ระบบคัดลอกพรสวรรค์ไร้ขีดจำกัด - บทที่ 70 จัดแถว มาทีละคน
บทที่ 70 จัดแถว มาทีละคน
“ตูม ตูม ตูม!!!”
พลังหยวนสีม่วงปรากฏจากร่างอาจารย์หลิน
พลังหยวนสร้างโล่สีม่วงรอบห้องเรียน
“พวกนายสองคนเข้าไป ในโล่นี้ พลังหยวนของนายจะถูกกดไว้ที่ขั้นหลังกำเนิดห้า!” อาจารย์หลินพูดเรียบ
ขั้นหลังกำเนิดห้า… คำพูดอาจารย์หลินทำให้นักเรียนตกใจ
หวังฮ่าวเป็นนักรบขั้นหลังกำเนิดห้า เขาตื่นพลังมาได้นานแค่ไหน?
เต็มที่ก็ฝึกมาไม่กี่เดือน ถึงขั้นหลังกำเนิดห้าแล้ว
นักเรียนรู้สึกหนักใจ ตอนนี้ขั้นหลังกำเนิดห้า อายุ 16 ปี แบบนี้นายจะถึงขั้นนักรบก่อนกำเนิดก่อน 18 ปี?
ทุกคนมองหวังฮ่าวด้วยสีหน้าเคร่ง ถึงปากนายจะแย่ แต่พรสวรรค์นี่สุดยอด…
ฉินหมิงยิ่งอิจฉา ไอ้นี่ถึงขั้นหลังกำเนิดห้า…
ตอนฉัน 16 ปี ยังดิ้นรนในขั้นฝึกกาย… น่าหงุดหงิด…
ฉินหมิงยิ่งโมโห ทำไมฉันไม่มีพรสวรรค์ขนาดนี้ ฉันพยายามขนาดนี้ พรสวรรค์ควรเป็นของฉัน…
ถึงพรสวรรค์สุดยอดแล้วไง พลังคือสิ่งสำคัญ เดี๋ยวไม่ตีจนนายเรียกพ่อ ฉันจะเปลี่ยนชื่อเป็นฉินขยะ… ฉินหมิงคิดอย่างดุร้าย…
หวังฮ่าวมองโล่อย่างสงสัย กดพลังหยวนได้? มีของแบบนี้ด้วย
หวังฮ่าวและฉินหมิงเดินเข้าโล่ในสายตาคาดหวังของเพื่อน ๆ
เมื่อเข้าโล่ หวังฮ่าวรู้สึกพลังหยวนถูกกดโดยพลังมหาศาล
ยอดปรมาจารย์ยุทธ์นี่สุดยอด แค่โล่ก็กดขั้นพลังได้…
ฉินหมิงยืนหน้าไร้อารมณ์ในโล่ จ้องหวังฮ่าว
“ถ้าถูกโจมตีออกจากโล่ถือว่าแพ้ และพวกนายเป็นเพื่อนร่วมชั้น รู้ว่าขีดจำกัดอยู่ไหน!” อาจารย์หลินพูดต่อ
พลังหยวนในร่างฉินหมิงพร้อมระเบิด
หวังฮ่าวทำท่าไม่สนใจ เหมือนยอมแพ้แล้ว
“เริ่มประลอง!” อาจารย์หลินพูดเรียบ เสียงดังก้องในห้อง
ฉินหมิงก้าวเร็ว ควบแน่นพลังหยวน พุ่งโจมตีหวังฮ่าว
“ฉินหมิงใช้ หมัดแปดต่อเนื่อง วิชายุทธ D ที่เขาถนัด หวังฮ่าวยังมัวเหม่อ หวังฮ่าวอันตรายแล้ว…”
อู๋เยียนนักเรียนที่ดูอยู่เริ่มบรรยายด้วยความตื่นเต้น
นักเรียนทุกคนมองด้วยความสะใจ คิดภาพหวังฮ่าวถูกตีจนหน้าบวม
หวังฮ่าวหรี่ตา พลังจิตอันแข็งแกร่งสัมผัสความเร็วและมุมโจมตีของฉินหมิง
“ฉัวะ!!!”
เมื่อฉินหมิงกำลังจะตีโดน หวังฮ่าวบิดตัวเล็กน้อย หมัดฉินหมิงเฉียดแขนเสื้อเขา
“การโจมตีของฉินหมิงมาแล้ว หวังฮ่าวหลบได้…” อู๋เยียนตะลึง หลบได้…
ฉินหมิงตีพลาด ล้มลงพื้น แล้วพุ่งโจมตีหวังฮ่าวอีกครั้ง
“ฉินหมิงโจมตีอีกครั้ง หวังฮ่าวยังไม่ออกหมัด หมัดฉินหมิงมาแล้ว หวังฮ่าวทำอะไร หวังฮ่าวยกมือทั้งสอง… เขาจะทำอะไร…”
อู๋เยียนตื่นเต้นสุดขีด
นักเรียนรอบ ๆ มองสถานการณ์ด้วยความตึงเครียด
“หมัดฉินหมิงมาแล้ว หวังฮ่าวอันตราย… หวังฮ่าวจะ… ไม่… ฉันเห็นอะไร ฉินหมิงจะชนะ… ไม่… ฉินหมิงตีพลาดอีก… เดี๋ยว… มือหวังฮ่าวขยับ… ไม่… ฉินหมิง… ฉินหมิง…”
สถานการณ์เกินคาด ฉินหมิงโจมตีสองครั้ง หวังฮ่าวหลบได้ง่าย ๆ
ฉินหมิงตีพลาดอีกครั้ง ใจสะดุด เป็นไปได้ยังไง…
“เพี๊ยะ…”
เมื่อฉินหมิงโจมตีตีพลาด หวังฮ่าวลงมือ ตบหน้าฉินหมิงเต็ม ๆ
ฉินหมิงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เป็นไปได้ยังไง…
“ปัง!!!”
หน้าฉินหมิงบวมแดง ถูกตบกระเด็นออกจากโล่
อู๋เยียนที่บรรยายอย่างเมามัน หน้าแดงก่ำ “ฉินหมิง… ฉินหมิง… เขาถูกจัดการในหนึ่งฝ่ามือ…”
นักเรียนรอบ ๆ ตะลึง เป็นไปได้ยังไง…
ถึงขั้นพลังถูกกด แต่ความเข้าใจวิชายุทธและเทคนิคต่อสู้… ฉินหมิงแพ้ได้ยังไง…
“ไม่ยอม… ฉันไม่ยอม… หวังฮ่าวโกง…” ฉินหมิงยอมรับไม่ได้ที่แพ้ด้วยตบเดียว โวยวายอย่างโมโห
อาจารย์หลินสีหน้าไม่เปลี่ยน แต่ลึก ๆ ตกใจ เขาคิดว่าหวังฮ่าวอาจชนะฉินหมิงได้
แต่ชนะด้วยตบเดียว…
ความเข้าใจวิชายุทธและการควบคุมการต่อสู้ของหวังฮ่าว เหนือกว่าฉินหมิงมาก อัจฉริยะของจริง…
“แพ้คือแพ้ รับความล้มเหลวไม่ได้เหรอ?” อาจารย์หลินพูดเรียบ มองหวังฮ่าวด้วยความชื่นชม
ฉินหมิงกำหมัดแน่น ทำไม ทำไมฉันแพ้นักรบขั้นหลังกำเนิดห้า…
“หวังฮ่าวนี่มีของ จัดการฉินหมิงในพริบตา แต่ปากเสียเกิน ด่าพวกเราเป็นขยะ…”
“ใช่ พรสวรรค์สุดยอด แต่ปากเหม็น…”
“เขาก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้น ฉินหมิงแค่ประมาท และอยู่ในอารมณ์โกรธ พลังจริงไม่ได้ใช้…”
“ฉันว่าด้วย หวังฮ่าวจงใจยั่วฉินหมิง แล้ว…”
นักเรียนรอบ ๆ กระซิบ บางคนคิดว่าฉินหมิงแค่ประมาท
อาจารย์หลินหัวเราะเยาะในใจ ประมาท? พวกนี้ขั้นพลังต่ำเกินไป… ขาดการฝึกฝน…
“ยังมีใครไม่ยอม มาเลย จัดแถว ทีละคน…” หวังฮ่าวเห็นนักเรียนกระซิบ ใช้เท้าคิดก็รู้ว่าพวกอัจฉริยะหาข้ออ้าง เขาเยาะเย้ย
คราวนี้ไม่โชว์พลังให้สุดยอด คิดว่าฉันเป็นอัจฉริยะปลอม?
คำพูดหวังฮ่าวทำให้นักเรียนเดือดอีกครั้ง
ไอ้นี่หยิ่งเกินไป จัดแถว ทีละคน?
ฉินหมิงกัดปากจนเลือดซิบ ถ้ามีโอกาสอีกครั้ง ฉันจะ… ฉันน่าจะระวังกว่านี้…
อาจารย์หลินตะลึง หวังฮ่าวยิงปืนใหญ่ใส่ทุกคนอีก ถ้าฉันเป็นนักเรียน คงอดใจไม่ไหวอยากตีเขา…
“สุดยอด… หวังฮ่าวนี่หยิ่งเกิน ฉันทนไม่ไหว… อย่าห้าม… ต้องสั่งสอนมัน…”
“ฉันก็ทนไม่ได้ มีคนแบบนี้ได้ยังไง ใครจะไปจัดการหวังฮ่าว ฉันสนับสนุน…”
“ซูจิ่ง นายไป นายแข็งแกร่งสุดในกลุ่มเรา ต้องจัดการมันได้…”
…