ระบบคัดลอกพรสวรรค์ไร้ขีดจำกัด - บทที่ 46 มุ่งสู่เขาดาวเมฆ
บทที่ 46 มุ่งสู่เขาดาวเมฆ
หวังฮ่าวถ่ายรูปกับเพื่อน ๆ ของหวังซินเยวี่ยเสร็จ เข้าร่วมงานรับประกาศนียบัตร แล้วเตรียมตัวออกจากงาน
“พี่หวังฮ่าว เรียกพี่หวังฮ่าวได้ไหมคะ?” เสียงใส ๆ ดังจากด้านหลัง
หวังฮ่าวหันกลับไป เห็นสาวน้อยน่ารักในชุดโลลิต้า ดูบริสุทธิ์และน่าหลงใหล
ผิวเนียนใสราวคริสตัล รูปกายอ่อนช้อยเต็มไปด้วยพลังเยาว์วัย
มองสาวน้อยเหมือนหลุดมาจากโลกอนิเมะ หวังฮ่าวตะลึง นี่ก็เป็นเพื่อนของซินเยวี่ยเหรอ ทำไมเพิ่งเห็น
ตอนนี้หวังซินเยวี่ยและเพื่อน ๆ ออกไปเล่นข้างนอกหลังงานรับประกาศนียบัตร
“ได้สิ น้องสาว มีอะไรหรือ?” หวังฮ่าวกล่าว ต่อหน้าสาวน้อยแสนบริสุทธิ์ เขาเต็มไปด้วยความเมตตา
“พี่หวังฮ่าว มีแฟนหรือยังคะ?” สาวน้อยตาโต มองด้วยความคาดหวัง
หวังฮ่าวมุมปากกระตุก เด็กสาวสมัยนี้เป็นอะไร เปิดปากมาก็ถามแบบนี้… หัวใจเขาเหมือนถูกโจมตีหมื่นครั้ง… อัจฉริยะหนุ่มอย่างเขาไม่มีแฟน… ฝึกวิทยายุทธไปทำไม…
หวังฮ่าวสูดหายใจลึก กล่าวอย่างจริงจัง “น้องสาว ในใจพี่มีแต่วิทยายุทธ แฟนจะทำให้ฝึกช้า พี่ไม่ต้องการแฟน!”
สาวน้อยมองหวังฮ่าวตาค้าง คล้ายตกใจกับคำพูด
หวังฮ่าวเห็นสาวน้อยที่ดูเหมือนถูกเขาหลอก รู้สึกสบายใจ… คงกลัวเจตจำนงวิทยายุทธของเขา…
“งั้นก็ไม่มีแฟนสิ!” สาวน้อยกล่าวด้วยความดีใจ
หวังฮ่าว: ?????
นี่มันเรื่องมีแฟนหรือไม่มีแฟนเหรอ? หวังฮ่าวช็อก สมองเด็กสาวสมัยนี้แปลกขนาดนี้เลย?
ไม่ตกใจเจตจำนงวิทยายุทธอันแข็งแกร่งของเขาเหรอ…
“พี่หวังฮ่าว หนูชื่อหลินจื่อเยียน เป็นแฟนพี่ได้ไหมคะ?” สาวน้อยมองด้วยความคาดหวัง
หวังฮ่าวมองสาวน้อยที่เต็มไปด้วยพลังเยาว์วัย เหมือนหลุดจากอนิเมะ กลืนน้ำลาย…
ไม่ได้… สามปีเริ่มนับ… ไม่ได้… หวังฮ่าวรีบสลัดความคิดแปลก ๆ
“ถ้าเป็นแฟนพี่ พี่สาวหนูจะไม่กล้าดุหนู แล้วพี่ช่วยตีพี่สาวให้…” หวังฮ่าวจะพูด หลินจื่อเยียนกล่าวต่อ
“ไม่ได้ น้องสาว ในสายตาพี่มีแต่วิทยายุทธ!” หวังฮ่าวกล่าว
หลินจื่อเยียนตาคลอ ดวงตาใสเหมือนมีน้ำตา
หวังฮ่าวตื่นตระหนก เขากลัวเด็กสาวร้องไห้ โดยเฉพาะสาวน้อยบริสุทธิ์แบบนี้…
“น้องสาว อย่าร้อง พี่จริง ๆ ไม่…” หวังฮ่าวกล่าวต่อ
หลินจื่อเยียนทำท่าทางน่าสงสาร…
“แบบนี้ละกัน น้องสาว ถ้าเธอฝึกถึงขั้นเทพยุทธ พี่จะยอมเป็นแฟนเธอ!” เห็นหลินจื่อเยียนเหมือนจะร้องไห้ หวังฮ่าวพูดตื่นตระหนก
หลินจื่อเยียนตาเป็นประกาย ยิ้มดีใจ “พี่หวังฮ่าว มาเกี่ยวก้อยกัน…”
หวังฮ่าวยื่นมืออย่างจนใจ…
สัมผัสผิวเนียนนุ่มของหลินจื่อเยียน หวังฮ่าวใจเต้น… นุ่มมาก…
หลินจื่อเยียนขอช่องทางการติดต่อ แล้วจากไป…
หวังฮ่าวมองสาวน้อยที่กระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข ยิ้มอย่างจนใจ รู้สึกหดหู่ ถูกสาวน้อยจัดการซะแล้ว…
จากนั้นเขานึกอะไรได้ ถอนหายใจด้วยความโล่งใจ
เทพยุทธฝึกง่ายที่ไหน แม้เขามีพรสวรรค์ SSS ยังไม่มั่นใจเต็มร้อย
ยิ่งเด็กสาวคนนี้…
ต่อให้ฝึกถึงเทพยุทธ เขาคงต่อยโลกนี้แตกไปแล้ว…
หวังฮ่าวออกจากโรงเรียนมัธยมที่สาม
กลับไปฝึกวิชายุทธที่ศูนย์ฝึกยุทธสุดขีด
เคล็ดวิชาไม่ได้ฝึกต่อ ถึงความเร็วฝึกของเขาเร็วกว่าคนทั่วไปมาก
แต่ไม่มีเม็ดยาพลังหยวนช่วย หวังฮ่าวไม่อยากฝึก มันช้าเกินไป
รอมีเม็ดยาพลังหยวนค่อยฝึก หวังฮ่าวคิด
เขาฝึกวิชายุทธในห้องฝึกต่อ
พลังแข็งแกร่งปะทุในห้องฝึก
เวลาไหลผ่าน หวังฮ่าวลืมเรื่องหลินจื่อเยียนไป
…
เช้าวันต่อมา หวังฮ่าวตื่นแต่เช้า
ล้างหน้า แพ็คของที่ใช้ได้ แล้วมุ่งหน้าไปเขาดาวเมฆ
เขาดาวเมฆอยู่ชายขอบเมืองเจียงหลิน
มีนักรบมากมายไปฝึกฝนหรือล่าสมบัติที่นั่น
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หวังฮ่าวถึงชายขอบเมือง
“นี่คือเขาดาวเมฆ?” หวังฮ่าวมองเทือกเขาและป่าใหญ่ คิดในใจ
อากาศรอบ ๆ เต็มไปด้วยกลิ่นอายดุดัน
พลังหยวนที่นี่เข้มข้นกว่าในเมืองเจียงหลิน
รอบ ๆ มีนักรบตะโกน
“ทีมเงามืดรับคน ขั้นหลังกำเนิดที่ห้าขึ้นไป ทีมแข็งแกร่ง…”
“ทีมเขาไฟรับนักรบที่มีพรสวรรค์ด้านป้องกัน ขั้นหลังกำเนิดที่สามขึ้นไป…”
“ทีมระเบิดฟ้ารับนักรบที่มีพรสวรรค์โจมตีหนัก เร็วเข้า…”
“ทีมจันทร์วิญญาณ ต้องการ…”
หวังฮ่าวมอง มุมปากกระตุก
เหมือนโลกเก่า เปิดเกมตี้มั้ย? ผมยาซุโอะโคตรเก่ง…
เขาดาวเมฆอันตรายขนาดนี้? ทำไมต้องรวมทีมเยอะ…
หวังฮ่าวนึกถึงคำกำชับของกวนเฉิง ที่จะจัดทีมให้ แต่เขาปฏิเสธ
ล่ามอนสเตอร์หาสมบัติแบบนี้ เดี่ยวมันถึงจะตื่นเต้น…
ข้าจะตีเขาดาวเมฆคนเดียว…
“น้องชาย ข้าเห็นพรสวรรค์เจ้าแข็งแกร่ง จะไปเขาดาวเมฆเหรอ ข้าขอแนะนำอย่าไปเลย พรสวรรค์เจ้าไม่ควรมาที่นี่!” เสียงดังข้างหวังฮ่าว
หวังฮ่าวหันไป เห็นชายชราผมขาว ดูสง่างามราวผู้ทรงพลัง
“ท่านตา บอกละเอียดหน่อยได้ไหม!” หวังฮ่าวตาเป็นประกาย
นี่คงเป็นพระกวาดลานแห่งโลกวิทยายุทธ ผู้ทรงพลังชอบท่องโลก แนะนำอัจฉริยะ
หรือตัวตนอัจฉริยะนักรบของข้า ถึงใส่หน้ากากยังปิดบังไม่ได้…
ผู้ทรงพลังจะมอบโชคให้ข้า…
หวังฮ่าวอดคิดไม่ได้