ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 54 เลือกปฏิบัติกันขนาดนี้ ไม่คิดจะเกรงใจคนอื่นบ้างเหรอ

ตั้งแต่​วินาที​ที่​ได้​รับสาย​จาก​อธิการบดี​ จางเผย​ฝูก็​เข้าใจ​แจ่มแจ้ง

คำ​ว่า​ อัจฉริยะ​ หรือ​ ดาวรุ่ง​ มัน​กระจอก​เกินไป​ที่จะ​ใช้บรรยาย​เด็ก​คน​นี้​

เด็กหนุ่ม​ตรง​หน้าที่​ดู​มอมแมม​และ​มีแววตา​สงบนิ่ง​ราวกับ​บ่อน้ำ​ลึก​…

คือ​ สัตว์ประหลาด​

สัตว์ประหลาด​เดิน​ดิน​ที่​สามารถ​ใช้กระบอง​เดียว​ฟาด​ผู้ฝึก​สัตว์​ระดับ​ 3 และ​สัตว์​อสูร​ Rank C จน​กลายเป็น​ผุยผง​!

แค่​คิด​ หัวใจ​ของ​จางเผย​ฝูก็​สั่น​ระริก​

ทีม​เกาหลี​กลุ่ม​นั้น​มีผู้ฝึก​สัตว์​ระดับ​ 3 ของ​จริงอยู่​ด้วย​

แถมสัตว์​อสูร​ที่​เก่ง​ที่สุด​คือ​ คางคก​พิษ​ Rank C

Rank C!

ตัว​เขา​เอง​ ทุ่มเท​แรงกาย​แรง​ใจมาค่อน​ชีวิต​

สัตว์​อสูร​ที่​เก่ง​ที่สุด​ของ​เขา​ตอนนี้​ ก็​ยัง​เป็น​แค่​ Rank C เล​เวล​ 100 เท่านั้น​!

แต่​โม่ห​ยิง​เฉิน…​ ฟาด​ทีเดียว​ตาย​?

นั่น​หมายความว่า​ยังไง​?

หมายความว่า​เด็กหนุ่ม​ที่​ยัง​ไม่สอบ​จบ​มัธยม​คน​นี้​…

มีพลัง​โจมตี​รุนแรง​กว่า​เขา​ที่​เป็น​ถึงผู้อำนวยการ​ฝ่าย​ทะเบียน​และ​รับสมัคร​นักศึกษา​ซะอีก​!?

นี่​มัน​เรื่อง​แฟนตาซี​ชัด​ๆ!

เพิ่ง​ทำสัญญา​ได้​ไม่ถึงเดือน​… พลัง​รบ​ของ​สัตว์​อสูร​หลัก​พุ่ง​ทะยาน​จาก​ Rank E ไปแตะ​ขอบ​ Rank C?

แบบนี้​จะไม่ให้​เขา​ให้ความสำคัญ​ได้​ยังไง​?

เด็ก​คน​นี้​คือ​ว่าที่​เสาหลัก​ของ​ประเทศ​ในอนาคต​

ชื่อ​ของ​เขา​จะต้อง​ถูก​จารึก​ไว้​ใน​หน้า​ประวัติศาสตร์​จักรวรรดิ​หลง​เซี่ย​อย่าง​แน่นอน​!

ถ้าไม่รีบ​สร้างความสัมพันธ์​อัน​ดี​ไว้​ตอนนี้​…

รอ​วันที่​เขา​บิน​ติดลมบน​ ต่อให้​เรา​อยาก​จะเข้าไป​ประจบสอพลอ​ เขา​คง​ไม่แม้แต่​จะชายตามอง​ด้วยซ้ำ​

ดังนั้น​… เขา​ผู้​เป็น​ถึง ผอ.​ฝ่าย​รับสมัคร​แห่ง​มหาวิทยาลัย​เทียน​อวิ๋น​

จึงยอม​ลดตัวลงมา​ทำ​ทุกอย่าง​ ทั้ง​น้ำเสียง​ ทั้ง​ท่าทาง​ นอบน้อม​ถ่อมตน​แบบ​สุด​ๆ

น้อง​โม่! ในที่สุด​คุณ​ก็​มา! ผม​รอ​คุณ​จน​คอ​จะยาว​เป็น​ยีราฟ​แล้ว​ครับ​!

โม่ห​ยิง​เฉิน​มอง​ท่าที​เวอร์​วัง​ของ​อีก​ฝ่าย​ด้วย​ความ​งุนงง​

ตอบกลับ​สั้น​ๆ

ผม​มารายงานตัว​ครับ​

วางใจ​ได้​ครับ​! เรื่อง​จิ๊บจ๊อย​!

จางเผย​ฝูโบกมือ​ใหญ่​

มือ​อีก​ข้าง​ก็​ถือวิสาสะ​โอบ​ไหล่​โม่ห​ยิง​เฉิน​อย่าง​สนิทสนม​

ไปๆๆ ไปนั่ง​คุย​ที่​ห้องทำงาน​ผม​ก่อน​ ผม​มีชาชั้นดี​เก็บ​ไว้​ วันนี้​เรา​ต้อง​มาลิ้มรส​กัน​หน่อย​!

โม่ห​ยิง​เฉิน​เริ่ม​เพลีย​เดี๋ยว​ครับ​ ผอ.​จาง… ผม​มารายงานตัว​…

โธ่! เรียก​ว่า​ ผอ.​ อะไร​กัน​! ห่างเหิน​เกินไป​แล้ว​!

จางเผย​ฝูทำ​หน้า​เหมือน​โดน​เพื่อนสนิท​ปฏิเสธ

ผม​จางเผย​ฝู แก่​กว่า​คุณ​ไม่กี่​ปี ถ้าไม่รังเกียจ​ เรียก​ผม​ว่า​ พี่​จาง ก็​พอ​!

โม่ห​ยิง​เฉิน​มองหน้า​ชาย​วัยกลางคน​ที่​พยายาม​แอ๊บ​เด็ก​ทำตัว​เป็น​ พี่ชาย​ แล้ว​คิ้ว​กระตุก​ยิกๆ​

…พี่​จาง?

เยี่ยม​! แบบนี้​สิถึงจะถูก​!

จางเผย​ฝูยิ้ม​หน้าบาน​เป็น​จานดาวเทียม​

ไปเถอะ​น้องชาย​ ไปนั่ง​พัก​ที่​ห้อง​พี่​

ไอ้​เรื่อง​เอกสาร​รายงานตัว​ ทรัพยากร​เด็ก​เส้น​อะไร​นั่น​… นั่ง​เฉย​ๆ เดี๋ยว​พี่​จัดการ​ให้​

พี่​โทรศัพท์​กริ๊ง​เดียว​ รับรอง​ว่า​ภายใน​ 5 นาที​ของ​ทุกอย่าง​จะมากอง​อยู่​ตรงหน้า​ ไม่ต้อง​เดิน​ให้​เมื่อย​ตุ้ม​!

แล้ว​เขา​ก็​หันไป​สั่งลูกน้อง​

น้อง​หลิน​… ตั้งแต่นี้ไป​ ใคร​มาขอ​พบ​ บอก​ไปว่า​พี่​ไม่ว่าง​นะ​!

หลิน​เมิ่งเจี๋ย:…​

จางเผย​ฝูพา​โม่ห​ยิง​เฉิน​เดิน​เข้ามา​ใน​ห้องทำงาน​

อ้าว​? พวก​เธอ​สอง​คน​… ยังอยู่​อีก​เหรอ​?

พอ​เห็น​ซูหลี​และ​เย่เฉิง​ยัง​ยืน​หัว​โด่​กลาง​ห้อง​

รอยยิ้ม​บน​หน้า​จางเผย​ฝูก็​หุบ​ลง​ทันที​ น้ำเสียง​เปลี่ยนเป็น​หงุดหงิด​

บอก​ให้​ไปติดต่อ​รับ​ของ​เอา​เอง​ไง? ยัง​จะมาโอ​เอ้อระเหย​อะไร​อยู่​อีก​?

แต่​สายตา​ของ​ซูหลี​กลับ​มองข้าม​ไหล่เขา​ไป

จับจ้อง​อยู่​ที่​เด็กหนุ่ม​ด้านหลัง​

ดวงตา​ของ​เธอ​เป็นประกาย​

ความดีใจ​พุ่งพล่าน​จน​เก็บอาการ​ไม่อยู่​ เธอ​ลุกขึ้น​ยืน​โดยไม่รู้ตัว​

ท่า​น.​.. เอ้ย​ คุณ​โม่

เกือบจะ​หลุดปาก​เรียก​ ท่าน​เทพ​ ไปแล้ว​

เธอ​รีบ​เปลี่ยน​คำพูด​ทันที​ แก้ม​ร้อนผ่าว​เล็กน้อย​

โม่ห​ยิง​เฉิน​พยักหน้า​ให้​เธอ​ เรียบๆ​

ไม่นึก​ว่า​จะต้อง​มาเรียน​ห้อง​เดียวกัน​อีก​นะ​

เอ๋​?จางเผย​ฝูชะงัก​

มอง​โม่ห​ยิง​เฉิน​สลับ​กับ​ซูหลี​ที่​หน้าแดง​ระเรื่อ​ สมอง​ประมวลผล​เร็ว​รี่​

น้องชาย​… รู้จัก​กับ​นักศึกษา​ซูหลี​เหรอ​ครับ​?

อืม​โม่ห​ยิง​เฉิน​ตอบรับ​ใน​ลำคอ​

จางเผย​ฝูรีบ​เปิด​แฟ้มบน​โต๊ะ​ดู​ทันที​

สายตา​กวาด​ไปเจอ​ช่อง​ โรงเรียน​ที่​จบ​การศึกษา​ ของ​ซูหลี​

โรงเรียนมัธยม​ที่​ 1 เมือง​ชิงหยวน​

เขา​ตบ​หน้าผาก​ตัวเอง​ดัง​ฉาด​ รีบ​ฉีก​ยิ้ม​กว้าง​กว่า​เดิม​

นักศึกษา​ซู! ขอโทษ​ที​ๆ พี่​นี่​มันสมอง​ปลาทอง​จริงๆ​!

ทำงาน​รับสมัคร​นาน​จน​เบลอ​ สนใจ​แต่​สัตว์​อสูร​กับ​พรสวรรค์​ จน​ลืม​ดู​ภูมิลำเนา​

เป็น​ความผิด​พี่​เอง​ที่​สะเพร่า​ ไม่ทันสังเกต​ว่า​เธอ​เป็น​เพื่อนเก่า​ของ​น้อง​โม่!

พูด​พลาง​มือ​ก็​ควานหา​ของ​ใน​ลิ้นชัก​ หยิบ​บัตร​สีดำ​ใบ​หนึ่ง​ยื่น​ให้​ซูหลี​

อะ​นี่​… น้อง​ซู เอา​บัตร​นี้​ไปยื่น​ที่​แผนก​พัสดุ​นะ​

บอก​พวกเขา​ว่า​พี่​สั่ง! ให้​จัดเตรียม​อุปกรณ์​เด็ก​ใหม่​และ​สวัสดิการ​ทุกอย่าง​… ตาม​มาตรฐาน​สูงสุด​ระดับ​ VVIP!

ถือ​ซะว่า​เป็น​ของขวัญ​ต้อนรับ​เพื่อน​ของ​น้อง​โม่จาก​พี่​จางคน​นี้​!

ซูหลี​รับ​บัตร​สีดำ​มาด้วย​ความ​ตกตะลึง​ รีบ​โค้ง​ขอบคุณ​

เธอ​ดูออก​ว่า​จางเผย​ฝูกับ​โม่ห​ยิง​เฉิน​น่าจะ​มีธุระ​สำคัญ​ต้อง​คุย​กัน​

เลย​รู้​หน้าที่​ โค้ง​ลา​แล้ว​รีบ​เดิน​ออกจาก​ห้อง​ไป

ตอนนี้​ใน​ห้อง​เหลือ​กัน​อยู่​ 3 คน​

เย่เฉิง​ยัง​ยืน​แข็งทื่อ​อยู่​ที่​เดิม​ สมอง​เบลอ​ไปหมด​

ตั้งแต่​โม่ห​ยิง​เฉิน​เดิน​เข้ามา​ เขา​รู้สึก​เหมือน​ตัวเอง​กลายเป็น​อากาศธาตุ​

ไม่ว่า​จะเป็น​ ผอ.​จาง ที่​เคย​น่าเกรงขาม​

หรือ​ซูหลี​ ที่​ 1 ของ​ประเทศ​

ทุกคน​รุมล้อม​เอาใจใส่​แต่​เด็กหนุ่ม​ชื่อ​โม่ห​ยิง​เฉินคน​นี้​

แล้ว​เขา​ล่ะ​?

เขา​ก็​เป็น​เด็ก​เส้น​พิเศษ​เหมือนกัน​นะ​!

จางเผย​ฝูหันมา​เห็น​เย่เฉิง​ยืน​นิ่ง​ก็​ขมวดคิ้ว​

นักศึกษา​เย่…​ มีอะไร​อีก​หรือเปล่า​?

คะ​… ครับ​? มะ… ไม่มีครับ​!เย่เฉิง​สะดุ้ง​ตอบ​ตะกุกตะกัก​

จางเผย​ฝูโบกมือ​ไล่​อย่าง​รำคาญ​

ไม่มีก็​รีบ​ไปสิ! จะมายืน​เป็น​เสาหลักเมือง​อยู่​ทำไม​?

อะ​… ครับ​!

เย่เฉิง​หน้าถอดสี​ รีบ​หมุนตัว​เดิน​ออก​ไป

เย่เฉิง​ยืน​นิ่ง​อยู่​หน้า​ประตู​ห้องทำงาน​ที่​ปิด​ลง​

เสียงหัวเราะ​และ​พูดคุย​อย่าง​สนิทสนม​ดัง​ลอด​ออก​มาจาก​ข้างใน​

เขา​รู้สึก​มึนงง​ สับสน​ และ​โกรธเคือง​ผสม​ปนเป​กัน​ไปหมด​

เกิด​อะไร​ขึ้น​?

ทุกคน​ก็​เป็น​เด็ก​เส้น​พิเศษ​ เหมือนกัน​ไม่ใช่เหรอ​? ทำไม​มาตรฐาน​มัน​ต่างกัน​ราว​ฟ้ากับ​เหว​ขนาด​นี้​?

ไอ้​โม่ห​ยิง​เฉิน​นั่น​มัน​มาจาก​รู​ไหน​?

ฉัน​มีพรสวรรค์​ ผสาน​ธาตุ​ ที่​หา​ยาก​ระดับ​ตำนาน​นะ​โว้ย​!

ทำไม​พอ​ไอ้​หมอ​นั่น​มา ผอ.​จาง ถึงกับ​ต้อง​วิ่ง​ลง​ไปรับ​ถึงข้างล่าง​?

ส่วน​ฉัน​?

ต้อง​มายืน​ฟังเทศน์​ฟังธรรม​หน้า​โต๊ะ​

ทำไม​ไอ้​หมอ​นั่น​ได้​นั่ง​จิบ​ชา…

มีคน​ประเคน​ของ​ให้​ถึงที่​ โดย​อ้างว่า​ ไม่อยาก​ให้​เสียเวลา​เดิน​?

ส่วน​ฉัน​ต้อง​เดิน​ตากแดด​ไปต่อ​คิว​รับ​ของ​เอง​?

และ​ที่​น่า​เจ็บใจ​ที่สุด​…

แค่​เพราะ​ซูหลี​รู้จัก​กับ​มัน​ ผอ.​จาง ก็​โยน​บัตร​ VVIP ให้​เฉย​เลย​?

พวก​แก​… จะเลือก​ปฏิบัติ​กัน​ขนาด​นี้​ ไม่คิด​จะเกรงใจ​คน​ที่​ยืน​หัว​โด่​อยู่​ตรงนี้​บ้าง​หรือไง​วะ​!

ไม่แสดงละคร​ตบตา​สักหน่อย​เหรอ​!

กำปั้น​ของ​เย่เฉิง​กำ​แน่น​จน​เล็บ​จิก​เข้าเนื้อ​

ความริษยา​และ​ความโกรธ​ที่​อธิบาย​ไม่ได้​ ปะทุ​ขึ้น​ใน​อก​

ใบ​หน้าที่​เคย​หล่อเหลา​บัดนี้​มืดครึ้ม​ลง​ด้วย​เมฆหมอก​แห่ง​ความอาฆาต​