ระบบคัดลอกพรสวรรค์ไร้ขีดจำกัด - บทที่ 97 พลังอันแข็งแกร่งของหวังฮ่าว
บทที่ 97 พลังอันแข็งแกร่งของหวังฮ่าว
สายตาหวังฮ่าวเย็นชา พลังหนาวสุดขั้วและ【เคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บ】แผ่ออกจากร่าง
ลู่เจี๋ยและฉู่เมิ่งเหยารู้สึกเหมือนตกลงในถ้ำน้ำแข็ง
แม้เป็นเที่ยงวันอันร้อนระอุ แต่รู้สึกหนาวถึงใจ
ฉู่เมิ่งเหยาถูกสายตาหวังฮ่าวจ้องจนอึดอัด ฝืนพูด “รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?”
“เพี๊ยะ!!!”
หวังฮ่าวยื่นมือ ตบหน้าฉู่เมิ่งเหยาเต็มแรง
หน้าฉู่เมิ่งเหยาบวมแดง ร่างงามถูกแรงกระแทกจนล้มลงบนที่ราบ
ฉู่เมิ่งเหยางง เกิดอะไรขึ้น?
หมอนี่ตบฉัน? ตบหน้าฉัน?
ทุกคนรอบข้างรู้สึกสมองสั่นสะเทือน!
หมอนี่ตบฉู่เมิ่งเหยา?
ลู่เจี๋ยกลืนน้ำลาย น้องชายคนนี้โหดเกิน
ตบหน้าแบบนี้ แถมคู่ต่อสู้เป็นสาวงาม
ถึงลู่เจี๋ยไม่ชอบฉู่เมิ่งเหยา แต่ตบหน้าแบบนี้ เขาทำไม่ได้
แถมคนนี้คือฉู่เมิ่งเหยา… ช่างมัน ตบไปแล้ว…
สมกับที่ฆ่าเหยาเฟิงได้ สุดยอด…
…
ขอบที่ราบ นักรบที่ดูความสนุกตะลึง
“โห น้องนายสุดยอด ตบฉู่เมิ่งเหยาเต็ม ๆ…”
“นี่มันยั่วโมโหกันชัด ๆ ตบหน้าคนอื่น น้องนายไม่รักษาก…”
“น้องคนนั้นไม่ใช่แค่ขั้นหลังกำเนิด? ฉู่เมิ่งเหยาเป็นนักรบขั้นก่อนกำเนิดชั้นเก้า นี่…”
“ฮ่า ฉันหมั่นไส้ยัยนี่มานาน พวกเลียแข้งฉู่เมิ่งเหยารู้ว่าถูกตบหน้า คงดีใจ…”
“สุดยอด ต้องถ่ายรูปเก็บไว้… ฉากนี้มันส์เกิน…”
“เอ่อ อยากรู้ว่าตบฉู่เมิ่งเหยาเป็นยังไง สาวนั่นสวยสุด ๆ…”
“อยากรู้เหมือนกัน…”
“+1…”
นักรบขอบที่ราบพูดกัน
บางคนหยิบมือถือ ถ่ายฉากศักดิ์สิทธิ์นี้
ลีฮุ่ยมองหวังฮ่าว โหดเกิน ตบแบบนี้ ไม่เจ็บก็ไม่สำคัญแล้ว ด้วยนิสัยฉู่เมิ่งเหยา คงสู้0o9y;ตาย
ยิ่งกว่านั้น ความนิยมของฉู่เมิ่งเหยาในเมืองหลวง…
น้องชาย ขอให้รอด ลีฮุ่ยไว้อาลัยให้หวังฮ่าว 3 นาที… แล้วหยิบมือถือถ่าย
“แกอยากตาย! พวกแกยืนงงอะไร จับมัน!” ฉู่เมิ่งเหยาแตะหน้า ตะโกนใส่คนสมาคมมังกรศักดิ์สิทธิ์ อยากฉีกหวังฮ่าว
คนสมาคมมังกรศักดิ์สิทธิ์จ้องหวังฮ่าวด้วยความโกรธ
กล้าตบหน้านางฟ้าของพวกเขา ไม่อยากมีชีวิต
“ถ้าพวกแกอยากตาย ฉันจัดให้ได้!” พลังหยวนหวังฮ่าวระเบิด
ความกดดันมหาศาลทำให้คนสมาคมมังกรศักดิ์สิทธิ์ไม่กล้าขยับ
“พี่ลู่ ถ้าฉันฆ่าพวกนี้หมด จะมีปัญหาไหม?” หวังฮ่าวหันถามลู่เจี๋ย หน้าจริงจัง
ลู่เจี๋ยใจเต้น ฆ่าหมด?
นั่นมันเจาะฟ้า!
ถึงหอลมพายุมีเรื่องกับสมาคมมังกรศักดิ์สิทธิ์ แต่ฆ่าหมด เขาไม่เคยทำ
ฉู่เมิ่งเหยาที่ล้มอยู่ได้ยิน ตัวแข็ง
เขาล้อเล่นใช่ไหม… ไม่กล้า… ไม่กล้า…
แต่เห็นสายตาเรียบเฉยของหวังฮ่าว เธออดสั่นไม่ได้…
หมอนี่เป็นยอดฝีมือชัด ๆ แต่แกล้งทำเป็นนักรบขั้นหลังกำเนิด… น่ารังเกียจ…
เขาจะฆ่าฉันจริง ๆ หรือ?
คนสมาคมมังกรศักดิ์สิทธิ์หัวชา
ฆ่าหมด? ล้อเล่น?
“น้องชาย ถึงคนพวกนี้น่ารำคาญ แต่เป็นคนสมาคมมังกรศักดิ์สิทธิ์ แถม…” ลู่เจี๋ยพูด
หวังฮ่าวเลิกคิ้ว ฆ่าไม่ได้?
ถึงฆ่าไม่ได้ ต้องสั่งสอน หวังฮ่าวคิด
พลังหยวนหวังฮ่าวระเบิด
“ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ!!!”
คนสมาคมมังกรศักดิ์สิทธิ์ถูกพลังหยวนกระแทกล้ม
หวังฮ่าวไม่ใช้【เคล็ดเก้ายมโลกหนาวเหน็บ】 แต่ใช้พลังหนาวสุดขั้วระดับ S
คนสมาคมมังกรศักดิ์สิทธิ์กระเด็นลงที่ราบ
“ครั้งหน้าถ้ายั่วฉันอีก ฉันไม่สนว่าเป็นใคร ต้องตาย!” คำพูดเย็นชาของหวังฮ่าวดังในหู
ทุกคนรู้สึกหนาว
ฉู่เมิ่งเหยาที่ล้มอยู่ไม่กล้าพูด ก้มหน้า มือกำหมัด ไม่รู้คิดอะไรอยู่
ลู่เจี๋ยถอนหายใจ ถ้าหวังฮ่าวฆ่าคนเหล่านี้จริง
เขาไม่มีทางห้าม เพราะสู้หวังฮ่าวไม่ได้
แถมถ้าคนสมาคมมังกรศักดิ์สิทธิ์ตายที่นี่ จะเกิดคลื่นใหญ่…
ตายในมือมารเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ตายในมือพวกเดียวกันอีกเรื่อง
“น้องชาย นายชื่ออะไร?” ลู่เจี๋ยเห็นคนสมาคมมังกรศักดิ์สิทธิ์ถูกข่ม เริ่มคุย
“เรียกฉันหวังฮ่าว!” หวังฮ่าวยิ้ม ลู่เจี๋ยดูไม่เลว
“ไม่รู้ว่าน้องหวังฮ่าวจะจัดการดอกวิญญาณสวรรค์ยังไง?” ลู่เจี๋ยเห็นหวังฮ่าวเป็นมิตร ถาม
กลุ่มคนเดินออกนอกที่ราบ คุยไป
นักรบขอบที่ราบตะลึง
หวังฮ่าวยกคนสมาคมมังกรศักดิ์สิทธิ์ล้ม
“หมอนี่โหดมาก ดูคนสมาคมมังกรศักดิ์สิทธิ์ ปกติหยิ่ง ตอนนี้เหมือนหมาน้อย…”
“ใช่ น้องชายสุดยอด คนสมาคมมังกรศักดิ์สิทธิ์ที่รู้จัก พลังไม่เลว แต่น่ารังเกียจ ทำตัวสูงส่ง…”
“สะใจสุดคือตบฉู่เมิ่งเหยา ดูแล้ว**เลย…”
นักรบขอบที่ราบตื่นเต้น
นานแล้วที่เห็นสมาคมมังกรศักดิ์สิทธิ์เสียหน้า แถมเป็นสาวงาม…
“ฉันจะหาคนกลั่นเป็นยาเป็น!” หวังฮ่าวพูดขณะเดินออก
“น้องหวังฮ่าวเคยได้ยินยาหยวนวิญญาณไหม…” ลู่เจี๋ยพูดทันที