ระบบคัดลอกพรสวรรค์ไร้ขีดจำกัด - บทที่ 49 ดอกหญ้าดาวม่วงตกลงจากฟ้า
บทที่ 49 ดอกหญ้าดาวม่วงตกลงจากฟ้า?
หวังฮ่าวมองของมากมายตรงหน้า ตาเป็นประกาย
ทำภารกิจที่ไหนจะเร็วกว่าฆ่าคนชิงสมบัติ
ของพวกนี้น่าจะมีค่าหลายล้านสตาร์คอยน์ หวังฮ่าวมองวัตถุดิบต่าง ๆ คิดในใจ
เขาเก็บทุกอย่างใส่แหวนมิติ
มีแหวนมิติสะดวกจริง ไม่ต้องแบกกระเป๋า หวังฮ่าวคิด
จากนั้นเขากลับไปที่ศพของคนที่เพิ่งฆ่า
บนตัวพวกนี้มีสัตว์อสูรและสมุนไพร แต่จำนวนน้อยกว่าของอู๋ไห่
เอ๊ะ มีคัมภีร์วิชายุทธด้วย
ดวงตาวิญญาณสว่าง วิชายุทธระดับ D เปิดใช้แล้วเพิ่มการมองเห็น มองเห็นสิ่งเล็ก ๆ ในระยะไกล!
อะไรกัน… นี่มันวิชายุทธกล้องส่องทางไกลนี่! ไม่แปลกใจที่พวกนั้นรู้ว่าเขามีแหวนมิติ ที่แท้ถูกแอบดู…
มีวิชายุทธแบบนี้ด้วย สมกับเป็นโลกวิทยายุทธ น่ากลัวจริง ๆ…
หวังฮ่าวเก็บทุกอย่างใส่แหวนมิติ แล้วออกเดินทางต่อ
ส่วนศพ ไม่ต้องสนใจ เดี๋ยวมันก็หายไปเอง…
แค่ฆ่าคนไม่กี่คนได้ของมากขนาดนี้ ถ้ามาอีกสักสองสามชุด ไม่ต้องทำภารกิจแล้ว หวังฮ่าวคิด
ของพวกนี้น่าจะมีค่าหลายสิบล้านสตาร์คอยน์…
…
ไม่นานหลังหวังฮ่าวจากไป สัตว์อสูรหลายตัวมา
“จัดการ” ศพของอู๋ไห่และคนอื่น ๆ จนสะอาด
บริเวณนี้เหลือแค่รอยเท้าและคราบเลือด ไม่มีร่องรอยอื่น…
ครู่ต่อมา หวังฮ่าวถึงหุบเขาที่ระบุในแผนที่
รอบหุบเขามีนักรบมากมาย ค้นหาดอกหญ้าดาวม่วง
บางคนเป็นกลุ่มสามสี่คน บางคนลุยเดี่ยว ค้นหาทั่วหุบเขา
หวังฮ่าวนั่งบนก้อนหิน เงาของเขาเคลื่อนไหวทั่วหุบเขา ค้นหาดอกหญ้าดาวม่วง
คนพวกนี้เก็บกันสะอาดเกินไปแล้ว…
เงาของหวังฮ่าวค้นรอบใหญ่ ไม่เจอดอกหญ้าดาวม่วงสักต้น
ไม่ไกลมีคนพลิกก้อนหินข้างหุบเขา แม้รอยแยกหินก็ไม่เว้น
นี่มันโหดเกินไปแล้ว… หวังฮ่าวมองการเคลื่อนไหวชำนาญจนน่าสงสาร
เขาขมวดคิ้ว สมกับที่ดอกหญ้าดาวม่วงราคาสูง หายากขนาดนี้…
เงินล้านสตาร์คอยน์ไม่ใช่ได้มาง่าย ๆ…
ที่เจอดอกหญ้าดาวม่วงข้างทางก่อนหน้านี้ โชคดีสุด ๆ…
“ลุงสอง ดูเด็กนั่นสิ นั่งรอบนก้อนหิน คิดว่าดอกหญ้าดาวม่วงจะมาเอง? เด็กรุ่นใหม่ขี้เกียจจริง ๆ ไม่หาดอกหญ้าดาวม่วง มานั่งตากแดด… เฮ้อ…” เยาวชนคนหนึ่งมองหวังฮ่าวที่พักบนก้อนหิน ถอนหายใจ
“เฉินลี่ เธออย่าทำตามเขา แบบนี้หาดอกหญ้าดาวม่วงไม่ได้ เสียเวลาเปล่า สักวันเขาจะเสียใจ! ฉันบอกเธอ นอกจากกำแพงหินหุบเขาที่มีดอกหญ้าดาวม่วงเยอะ รอยแยกหิน ข้างพงหญ้า… ก็อาจมีดอกหญ้าดาวม่วง ฉันค้นที่นี่สามวัน ได้สองต้น…” ชายวัยกลางคนข้าง ๆ กล่าว
ชายวัยกลางคนมองหวังฮ่าวอย่างผิดหวัง…
เขาชื่อเฉินหลิน นักรบที่เก็บดอกหญ้าดาวม่วงในเขาดาวเมฆบ่อยครั้ง
เยาวชนคือเฉินลี่ หลานชายของเขา ทั้งสองค้นในหุบเขานี้มานาน
คนรอบ ๆ ไม่พูด แต่พยักหน้าเห็นด้วย แล้วค้นต่อ
หวังฮ่าวได้ยิน… มุมปากกระตุก… รู้ไหมว่าฉันพยายามแค่ไหน… เงาของฉันตอนนี้… เดี๋ยว… เขาบอกว่ากำแพงหินมีดอกหญ้าดาวม่วงเยอะ
หวังฮ่าวเดินไปที่กำแพงหินข้างหุบเขา
เงาของเขาเคลื่อนขึ้นกำแพงหิน
เฉินลี่เห็นหวังฮ่าวไปที่กำแพงหิน ยิ้มเยาะ
“ลุงสอง เด็กนั่นไปกำแพงหิน คิดจะปีนไปเก็บดอกหญ้าดาวม่วง?” เฉินลี่หัวเราะ
“หึ เด็กรุ่นใหม่ฝันกลางวัน กำแพงหินสูงอย่างน้อยสิบลี้ นักรบก่อนกำเนิดยังปีนไม่ไหว อย่าว่าแต่เด็กคนนี้!” เฉินหลินกล่าว มือยังค้นต่อ
หวังฮ่าวไม่พูดอะไร รอที่กำแพงหิน
เงาของเขาปีนกำแพงต่อ
ครู่ต่อมา ถึงด้านบน
บนกำแพงหินมีดอกหญ้าดาวม่วงมากมาย ส่องแสงแปลกตา
มีเยอะจริง ๆ
เงาของหวังฮ่าวมองดอกหญ้าดาวม่วง คิดในใจ
เขาควบคุมเงากลับลงมา ใส่แหวนมิติไว้กับเงา
เงา… ฝากเธอแล้ว เอาดอกหญ้าดาวม่วงกลับมา หวังฮ่าวมองเงาที่หายไปบนกำแพง คิดในใจ
“ลุงสอง เด็กนั่นโง่หรือเปล่า ยืนเฉย ๆ! คิดว่าดอกหญ้าดาวม่วงจะตกลงจากฟ้า?” เฉินลี่เห็นหวังฮ่าวเงียบ ยิ่งพูดต่อ
“หาดอกหญ้าดาวม่วงของเธอไป อย่าพูดมาก นั่นเป็นทางเลือกของเขา ไม่ต้องสน!” เ�เฉินหลินตวาด
หวังฮ่าวขมวดคิ้ว สองคนนี้รำคาญจริง
ใช่ไหม ไม่มีดอกหญ้าดาวม่วงตกลงจากฟ้า งั้นจะให้ดู
หวังฮ่าวนึกอะไรได้ ตาเป็นประกาย
ครู่ต่อมา เงากลับไปที่กำแพงที่มีดอกหญ้าดาวม่วง
หวังฮ่าวควบคุมเงาให้เด็ดดอกหญ้าดาวม่วงหนึ่งต้น มันร่วงลงจากกำแพง
ไม่นาน ดอกหญ้าดาวม่วงที่ส่องแสงสีม่วงตกลงมา
“ว้าว… ดอกหญ้าดาวม่วงตกลงจากฟ้าจริง ๆ…” หวังฮ่าวตะโกน “ตื่นเต้น”
เสียงของเขาดังก้องทั่วหุบเขา
ทุกคนตะลึงมองหวังฮ่าว
ดอกหญ้าดาวม่วงตกลงจากฟ้า? เป็นไปได้ยังไง…
“ลุงสอง ดอกหญ้าดาวม่วงตกลงจากฟ้าจริง ๆ!!!” เฉินลี่มองดอกหญ้าดาวม่วงในมือหวังฮ่าว ตะโกน
“หึ คงร่วงจากด้านบน เด็กนี่โชคดี แต่ได้แค่ต้นเดียว! พึ่งโชคไม่ยั่งยืน ต้องขยัน!” เฉินหลินกล่าวอย่างดูถูก
คนอื่นพยักหน้าเห็นด้วย โชคดีแบบนี้ไม่มีทางเลือก ได้แค่โชคดีของคนโง่
เฉินลี่ขมวดคิ้ว เขากับลุงสองหาสามวันยังไม่ได้สักต้น เด็กนี่เพิ่งมา…
แต่นึกถึงคำของลุงสอง เฉินลี่กลั้นความอิจฉา แค่ต้นเดียว มีอะไรให้ภูมิใจ
“ว้าว… ดอกหญ้าดาวม่วงตกลงมาอีกแล้ว…” หวังฮ่าวตะโกน “ตื่นเต้น” อีกครั้ง
เฉินลี่ตาโต ความอิจฉาเกือบกลายเป็นของแข็ง…