ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 186 วิกฤตการณ์ อาคันตุกะจากห้วงลึก
บทที่ 186 วิกฤตการณ์ อาคันตุกะจากห้วงลึก
หน้าเตาหลอมตีบวกแห่งห้วงลึก
ยามที่โม่หยิงเฉินก้าวเท้าเดินออกมาจากสิ่งปลูกสร้างขนาดยักษ์ซึ่งอื้ออึงไปด้วยเสียงจอแจ ที่แห่งนั้นมักอบอวลไปด้วยคลื่นอารมณ์คลั่งไคล้สุดขีดและสิ้นหวังสุดขั้วอยู่เสมอ ทว่าภายในใจของชายหนุ่มกลับอาบไล้ไปด้วยความผ่อนคลายและอิ่มเอมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
สมบูรณ์แบบ!
เป้าหมายทุกประการที่เขาวางไว้ก่อนย่างกรายเข้าสู่มิติห้วงลึก… บัดนี้บรรลุผลอย่างงดงามไร้ที่ติ
กระแสจิตของเขาดำดิ่งลงสู่มิติสัตว์อสูร ต้าเซิ่งและจอมดาบอสุรากำลังยืนตระหง่านอย่างสงบนิ่ง ในยามนี้ บนเรือนร่างของพวกมันสวมใส่ [เซ็ตอุปกรณ์อรุณเบิกฟ้าแห่งห้วงลึก] ครบชุดอย่างสมบูรณ์แบบ
อุปกรณ์ระดับพระเจ้าทั้งสิบชิ้น ล้วนเป็นระดับ [+15] โดยไม่มีข้อยกเว้น!
โบนัสค่าสถานะอันน่าขนลุก ดันตัวเลขบนหน้าต่างสถานะของสัตว์อสูรทั้งสองตนให้พองโตทะลุขีดจำกัดจนถึงระดับที่น่าสะพรึงกลัว
อุปกรณ์สองชิ้นสุดท้ายที่เพิ่งได้มา ก็มอบค่าสถานะที่ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน
[เกราะศึกอรุณเบิกฟ้าแห่งห้วงลึก] มาพร้อมกับทักษะติดตัว [สะท้อนความเสียหาย 10%]
ส่วน [หมวกเกราะอรุณเบิกฟ้าแห่งห้วงลึก] ก็มาพร้อมกับทักษะเรียกใช้ [ผันผวนคลื่นพลัง] ซึ่งสามารถเร่งเร้าพลังจิตให้พุ่งทะยานขึ้นอย่างก้าวกระโดดในช่วงเวลาสั้นๆ ช่วยเสริมอานุภาพของทักษะอื่นๆ ให้รุนแรงทวีคูณ
ล้วนเป็นความสามารถระดับสูงสุดที่ทรงประสิทธิภาพยิ่ง!
ไปล่ะนะ
โม่หยิงเฉินเหลียวหน้ากลับไป กวาดสายตามองนครห้วงลึกที่ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นกำมะถันและสนิมเหล็กเป็นครั้งสุดท้าย
ใต้ผืนฟ้าสีโลหิตหม่น สิ่งปลูกสร้างบิดเบี้ยวผิดรูป และสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์ห้วงลึกรูปร่างประหลาดตาที่เดินขวักไขว่ตามท้องถนน… การก้มหน้าก้มตาฟาร์มอย่างบ้าคลั่งตลอดหนึ่งเดือนเต็ม ผลเก็บเกี่ยวที่ได้กลับมานั้นมหาศาลจนแม้แต่ตัวเขาเองยังอดใจสั่นไม่ได้
พูดกันตามตรง… เขาก็แอบรู้สึกใจหายอยู่ลึกๆ ที่ต้องจากลา
เขาตบหน้าผากตัวเองเบาๆ พลางหัวเราะร่วน
คิดบ้าอะไรอยู่วะเนี่ย
กลับก็คือกลับสิ จะเสียดายทำไม ไม่ใช่ว่าชาตินี้จะกลับมาเหยียบที่นี่ไม่ได้อีกซะหน่อย
เต็มที่ก็แค่กลับไปพักผ่อนฟื้นฟูร่างกายสักพัก ถ้าไม่มีธุระด่วนอะไร ค่อยกลับมาเยือนอีกรอบก็ยังได้
อย่างไรเสีย ในมิติเก็บของของเขาก็ยังมี [บัตรเชิญแห่งห้วงลึก] ซึ่งเป็นของรางวัลจากระบบตอนที่คว้าเฟิร์สคิลมิติลับอรุณเบิกฟ้านอนนิ่งรออยู่อยู่แล้ว
ไม่ลังเลอีกต่อไป!
โม่หยิงเฉินดึงเอา [ม้วนคัมภีร์เคลื่อนย้ายห้วงลึก] ที่เตรียมพร้อมไว้นานแล้วออกมา ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่เดินขวักไขว่ เขาออกแรงบีบมันจนแหลกละเอียดคามือ!
วูมม!
พลังงานมิติสีเงินยวงทะลักทลายออกจากเศษคัมภีร์ เข้าห่อหุ้มเรือนร่างของเขาไว้จนมิด ทัศนวิสัยเริ่มพร่ามัว สรรพสิ่งรอบกายถอยร่นไปเบื้องหลังอย่างรวดเร็ว
นี่คือสัญญาณเตือนว่าการข้ามมิติกำลังจะเสร็จสมบูรณ์
จิตใจของโม่หยิงเฉินผ่อนคลายลงอย่างแท้จริง
ทว่า…
หนึ่งวินาที…
สองวินาที…
สามวินาที…
ความรู้สึกไร้น้ำหนักจากการเจาะทะลวงกำแพงมิติที่ควรจะเกิดขึ้น กลับมาไม่ถึงเสียที!
แสงสีเงินที่ห่อหุ้มร่าง หลังจากการสว่างวาบจนถึงขีดสุด มันกลับหม่นแสงลงอย่างกะทันหัน ก่อนจะแตกกระจายเป็นละอองแสงและสูญสลายไปในอากาศว่างเปล่า
สายลมแผ่วเบาพัดผ่าน หอบเอาเศษฝุ่นธุลีบนพื้นดินปลิวว่อน
โม่หยิงเฉินยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
เขา… ไม่ได้ออกไป!
คิ้วของชายหนุ่มขมวดเข้าหากันแน่นทันที บนใบหน้าที่เคยกักเก็บความเยือกเย็นดุจบ่อน้ำนิ่ง บัดนี้ปรากฏรอยริ้วแห่งความเย็นเยียบถึงกระดูกขึ้นเป็นครั้งแรก
[ม้วนคัมภีร์เคลื่อนย้ายห้วงลึก: เมื่อใช้งานในสภาวะปลอดการต่อสู้ จะสามารถสลัดหลุดจากโลกห้วงลึกได้ทันที]
คำอธิบายไอเทมจากระบบดังก้องขึ้นในหัวอย่างชัดเจน
ม้วนคัมภีร์ไม่มีปัญหา…
ถ้าเช่นนั้น ปัญหาก็คงมีอยู่แค่เงื่อนไข สภาวะปลอดการต่อสู้!
การที่เขาไม่ได้ออกไป… คำอธิบายเพียงหนึ่งเดียวก็คือ…
ตัวเขา… ถูกกระชากเข้าสู่สภาวะการต่อสู้โดยบังคับ!
ชายหนุ่มเร่งเร้าจิตใต้สำนึก หมายจะอัญเชิญต้าเซิ่งและจอมดาบอสุราออกมาในเสี้ยววินาที
แต่แล้ว โม่หยิงเฉินก็ต้องเบิกตากว้าง… เขากระดิกตัวไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว!
แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่ไม่อาจหาคำใดมาบรรยาย โถมทับลงมาราวกับมวลน้ำในห้วงลึกนับหมื่นล้านตัน บีบอัดร่างของเขาจากทุกทิศทาง ตรึงเขาไว้กับที่อย่างสมบูรณ์แบบ!
ไม่ใช่แค่ร่างกาย!
แต่รวมถึงพลังจิต และสายใยการเชื่อมต่อระหว่างเขากับมิติสัตว์อสูร ล้วนถูกม่านพลังที่มองไม่เห็นฟันฉับจนขาดสะบั้น!
เขาถูกปิดผนึก… แม้กระทั่งการอัญเชิญสัตว์อสูรคู่กายทั้งสองตน ก็ยังไม่อาจกระทำได้!
สรรพสิ่งรอบด้านแปรเปลี่ยนเป็นความวิปริต
โลกทั้งใบคล้ายถูกหยุดเวลาเอาไว้
เสียงอื้ออึงของฝูงชนในโถงตีบวกที่อยู่ห่างออกไปเพียงเอื้อมมือ เสียงอาวุธกระทบกัน เสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้พ่ายแพ้ หรือเสียงหัวเราะบ้าคลั่งของผู้กำชัย… ทุกสรรพเสียง กลับถูกมือที่มองไม่เห็นกดปุ่มปิดการรับรู้ไปจนหมดสิ้นในพริบตาเดียว!
ตึก… ตึก… ตึก…
เสียงฝีเท้าดังก้องขึ้นท่ามกลางภาพวาดอันเงียบสงัดดั่งสุสาน มันดังกังวานราวกับเหยียบย่ำลงบนหัวใจของโม่หยิงเฉินโดยตรง
รูม่านตาของชายหนุ่มหดเกร็งเท่ารูเข็ม!
เบื้องหน้าห่างออกไปสิบเมตร มิติอวกาศบิดพลิ้วราวกับผิวน้ำ ร่างเงาที่ถูกห่อหุ้มด้วยหมอกทมิฬบางเบาสายหนึ่ง ค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากรอยแยกนั้น
ก้าว… ทีละก้าว ตรงดิ่งมาหาเขา
ยิ่งฝีเท้านั้นขยับใกล้เข้ามา หมอกดำบนร่างก็ยิ่งสลายถอยร่นไปเบื้องหลัง ราวกับม่านโรงละครที่ถูกเปิดฉาก เผยให้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริง
ผู้มาเยือนสวมชุดทักซิโด้หางยาวสีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีต รีดเรียบกริบไร้ซึ่งรอยยับย่น สองมือซีดเซียวสวมทับด้วยถุงมือสีขาวสะอาดตา ท่วงท่าการก้าวย่างนั้นสง่างามราวกับชนชั้นสูงที่กำลังเตรียมตัวไปร่วมงานเลี้ยงเต้นรำในพระราชวัง
รูปร่างของมันคล้ายคลึงกับมนุษย์อย่างยิ่ง ทว่าดวงตาสีโลหิตที่ลึกล้ำราวกับกักเก็บหมู่ดาวและห้วงนรกไว้ภายใน ประกอบกับผิวพรรณที่ขาวซีดจนเกือบโปร่งแสง ไร้ซึ่งรอยฝาดเลือดใดๆ… คือสิ่งที่บ่งบอกชัดเจนว่า มัน ไม่ใช่มนุษย์!
ความหล่อเหลาของมัน แฝงไว้ด้วยความอัปลักษณ์ทางวิญญาณที่ผิดแผกไปจากสรรพชีวิต
ความสง่างามของมัน เจือปนด้วยความเย็นชาที่เหยียดตามองสรรพสัตว์เป็นเพียงเศษธุลี
ปีศาจห้วงลึก!
และที่สำคัญ… นี่ต้องเป็นตัวตนระดับมหาอำนาจที่ทรงพลังจนถึงขีดสุดอย่างไม่ต้องสงสัย!
โม่หยิงเฉิน… ถูกต้องไหม?
มันหยุดยืนเบื้องหน้าชายหนุ่ม ค้อมตัวลงเล็กน้อย ทำความเคารพตามแบบฉบับขุนนางชั้นสูงอย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ น้ำเสียงของมันนุ่มนวล ทุ้มลึก ทว่ากลับเจือด้วยรอยยิ้มหยอกล้ออย่างมีเลศนัย
หัวใจของโม่หยิงเฉินดิ่งวูบ สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่เคยมีมา
ถูกเรียกชื่อตรงตัว…
นี่มันจงใจพุ่งเป้ามาที่เขาชัดๆ!
แต่ว่า… ทำไมกันล่ะ?
เขาไปทำเรื่องอะไรมา ถึงได้ดึงดูดตัวตนระดับนี้ให้ต้องลดตัวลงมาหาด้วยตัวเอง?
เพราะตีบวกอุปกรณ์ระดับ +15 ไปสิบชิ้นงั้นหรือ?
หรือว่า… เพราะพรสวรรค์ของเขา?
หรือการเยือนโลกห้วงลึกในครั้งนี้ เขาจะทำตัวโดดเด่นสะดุดตาเกินไป?
หึหึ…
ปีศาจร้ายคล้ายจะอ่านใจเขาออก มันแค่นเสียงหัวเราะแผ่วเบา เสียงหัวเราะนั้นเจือไปด้วยความชื่นชม
ตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบอย่างสมบูรณ์แบบขนาดนี้ ยังสามารถใช้ความคิดได้อย่างเยือกเย็น แทนที่จะดิ้นรนอย่างไร้ประโยชน์หรือหวาดกลัวจนเสียสติ… เจ้าเนี่ย น่าสนใจดีจริงๆ
ตอนนี้ ข้าจะคลายผนึกให้เจ้าชั่วคราวก็แล้วกัน มันเอ่ยด้วยจังหวะเนิบนาบ
แต่ทว่า… ช่วยทำตัวว่าง่ายหน่อย อย่าได้คิดทำเรื่อง… โง่เขลาเป็นอันขาด
อย่างเช่น… อัญเชิญลิงเวรกับจอมดาบนั่นของเจ้าออกมา หรือความพยายามที่จะหลบหนี
หรือแม้กระทั่ง… การใช้ความสามารถประหลาดที่จู่ๆ ก็หายตัววับไป แล้วกลับมาโผล่ที่เดิมในเวลาต่อมานั่นด้วย!
เพราะยังไงเสีย…
มันยื่นนิ้วชี้ข้างหนึ่งออกมากรีดกรายกลางอากาศเบาๆ
ร่างกายมนุษย์ของเจ้า มันก็เปราะบางไม่ต่างอะไรกับเครื่องลายครามชั้นเลิศเลยล่ะ
ข้ากลัวเหลือเกินว่า หากข้าเผลอกะแรงพลาดไปนิดเดียว… อาจจะเผลอทำเจ้าแหลกสลายกลายเป็นผุยผงไปเสียก่อนน่ะสิ