ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 121: ความวิปริตแห่งเงามืดและอาณาเขตมรณะ
เป็นไปตามที่โม่หยิงเฉินคาดการณ์ไว้ทุกประการ...
ในยามนี้ โลกภายนอกปั่นป่วนจนแทบจะพลิกคว่ำ
ไม่ว่าจะเป็นกระดานสนทนาภายในของมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น หรือช่องทางถ่ายทอดสดการแข่งขันทุกช่องทาง ข้อความที่หลั่งไหลเข้ามาดุจน้ำป่าได้ถมทับหน้าจอจนมองไม่เห็นภาพการเคลื่อนไหวใดๆ อีกต่อไป
บัดซบ! บัดซบ! นั่นมันตัวบ้าอะไรกัน!
เท่… ระเบิด… ไป… เลย! ผู้ฝึกสัตว์ที่พุ่งลงมาจากฟ้าแบบนั้น ใครจะไปต้านไหว!
ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่ความเท่โว้ยพวกเรา! ประเด็นคือคนคนนั้น… เขาไม่ได้ใช้สัตว์อสูร!
เขาบดขยี้หมาป่าพงไพรระดับ D สามตัวด้วยตัวคนเดียวเนี่ยนะ!
ตาฝาด… ข้าต้องตาฝาดแน่ๆ นั่นมันปืนใหญ่ฝ่ามือใช่ไหม สกิลพรรค์นั้นผู้ฝึกสัตว์มีใช้กันที่ไหน!
ข้าถึงกับไปไม่เป็นเลย… ตลอดชีวิตคิดมาเสมอว่าผู้ฝึกสัตว์มีหน้าที่แค่ยืนตะโกนสั่งการอยู่หลังลูกรัก แต่วันนี้กลับมีคนตบหน้าข้าแล้วบอกว่า ผู้ฝึกสัตว์ก็ลงสนามเองได้โว้ย!
แม่ถามว่าทำไมข้าต้องนั่งคุกเข่าดูถ่ายทอดสด…
พวกเจ้าว่า… หรือนั่นจะเป็นสัตว์อสูรสายจักรกลรูปร่างมนุษย์ที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน
เลิกเดามั่วซั่วได้แล้ว นั่นไม่ใช่สัตว์อสูร!
ตาบอดกันหรือไง เขาเรียกมันออกมาจากกระเป๋าเดินทางชัดๆ!
นั่นคือเทคโนโลยี! คือพลังของเผ่าพันธุ์มนุษย์ล้วนๆ!
มนุษย์เพียงคนเดียว แต่กลับครอบครองพลังเทียบเท่าสัตว์อสูรระดับ D… พระเจ้าร่วง! ฟ้าดินกำลังจะเปลี่ยนสีแล้ว!
ทว่า ท่ามกลางกระแสวิพากษ์วิจารณ์อันบ้าคลั่งของเหล่านักเรียน บนอัฒจันทร์เกียรติยศที่เหล่าผู้มีอำนาจตัวจริงนั่งกันอยู่นั้น กลับตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าขนลุก
สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังร่างของชายหนุ่มบนหน้าจอที่กำลังปลดชุดเกราะออกเขม็ง แววตาของพวกเขาฉายชัดถึงความตื่นตระหนก ความโลภ และ… ความหวาดระแวงที่หยั่งรากลึก!
พวกเขาไม่ใช่เด็กนักเรียนที่โลกทัศน์ยังคับแคบ
จากการต่อสู้ที่รวดเร็วดุจภาพลวงตาเมื่อครู่ พวกเขาเห็นอะไรมากมายเกินกว่าที่คนทั่วไปจะจินตนาการได้
และสิ่งที่เห็นนั้น… มันน่าสะพรึงกลัวเกินไป
ประการแรก สิ่งนั้นไม่ใช่สัตว์อสูรสายจักรกลอย่างแน่นอน!
พวกเขาเห็นเต็มสองตาว่าตอนที่โม่หยิงเฉินกระโดดลงมาจากฟ้า เขาหยิบกระเป๋าใบหนึ่งออกมาจากเป้สะพายหลัง!
มันคือเป้สัมภาระ! ไม่ใช่มิติสัตว์อสูร!
นั่นเป็นเครื่องยืนยันชัดเจนว่าชุดเกราะชุดนั้นคือ วัตถุสิ่งของ ชิ้นหนึ่ง
ประการที่สอง มันไม่ใช่อุปกรณ์สวมใส่สำหรับผู้ฝึกสัตว์ทั่วไป
โครงสร้างจักรกลที่ซับซ้อนแม่นยำ กระบวนการแปลงร่างที่เปี่ยมด้วยสุนทรียศาสตร์แห่งความรุนแรง และกลิ่นอายของเทคโนโลยีบริสุทธิ์ที่ปราศจากความผันผวนของพลังเวท… ทุกอย่างล้วนประกาศก้องว่า นี่คือสิ่งประดิษฐ์จากน้ำมือมนุษย์ร้อยเปอร์เซ็นต์!
สิ่งประดิษฐ์… ที่เพียงพอจะเขย่าโครงสร้างอำนาจของโลกใบนี้!
สัตว์อสูรระดับ D สำหรับยอดฝีมือระดับ C หรือ B ที่นั่งอยู่ตรงนี้ อาจดูเหมือนมดปลวก
แต่หากมองในภาพรวมของจักรวรรดิหลงเซี่ย หรือแม้กระทั่งทั่วทั้งโลกล่ะ
ต้องไม่ลืมว่านักเรียนที่อยู่ในสนามนี้คือเหล่าอัจฉริยะระดับหัวกะทิของประเทศ แต่ภายนอกนั่นเล่า มีผู้ฝึกสัตว์กี่มากน้อยที่ต้องติดแหง็กอยู่ที่ระดับ E ไปชั่วชีวิต ไม่อาจผลักดันให้สัตว์อสูรวิวัฒนาการได้
ผู้ฝึกสัตว์ที่ครอบครองสัตว์อสูรระดับ D ได้ ในเมืองส่วนใหญ่ถือเป็นกำลังหลัก เป็นหัวหน้าหน่วยพิทักษ์เมืองที่ใครต่างก็เกรงใจ
แต่บัดนี้… กลับมีคนบอกพวกเขาว่า มนุษย์ธรรมดาๆ แค่สวมใส่เจ้าเปลือกเหล็กนี่ ก็สามารถไล่ตบสัตว์อสูรระดับ D ได้อย่างง่ายดาย
และที่สำคัญที่สุด ดูเหมือนว่าเจ้าสิ่งนี้… จะสามารถ ผลิต ขึ้นมาได้!
เพียงแค่คิดถึงนัยยะที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง หนังศีรษะของเหล่าผู้ยิ่งใหญ่ในที่นี้ก็ชาวาบ หากชุดเกราะนี้สามารถผลิตจำนวนมากได้…
โครงสร้างกองทัพของจักรวรรดิหลงเซี่ย และระเบียบสังคมของผู้ฝึกสัตว์ จะต้องถูกพลิกโฉมหน้าไปตลอดกาล!
ชั่วพริบตาเดียว คลื่นพายุโหมกระหน่ำในใจของเหล่าผู้นำ แต่กลับไม่มีใครปริปากพูด ราวกับนัดหมายกันไว้ มีเพียงสายตาซับซ้อนที่ลอบแลกเปลี่ยนความตื่นตะลึงซึ่งกันและกัน
ณ ใจกลางเมืองร้างว่างเทียน
โม่หยิงเฉินเห็นซูหลียังคงจ้องมองเขาด้วยสายตาราวกับเห็นมนุษย์ต่างดาว จึงได้แต่โบกมือผ่านหน้าเธออย่างจนใจ
นี่ เรียกสติหน่อย
ถ้ายังไม่พูดอะไรอีก ข้าจะไปแล้วนะ…
พวกเจ้าสองคน…
วาจายังไม่ทันสิ้นสุด ความวิปริตก็บังเกิดขึ้น!
ตูม—!
กลิ่นอายที่ไม่อาจหาคำใดมาบรรยาย แรงกดดันที่ดูเหมือนส่งตรงมาจากยุคบรรพกาลอันมืดมิด ระเบิดออกอย่างกะทันหันจากใจกลางซากปรักหักพังของเมืองว่างเทียน พุ่งทะยานเสียดฟ้า!
มันคือเสาแสงสีดำทมิฬที่เข้มข้นจนแทบจะจับต้องได้!
เสาแสงนั้นแทงทะลุหมู่เมฆ ก่อนจะแผ่ขยายออกบนท้องนภาราวกับร่มยักษ์สีดำที่กางออกปกคลุมโลกหล้า!
เพียงแค่ชั่วพริบตา…
ม่านพลังสีดำขนาดมหึมาที่ครอบคลุมเมืองว่างเทียนทั้งเมืองเอาไว้ ก็ก่อตัวขึ้นอย่างสมบูรณ์!
ท้องฟ้า… หายไป
แสงตะวัน… ดับสูญ
โลกทั้งใบจมดิ่งสู่ความมืดสลัวดุจยามสนธยาในฉับพลัน กลิ่นอายแห่งความตาย ความหนาวเหน็บ และความสิ้นหวัง แผ่ซ่านเข้าเกาะกุมหัวใจของทุกคนที่อยู่ภายใน
ปัง—!
บนอัฒจันทร์เกียรติยศ อธิการบดีจวงเหว่ยผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้จนเกิดเสียงดังสนั่น สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด นัยน์ตาจ้องเขม็งไปยังม่านฟ้าสีดำที่ตัดขาดทุกสิ่งทุกอย่างบนหน้าจอ
อาณาเขตเงา! นี่มันสกิลระดับ S ของราชันย์เผ่าเงา… อาณาเขตเงา!
บัดซบ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!
หัวหน้าภาควิชาจางเป่ยฟูที่นั่งอยู่ข้างกาย ใบหน้าซีดเผือดลงในทันที
ท่านอธิการ... ในรายการสัตว์อสูรที่ปล่อยลงไป ตัวที่แข็งแกร่งที่สุดคือภูตเงาระดับ B ไม่ใช่หรือครับ
ทำไม… ทำไมมันถึงใช้สกิลระดับ S ได้!
มันไม่ใช่ภูตเงาธรรมดา!
น้ำเสียงของจวงเหว่ยสั่นเครืออย่างควบคุมไม่ได้
ไอ้ตัวระดับ B ที่ข้าจับมาได้นั่น… มันคือเชื้อพระวงศ์ของเผ่าเงา!
อาณาเขตเงา… สกิลระดับ S ที่เป็นดั่งสัญลักษณ์ของราชันย์อสูรภูตพราย เมื่อกางออกจะตัดขาดโลกภายนอกและภายใน สร้างแดนมรณะที่สมบูรณ์แบบขึ้นมา!
มีเพียงยอดฝีมือระดับ A ขึ้นไปเท่านั้น จึงจะใช้พลังดิบทำลายม่านพลังนี้ได้ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่จะทำลายได้ในชั่วอึดใจ
และสกิลนี้ ได้ถูกราชันย์ภูตพรายวิจัยจนถึงขั้นสูงสุด สามารถผนึกพลังไว้ในแก่นผลึกมรดกชนิดพิเศษ เพื่อปลดปล่อยออกมาได้ในพริบตายามคับขัน
แก่นผลึกชนิดนี้สร้างยากยิ่งกว่าปีนป่ายสวรรค์ และต้องแลกมาด้วยต้นทุนมหาศาล มีเพียงสายเลือดบริสุทธิ์ระดับเชื้อพระวงศ์ของเผ่าเงาเท่านั้นที่จะได้รับมอบเพื่อใช้รักษาชีวิตในยามวิกฤติ!
ทันใดนั้น ราวกับนึกบางสิ่งขึ้นได้ จวงเหว่ยหันขวับไปตวาดใส่อาจารย์ฝ่ายเทคนิคด้วยท่าทีคุ้มคลั่ง
เครื่องกักกัน! เร็วเข้า! บอกข้าทีว่าสถานะของเครื่องกักกันส่วนกลางเป็นยังไงบ้าง!
อาจารย์หนุ่มสะดุ้งสุดตัว รีบก้มลงรัวนิ้วตรวจสอบค่าพารามิเตอร์บนหน้าจอคอมพิวเตอร์
วินาทีต่อมา ใบหน้าของเขาก็ซีดขาวไร้สีเลือด
รายงานท่านอธิการ... เครื่องกักกันกำลังถูกอาณาเขตเงากัดกร่อนอย่างรุนแรง พลังงานผนึกภายในกำลังสลายตัวด้วยความเร็วสูงครับ!
เขาเงยหน้าขึ้นด้วยริมฝีปากที่สั่นระริก
อย่างมากที่สุด… อีกแค่ 10 นาที ระบบกักกันจะล่มสลายโดยสมบูรณ์!
ตุบ
ร่างของจวงเหว่ยสั่นสะท้าน เขาทรุดฮวบลงกระแทกเก้าอี้อย่างคนหมดแรง
จบสิ้นแล้ว…
แต่ในวินาทีแห่งความสิ้นหวังนั้นเอง…
ตูม—!!!
เสียงระเบิดกัมปนาทที่สั่นสะเทือนไปถึงสวรรค์ชั้นฟ้าดังสนั่นขึ้นเหนือเมืองว่างเทียน แรงสั่นสะเทือนนั้นรุนแรงจนอัฒจันทร์เกียรติยศยังสั่นไหว
ทุกคนแหงนหน้ามองขึ้นไปเป็นตาเดียว
ภาพที่ปรากฏคือร่างของยักษ์ใหญ่สีทองอร่าม สูงตระหง่านกว่าร้อยเมตร ร่างกายลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงสีทองเจิดจรัส ปรากฏตัวขึ้นเหนืออาณาเขตเงาตั้งแต่เมื่อใดไม่มีใครทราบ
ยักษ์ทองคำง้างหมัดที่อัดแน่นด้วยพลังจนห้วงมิติบิดเบี้ยว แล้วชกเปรี้ยงลงไปที่ม่านฟ้าสีดำทมิฬนั้นอย่างอำมหิต!