ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 21 โอกาสสุดท้าย ไปลากมาเพิ่มอีกคน
จุดประสงค์หลักของมิติลับระดับเริ่มต้นคืออะไร
ปรมาจารย์ฮวงหงเฉียงเอ่ยถามลอยๆ ด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ
ก็เพื่อให้เด็กใหม่ได้ทำความคุ้นเคยกับสัตว์อสูรและรีบปั๊มเลเวลให้ไวที่สุดไม่ใช่หรือ
เจ้าหนูโม่หยิงเฉินมองเกมขาดทะลุปรุโปร่ง
ผอ.หลี่ฉางชิวตาเป็นประกาย เหมือนบรรลุธรรม
ท่านหมายความว่า… โม่หยิงเฉินยอมทิ้งการเคลียร์ดันเจี้ยน ยอมทิ้งการฆ่าบอส เพื่อแลกกับประสิทธิภาพสูงสุดในการฟาร์มมอนสเตอร์ลูกกระจ๊อก
เขาเปลี่ยนมิติลับระดับยาก ให้กลายเป็นโรงเชือดเก็บ EXP ส่วนตัว!
ถูกต้อง! ฮวงหงเฉียงพยักหน้าชมเชย
วิ่งเคลียร์มอนสเตอร์แค่สองเส้นทาง แล้วรีบกดออกเพื่อรีเซ็ตทันที
รอบละยี่สิบนาที ได้ EXP มหาศาลต่อเนื่อง… เจ้าเด็กนี่ ร้ายกาจจริงๆ
ยิ่งคิด ฮวงหงเฉียงก็ยิ่งประเมินค่าโม่หยิงเฉินไว้สูงลิบ
ศักยภาพสัตว์อสูรก็ระดับเทพ มันสมองในการวางแผนยังเหนือชั้นกว่าเด็กรุ่นเดียวกัน
ถ้าได้เคล็ดวิชาพญาวานรโสภาของเขาไปเสริม… อนาคตคงไกลจนมองไม่เห็นฝุ่น
แต่ทว่า… คิ้วของหลี่ฉางชิวกลับขมวดมุ่นอีกครั้ง เมื่อนึกถึงจุดบอดบางอย่าง
เดี๋ยวนะครับท่านฮวง… ถ้าเขาทำแบบนั้นจริงๆ
แล้วเขาจะหนีบหนูซูหลีเข้าไปด้วยทำไม
ปาร์ตี้สองคน ตัวหาร EXP ก็เพิ่มขึ้น สู้โซโล่คนเดียวไม่ดีกว่าเหรอ
คำถามนี้ทำเอารอยยิ้มบนหน้าท่านปรมาจารย์แข็งค้างไปชั่วครู่
เขาเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึๆ แล้วมองหลี่ฉางชิวด้วยสายตาล้อเลียน
เจ้ามันไม่เข้าใจวัยรุ่นเอาซะเลย
นังหนูคนเมื่อกี้ ข้าเห็นแวบๆ หน้าตาสะสวยใช่ย่อย ผิวพรรณเปล่งปลั่ง
วัยรุ่นหนุ่มสาว เลือดลมกำลังพลุ่งพล่าน... ได้สาวงามไปเคียงคู่ ลำบากหน่อย แบ่ง EXP นิดหน่อย จะเป็นไรไป
หลี่ฉางชิวฟังแล้วมุมปากกระตุก
จริงดิ
เท่าที่จำได้… ตลอดสามปีที่ผ่านมา เจ้าโม่มันเคยสนใครที่ไหน วันๆ เอาแต่เรียนกับทำหน้าตายใส่สาวๆ
นี่ผีเข้าหรือไง
แต่ก็นั่นแหละ ท่านฮวงคือปูชนียบุคคลแห่งวงการสัตว์อสูร
แค่ดูเวลาเข้าออกดันเจี้ยนก็วิเคราะห์แผนการได้เป็นฉากๆ ขนาดนี้
วิสัยทัศน์กว้างไกลสมเป็นระดับตำนาน... หลี่ฉางชิวได้แต่ก้มหัวยอมรับในใจ
(หารู้ไม่ว่า… ข้างในนั้น โม่หยิงเฉินไม่ได้จีบสาว ไม่ได้ฟาร์มมอนกระจอก แต่กำลังลากบอสระดับนรกแตกมาตบโชว์สาวต่างหาก!)
เวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็ว
โม่หยิงเฉินและซูหลีวนเวียนเข้าออกมิติลับเป็นว่าเล่น
สภาพจิตใจของซูหลีพัฒนาตามลำดับ… จากความตื่นตระหนกจนแทบสติแตก กลายเป็นความชินชา และสุดท้ายคือด้านชาโดยสมบูรณ์
ตอนนี้ ต่อให้ต้าเซิ่งฟาดกระบองลงไปแล้วถ้ำถล่มลงมาครึ่งแถบ เธอก็สามารถเดินฝ่าฝุ่นควันเข้าไปเก็บของดรอปได้หน้าตาเฉย
ก็นะ… ลูกพี่เขาแรงเยอะ เรื่องปกติ
จนกระทั่งเหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งชั่วโมงก่อนมิติลับจะปิดตัวลง
ตูมมม!!!
เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้
คลื่นสั่นสะเทือนกวาดล้างลานหน้าทางเข้าจนเหี้ยนเตียน ราชันย์โคโบลด์ผู้โชคร้ายสลายกลายเป็นละอองแสง EXP ไปอีกรอบ
โม่หยิงเฉินรับอุปกรณ์ที่ซูหลีเก็บมาให้
[เกราะหนังโคโบลด์ชั้นยอด]
[คุณภาพ: สีเขียว ]
[ความอึด +30, พละกำลัง +10]
[เงื่อนไข: Rank E เลเวล 10]
[เซ็ตเอฟเฟกต์ 1: ความว่องไว +50 (เมื่อใส่ครบ 3 ชิ้น)]
[เซ็ตเอฟเฟกต์ 2: สกิลใช้งานพุ่งชน(เมื่อใส่ครบ 5 ชิ้น)]
ในที่สุด! เขียวชิ้นที่สอง!
โม่หยิงเฉินยิ้มมุมปากอย่างพอใจ
หลังจากได้รองเท้ามาในรอบแรก เขาก็เกลือยาว ได้แต่ขยะสีขาวมาตลอดทาง
ของระดับขาวพวกนั้นแทบไม่มีผลกับต้าเซิ่งที่ตอนนี้เลเวลปาเข้าไป Rank E เลเวล 25 แล้ว
คงได้แต่เอาไปขายทิ้งร้านค้า
แต่ระดับเขียวนี่สิของจริง… ชิ้นเดียวบวกสเตตัส 40 แต้ม!
เท่ากับเลเวลอัพ 4 เลเวลเน้นๆ!
เขาโยนเกราะหนังให้ต้าเซิ่งทันที
วิ้ง!
เกราะหนังสัตว์สีน้ำตาลเข้มที่ดูทนทาน ปรากฏขึ้นสวมทับร่างของลิงศิลา เสริมให้มันดูบึกบึนและน่าเกรงขามขึ้นไปอีกขั้น
ส่วนเรื่องเซ็ตเอฟเฟกต์… โม่หยิงเฉินไม่รีบร้อน
ถึงเวลาใกล้หมด แต่ไม้ตายก้นหีบของเขายังไม่ได้ใช้เลย
[โชคชะตาสัมบูรณ์] ที่เก็บดองเค็มมาทั้งวัน… กำลังจะได้เฉิดฉายในรอบสุดท้ายนี้แหละ!
เขาหันไปมองซูหลีที่กำลังจิ้มหน้าต่างสถานะอย่างเมามัน
นี่… ให้โอกาสอีกรอบ
ออกไปข้างนอกคราวนี้… ไปลากคนมาเข้าปาร์ตี้เพิ่มอีกหนึ่งคน
พูดตามตรง โม่หยิงเฉินไม่มีเพื่อนที่โรงเรียนเลย
เหตุผลแรกคือสถานะลูกเมียน้อยตระกูลโม่ ทำให้เขาต้องทำตัวโลว์โปรไฟล์
เหตุผลที่สอง… เขาเป็นคนอายุสี่สิบกว่าในร่างเด็ก
จะให้ไปวิ่งเล่น จับกลุ่มนินทาชาวบ้าน หรือทำตัวเบียวๆ กับเด็กมัธยม… มันไม่ใช่แนว!
มันน่ารำคาญ!
ซูหลีเงยหน้าขวับ ดวงตาเป็นประกายวาววับ
เธอเข้าใจความหมายของคำสั่งนี้ทันที หัวใจเต้นรัวจนแทบระเบิด
นาย… นายจะเอาจริงแล้วใช่ไหม
นายจะทุบสถิติบอร์ดระดับนรกแตก!
ตลอดแปดเก้าชั่วโมงที่ผ่านมา
จากที่เคยตกใจจนกรามค้าง ตอนนี้เธอกลายเป็นผู้ช่วยมือโปรที่รู้จังหวะการเก็บของทุกเม็ด
ความเคยชินเป็นเรื่องน่ากลัว
โดยเฉพาะเมื่อความเคยชินนั้นมาพร้อมกับตัวเลขเลเวลที่พุ่งทะยานจนน่าขนลุก
บนหน้าต่างสถานะของเธอ…
ตั๊กแตนเงาทมิฬ: Rank E เลเวล 24
ยี่สิบสี่!
ตัวเลขนี้ถ้าหลุดออกไปถึงหูคนข้างนอก
อย่าว่าแต่เมืองชิงหยวน… ต่อให้ทั้งจักรวรรดิ ก็คงไม่มีใครเชื่อ!
เธอถึงกับระแวงว่าตัวเองกำลังฝันไปหรือเปล่า นี่มันทำลายสถิติสูงสุดก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยไปแบบไม่เห็นฝุ่น!
มิติลับรังโคโบลด์จำกัดให้เข้าได้เฉพาะผู้ฝึกสัตว์ระดับ 1 และสัตว์อสูร Rank D ลงไป
กฎนี้ป้องกันพวกมือโปรมาปั๊มเวลให้เด็ก
ปีที่แล้ว อัจฉริยะอันดับหนึ่งของเมือง ที่ใช้ พยัคฆ์ราชันย์ (Rank E) จบวันด้วยเลเวล 7
นั่นคือตำนานที่เล่าขานกันมา
เลเวล 7 vs เลเวล 24…
ซูหลีรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยอยู่บนปุยเมฆ
มหาวิทยาลัยชั้นนำระดับประเทศ
เมื่อก่อนคือความฝัน… ตอนนี้คือของตาย!
เธอแอบหวังเรื่องการติดอันดับบอร์ดมาตลอด แต่เห็นโม่หยิงเฉินใจเย็นเหลือเกิน เธอก็ไม่กล้าเซ้าซี้
กลัวว่าถ้าพูดมากไป ท่านเทพจะรำคาญแล้วเตะโด่งออกจากปาร์ตี้
แค่นี้เธอก็เกาะขากินจนพุงกางแล้ว
แต่ตอนนี้… เขาเป็นคนเอ่ยปากเอง!
ปาร์ตี้ 3 คน… เพื่อทำเวลาให้เร็วที่สุด!
สำหรับโม่หยิงเฉิน ไม่ว่าใครจะมาเป็นคนที่สาม ก็คงมีค่าเท่ากัน
ขอแค่มีขา มีแรงวิ่ง และเชื่อฟัง…
ในสายตาเขา ทุกคนก็แค่NPC ส่งเควสต์ที่ช่วยให้เขาไปถึงเป้าหมายได้เร็วขึ้นเท่านั้น!