ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 39 สถาบันวิจัยหมื่นภพ เปิดทำการอีกครั้ง
โม่หยิงเฉินมองส่งทีมของสวีหงหยางจนหายลับเข้าไปในประตูมิติ
เขาเอื้อมมือไปตบหัวต้าเซิ่งเบาๆ
ไปกันเถอะ… ได้เวลาเราทำงานบ้างแล้ว
ต้าเซิ่งกระพริบตาปริบๆ ส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอเป็นการตอบรับ
โม่หยิงเฉินเดินอย่างผ่อนคลายไปที่หน้าทางเข้า หน้าต่างระบบเด้งขึ้นมา เขาไม่ลังเลที่จะกดเลือก
[ระดับความยาก: นรกแตก !]
ระดับยากเหรอ เศษ EXP แค่นั้นไม่พอยาไส้หรอก
ถ้าอยากเลเวลพุ่งกระฉูด มันต้องนรกแตกเท่านั้น!
จริงอยู่ว่าด้วยพลังของต้าเซิ่งตอนนี้ที่เป็น Rank E เลเวล 38 การจะโซโล่บอส ก็อบลินนักตัดไม้ ในระดับนรกแตกให้ทันเวลา 10 นาที (ก่อนมันคลุ้มคลั่ง) เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
นั่นคือทางตัน
แต่… ใครบอกว่าเข้าดันเจี้ยนแล้วต้องเคลียร์จบเกม
เป้าหมายหลักของเขาคือการดันเลเวลต้าเซิ่งให้แตะ 50 เพื่อวิวัฒนาการเป็น วานรสงครามสะเทือนฟ้า
แค่นั้นก็พอแล้ว!
EXP จากมอนสเตอร์ในดันเจี้ยน Rank D สำหรับสัตว์อสูร Rank E… มันคือบุฟเฟต์เกรดพรีเมียมที่กินได้ไม่อั้น!
ส่วนเรื่องอันดับ Speed Run…
แววตาของโม่หยิงเฉินฉายแววขี้เล่น
เขาไม่เคยบอกสักคำว่าไม่สนใจ
ขนาดตอนเป็น Rank E ต้าเซิ่งยังทำดาเมจได้ 30% จนทีมสวีหงหยางอ้าปากค้าง
ถ้าวิวัฒนาการเป็น Rank D เมื่อไหร่…
หึหึ… ภาพนั้นคงน่าดูชม
อย่าลืมสิว่า… ต่อให้เป็น วานรสงคราม Rank D ก็ยังอยู่ในเงื่อนไขที่เข้ามิติลับนี้ได้!
15 วันต่อมา…
ณ ค่ายพักแรมชั่วคราว หน้าทางเข้ามิติลับ
โม่หยิงเฉินยืนกอดอก จ้องมองก้อนแสงสีขาวเจิดจ้ากลางห้องพักด้วยหัวใจที่เต้นระรัว
เลเวล 50… ในที่สุด!
เมื่อครู่นี้ ทันทีที่เขาสั่งให้ต้าเซิ่งกวาดล้างมอนสเตอร์กลุ่มสุดท้าย แสงแห่งการเลเวลอัพที่คุ้นเคยก็สว่างวาบขึ้น
ตัวเลข 50 ปรากฏบนหน้าต่างสถานะ
เขาไม่รอช้า กดออกจากดันเจี้ยนทันที แล้วเริ่มกระบวนการวิวัฒนาการในค่ายพักที่ปลอดภัย
15 วันที่ผ่านมา เขาแทบไม่ได้หลับได้นอน บ้าคลั่งกับการฟาร์มเลเวล
ความเหนื่อยล้าสะสมมหาศาล แต่พอคิดถึงหน้าต่างสถานะของ วานรสงครามสะเทือนฟ้า ความเหนื่อยก็หายเป็นปลิดทิ้ง
ภายนอกค่ายพักแรม บรรยากาศแตกต่างจากครึ่งเดือนก่อนอย่างสิ้นเชิง
จากพื้นที่รกร้าง ตอนนี้กลายเป็นฐานทัพขนาดย่อมที่คึกคักไปด้วยผู้คน
ศึกชิงจ้าวความเร็วระหว่างสองประเทศดึงดูดความสนใจจากทั่วทั้งมณฑลเทียนไห่และเมืองใกล้เคียง
ผู้ฝึกสัตว์ ทหาร และหน่วยสนับสนุนเดินขวักไขว่ แต่สายตาของทุกคนมักจะเผลอมองไปที่จุดเดียวกัน…
ศิลาจารึกสถิติ
บอร์ดอันดับ Speed Run เต็มไปด้วยรายชื่อยืดยาว
แต่จุดโฟกัสมีแค่สองบรรทัดบนสุด
ตลอดครึ่งเดือนมานี้
ทีมของ สวีหงหยาง และทีมของ ลีแจซิน ผลัดกันทำลายสถิติอย่างบ้าคลั่ง ราวกับสัตว์ป่าที่กัดไม่ปล่อย
วันนี้ทีมนี้เฉือนนำ อีกครึ่งวันอีกทีมก็แซงกลับ
การแข่งขันเข้าสู่ช่วงเฉือนวินาทีอย่างดุเดือดเลือดพล่าน
โม่หยิงเฉินมองลอดหน้าต่างออกไปดูที่ยอดพีระมิด
[ทำเนียบความเร็วสูงสุด ]
[อันดับ 1: สวีหงหยาง, ฮวงเหมิง, จางเสี่ยวชุน, หวังหว่านคุน, ไป๋เย่ — เวลา: 1 ชั่วโมง 59 นาที 27 วินาที]
[อันดับ 2: ลีแจซิน, คิมยุนโฮ, โชอินฮยอก, ฮันซังอู, ชเวซองจุน — เวลา: 1 ชั่วโมง 59 นาที 59 วินาที]
เขาสังเกตเห็นว่ารายชื่อในทีมสวีหงหยางเปลี่ยนไป 2 คน
ชิงหยาและหวงหยวนหยวนหายไป… ถูกแทนที่ด้วยชื่อของตัวท็อปสายดาเมจคนอื่น
ชัดเจนว่าเพื่อรีดเวลาให้สั้นที่สุด พวกเขายอมทิ้งสมดุลทีม ทิ้งซัพพอร์ต เพื่อแลกกับดาเมจล้วนๆ
น่าจะเป็นแผน 1 แทงค์ 0 ฮีล 9 ดาเมจ (คนละ 2 ตัว)
หรือเผลอๆ อาจจะไม่มีแทงค์เลยด้วยซ้ำ!
เสี่ยงตายสุดขีด
เวลา 1 ชั่วโมง 59 นาที… ตัวเลขนี้ค้างมา 3 วันแล้ว
แสดงว่าศักยภาพของทีมชุดนี้ถูกรีดออกมาจนหมดก๊อกแล้ว
ถ้าจะเร็วกว่านี้… ก็ต้องเอาชีวิตสัตว์อสูร Rank D เลเวล 100 เข้าแลก ซึ่งความเสี่ยงสูงเกินไป
ถ้าพลาดตายขึ้นมา มูลค่าความเสียหายประเมินค่าไม่ได้
เสียงซุบซิบดังลอดเข้ามาในค่ายพัก
เฮ้ย… นายว่าสองทีมนี้มันบ้าไปแล้วป่าววะ แค่ไม่กี่วินาที จะเอาเป็นเอาตายกันทำไม
ไอ้โง่! นี่มันไม่ใช่เรื่องเวลา มันเรื่องหน้าตา! เรื่องศักดิ์ศรีประเทศ!
ได้ข่าวว่าทีมพี่สวีไม่ได้นอนมาครึ่งเดือนแล้ว อาศัยกินยาวิเศษประทังชีวิต
ทางฝั่งเกาหลีก็เหมือนกัน กัดไม่ปล่อยจริงๆ!
บรรยากาศตึงเครียดเหมือนสายธนูที่ถูกง้างจนสุด
ทันใดนั้น มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา
ว่าแต่… พวกนายเห็นไอ้หมาป่าเดียวดายคนนั้นไหม
ไอ้คนที่ชอบเข้าออกดันเจี้ยนคนเดียวทุกวัน วันละชั่วโมงสองชั่วโมงแล้วก็กลับ ไม่เคยคุยกับใคร
อ๋อ… เห็นสิ สงสัยลูกคุณหนูมาเที่ยวเล่นมั้ง มาซึมซับบรรยากาศสงคราม
เสียงหัวเราะขบขันดังขึ้น
โม่หยิงเฉินที่ได้ยินบทสนทนานั้น แสยะยิ้มมุมปาก
เที่ยวเล่น
เปล่าหรอก... พี่แค่มาฟาร์มเวลเฉยๆ
เขาเลิกสนใจเสียงนกเสียงกา หันกลับมามองแสงสว่างกลางห้อง
ต้าเซิ่งกำลังอยู่ในช่วงสำคัญ
โม่หยิงเฉินทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้สนาม ถอนหายใจยาวเหยียด
เฮ้อ… จบสักที ได้พักแล้วสินะ
แต่ทว่า…
ทันทีที่ก้นสัมผัสเก้าอี้
วูมมม…
เสียงหึ่งๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นในสมองส่วนลึก
ความรู้สึกนี้…
ร่างกายของโม่หยิงเฉินแข็งทื่อ นัยน์ตาเบิกโพลงเปล่งประกายเจิดจ้า
สถาบันวิจัยหมื่นภพ!
มันเปิดออกอีกครั้งแล้ว!
ความเหนื่อยล้าตลอด 15 วัน มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความปีติยินดีจนเนื้อเต้น
หลังจากต้าเซิ่งวิวัฒนาการเสร็จ เป้าหมายต่อไปของเขาคือสัตว์อสูรตัวที่ 2
เขาลังเลมาตลอดว่าจะหาตัวอะไรดี เพราะหลังจากเห็นความเทพของต้าเซิ่ง สัตว์อสูรธรรมดาก็ไม่อยู่ในสายตาเขาอีกต่อไป
ต้องเป็นระดับสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ที่ผสานเข้ากับวัตถุจากต่างมิติเท่านั้น ถึงจะคู่ควร!
แต่ของพวกนั้นมีแค่ในสถาบันวิจัย
เขาคิดว่าต้องรออีกเป็นเดือนกว่ามันจะเปิด… ไม่นึกเลยว่าโชคจะเข้าข้างขนาดนี้!
ผ่านไปแค่ครึ่งเดือน มันก็เปิดอีกรอบ!
เหมือนฟ้าประทานพรตอนกำลังหิว!
เขามองออกไปนอกหน้าต่าง
ค่ายทหารมีการป้องกันแน่นหนา ปลอดภัยหายห่วง
ในเมื่อทุกอย่างเป็นใจ…
โม่หยิงเฉินไม่ลังเลอีกต่อไป
เขาหลับตาลง กำหนดจิต
ภาพตรงหน้าบิดเบี้ยว โลกความเป็นจริงสลายกลายเป็นแสงสีรุ้ง
วินาทีต่อมา…
เขายืนอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า เบื้องหน้าคือกลุ่มอาคารสถาปัตยกรรมที่ยิ่งใหญ่และลึกลับที่สุดในจักรวาล
สถาบันวิจัยหมื่นภพ
การกลับมาครั้งนี้ ความรู้สึกต่างจากครั้งแรกลิบลับ
เขาไม่ได้ตื่นตระหนก ไม่ได้รีบร้อนวิ่งมั่วซั่ว
เขายืนนิ่ง สงบจิตใจ ตรวจสอบสถานะตัวเอง
ตอนนี้เขาคือ ผู้ฝึกสัตว์ระดับ 2
พลังจิตแข็งแกร่งกว่าเดิมหลายเท่า
เขาลองจับความรู้สึกถึงอัตราการไหลออกของพลังจิต...
เท่าเดิม!
อัตราการเผาผลาญพลังจิตเท่าเดิม แต่ถังน้ำมันของเขาใหญ่ขึ้น 4-5 เท่า!
นั่นหมายความว่า…
เวลาในการสำรวจรอบนี้ จะนานขึ้น 4-5 เท่า!
เขาสามารถเดินเข้าไปได้ลึกกว่าเดิม… ค้นหาของที่วิเศษกว่าเดิม!