ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 26 ปัญหาหนักอก ข้อเสนอระดับซูเปอร์วีไอพี
เมื่อมองดูหน้าต่างสถานะอันหรูหราอลังการของต้าเซิ่ง โม่หยิงเฉินก็มีเพียงคำเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัว… แข็งแกร่ง!
Rank E เลเวล 31 เข้าสู่ระยะเต็มวัยอย่างสมบูรณ์
ค่าสถานะทุกด้านพุ่งทะยานด้วยอานุภาพของ 6 กลุ่มดาว เหนือล้ำกว่าสัตว์อสูรระดับเดียวกันแบบไม่เห็นฝุ่น
ดูเหมือนทุกอย่างจะดำเนินไปอย่างสมบูรณ์แบบ
แต่ทว่า… โม่หยิงเฉินกลับกำลังกุมขมับด้วยความกลัดกลุ้ม
ไม่ใช่เพราะต้าเซิ่งมีปัญหา… แต่เป็นเพราะตัวเขาเองต่างหาก
…ที่ดันเก่งเกินไป!
ในสถานการณ์ปกติ ผู้ฝึกสัตว์คนอื่นต้องรากเลือดกว่าจะปั้นสัตว์อสูรตัวแรกให้ตัน แล้วค่อยๆ ไต่เต้าขึ้นสู่ระดับ 2
แต่เขา ต้าเซิ่งเพิ่งเลเวล 31 เขาก็ดันทะลวงผ่านคอขวดกลายเป็น ผู้ฝึกสัตว์ระดับ 2 (ระดับสูง) ไปเรียบร้อยแล้ว
ความเก่งกาจนี้มาพร้อมกับดาบสองคมที่น่าอึดอัด
นั่นคือ… เขาเข้ามิติลับ Rank E ไม่ได้แล้ว!
แล้วจะทำยังไงกับเลเวลของต้าเซิ่งที่ค้างอยู่
ทางเลือกมีแค่สองทาง:
หนึ่ง: ออกไปลุยในเขตอันตรายนอกเมือง ไล่ล่าสัตว์อสูรป่าที่กระจัดกระจาย
แต่มอนสเตอร์ป่าไม่เหมือนในดันเจี้ยน ฆ่าแล้วตายเลย ไม่มีการเกิดใหม่ แถมยังอยู่ห่างกันคนละทิศละทาง การจะเก็บเลเวลให้ถึง 50 ด้วยวิธีนี้… บอกเลยว่าเสียเวลาชีวิตสุดๆ
สอง: บุกมิติลับ Rank D
ฟังดูเข้าท่า มอนสเตอร์โหดขึ้น EXP เยอะขึ้น เหมาะกับต้าเซิ่งในตอนนี้มาก
แต่ติดปัญหาใหญ่หลวง…
เขาเป็นแค่นักเรียนมัธยมปลาย
จักรวรรดิหลงเซี่ยมี กฎเหล็ก เพื่อป้องกันพวกลูกท่านหลานเธอที่แอบจ้างคนพาเวล หรือพวกที่ใช้ทางลัดโกงความเก่ง กฎระบุชัดเจนว่า: ห้ามมิให้นักเรียนมัธยมปลายเข้าสู่มิติลับ Rank D หรือสูงกว่าเด็ดขาด!
ทางตัน!
อยากเข้าเหรอ
ได้… รอให้สอบจบก่อนนะจ๊ะ!
โม่หยิงเฉินถอนหายใจเฮือกใหญ่
เงื่อนไขการวิวัฒนาการของต้าเซิ่ง ขาดแค่เลเวล 50 ข้อเดียว
แต่เวลาก่อนสอบเหลืออีกตั้งครึ่งเดือน
ยิ่งเลเวลสูง ค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้ก็ยิ่งทวีคูณแบบก้าวกระโดด เลเวล 30 ขึ้นไปนี่ยากกว่าตอน 20 เป็นสิบเท่า
จะให้ไปเดินเตร็ดเตร่ล่าสัตว์ป่าแบบไร้จุดหมายครึ่งเดือนเหรอ
ต่อให้ไม่หลับไม่นอน เต็มที่ก็ได้แค่ 2-3 เลเวล
ประสิทธิภาพห่วยแตกจนน่าร้องไห้เมื่อเทียบกับมิติลับ
ยังไม่หมดแค่นั้น…
ตอนนี้เขาเป็นผู้ฝึกสัตว์ระดับ 2 แล้ว โควตาสัตว์อสูรตัวที่สองปลดล็อคแล้ว
แต่ปัญหาคือ… จะไปหาตัวดีๆ มาจากไหน
สิทธิ์สุ่มฟรีจากแท่นบูชาวิญญาณหมดไปแล้ว
จะให้ไปไล่จับมั่วซั่วในป่า หรือไปซื้อลูกสัตว์เกรดสุ่มเสี่ยงตามตลาด
จะเลือกเผ่าพันธุ์ไหน จะหาของมาปั้นยังไง
โม่หยิงเฉินขยี้หัวตัวเองจนยุ่งเหยิง คิ้วขมวดเป็นปม
เรื่องให้คิดเยอะชะมัด…
เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเอนหลังพิงโขดหิน หลับตาลงอย่างอ่อนล้า
ช่างหัวสัตว์ตัวที่สองไปก่อน...
ตอนนี้ต้องหาทางดันเลเวลต้าเซิ่งให้วิวัฒนาการก่อนสอบให้ได้!
นักเรียนโม่… เป็นอะไรหรือเปล่า
ในขณะที่ความคิดกำลังตีกันยุ่งเหยิง เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหู
ผอ.หลี่ฉางชิวเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเป็นห่วง
ครูเห็นเธอนั่งนิ่งมาเกือบยี่สิบนาทีแล้ว
มิติลับใกล้จะปิดแล้วนะ ทำไมไม่รีบเข้าไปเก็บเกี่ยวช่วงเวลาสุดท้ายล่ะ
โม่หยิงเฉินลืมตาขึ้น มองเลยผ่านไหล่ผอ.ไปด้านหลัง
กลุ่มคนที่ยืนอยู่กับหลี่ฉางชิวเมื่อครู่… รวมถึงชายชราที่แผ่แรงกดดันมหาศาลคนนั้น
กำลังเดินตรงดิ่งมาทางเขาเป็นขบวน
หลี่ฉางชิวเห็นสายตาของเด็กหนุ่ม ก็รีบเบี่ยงตัวแนะนำทันที
อ้อ… ครูขอแนะนำให้รู้จัก
ท่านนี้คือ ท่านฮวงหงเฉียง หรือผู้เฒ่าฮวงจากมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น ประจำมณฑลของเรา
และท่านอื่นๆ คืออาจารย์จากมหาวิทยาลัยชั้นนำของมณฑลข้างเคียง…
หลี่ฉางชิวร่ายชื่อสถาบันระดับท็อปของประเทศออกมาเป็นชุด
วันนี้พวกท่านเดินทางมาที่นี่… เพื่อมายื่นข้อเสนอโควตาพิเศษ
ให้เธอโดยเฉพาะ!
สิ้นเสียงแนะนำ สายตาเร่าร้อนจากบรรดาอาจารย์มหาวิทยาลัยดังก็พุ่งเข้าใส่โม่หยิงเฉินเป็นตาเดียว
โม่หยิงเฉินลอบยิ้มในใจ
ข่าวไวจริงๆ…
เมื่อวานเพิ่งได้ลิงศิลาฟูลออพชั่น วันนี้แห่กันมาแย่งตัวถึงที่
แต่ก็ดี…
คนกำลังง่วง ก็มีคนเอาหมอนมายัดใส่มือ
ในเมื่อแย่งกันนัก… งั้นแสดงความจริงใจมาหน่อยซิ
ปัญหาเรื่องที่เก็บเลเวลของเขามันแก้ไม่ยากหรอก ถ้ามีเส้นสายระดับนี้คอยช่วย!
เขายังคงตีหน้านิ่ง รักษากิริยาสงบเยือกเย็น สายตากวาดมองใบหน้าของแขกผู้มาเยือนอย่างพิจารณา
ในหัวเริ่มดีดลูกคิดรางแก้วคำนวณผลประโยชน์
หลี่ฉางชิวเห็นท่าทีสุขุมเกินวัยของลูกศิษย์ก็ยิ่งปลื้มใจ รีบเปิดทางให้ตัวเอกของงาน
เชิญครับท่านฮวง… นี่คือนักเรียนโม่หยิงเฉิน ผู้ทำสัญญากับลิงศิลา 6 กลุ่มดาวคนนั้นครับ
ฮวงหงเฉียงก้าวออกมาข้างหน้า แววตาฉายความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด
สหายตัวน้อยโม่… ในนามของมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น ข้าขอเชิญเจ้าเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันเราอย่างเป็นทางการ
ทางเราได้จัดเตรียมโครงการบ่มเพาะศักยภาพระดับสูงสุด ไว้ให้เจ้าแล้ว
ทรัพยากรทุกอย่างจะถูกจัดสรรให้อย่างเต็มที่ และเราพร้อมเซ็นสัญญาผูกพันทันทีตั้งแต่วันนี้ เพื่อเป็นหลักประกันว่าเจ้าจะได้รับสิทธิประโยชน์ทุกข้อตามที่ระบุไว้
พูดจบ ท่านผู้เฒ่าก็หยิบแฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำเงินเข้มยื่นส่งให้
นี่คือรายละเอียดข้อตกลง ลองอ่านดูเล่นๆ ก่อนก็ได้
โม่หยิงเฉินรับมา เปิดอ่านผ่านๆ
แม้จะเตรียมใจมาบ้าง แต่เขาก็ต้องลอบพยักหน้ายอมรับในใจ
เทียนอวิ๋น... สมกับเป็นเบอร์หนึ่งของมณฑลเทียนไห่ ป๋าจริงๆ!
ในสัญญาระบุไว้ละเอียดยิบ ตั้งแต่หอพักระดับวิลล่าส่วนตัว เงินเดือนประจำตำแหน่ง อภิสิทธิ์ในการแลกหน่วยกิต ไปจนถึงสิทธิ์ในการเข้าถึงคลังวัสดุหายากก่อนใคร
แต่ของพวกนั้นเป็นแค่ของแถม…
สิ่งที่ทำให้ดวงตาของโม่หยิงเฉินวาวโรจน์ คือเงื่อนไขเกี่ยวกับการพัฒนาสัตว์อสูร 3 ข้อหลัก:
หนึ่ง: หากผู้เรียนเลื่อนระดับผู้ฝึกสัตว์ และต้องการทำสัญญากับสัตว์อสูรตัวใหม่
ทางมหาวิทยาลัยรับผิดชอบจัดหาไข่สัตว์อสูรหรือสัตว์อสูรวัยทารกที่มีศักยภาพไม่ต่ำกว่าระดับของผู้ฝึกสัตว์ในขณะนั้นให้เลือกสรร!
สอง: ทีมวิจัยระดับศาสตราจารย์จะเข้ามาดูแล ออกแบบเส้นทางวิวัฒนาการและแผนการฝึกฝนเฉพาะตัวให้กับสัตว์อสูรทุกตัว
พร้อมทั้งรับผิดชอบค่าใช้จ่ายและวัสดุหลักในการวิวัฒนาการทั้งหมด!
สาม: นักเรียนในโครงการศักยภาพสูงสุด จะมีอาจารย์ที่ปรึกษาส่วนตัว
ซึ่งต้องเป็นผู้ฝึกสัตว์ระดับ 4 (ยอดปรมาจารย์) ขึ้นไป มาคอยประกบสอนแบบตัวต่อตัว!
เงื่อนไขพวกนี้… มันคือการอุ้มชูระดับไข่ในหิน
ทางมหาวิทยาลัยแทบจะเสนอตัวเป็นพี่เลี้ยงเด็ก คอยป้อนข้าวป้อนน้ำให้ทุกอย่าง
แต่ทว่า…
โม่หยิงเฉินปิดแฟ้มลง ช้อนตามองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยความสงสัย
ทำไมมีแค่เทียนอวิ๋นที่ยื่นข้อเสนอ
ไหนบอกว่ามาแย่งตัวกันไง
ไหงอาจารย์จากมหาวิทยาลัยอื่นถึงยืนเงียบกริบ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง