ระบบคัดลอกพรสวรรค์ไร้ขีดจำกัด - บทที่ 63 ตระกูลหวังเมืองหลวง
บทที่ 63 ตระกูลหวังเมืองหลวง
กวนเฉิงหน้าไม่เปลี่ยนสี ราวกับชินชากับฉากนี้
“ตูม ตูม ตูม!!!”
รอยแยกมิติกลืนทั้งสาม
ขณะถูกมิติกลืน นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานปลดปล่อยแสงห่อหุ้มทุกคน
หวังฮ่าวเห็นแต่ความขาวโพลน
“ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ!!!”
ครู่ต่อมา เสียงลมพัดดังที่ข้างหู
ไม่นาน ภาพเมืองอันรุ่งเรืองปรากฏในสายตาหวังฮ่าว
เขตวิลล่าขนาดใหญ่ปรากฏตรงหน้า
“นี่คือตระกูลหวัง!” กวนเฉิงพูด
นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานเดินนำ หวังฮ่าวและกวนเฉิงตามหลัง
ที่หน้าประตูวิลล่า หัวหน้าตระกูลหวังรอต้อนรับอย่างนอบน้อม
“ต้อนรับนักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซาน!!!”
เสียงดังก้องนอบน้อมดังที่หน้าประตูวิลล่า
นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานหน้าไม่เปลี่ยน เดินต่อไป
ทั้งสามก้าวเข้าสู่เขตวิลล่าตระกูลหวัง
หัวหน้าตระกูลหวังตามหลังอย่างนอบน้อม ไม่กล้าล้ำเส้น
นักรบศักดิ์สิทธิ์นี่มีบารมีจริง ๆ หวังฮ่าวคิด นั่นคงเป็นหัวหน้าตระกูลหวัง ตามหลังยังไม่กล้าส่งเสียง
ผ่านทางเดินที่มีดอกไม้ล้ำค่า
ไม่นาน นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานพาหวังฮ่าวและกวนเฉิงถึงห้องรับรองของตระกูลหวัง
ห้องรับรองหรูหรา การตกแต่งรอบด้านเป็นสิ่งที่หวังฮ่าวไม่เคยเห็น แต่ส่งกลิ่นหอมละมุน
“ท่านนักรบศักดิ์สิทธิ์มาเยือน ข้าตื่นตระหนกยิ่ง!” หวังซยงยืนข้าง ๆ พูดอย่างหวาดกลัว
รอบหวังซยงมีผู้บริหารระดับสูงหลายคน ต่างหน้าตื่นตระหนก
แค่การลอบสังหาร ถึงกับส่งนักรบศักดิ์สิทธิ์มา…
หวังซยงใจเย็นเยือก คิดว่าสมาคมเทียนอู่จะส่งนักรบขั้นยอดปรมาจารย์ยุทธ์มา
นี่ส่งนักรบศักดิ์สิทธิ์มา… ไม่มีทางสู้เลย…
หวังซยง ในฐานะนักรบขั้นยอดปรมาจารย์ยุทธ์ รู้ดีว่านักรบศักดิ์สิทธิ์น่ากลัวแค่ไหน
พูดไม่เพราะ นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานฆ่าเขาเหมือนบี้มด…
“เอาละ ในเมื่อข้ามา เจ้าจะจัดการเรื่องนี้ยังไง!” นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานนั่งบนเก้าอี้ คนตระกูลหวังยืนตัวสั่นข้าง ๆ
“ท่านนักรบศักดิ์สิทธิ์ ถึงหวังฮ่าวจะ…” ชายคนหนึ่งกลั้นความกลัว พูดขึ้น
“ตูม!!!”
ยังไม่ทันพูดจบ ร่างเขาระเบิด เลือดเนื้อกระเด็นทั่วห้องรับรอง
คนตระกูลหวังใจหยุดเต้น ไม่กล้าหายใจ
หวังซยงรู้สึกหนาวในใจ… นี่คือนักรบศักดิ์สิทธิ์… นักรบขั้นยอดปรมาจารย์ยุทธ์ในมือเขาเหมือนยุง…
กวนเฉิงและหวังฮ่าวยืนหลังนักรบศักดิ์สิทธิ์ ไม่พูดสักคำ
“ข้าเป็นคนมีเหตุผล ถ้ามีคนไม่อยากมีเหตุผลกับข้า ข้าก็จะคุยด้วยวิธีอื่น!” นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานพูดเรียบ ๆ
ราวกับความโหดร้ายเมื่อกี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขา
“ท่านนักรบศักดิ์สิทธิ์ ข้าเข้าใจ!” หวังซยงสูดหายใจลึก พูด
“เอาตัวไอ้ลูกชั่วมา!” หวังซยงสั่ง
ทันใดนั้น มีคนเข็นรถวีลแชร์มา บนรถวีลแชร์คือหวังซั่ว ลูกชายหวังซยง
หวังซั่วตัวพันด้วยผ้าพันแผล เผยเพียงใบหน้า
หวังซั่วตัวสั่น ไม่กล้าเงยหน้า
“ท่านนักรบศักดิ์สิทธิ์ นี่คือลูกชั่วของข้า ลูกผิด พ่อต้องรับผิด!” หวังซยงพูด
“ฉีด!!!”
ทันใดนั้น หวังซยงโบกมือซ้าย พลังหยวนทรงพลังตัดแขนขวาของตัวเอง
หวังซยงหน้าซีดขาว แขนขวาขาด เลือดไหลจากรอยแผล
“หัวหน้าตระกูล…”
“พ่อ…”
คนตระกูลหวังมองฉากนี้ ตกตะลึง
หวังซั่วตาค้าง ทำไม ทำไม…
ตัวเองผิดจริง ๆ? หวังซั่วทรมานในใจ… เขาอยากให้แขนที่ขาดเป็นของเขา…
พ่อที่เคยเก่งกาจในใจเขา ต่อหน้านักรบศักดิ์สิทธิ์ช่างไร้พลังและต่ำต้อย…
ผู้บริหารตระกูลหวังตกใจ…
ถึงกับตัดแขนตัวเอง…
หวังฮ่าวที่ยืนหลังนักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานตากระตุก หวังซยงเด็ดขาดเกินไป ตัดแขนตัวเอง…
คนแบบนี้… โหดร้ายเกินไป…
มองหวังซยงที่เลือดยังหยด หวังฮ่าวรู้สึกสะเทือนใจ
นักรบขั้นยอดปรมาจารย์ยุทธ์ต่อหน้านักรบศักดิ์สิทธิ์ ไม่กล้าพูดแข็งข้อ ตัดแขนขวาตัวเองทันที…
“ท่านนักรบศักดิ์สิทธิ์ ข้าสอนลูกไม่ดี ควรตายขอโทษ แต่ตระกูลหวังยังต้องการข้า ข้าตัดแขนขวาขอโทษ พร้อมมอบ 100 พันล้านเหรียญดาวและผลึกหยวนชั้นยอด 1,000 ชิ้น ขอท่านนักรบศักดิ์สิทธิ์และน้องหวังฮ่าวโปรดระงับโทสะ…” หวังซยงหน้าซีด เหงื่อไหลไม่หยุด
100 พันล้านเหรียญดาว ผลึกหยวนชั้นยอด 1,000 ชิ้น… หวังฮ่าวตาหรี่
สมกับเป็นตระกูลชั้นนำ ออกมือที 100 พันล้านเหรียญดาว ผลึกหยวนชั้นยอดคืออะไร… แค่ชื่อก็รู้ว่าเจ๋ง
“ตระกูลหวังมีวิชาที่เรียกว่า【พลังเย็นเก้าคุ้ง】ใช่ไหม เพิ่มวิชานี้มา!” นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานหน้าไม่เปลี่ยน พูดเรียบ ๆ
หวังซยงตัวสั่น เลือดยังไหล
“ได้ ท่านนักรบศักดิ์สิทธิ์!” หวังซยงก้มหัวนอบน้อม
ไม่นาน คนตระกูลหวังนำบัตรเหรียญดาว ผลึกหยวน และคัมภีร์วิชามา
“หวังฮ่าว กวนเฉิง ไป!” นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานรับของ เดินออกไป ไม่มองหวังซยงอีก
“ส่งท่านนักรบศักดิ์สิทธิ์!!!”
นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซาน หวังฮ่าว และกวนเฉิงออกจากตระกูลหวังท่ามกลางเสียงตะโกน
…
“โครม!!!”
หลังนักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานจากไปไม่นาน หวังซยงทนไม่ไหว ล้มลง
ไม่มีใครรู้ว่าเขากดดันแค่ไหน นักรบศักดิ์สิทธิ์ชิงซานคือยอดฝีมือของดาวสีน้ำเงิน
“หัวหน้าตระกูล…” ผู้บริหารรอบข้างรีบมาช่วย
“เรียกหมอมา เร็ว…” มีคนรีบไปตามหมอ
หวังซยงฝืนลุก เดินไปหาหวังซั่ว
“ซั่วเอ๋อร์ รู้สึกว่าพ่อไร้ประโยชน์ไหม…” หวังซยงหน้าซีด พูด
หวังซั่วร้องไห้ “พ่อ ขอโทษ ผมผิด…”
หวังซยงใช้มือซ้ายกุมแผล “ซั่วเอ๋อร์ เห็นไหม นั่นคือนักรบศักดิ์สิทธิ์ แค่ยืนเฉย ๆ ก็เป็นศัตรูที่ไม่อาจต่อกร ตระกูลหวังเราไม่เคยมีนักรบศักดิ์สิทธิ์มานานแค่ไหน… ตอนนี้มีโอกาส…”