ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 132: เพลงดาบอัคคีผลาญลมหายใจและร่างเงาสะท้อน
ผู้อาวุโสฮวงยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ แววตาลึกล้ำยากจะหยั่งถึง
เอาล่ะ สำหรับตอนนี้เจ้ารู้เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว
เดี๋ยวข้าจะส่งข้อมูลเพิ่มเติมไปให้ เจ้ากลับไปค่อยๆ ศึกษาเอาเอง
ยังไงซะ ช่วงนี้เจ้าก็ยังเข้าไปในนั้นไม่ได้อยู่ดี
โม่หยิงเฉินพยักหน้า เก็บความตื่นตะลึงไว้ในส่วนลึกของจิตใจ แล้วลุกขึ้นเตรียมตัวจะกลับ
ผู้อาวุโสฮวงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ร้องทักขึ้นมา
เดี๋ยวก่อน... การวางค่ายกลห้วงลึกต้องใช้เวลาเตรียมการพอสมควร เจ้าประเมินว่าต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกว่าจะวิวัฒนาการสัตว์อสูรถึงระดับ C
ข้าจะได้เตรียมวัตถุดิบรอไว้ล่วงหน้า
เจ้ามาเป็นศิษย์ข้า ข้ายังไม่เคยให้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยสักอย่าง
ถือโอกาสนี้ช่วยเจ้าวางค่ายกลเป็นของขวัญรับขวัญศิษย์ก็แล้วกัน
ฝีเท้าของโม่หยิงเฉินชะงักกึก
เขาส่งจิตเข้าไปสำรวจในมิติสัตว์อสูร กวาดตามองรังไหมแสงที่อัดแน่นไปด้วยพลังงานจนแทบจะระเบิดออกมา
เขาเอียงคอทำท่าครุ่นคิดอย่างจริงจัง
น่าจะสัก… หนึ่งสัปดาห์ครับ
มือที่กำลังประคองถ้วยชาของผู้อาวุโสฮวงแข็งค้างอยู่กลางอากาศ
เขาค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะ
เงยหน้าขึ้นจ้องมองโม่หยิงเฉินด้วยสายตาราวกับกำลังมองดูสัตว์ประหลาด
เนิ่นนาน... ที่ไร้คำพูดใดๆ หลุดออกจากปาก
ท้ายที่สุด เขาก็ทำได้เพียงถอนหายใจยาวเหยียดออกมาเฮือกใหญ่
สามวันให้หลัง
ณ วิลล่าหรูริมป่าไผ่ทะเลเมฆ
โม่หยิงเฉินยืนสงบนิ่งอยู่กลางห้องรับแขก สีหน้าฉายแววคาดหวังอย่างเปี่ยมล้น
เมื่อครู่นี้เอง รังไหมแห่งการวิวัฒนาการที่ส่องแสงเจิดจ้าในมิติสัตว์อสูรของเขา ในที่สุดก็หยุดการดูดซับพลังงาน
แสงสว่างทั้งหมดถูกดึงกลับเข้าสู่ภายในจนหมดสิ้น
การวิวัฒนาการ... เสร็จสมบูรณ์!
ออกมา!
โม่หยิงเฉินส่งกระแสจิตเรียกขาน
วูม—!
วงเวทอัญเชิญสีดำทมิฬปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
แต่ครั้งนี้ สิ่งที่พวยพุ่งออกมาไม่ใช่เพียงแค่กลิ่นอายแห่งความตายแบบเดิม
แต่มันคือจิตสังหารที่แหลมคม บ้าคลั่ง และทรงพลังยิ่งกว่า ราวกับต้องการจะฟาดฟันสรรพสิ่งในโลกหล้าให้ดับสูญ!
แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวอัดแน่นไปทั่วทั้งตัวบ้านในพริบตา!
ร่างเงาหนึ่งค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากวงเวท
รูปร่างที่เคยสูงใหญ่ถึงสองเมตรครึ่ง บัดนี้ถูกบีบอัดจนเหลือเพียงราวสองเมตร
เป็นขนาดตัวที่ใกล้เคียงมนุษย์มากขึ้น แต่กลับแผ่รัศมีอันตรายยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว
ดวงตายังคงถูกปิดคาดด้วยผ้าแถบสีดำสนิท
แต่ชุดที่สวมใส่เปลี่ยนไป เป็นชุดผ้าสีม่วงแดงเข้มข้นราวกับถูกถักทอขึ้นจากโลหิตที่แข็งตัวผสมผสานกับเงา
ชายผ้าพลิ้วไหวทั้งที่ไร้ลม
เขายืนนิ่งสงบอยู่ที่นั่น
ที่เอวห้อยดาบ หลิวเริ่นรั่วฮั่ว เอาไว้ ด้ามจับของมันดูเหมือนมีลาวาร้อนระอุไหลเวียนอยู่ภายในตลอดเวลา
มุมปากของโม่หยิงเฉินยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
เขาเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาดูทันที
[จอมดาบอสุรา]
[ระดับ: C ขั้น 1 (ระยะเติบโต)]
[พรสวรรค์เฉพาะตัว: แดนยมโลก]
[กระบวนยุทธ์เฉพาะตัว: เพลงดาบยมโลก]
[อุปกรณ์: หลิวเริ่นรั่วฮั่ว]
[พละกำลัง: 3,421]
[ความว่องไว: 3,650]
[จิตวิญญาณ: 3,147]
[ความอึด: 2,510]
[ทักษะ: จ้าวแห่งศาสตรา, เพลงดาบชักวิญญาณ, เพลงดาบอัคคีผลาญลมหายใจ, ร่างเงาสะท้อน]
[กลุ่มดาว 1: เสริมแกร่งวิชาดาบ]
[กลุ่มดาว 2: ความตายดุจสายลม]
[กลุ่มดาว 3: อาบโลหิตต่อตี]
[กลุ่มดาว 4: มุ่งทะยานไปข้างหน้า]
[กลุ่มดาว 5: การโจมตีถึงตาย]
[กลุ่มดาว 6: วิวัฒนาการสังหาร]
[เพลงดาบอัคคีผลาญลมหายใจ: ชักนำพลังแห่งดวงอาทิตย์ กระแทกเป้าหมายในระยะให้ลอยขึ้น 1 วินาที พร้อมพริบตาเข้าประชิดเป้าหมายที่ถูกกระแทก แล้วระดมฟันด้วยความเร็วระดับอสุรา สร้างความเสียหายธาตุไฟ 300% โดยความเสียหายนี้จะเจาะทะลุการป้องกันทุกรูปแบบ!]
[ร่างเงาสะท้อน: เรียกอวตารเงาสองร่างที่สืบทอดค่าสถานะ 30% ของร่างต้น ร่างเงาเหล่านี้มีเจตจำนงการต่อสู้เป็นอิสระ!]
สายตาของโม่หยิงเฉินล็อกเป้าไปที่ค่าสถานะหลังการวิวัฒนาการของจอมดาบอย่างไม่วางตา
ลมหายใจของเขาแทบจะหยุดเต้น
เขาไม่ได้สนใจคำบรรยายสกิลที่สวยหรูเหล่านั้นแม้แต่วินาทีเดียว
ในสมองกำลังคำนวณตัวเลขค่าสถานะอย่างบ้าคลั่ง
พละกำลัง: 3,421
ความว่องไว: 3,650
จิตวิญญาณ: 3,147
ความอึด: 2,510
รวมทั้งหมด… หนึ่งหมื่นสองพันเจ็ดร้อยยี่สิบแปด!
ทันทีที่ตัวเลขผลรวมนี้ผุดขึ้นในใจ
ความปิติยินดีที่ยากจะบรรยายก็ระเบิดตูมออกมา!
กำปั้นของโม่หยิงเฉินกำแน่นโดยไม่รู้ตัว!
สะใจ!
มันช่างสะใจอะไรอย่างนี้!
วิวัฒนาการสังหาร!
พรสวรรค์กลุ่มดาวที่แสดงศักยภาพระดับโกงความตายมาตั้งแต่ระดับ D
เมื่อจอมดาบก้าวข้ามขีดจำกัดทางสายเลือด ผลลัพธ์จากการสะสมค่าสถานะที่ผ่านมา ไม่ได้ถูกรีเซ็ตหายไป!
แต่มันถูกสืบทอดมายังร่างใหม่ที่มีนามว่า จอมดาบอสุรา นี้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์ ไม่มีตกหล่นแม้แต่หน่วยเดียว!
โดยปกติแล้ว สัตว์อสูรที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ระดับ C ขั้น 1 ค่าสถานะรวมทั้งสี่ด้านจะอยู่ที่ประมาณหนึ่งหมื่นแต้ม
นี่คือมาตรฐานสากลที่ไม่เคยมีใครแหกกฎได้
แต่จอมดาบอสุราของเขา กลับมีค่าสถานะส่วนเกินงอกขึ้นมาถึงสองพันเจ็ดร้อยยี่สิบแปดแต้ม!
ส่วนเกินกว่าสองพันเจ็ดร้อยแต้มนี้…
สำหรับผู้ฝึกสัตว์ทั่วไปที่ต้องทุ่มเททรัพยากรมหาศาล คำนวณทุกเม็ดเพื่อเพิ่มค่าสถานะให้สัตว์อสูรแม้เพียงหลักสิบแต้ม… นี่คือตัวเลขที่มากพอจะทำให้พวกเขาคลุ้มคลั่งได้เลย
แต่สำหรับโม่หยิงเฉิน นี่เป็นเพียงแค่ ของแถม จากการที่เขาพาจอมดาบไปไล่ถล่มดันเจี้ยนระดับ D เล่นๆ ในช่วงเดือนกว่าๆ ที่ผ่านมาเท่านั้น!
จริงอยู่ที่ก่อนหน้านี้ ผู้อาวุโสฮวงเคยพร่ำสอนด้วยความหวังดีว่า…
ในการต่อสู้ระดับเดียวกัน ค่าสถานะที่มากกว่าไม่ใช่ตัวตัดสินแพ้ชนะเพียงอย่างเดียว
ทักษะและพรสวรรค์ต่างหากคือกุญแจสำคัญ
ตอนนั้นโม่หยิงเฉินเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง
แต่ตอนนี้… เขาอยากจะแค่นเสียงหัวเราะใส่ทฤษฎีนั้นดังๆ
ทฤษฎีพรรค์นั้น มันใช้ได้เฉพาะในโลกที่ทุกคนมีจุดเริ่มต้นใกล้เคียงกัน มีความ ยุติธรรม ค้ำคออยู่!
แต่โลกของเขา… ไม่เคยสะกดคำว่ายุติธรรมเป็น!
เมื่อสัตว์อสูรระดับ C ของคนอื่นมีค่าสถานะแค่หนึ่งหมื่น
การจะมานั่งถกเถียงเรื่องเทคนิคหรือสกิล มันก็ฟังดูมีเหตุผลอยู่หรอก
แต่ถ้าในอนาคตอันใกล้… จอมดาบอสุราของเขา
มีค่าสถานะหนึ่งแสน... หรือกระทั่งหนึ่งล้านแต้มล่ะ
เมื่อร่างเงาสะท้อนของจอมดาบเพียงร่างเดียว มีค่าสถานะสูงกว่าร่างต้นของศัตรูหลายเท่าตัวล่ะ
ถึงเวลานั้น… จะมีหน้าไหนกล้ายืนต่อหน้าเขา
แล้วพ่นคำว่า ค่าสถานะไม่ใช่สิ่งสำคัญ ออกมาได้อีก
ต่อหน้าพลังที่เหนือกว่าอย่างสัมบูรณ์ เทคนิคแพรวพราวแค่ไหนก็เป็นได้แค่ลูกไม้ปาหี่ เปราะบางและไร้ค่า!
มุมปากของโม่หยิงเฉินฉีกยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ
เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและความดุดัน
เขาราวกับมองเห็นภาพอนาคต...
ภาพจอมดาบอสุราที่กลายเป็นเครื่องจักรสังหารไร้หัวใจ ไล่ฟาดฟันสัตว์อสูรระดับสูงตัวแล้วตัวเล่า
ช่วงชิงค่าสถานะของพวกมันมาอย่างบ้าคลั่ง เปลี่ยนเลือดเนื้อศัตรูให้กลายเป็นสารอาหารหล่อเลี้ยงความแข็งแกร่ง!
ตัวเลขที่พุ่งทะยานบนหน้าต่างสถานะ จะกลายเป็นบทเพลงที่ไพเราะที่สุดในโลกหล้า!
เขาพยายามข่มใจไม่ให้วิ่งออกไปหาเรื่องฆ่าล้างบางใครสักคนในตอนนี้
โม่หยิงเฉินค่อยๆ เลื่อนสายตาลงมา
เพื่อตรวจสอบความเปลี่ยนแปลงอื่นๆ หลังการวิวัฒนาการ
พรสวรรค์ [แดนยมโลก] และกระบวนยุทธ์ [เพลงดาบยมโลก] ยังคงเดิม
สกิลติดตัวระดับบั๊กอย่าง [จ้าวแห่งศาสตรา] ก็ยังอยู่ดีมีสุข
การเพิ่มความเสียหายขั้นสุดท้าย 500%!
นี่คือรากฐานสำคัญที่ทำให้จอมดาบสามารถสังหารข้ามระดับได้
ถ้าสกิลนี้หายไปตอนวิวัฒนาการ เขาคงได้ร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือดแน่
ความเปลี่ยนแปลงที่แท้จริง อยู่ที่ช่องสกิลเรียกใช้
สกิลเดิมอย่าง [ดาบผ่าจักรวาล] หายไปแล้ว
ถูกแทนที่ด้วยสองสกิลใหม่ที่ดูดุดันกว่าเดิม
[เพลงดาบอัคคีผลาญลมหายใจ]
[ร่างเงาสะท้อน]