ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 114 ผมคือนักศึกษาปีหนึ่ง อาจารย์คุมสอบของพวกคุณ
- Home
- ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร
- บทที่ 114 ผมคือนักศึกษาปีหนึ่ง อาจารย์คุมสอบของพวกคุณ
บนถนนสายหลักที่ทอดยาวสู่ซากเมืองวั่งเทียน รถยนต์ส่วนตัวคันหรูห้อตะบึงด้วยความเร็วทะลุขีดจำกัด ล้อรถบดขยี้พื้นถนนจนเกิดกลุ่มควันฝุ่นตลบอบอวลเป็นหางยาว
ลุงครับ เร็วกว่านี้อีกนิดได้ไหมครับ
บนเบาะหลัง โม่หยิงเฉินเอ่ยเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเหนื่อยใจเล็กน้อย
ทางโน้นน่าจะรอกันจนรากงอกแล้วมั้ง
ความจริงเขาตื่นแต่เช้าตรู่ ตั้งใจจะเดินทางไปอย่างสบายๆ ไม่เร่งรีบ
ใครจะไปคิดว่า เพิ่งจะก้าวเท้าออกจากป่าไผ่ทะเลเมฆา ก็ดันบังเอิญไปเจอ อุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ เข้าเสียก่อน
กว่าจะจัดการธุระเสร็จสิ้น ก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองสายไปเสียแล้ว
คนขับรถได้ยินดังนั้นก็เหลือบมองชายหนุ่มที่มีท่าทีผ่อนคลายผ่านกระจกมองหลัง หางตาของเขากระตุกยิกอย่างห้ามไม่อยู่
คุณโม่ครับ นี่มันก็ความเร็วสูงสุดแล้วนะครับ ผมเหยียบคันเร่งจนมิดทะลุเครื่องยนต์แล้วเนี่ย!
คุณวางใจเถอะ ท่านอธิการบดีจวงให้ความสำคัญกับคุณขนาดนั้น อย่าว่าแต่สายแค่ครึ่งชั่วโมงเลย ต่อให้สายไปครึ่งค่อนวัน การแข่งขันนี้ก็ต้องรอให้คุณไปถึงก่อน ถึงจะเริ่มได้นั่นแหละครับ
ในใจของคนขับรถได้แต่แอบบ่นอุบ
มันไม่ใช่เพราะนายมัวแต่อืดอาดหรอกหรือ
ไม่รู้เหมือนกันว่ามัวทำบ้าอะไรอยู่ในบ้าน
ปล่อยให้เขานั่งรออยู่ตรงป่าไผ่หน้าทางเข้าหมู่บ้านพักตากอากาศตั้งครึ่งค่อนชั่วโมง!
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่กล้าปริปากบ่นออกมาแม้แต่ครึ่งคำ
เขาขับรถรับใช้ในมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นมานานหลายปี
เคยพบปะนักศึกษามาแล้วทุกรูปแบบ ไม่เว้นแม้แต่พวกลูกหลานตระกูลใหญ่ที่มีเส้นสายระดับฟ้า
แต่เขาไม่เคย… ไม่เคยเห็นนักศึกษาคนไหน ที่ทำให้อธิการบดีจวงเหว่ยต้องใส่ใจและให้ความสำคัญได้ถึงขนาดนี้มาก่อน!
ก็แค่การแข่งขันคัดเลือกภายในมหาวิทยาลัยแท้ๆ
นักศึกษาคนอื่นๆ ต่อให้เป็นลูกรักสวรรค์อย่างเย่เฉิงหรือซูหลี ก็ยังต้องนั่งรถบัสของมหาวิทยาลัยไปพร้อมกัน
มีเพียงโม่หยิงเฉินคนเดียวเท่านั้น ที่อธิการบดีถึงขั้นโทรศัพท์มาสั่งการด้วยตัวเอง
ให้เขาขับรถส่วนตัวของท่านอธิการ มารับส่งแบบวีไอพีตัวต่อตัว!
การปฏิบัติระดับนี้…
มันใช่สิ่งที่นักศึกษาพึงจะได้รับงั้นหรือ
ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเองว่าโม่หยิงเฉินเดินออกมาจากเขตหอพักนักศึกษาล่ะก็
เขาคงฟันธงร้อยเปอร์เซ็นต์ไปแล้ว ว่าคนที่เขามารับคืออาจารย์คุมสอบระดับสูงท่านใดท่านหนึ่ง!
ในเวลาเดียวกัน ณ ปากทางเข้าซากเมืองวั่งเทียน
เหล่านักศึกษาที่ยืนรอคอยมาเนิ่นนาน เริ่มเปลี่ยนจากความตื่นเต้นฮึกเหิม กลายเป็นความหงุดหงิดและกระวนกระวายใจ เสียงบ่นพึมพำดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ
อาจารย์ครับ ตกลงจะเริ่มได้หรือยัง
นี่มันจะเก้าโมงแล้วนะ พวกเรามาทำบ้าอะไรกันอยู่เนี่ย
น้ำเสียงหงุดหงิดฉุนเฉียวและโอหังดังทะลุกลางปล้อง ทำลายบรรยากาศการกระซิบกระซาบของเหล่านักศึกษา มันช่างบาดหูยิ่งนัก
เย่เฉิงนั่นเอง
เขายกแขนขึ้นกอดอก เชิดหน้าตั้งคำถามใส่อาจารย์คุมสอบที่รับผิดชอบดูแลพื้นที่อย่างไม่เกรงใจ
แม้ว่านักศึกษาคนอื่นๆ จะรู้สึกร้อนรนไม่ต่างกัน
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าอาจารย์ พวกเขาก็ยังคงสงวนท่าที ไม่กล้าแสดงความก้าวร้าวออกมา
ทว่าเย่เฉิงไม่สนใจ
เขาคือใคร
เขาคือคุณชายแห่งหอการค้าฮั่นไห่ ผู้เติบโตมาท่ามกลางยอดฝีมือระดับสูงมากมาย วิสัยทัศน์ของเขาเหนือล้ำกว่าเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันไปไกลลิบ
แค่อาจารย์มหาวิทยาลัยที่มีพลังระดับ Cเพียงคนเดียว ไม่มากพอที่จะทำให้เขาต้องรู้สึกยำเกรงจนไม่กล้าปริปากหรอก
อาจารย์คุมสอบที่ถูกตั้งคำถาม มีนามว่า จางอี้หมิง
ในเวลานี้ เขากำลังยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมชื้นหน้าผากอย่างต่อเนื่อง
เขาร้อนรนยิ่งกว่านักศึกษาพวกนี้เสียอีก!
ในการแข่งขันคัดเลือกครั้งนี้ ทางมหาวิทยาลัยได้จัดเตรียมอาจารย์คุมสอบไว้ทั้งหมดสี่ท่าน
แต่จนถึงป่านนี้ กลับมีอาจารย์มาถึงแค่สามท่านเท่านั้น
ส่วนท่านสุดท้าย ยังคงไร้ซึ่งวี่แวว
เขาใช้อุปกรณ์สื่อสารติดต่อไปยังห้องทำงานอธิการบดีถึงสามครั้งแล้ว
และคำตอบที่ได้รับกลับมาในแต่ละครั้ง ก็ชัดเจนและเด็ดขาดเหลือเกิน
รอไปก่อน
ถ้าเขายังมาไม่ถึง ก็ห้ามใครหน้าไหนเริ่มการแข่งขันทั้งนั้น!
คำสั่งนี้สร้างแรงกดดันอันหนักอึ้งให้แก่จางอี้หมิงราวกับขุนเขาทับอก
เบื้องบน เขาย่อมไม่กล้าขัดคำสั่งอันเด็ดขาดของท่านอธิการบดี
เบื้องล่าง เขาก็ต้องคอยรับมือกับพวกเด็กหัวแข็งที่มีภูมิหลังยิ่งใหญ่อย่างเย่เฉิง
เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหนูที่ติดอยู่ในท่อระบายน้ำ โดนบีบอัดจากทั้งสองทาง
และในจังหวะที่เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำปลอบประโลมเหล่านักศึกษาอีกครั้งนั้นเอง…
บรืน—!
เสียงคำรามกระหึ่มของเครื่องยนต์อันทรงพลังที่พุ่งแหวกอากาศใกล้เข้ามา ดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันไปมองในพริบตา
ทุกคนมองตามเสียงนั้นไป
และเห็นรถเก๋งสีดำคันหรู ดริฟต์สาดโค้งเข้ามาจอดสนิทตรงลานกว้างข้างทางเข้าอย่างงดงามและดุดัน
ประตูรถถูกผลักออก
เงาร่างสูงโปร่งก้าวลงมาจากรถอย่างไม่เร่งร้อน
ผู้มาใหม่สวมชุดลำลองดูสบายๆ ท่าทางสงบนิ่งและผ่อนคลาย
และเบื้องหลังของเขา มีลิงขนทองตัวหนึ่งกระโดดตามลงมา มันมีความสูงไม่ถึงหนึ่งเมตร ทว่านัยน์ตากลับสาดประกายเฉลียวฉลาดและซุกซน
โม่หยิงเฉินที่มาสายในที่สุดก็ปรากฏตัว
ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จับจ้องมา
เขาเดินตรงดิ่งทะลุผ่านแถวของนักศึกษา ก้าวฉับๆ ไปหยุดอยู่ข้างกายจางอี้หมิง อาจารย์คุมสอบที่กำลังเหงื่อแตกพลั่ก
ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ แฝงความขอโทษ
ขอโทษทีครับอาจารย์จาง พอดีเกิดอุบัติเหตุระหว่างทางนิดหน่อย เลยทำให้ทุกคนต้องรอนาน
กล่าวจบ เขาก็กวาดสายตามองเหล่านักศึกษาที่ยืนอยู่เบื้องล่างแวบหนึ่ง
ในเมื่อมากันครบแล้ว ถ้างั้น… พวกเราก็มาเริ่มกันเลยดีไหมครับ
ด้านล่าง ภายในแถวของนักศึกษา หญิงสาวคนหนึ่งเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
เทพม่… โม่หยิงเฉิน!
ซูหลีเผลอหลุดอุทานออกมาโดยสัญชาตญาณ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนรน
นายรีบลงมาสิ! ยืนผิดที่แล้ว! ตรงนั้นมันที่ยืนของอาจารย์คุมสอบนะ!
จุดรวมพลของนักศึกษาอยู่ทางนี้ต่างหาก!
เธอร้อนใจจนกระทืบเท้าเร่าๆ
ตอนแรกที่เห็นโม่หยิงเฉินปรากฏตัว ความรู้สึกห่อเหี่ยวในใจของเธอก็มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความปีติยินดี
ในที่สุดก็จะได้เกาะต้นขาเทพทรูคนนี้อีกครั้งแล้ว!
ใครจะไปคิด ว่าต้นขาเทพทรูคนนี้จะทำตัวไม่น่าไว้ใจขนาดนี้
เล่นเดินดุ่มๆ ไปยืนตรงที่นั่งอาจารย์คุมสอบหน้าตาเฉย
แล้วแบบนี้จะจัดทีมกันยังไงล่ะเนี่ย!
ทางด้านอาจารย์คุมสอบจางอี้หมิง ก็มีสีหน้างุนงงและสับสนไม่แพ้กัน
เขามองสำรวจชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น
เอ่อ… นักศึกษาคนนี้ เธอเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า…
นักศึกษาน่ะ ต้องไปยืนตรง…
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ น้ำเสียงอันหนักแน่นและทรงพลังก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังกลุ่มนักศึกษา
เขาไม่ได้เข้าใจผิดหรอก!
จางเผยฝู หัวหน้าฝ่ายวิชาการ ไม่รู้ว่ามาปรากฏตัวอยู่ด้านหลังทุกคนตั้งแต่เมื่อไหร่ เขายืนเอามือไพล่หลัง
ก่อนจะยิ้มกริ่มมองไปทางโม่หยิงเฉิน แล้วประกาศก้องด้วยเสียงอันดัง
นักศึกษาโม่หยิงเฉินผู้นี้แหละ คืออาจารย์คุมสอบคนที่สี่… และคนสุดท้ายของการคัดเลือกในครั้งนี้!
คำว่า อาจารย์คุมสอบ ถูกจางเผยฝูเน้นย้ำทีละคำ!
เสียงไม่ดังนัก ทว่ากลับดังกึกก้องประดุจสายฟ้าฟาดลงกลางใจของทุกคนในที่นั้น!
ทั่วทั้งบริเวณปากทางเข้าซากเมือง…
เงียบกริบจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตก
นักศึกษาทุกคน รวมไปถึงเย่เฉิง ล้วนยืนแข็งทื่อกลายเป็นหินไปในพริบตา
จางอี้หมิงที่ยืนอยู่ข้างโม่หยิงเฉินก็ถึงกับช็อกตาตั้งไปเช่นกัน
เขามองชายหนุ่มข้างกายที่ดูยังไงก็เหมือนนักศึกษามากกว่าอาจารย์ด้วยสายตาเลื่อนลอย ก่อนจะเอ่ยถามตะกุกตะกัก
หะ… หัวหน้าจาง ทะ… ท่านไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมครับ เขา… เขาคืออาจารย์คุมสอบงั้นหรือ
แม้ว่าจางเผยฝูจะเป็นคนเอ่ยปากด้วยตัวเอง ซึ่งเขาไม่กล้าที่จะไม่เชื่อ
แต่ภาพเหตุการณ์ตรงหน้า มันช่างท้าทายตรรกะและความเป็นจริงที่เขาเคยรับรู้มาทั้งชีวิต!
เขาหันกลับมามองโม่หยิงเฉินอีกครั้ง น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นพิลึกพิลั่น
เอ่อ… อาจารย์ท่านนี้ ทะ… ท่านดูหนุ่มมากเลยนะครับ
ไม่ทราบว่าท่านเป็นอาจารย์ประจำภาควิชาไหนหรือครับ ต้องขออภัยที่ผมตาถั่ว ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยเห็นหน้าท่านในมหาวิทยาลัยเลย…
โม่หยิงเฉินมองดูท่าทีตกตะลึงจนเสียอาการของอีกฝ่าย มุมปากก็กระตุกเป็นรอยยิ้มบางๆ
ขอโทษทีครับ ผมไม่ใช่อาจารย์
เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโยนระเบิดลูกที่สองออกมาอย่างหน้าตาเฉย
ผมเป็นนักศึกษา
นักศึกษาปีหนึ่ง… รุ่นเดียวกับพวกเขานี่แหละ
อะไรนะ!
จางอี้หมิงช็อกจนวิญญาณหลุดออกจากร่าง อ้าปากค้างกว้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง