ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 115 นายไม่ยอมรับงั้นหรือ
ด้านล่าง ภายในแถวของเหล่านักศึกษาเกิดความโกลาหลวุ่นวายขึ้นในทันที
ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า นักศึกษาปีหนึ่งเนี่ยนะ เขาเป็นเด็กปีหนึ่งรุ่นเดียวกับพวกเราไม่ใช่หรือไง
เด็กปีหนึ่งมาเป็นอาจารย์คุมสอบให้พวกเราเนี่ยนะ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน มหาวิทยาลัยสติแตกไปแล้วหรือไง
เทพ… เทพโม่ เป็นอาจารย์คุมสอบ ซูหลีพึมพำกับตัวเอง
นัยน์ตากลมโตกระจ่างใสของเธอ เต็มเปี่ยมไปด้วยความเทิดทูนและเลื่อมใสถึงขีดสุด
ที่แท้… นี่คือขอบเขตที่แท้จริงของเทพทรูสินะ
ในขณะที่พวกเธอยังคงหลงระเริงดีใจที่ได้สิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขัน แต่เขากลับขึ้นไปยืนหยัดอยู่บนที่นั่งของกรรมการตัดสินเสียแล้ว!
ไม่ถูกสิ! ฉันไม่ยอมรับ!
เสียงคำรามก้องดังแหวกความสับสนวุ่นวายขึ้นมา
ใบหน้าของเย่เฉิงแดงก่ำ นัยน์ตาลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความอัปยศ
เขาจ้องโม่หยิงเฉินเขม็ง ก่อนจะแผดเสียงตะโกนทีละคำอย่างหนักแน่น
ด้วยเหตุผลอะไร เขาก็เป็นนักศึกษาที่เพิ่งเข้าเรียนใหม่เหมือนกับพวกเรา แล้วมีสิทธิ์อะไรมาทำหน้าที่เป็นอาจารย์คุมสอบ
ฉันขอเรียกร้องให้ทางมหาวิทยาลัยออกมาชี้แจงเรื่องนี้ให้ชัดเจน!
รอยยิ้มอารมณ์ดีบนใบหน้าของจางเผยฝูพลันอันตรธานหายไปทันทีที่ได้ยินคำถามอันแข็งกร้าวนั้น สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม
ขณะที่เขากำลังจะอ้าปากใช้บารมีของหัวหน้าฝ่ายวิชาการสยบเด็กเหลือขอที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคนนี้ กลับถูกสายตาของโม่หยิงเฉินปรามเอาไว้เสียก่อน
โม่หยิงเฉินค่อยๆ หันร่างกลับมา
เขาไม่เอื้อนเอ่ยคำใด เพียงแค่ก้าวเท้าเดินตรงเข้าไปหาเย่เฉิงอย่างเชื่องช้า… ทีละก้าว ทีละก้าว
โดยมีราชาวานรเดินตามหลังมาติดๆ ไม่ห่างกายแม้แต่ก้าวเดียว
เมื่อหนึ่งคนหนึ่งวานรคืบคลานเข้ามาใกล้ กลิ่นอายพลังที่มองไม่เห็นทว่าหนักอึ้งดั่งขุนเขา ก็แผ่ขยายเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งลานกว้างในพริบตา!
เหล่านักศึกษาที่เคยส่งเสียงเซ็งแซ่ ต่างหุบปากเงียบกริบโดยสัญชาตญาณ หวาดกลัวจนตัวสั่นราวกับจั๊กจั่นในฤดูหนาว
ถึงขั้นพากันก้าวถอยหลังไปตามสัญชาตญาณ เพื่อแหวกทางเดินให้กับโม่หยิงเฉิน
ลูกสมุนสองสามคนที่ยืนอยู่ข้างกายเย่เฉิง ยิ่งมีสีหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ขาทั้งสองข้างสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม
ในที่สุด โม่หยิงเฉินก็มาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเย่เฉิง
เขามีรูปร่างสูงกว่าเย่เฉิงเล็กน้อย จึงหลุบตาลงต่ำ ทอดสายตามองเหยียดหยามลงมาจากมุมสูง
นายไม่ยอมรับงั้นหรือ
น้ำเสียงราบเรียบปราศจากอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยพละกำลังอันมหาศาล กระแทกเข้ากลางใจของเย่เฉิงอย่างจัง
เหงื่อเย็นเยียบหยดหนึ่ง ค่อยๆ ไหลรินลงมาจากหางคิ้วของเย่เฉิงอย่างเงียบงัน
สัตว์อสูรระดับ E ขั้นสูงสุดอย่าง วิญญาณแค้นเพลิงคลั่ง ที่เขาแสนจะภาคภูมิใจ ในยามนี้กลับกำลังส่งเสียงร้องครวญครางอย่างน่าสมเพชอยู่ภายในห้วงจิตสำนึกของเขา
มันคือความหวาดหวั่นและสั่นสะท้านที่ฝังลึกอยู่ในระดับสัญชาตญาณแห่งชีวิต!
ใบหน้าของเย่เฉิงขาวซีด ริมฝีปากสั่นระริก
เขาพยายามฝืนเชิดชูความหยิ่งยโสของตนเองเพื่อจะอ้าปากเถียง ทว่ากลับพบว่าลำคอของตนตีบตัน ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดเอาไว้ จนไม่อาจเค้นคำพูดใดๆ ออกมาได้เลยแม้แต่ครึ่งคำ
เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า คนรุ่นราวคราวเดียวกัน เพียงแค่อาศัยสายตาจ้องมอง ก็สามารถสร้างแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวให้แก่เขาได้ถึงเพียงนี้!
นี่มันไม่ใช่ตัวตนที่อยู่ในระดับเดียวกันเลยแม้แต่น้อย!
ในตอนนั้นเอง โม่หยิงเฉินก็เอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง
หัวหน้าจางครับ ผมขออนุญาตถามอะไรสักหน่อย
ในฐานะอาจารย์คุมสอบ ตัวผม… มีอำนาจในการตัดสิทธิ์ผู้เข้าแข่งขันคนใดคนหนึ่งกลางคันได้หรือไม่ครับ
จางเผยฝูชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ประกายความขบขันวาบผ่านในดวงตา เขารีบส่งเสียงดังฟังชัดเพื่อรับมุกทันที
ย่อมมีสิ!
ตามกฎของมหาวิทยาลัย หากผู้เข้าแข่งขันคนใดมีพฤติกรรมก้าวร้าว ตั้งข้อสงสัย หรือขัดขืนการควบคุมดูแลของอาจารย์คุมสอบ อาจารย์คุมสอบมีอำนาจในการตัดสิทธิ์การแข่งขันได้ในทันที อีกทั้งยังสามารถรายงานต่อมหาวิทยาลัยเพื่อบันทึกความผิดสถานหนักได้อีกด้วย!
โม่หยิงเฉินพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะหันขวับกลับมา ทอดสายตาลงบนใบหน้าที่ไร้สีเลือดของเย่เฉิงอีกครั้ง
มุมปากของเขากระตุกเป็นรอยยิ้มหยอกเย้า
แล้วตอนนี้ล่ะ… นายยอมรับหรือยัง
ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า
มีเพียงเสียงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ของคนนับไม่ถ้วนที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
เย่เฉิงพูดไม่ออก
เขาไม่รู้จริงๆ ว่าในยามนี้ ตนเองควรจะพูดอะไรออกไป
ร้องขอความเมตตางั้นหรือ ก็ขายหน้าเกินไป
จะให้หันหลังเดินหนีไปเลย ก็ไม่ยินยอม!
เขายังต้องการจะสร้างชื่อเสียงในการประลองครั้งนี้! เขายังต้องการคว้าสิทธิ์ไปแข่งลีกระดับมณฑล จะให้มายอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้ได้อย่างไร
แต่แล้วในวินาทีนั้นเอง…
กลิ่นอายพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่กดทับจนเขาแทบขาดใจ กลับอันตรธานหายวับไปในอากาศธาตุ
ความเย็นชาบนใบหน้าของโม่หยิงเฉินเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มสว่างไสวในฉับพลัน
เขายื่นมือออกไป ตบลงบนบ่าที่แข็งทื่อของเย่เฉิงดังป้าบ
ไอ้หยา ดูทำหน้าเข้าสิ ตกใจจนหน้าซีดหมดแล้วเนี่ย
ก็แค่ล้อเล่นขำๆ เอง อย่าจริงจังสิ
เพื่อนร่วมชั้นกันทั้งนั้น ฉันจะไปใจร้ายตัดสิทธิ์การแข่งของนายลงได้ยังไงล่ะ
เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะฮ่าๆ และโบกมือให้เหล่านักศึกษาที่ยังคงยืนทื่อเป็นไก่ตาแตก
ทุกคนไม่ต้องเกร็งไป วันนี้ที่ฉันมา ก็แค่มาให้ครบองค์ประชุม ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับท่านอธิการบดีก็เท่านั้นแหละ
พวกนายก็คิดซะว่าฉันเป็นอากาศธาตุไปแล้วกัน อยากจะแข่งอะไรก็แข่งไป ทำตัวตามสบายเหมือนฉันไม่ได้อยู่ตรงนี้ก็พอ ฮ่าๆๆ
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินกลับไป ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังอันสง่างามไร้กังวลให้ทุกคนได้แต่มองตาม
เอาล่ะๆ สายมากแล้ว
ที่ฉันมาสายก็รู้สึกผิดจะแย่อยู่แล้ว ไม่ควรจะถ่วงเวลาทุกคนไปมากกว่านี้
หัวหน้าจางครับ รีบประกาศกฎกติกาแล้วเริ่มการแข่งขันกันเถอะครับ
จางเผยฝูทอดสายตามองโม่หยิงเฉินด้วยความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด
เด็กหนุ่มตรงหน้าเหล่านี้ ทั้งๆ ที่เป็นคนรุ่นราวคราวเดียวกันแท้ๆ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด…
เขากลับรู้สึกว่า พวกที่ถูกขนานนามว่าเป็นลูกรักสวรรค์อย่างเย่เฉิงหรือซูหลี เมื่อมาอยู่ต่อหน้าโม่หยิงเฉิน กลับดูด้อยวุฒิภาวะราวกับเป็นเด็กรุ่นหลังไปเลย
เพียงแค่คำพูดไม่กี่ประโยค ไม่เพียงแต่จะตอบโต้คำถามของเย่เฉิงได้อย่างหมดจด และบดขยี้ความหยิ่งยโสของอีกฝ่ายจนแหลกละเอียด
จากนั้นก็ใช้คำว่า ล้อเล่น มาคลี่คลายอารมณ์ต่อต้านที่อาจจะก่อตัวขึ้นในหมู่นักศึกษาคนอื่นๆ ได้อย่างรวดเร็ว
ชั้นเชิงระดับนี้ ความหนักแน่นระดับนี้ มันใช่สิ่งที่มีอยู่ในตัวเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีอย่างนั้นหรือ
จางเผยฝูสูดลมหายใจเข้าลึก ดึงสติกลับมา ก่อนจะหันหน้าไปหาเหล่านักศึกษาทั้งหมด
เรื่องกฎกติกา ข้าเชื่อว่าทุกคนคงได้อ่านจากคู่มือและทำความเข้าใจมาก่อนที่จะมาถึงที่นี่แล้ว
ภายในซากเมืองวั่งเทียนแห่งนี้ มีสัตว์อสูรระดับ E อาศัยอยู่เป็นจำนวนมหาศาล และมีสัตว์อสูรระดับ Dปะปนอยู่อีกไม่น้อย
สิ่งที่พวกเจ้าต้องทำ ก็คือใช้ทุกวิถีทาง เพื่อล่าสังหารสัตว์อสูรเหล่านี้ซะ!
ส่วนจะจับกลุ่มร่วมมือกันล่า หรือใครที่มั่นใจในฝีมือตัวเองอยากจะฉายเดี่ยว ทางมหาวิทยาลัยจะไม่เข้าไปก้าวก่ายใดๆ ทั้งสิ้น
หากรวมกลุ่มกัน ส่วนเรื่องการแบ่งปันของรางวัล ก็ให้พวกเจ้าไปตกลงกันเอาเอง
สิ่งที่พวกเจ้าต้องทำหลังจากสังหารสัตว์อสูรได้แล้ว ก็คือการเก็บชิ้นส่วนเฉพาะบนตัวของพวกมัน มาใช้เป็นหลักฐานในการแลกคะแนน
หลักฐานระดับ E 1 ชิ้น มีค่าเท่ากับ 10 คะแนน
หลักฐานระดับ D 1 ชิ้น มีค่าเท่ากับ 100 คะแนน
เขาหยุดเว้นจังหวะไปชั่วครู่
นอกเหนือจากนี้แล้ว ภายในเมืองแห่งนี้ ท่านอธิการบดีจวงยังได้จัดเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ที่พวกเจ้าคาดไม่ถึงเอาไว้ให้ด้วย
สัตว์อสูรระดับ C 10 ตัว!
และ… สัตว์อสูรระดับ B อีก 1 ตัว!
หากพวกเจ้ามีปัญญาสังหารมันได้ ระดับ Cจะได้รับ 5,000 คะแนน ส่วนระดับ Bจะได้รับไปเลย 100,000 คะแนน!
สิ้นคำประกาศ ทั่วทั้งบริเวณก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้าอีกครั้ง!
ระดับ C แถมยังมีระดับ Bที่น่าสะพรึงกลัวแบบสุดขั้วอยู่อีกงั้นหรือ
นั่นมันใช่ขอบเขตที่นักศึกษาอย่างพวกเขายังปลุกปั้นสัตว์อสูรระดับ E กันไม่ถึงไหน จะมีสิทธิ์เอื้อมไปแตะต้องได้หรือไง!
แม้แต่โม่หยิงเฉินที่เตรียมตัวจะออกเดินไปยังต้องชะงักไปเล็กน้อย
สัตว์อสูรระดับ B มหาวิทยาลัยผีเข้าหรือไงเนี่ย
ตัวตนระดับนั้น อย่าว่าแต่นักศึกษาพวกนี้เลย ต่อให้เป็นเขาลงสนามไปลุยเอง งัดเอาไพ่ตายออกมาใช้จนหมดหน้าตัก ก็ใช่ว่าจะจัดการมันลงได้ง่ายๆ
ถ้าเกิดดวงซวยไปปะทะเข้าจริงๆ แค่รักษาชีวิตรอดหนีออกมาได้ ก็ถือว่าบุญหล่นทับแล้ว