ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 109 บ้าคลั่ง แผนการของปีศาจเงา
อำนาจต่อรอง พลิกกลับมาอยู่ในมือของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ!
จวงเหว่ยเหงื่อซึมชื้นหน้าผาก เขามองโม่หยิงเฉินอย่างลึกซึ้งอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เจ้าเสนอเงื่อนไขมาเลย
โม่หยิงเฉินยิ้มมุมปาก นี่แหละคือคำพูดที่เขารอคอย
เขายกนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว
ง่ายมากครับ สองเงื่อนไข
ข้อแรก... วัสดุวิวัฒนาการระดับ S สองชิ้น!
ซี๊ด—
แม้แต่ผู้อาวุโสหวางยังเผลอสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง ไม่ต้องพูดถึงจวงเหว่ยเลย
อธิการบดีแห่งมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นแทบจะเด้งตัวพรวดขึ้นจากโซฟา ร้องเสียงหลง
สองชิ้น! ทำไมแกไม่ไปปล้นเอาเลยล่ะ!
ก็ผมกำลังปล้นอยู่นี่ไงครับ โม่หยิงเฉินยักไหล่อย่างไม่ยี่หระและเป็นเรื่องธรรมชาติที่สุด เอาเวลาและเกียรติยศในอนาคตของผม ไปปล้นคลังสมบัติของมหาวิทยาลัย… มีปัญหาตรงไหนหรือครับ
ผู้อาวุโสหวางนั่งฟังอยู่ข้างๆ ถึงกับขำไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ ทว่าในใจกลับลอบตระหนก
ไอ้เด็กนี่ ความโลภช่างไร้ขีดจำกัด!
วัสดุระดับ S นั่นมันระดับไหนกัน
มันคือสุดยอดทรัพยากรระดับยุทธศาสตร์ ที่มากพอจะทำให้ทุกขุมกำลังบนโลกนี้ต้องตาลุกวาวด้วยความริษยา!
จวงเหว่ยหน้าแดงก่ำ โบกมือปฏิเสธพัลวัน
เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเด็ดขาด!
อย่าว่าแต่สองชิ้นเลย แค่ชิ้นเดียวข้าก็ต้องเสี่ยงโดนเบื้องบนลงโทษเพื่อทำเรื่องขออนุมัติแล้ว!
ในคลังสมบัติของมหาวิทยาลัยมีของระดับ Sอยู่แค่สามชิ้นเท่านั้น ทุกชิ้นล้วนถูกบันทึกไว้อย่างเข้มงวด มันคือรากฐานของสถาบันนะเว้ย!
งั้นหรือครับ
โม่หยิงเฉินเลิกคิ้วขึ้น
รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยความเย็นชาและเฉยเมย
ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ช่างมันเถอะครับ
ดูเหมือนความจริงใจของมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นจะมีแค่นี้
เรื่องการแข่งขันลีก... ก็ถือซะว่าเราไม่เคยคุยกัน
กล่าวจบ เขาก็ทำท่าจะลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูส่งแขกจริงๆ!
เดี๋ยวก่อน!
จวงเหว่ยร้อนรนจนนั่งไม่ติด
เขารีบคว้าแขนเด็กหนุ่มไว้ สีหน้าเจ็บปวดรวดร้าวราวกับกำลังถูกเชือดเนื้อเถือหนัง
เขากัดฟันกรอด เค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก
ชิ้นเดียว! ข้าจะใช้อำนาจส่วนตัวตัดสินใจ มอบให้เจ้าก่อนหนึ่งชิ้นในรูปแบบของการเบิกรางวัลล่วงหน้า!
แต่เงื่อนไขคือ… เจ้าต้องคว้าแชมป์การแข่งขันลีกระดับมณฑลมาให้ได้!
โม่หยิงเฉินไม่ได้หยุดฝีเท้า เพียงแค่ปรายตามองอีกฝ่ายอย่างเฉยชา
ชิ้นเดียว ไม่พอหรอกครับ
เจ้า!
จวงเหว่ยโกรธจนหนวดกระตุก ไอ้เด็กนี่มันดื้อด้านรับมือยากชะมัด!
ผู้อาวุโสหวางเห็นสถานการณ์เริ่มตึงเครียด จึงก้าวออกมาไกล่เกลี่ย
เขายกมือตบไหล่จวงเหว่ยเบาๆ พร้อมกับถอนหายใจ
ตาเฒ่าจวง เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็อย่ามัวแต่อมพะนำอยู่เลย
จวงเหว่ยมองสองศิษย์อาจารย์คู่นี้ แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาวอย่างอ่อนอกอ่อนใจ
เขาหันไปมองโม่หยิงเฉิน เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง
หยิงเฉิน วัสดุระดับ Sสองชิ้น ตอนนี้มหาวิทยาลัยไม่สามารถเอาออกมาให้เจ้าพร้อมกันได้จริงๆ แต่… ข้าสามารถให้คำสัญญาแก่เจ้าได้
ข้าจะให้เจ้าก่อนหนึ่งชิ้น ส่วนชิ้นที่สอง…
รอจนกว่าเจ้าจะคว้าแชมป์ระดับมณฑลมาได้ ข้าจะมอบให้เจ้าทันที!
นี่คือขีดจำกัดสูงสุดที่ข้าจะทำให้เจ้าได้แล้ว
เบิกก่อนหนึ่งชิ้น รอรับอีกหนึ่งชิ้น
รวมกันเป็นสองชิ้นพอดี
มุมปากของโม่หยิงเฉินกลับมาปรากฏรอยยิ้มอีกครั้ง
เงื่อนไขนี้ รับได้
ตกลง ตามนั้นครับ!
เมื่อเห็นเด็กหนุ่มยอมพยักหน้า จวงเหว่ยก็ถอนหายใจยาวราวกับคนหมดแรง ภูเขาที่ทับอกถูกยกออกไป
เขาปาดเหงื่อบนหน้าผาก รีบถามต่อ แล้วเงื่อนไขที่สองล่ะ
โม่หยิงเฉินกวาดสายตามองห้องรับแขกที่เละเทะไม่มีชิ้นดี ก่อนจะยักไหล่
เงื่อนไขที่สอง…
หาคนมาซ่อมบ้านให้ผมด้วย เอาให้อยู่ในสภาพเดิมเป๊ะๆ เลยนะครับ
พรืด—
ผู้อาวุโสหวางและจวงเหว่ยสบตากัน ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน
ฮ่าๆๆ ตกลง! ไม่มีปัญหา เดี๋ยวข้าจะสั่งคนมาจัดการตกแต่งใหม่ให้เจ้าเดี๋ยวนี้เลย!
จวงเหว่ยอารมณ์ดีขึ้นเป็นกอง เขาสะบัดมืออย่างใจป้ำ
เมื่อตกลงธุระสำคัญเสร็จสิ้น เขาก็ลุกขึ้นเตรียมตัวกลับ
การแข่งขันลีกภายในจะจัดขึ้นในวันมะรืน
เจ้าอย่าลืมเสียล่ะ
ทว่าเมื่อเดินไปถึงหน้าประตู เขากลับหยุดชะงักฝีเท้าลง
เขาหันกลับมา มองโม่หยิงเฉินด้วยแววตาซับซ้อน
อ้อ มีอีกเรื่องที่ข้าลืมบอกเจ้าไป
การแข่งขันคัดเลือกภายในครั้งนี้ เจ้าไม่ต้องลงแข่งในฐานะผู้เข้าแข่งขันหรอกนะ
ข้าปรึกษากับฝ่ายวิชาการเรียบร้อยแล้ว ด้วยระดับพลังของเจ้า การลงสนามมันไม่ใช่การแข่งขัน แต่มันคือการสังหารหมู่ฝ่ายเดียว
มันจะพาลทำให้นักศึกษาคนอื่นๆ จิตตกสูญเสียความมั่นใจกันไปเปล่าๆ
บนใบหน้าของจวงเหว่ยปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
เพราะงั้น พวกเราเลยจัดเตรียมสถานะใหม่ให้เจ้า
เจ้าก็รับบทเป็น… อาจารย์คุมสอบ คอยดูแลความปลอดภัยให้พวกนักศึกษาคนอื่นก็แล้วกัน
แน่นอนว่านั่นแค่ในนาม
รายชื่อของเจ้า ก็ยังคงอยู่ในกลุ่มผู้เข้าแข่งขันเหมือนเดิม
หลักๆ ก็เพราะวันนั้นจะมีคนนอกมาร่วมงานเยอะ ข้าไม่อยากให้ใครมาเอาไปนินทาได้ ถึงตอนนั้น เจ้าก็แค่แสดงฝีมือให้พวกมันเห็นสักนิด พวกปากหอยปากปูก็คงหุบปากกันไปเองแหละ
พูดจบ ก็ไม่รอให้โม่หยิงเฉินตอบรับ จวงเหว่ยก็เปิดประตูเดินจากไปทันที
ทิ้งให้โม่หยิงเฉินยืนลูบปลายคางครุ่นคิดอยู่คนเดียว
อาจารย์คุมสอบงั้นหรือ…
ในเวลาเดียวกัน
ห่างจากเมืองเทียนอวิ๋นออกไปนับร้อยกิโลเมตร ณ ซากปรักหักพังของเมืองวั่งเทียน
สถานที่ซึ่งมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นกำหนดให้เป็นสนามสอบปฏิบัติสำหรับการแข่งขันลีกภายใน
ลึกลงไปในป้อมปราการใต้ดินอันแน่นหนากลางซากเมือง บรรยากาศอึดอัดหนักอึ้งราวกับถูกแช่แข็ง
ที่แห่งนี้คุมขัง เหยื่อล่าอันโอชะ ขั้นสูงสุดที่ถูกเตรียมไว้สำหรับการแข่งขัน
สัตว์อสูรระดับ C สิบตัวที่แผ่กลิ่นอายดุร้าย กำลังหมอบกราบอยู่บนพื้นด้วยท่วงท่าที่น่าอัปยศ
ร่างกายอันใหญ่โตของพวกมันสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม
ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองแม้แต่น้อย
และเบื้องหน้าของพวกมัน บนเศษซากปรักหักพังที่ถูกนำมาประกอบเป็นบัลลังก์ลวกๆ มีเงาร่างสายหนึ่งนั่งเอนกายอยู่อย่างเกียจคร้าน
ปีศาจเงา
เผ่าพันธุ์สุดแสนจะแปลกประหลาดที่ถือกำเนิดขึ้นมาเพื่อเตร็ดเตร่ในเงามืดและการลอบสังหารโดยเฉพาะ
ร่างกายของมันราวกับไร้ซึ่งตัวตน บิดเบี้ยวไปมาภายใต้แสงสลัวดุจเงาที่มีชีวิต
เผ่าพันธุ์นี้มีความพิเศษเฉพาะตัวมาก
พวกมันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ สามารถสลับสับเปลี่ยนระหว่างร่างเงาและร่างเนื้อได้อย่างอิสระ
ในสภาวะร่างเงา มันสามารถใช้ความสามารถทะลวงเงา เร้นกายในความมืด หรือแม้กระทั่งการสิงสู่
นับเป็นสัตว์อสูรสายลอบสังหารโดยกำเนิด
รูปแบบการต่อสู้โดยทั่วไปของพวกมัน คือการซ่อนตัวอยู่ในเงาของศัตรู หรือใช้การทะลวงเงาเพื่อพุ่งประชิดเป้าหมายอย่างรวดเร็ว รอคอยจังหวะปลิดชีพในเสี้ยววินาที
ยิ่งไปกว่านั้น เผ่าพันธุ์นี้ยังมีสติปัญญาที่เฉียบแหลม มักจะรั้งตำแหน่งระดับสูงในหมู่ขุมกำลังสัตว์อสูรเสมอ
ฝ่าบาท เป็นความอ่อนแอของพวกเราเองพ่ะย่ะค่ะ…
ผู้พิทักษ์มนุษย์มังกรระดับ C ขั้นสูงสุด ซึ่งเป็นสัตว์อสูรเพียงตัวเดียวในที่นี้ที่กล้าเอ่ยปาก น้ำเสียงของมันแหบพร่า เปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวและสำนึกผิด
พวกเราไร้ความสามารถ ไม่อาจปกป้องพระองค์ได้ ปล่อยให้ผู้สูงศักดิ์เช่นพระองค์ต้องมาถูกพวกมนุษย์จับเป็นเชลยอยู่ที่นี่!
ขอฝ่าบาท… โปรดลงทัณฑ์ด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!
ลงทัณฑ์งั้นหรือ
เงาบนบัลลังก์แค่นเสียงหัวเราะเบาๆ แฝงความเย็นเยียบที่ทำให้จิตใจสั่นสะท้าน
ความผิดน่ะ ต้องลงทัณฑ์แน่…
แต่… ยังไม่ใช่ตอนนี้
สิ้นคำกล่าว สัตว์อสูรอีกเก้าตัวที่หมอบอยู่บนพื้นก็ยิ่งสั่นสะท้านรุนแรงขึ้น
แต่เพราะพวกมันไม่ใช่สัตว์อสูรรูปแบบมนุษย์ จึงไม่อาจเอ่ยปากพูดได้เมื่อถึงระดับ Cเหมือนอย่างผู้พิทักษ์มนุษย์มังกร
ในยามนี้ แม้แต่อยากจะเอ่ยปากขอความเมตตายังไม่อาจทำได้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือการกดหัวให้ต่ำลงไปอีก และสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
ปีศาจเงาดูเหมือนจะเพลิดเพลินกับความรู้สึกของการกดข่มทางสายเลือดอันเด็ดขาดนี้
มันค่อยๆ ยกมือขึ้นอย่างเนิบนาบ
วัตถุชิ้นหนึ่งค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากเงาของมัน
มันคือผลึกสีดำขลับขนาดเท่ากำปั้น
พื้นผิวไร้ซึ่งประกายแสงสะท้อนใดๆ ทว่ากลับให้ความรู้สึกราวกับหลุมดำที่กำลังดูดกลืนแสงสว่างรอบทิศไปจนหมดสิ้น ทำให้บรรยากาศภายในห้องขังใต้ดินที่มืดสลัวอยู่แล้ว ยิ่งดำดิ่งและมืดมิดลงไปอีกหลายส่วน!