จะเป็นสกิลสายสนับสนุน ประเภทออร่า
แต่ผลลัพธ์ของมันคือการเพิ่มความเร็วในการโจมตีให้พันธมิตรในระยะทั้งหมดถึง 50%
โม่หยิงเฉินกล้าเอาหัวเป็นประกันเลยว่า ถ้าเอาความสามารถนี้ไปโชว์ให้พวกผู้ฝึกสัตว์สายสนับสนุนในมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นดู
พวกนั้นคงจิตใจแตกสลาย ร้องไห้หอบสัตว์อสูรวิ่งกลับบ้านไปฟ้องแม่แทบไม่ทัน
ไหนจะ [กายาเทพสงคราม] ที่ขยายร่างวานรได้อีก 10 เท่า
จากเดิมที่สูง 3.5 เมตร… ตอนนี้ต้าเซิ่งสามารถขยายร่างยักษ์ได้ถึง 35 เมตร
ความใหญ่โตระดับไคจูนี้ ไม่ได้มีดีแค่ข่มขวัญศัตรู
แต่มันหมายถึงพละกำลัง พลังป้องกัน และรัศมีทำลายล้างที่เพิ่มขึ้นทวีคูณ
ตามมาด้วย [ราชันย์ไร้เทียมทาน]
ที่ทำให้สกิลราชันย์จุติซึ่งเดิมทีเพิ่มความเร็วโจมตี 150% อยู่แล้ว…
เบิ้ลผลลัพธ์เข้าไปอีกเท่าตัว กลายเป็น 300%
ถามคำเดียว… จะมีอะไรวิปริตไปกว่านี้อีกไหม?
ทว่า… ความแข็งแกร่งระดับนี้ก็นำมาซึ่งปัญหาที่มีความสุข
โม่หยิงเฉินเหลือบตามองหินวิวัฒนาการทักษะทั้ง 8 ก้อนในช่องเก็บของ
ตอนนี้เขาไม่กล้าแตะต้องสกิลราชันย์จุติของต้าเซิ่งเลยแม้แต่น้อย
ขืนดวงแตก วิวัฒนาการแล้วสกิลเทพกลายพันธุ์เป็นสกิลขยะขึ้นมา… เขาคงได้แต่นั่งร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือด
แต่ก็ช่างเถอะ
ตอนนี้ยังไม่ทำ ไม่ได้แปลว่าอนาคตจะทำไม่ได้
อีกอย่าง ถึงจะยังวิวัฒนาการราชันย์จุติไม่ได้ ก็ยังมีสกิล [เลือดเดือดคลั่งศึก] ให้เล่น
ส่วนกลุ่มดาวสุดท้าย [เพลิงโทสะผลาญกาย]…
พูดตามตรง โม่หยิงเฉินยังไม่ค่อยเข้าใจกลไกของมันนัก
ยิ่งจิตวิญญาณการต่อสู้สูง พลังโจมตียิ่งสูง
คำอธิบายมันดูเป็นนามธรรมและแฟนตาซีเกินไป
แบบไหนถึงเรียกว่าจิตวิญญาณสูง?
ต้องโดนกระทืบเจียนตาย? หรือต้องสู้อย่างเมามันจนลืมโลก?
โม่หยิงเฉินนึกสนุก หันไปกวักมือเรียกต้าเซิ่งที่กำลังนั่งเกาพุงอยู่บนโซฟา
ต้าเซิ่ง มานี่ซิ
เจ้าลิงยักษ์รีบกระโดดผลุงเข้ามาหา แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
โม่หยิงเฉินปั้นหน้าเคร่งขรึม พยายามส่งกระแสจิตสั่งให้มันลองเร่งจิตวิญญาณการต่อสู้ออกมาดู
แต่สิ่งที่ต้าเซิ่งทำ… คือการเอียงคอสงสัย
แล้วใช้นิ้วที่มีขนปุกปุยชี้ไปที่แอปเปิลบนพื้นที ชี้มาที่ปากตัวเอง แล้วส่งเสียงร้อง
เจี๊ยก? (กินอีกได้ป่ะ?)
โม่หยิงเฉิน: ……
เอาเถอะ… เรื่องกลไกของจิตวิญญาณการต่อสู้ เอาไว้ไปมั่วเอาหน้างานตอนสู้จริงก็แล้วกัน
เมื่อจัดการเรื่องกลุ่มดาวเรียบร้อย โม่หยิงเฉินก็หันกลับมาโฟกัสที่ช่องเก็บของอีกครั้ง
หินวิวัฒนาการทักษะ 8 ก้อน ทอแสงระยิบระยับรอคอยการใช้งาน
คืนนี้… เขาจะไม่ใช้มันแบบกระจายความเสี่ยงทีละเม็ดสองเม็ดเหมือนแต่ก่อน
เขาตั้งใจจะเทหมดหน้าตักใส่สกิลเดียวเน้น ๆ
เขาอยากรู้เหลือเกินว่า สกิลธรรมดา ๆ ถ้าโดนอัดฉีดด้วยหินวิวัฒนาการ 8 ครั้งรวด…
มันจะกลายพันธุ์ไปเป็นสกิลระดับพระเจ้าขนาดไหน?
แล้ว… จะเลือกสกิลไหนดีล่ะ?
สายตาของโม่หยิงเฉินมองสลับไปมาระหว่างต้าเซิ่งกับเคน(จอมดาบมรณะ) ที่ยังคงฝึกดาบอยู่อย่างสันโดษ
อันดับแรก... ต้องเลือกว่าจะปั้นใคร
ต้าเซิ่งคือคู่หูตัวจริง อยู่ด้วยกันมานาน ความผูกพันลึกซึ้ง
ถ้าเอาความลำเอียงส่วนตัว เขาเทใจให้ต้าเซิ่งแน่นอน
แถมศักยภาพของมันก็การันตีความคุ้มค่า ตายแล้วเกิดใหม่ได้ ลงทุนไปยังไงก็ไม่สูญเปล่า
แต่… โม่หยิงเฉินมองเกมขาดกว่านั้น
ด้วยกลุ่มดาวใหม่ 6 ดวง พลังรบของต้าเซิ่งตอนนี้ทะลุเพดานไปไกลแล้ว
ประเมินคร่าว ๆ น่าจะยืนซดกับสัตว์อสูรระดับ C ขั้นสูงสุดได้สบาย ๆ หรืออาจจะเหนือกว่าด้วยซ้ำ
ในขณะที่เคน... แม้จะได้กลุ่มดาวครบ แต่เลเวลยังต่ำต้อย
และที่สำคัญที่สุด มันยังไม่สามารถปลดปล่อยขั้นต้น ของดาบริวจินจักกะได้
พลังรบจริง ๆ ของเคนตอนนี้ อย่างมากก็แค่ระดับ D ขั้นท็อป
ยังเทียบกับระดับ C ไม่ติดฝุ่น
ดูเหมือนช่องว่างจะห่างชั้น
แต่กุญแจสำคัญอยู่ที่ริวจินจักกะ
ขอแค่เคนทำเงื่อนไขปลดปล่อยขั้นต้นได้สำเร็จ แม้จะดึงพลังมาใช้ได้แค่ 30% เหมือนต้าเซิ่งตอนแรก
พลังของมันก็จะก้าวกระโดดทันที อย่างน้อยก็ต้องไล่ทันต้าเซิ่งที่ระดับ C ขั้นท็อป
และจะกระตุ้นให้เกิดการวิวัฒนาการเข้าสู่ระดับ C จริง ๆ
ตัวเขาเองเพิ่งได้เคล็ดวิชาเมฆาหมอกสวรรค์การเลื่อนระดับเป็นผู้ฝึกสัตว์ขั้น 3 คงอีกไม่นาน
ซึ่งเพียงพอที่จะรองรับการวิวัฒนาการของเคน
แต่ต้าเซิ่งล่ะ?
การจะวิวัฒนาการขั้นต่อไป ต้องรอสถาบันวิจัยหมื่นภพเปิดทำการอีกครั้งเพื่อหาวัตถุดิบระดับจักรวาล
ซึ่งไม่มีใครรู้ว่าจะเปิดเมื่อไหร่ เท่ากับว่าทางตันชั่วคราว
สรุปคือ… จนกว่าสถาบันวิจัยจะเปิดอีกรอบ เคนจะเป็นกำลังรบหลักที่พัฒนาได้ไวกว่า
พลังของมันจะแซงต้าเซิ่งในเร็ว ๆ นี้แน่นอน
โม่หยิงเฉินลูบคาง ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด
งั้นก็… จัดเต็มให้เคนก่อน
หินวิวัฒนาการพวกนี้ เดี๋ยวเขาก็หาใหม่ได้
เมื่อเลือกเป้าหมายได้แล้ว คำถามต่อไปคือ… สกิลไหน?
คำตอบนั้นง่ายแสนง่าย
เคนมีสกิลติดตัว เพียงสกิลเดียว
และสำหรับนักดาบ... พื้นฐานคือทุกสิ่ง
ใช้หินวิวัฒนาการทักษะ กับสกิล [ความชำนาญวิชาดาบ (พื้นฐาน)]… รวดเดียว 8 ครั้ง
สิ้นเสียงคำสั่งในใจ
หินทั้งแปดก้อนในช่องเก็บของก็สลายกลายเป็นลำแสงแปดสาย พุ่งวาบเข้าใส่ร่างของจอมดาบมรณะที่มุมห้อง
ร่างของเคนกระตุกเฮือก
หน้าต่างระบบของโม่หยิงเฉินเด้งข้อความรัวเร็วจนมองแทบไม่ทัน
[ความชำนาญวิชาดาบ (พื้นฐาน)] -> [ความชำนาญวิชาดาบ (ขั้นต้น)] -> [ความชำนาญวิชาดาบ (ขั้นกลาง)]
ทุกครั้งที่ชื่อสกิลเปลี่ยน เพลงดาบของเคนก็เปลี่ยนไป
เสียงแหวกอากาศของคมดาบ จากเสียง วูบ… วูบ… ที่หนักแน่น
เริ่มแหลมคมขึ้น… ฟึ่บ... ฟึ่บ... จนกลายเป็นเสียงหวีดหวิวที่บาดหู
รังสีอำมหิตทวีความรุนแรงขึ้นทุกวินาที
[ความชำนาญวิชาดาบ (ขั้นสูง)] -> [ปรมาจารย์แห่งดาบ]
เมื่อถึงการวิวัฒนาการครั้งที่ 5 บรรยากาศรอบตัวเคนก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
จากนักดาบฝีมือดี… บัดนี้ ร่างกายของมันเปรียบเสมือนดาบที่ถอดฝัก
คมกริบ บาดลึก แผ่พุ่งกลิ่นอายสังหารออกมาจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว
[ยอดปรมาจารย์แห่งดาบ] -> [ศาสตรากำเนิด]
การวิวัฒนาการครั้งที่ 7
ออร่าดาบระเบิดออกมารอบตัวเคน อากาศในห้องหนืดข้นราวกับถูกตัดเฉือนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยใบมีดที่มองไม่เห็น
และในที่สุด… แสงสุดท้ายก็หลอมรวมเข้าสู่ร่าง
[เทพเจ้าแห่งดาบ] -> [จ้าวแห่งศาสตรา]
ข้อความแจ้งเตือนหยุดลง
ชื่อสกิลสุดท้ายส่องประกายสีทองเจิดจรัส ประทับแน่นลงในความทรงจำของโม่หยิงเฉิน
[จ้าวแห่งศาสตรา : ราชันย์ผู้ปกครองศาสตราวุธทั้งมวล เมื่อใช้อาวุธประเภทดาบหรือกระบี่ พลังทำลายล้างสุดท้ายเพิ่มขึ้น 500%]