ระบบคัดลอกพรสวรรค์ไร้ขีดจำกัด - บทที่ 37 เฉินหัวปะทะหลานหลิง
บทที่ 37 เฉินหัวปะทะหลานหลิง
เฉินหัวมองเด็กสาวโลลิหน้าหวานตรงหน้า รู้สึกปวดหัว
ถึงเขาไม่กลัวเธอ แต่พลังมหาศาลของเธอนั้นไร้เทียมทานในขั้นหลอมกาย
“หลานหลิง ฉันไม่อยากสู้กับเธอ อย่าให้คนอื่นได้เปรียบ ไปล่าสัตว์อสูรกันดีกว่า!” เฉินหัวขมวดคิ้ว พูด
จ้าวผิงข้าง ๆ ตกใจ เฉินหัวยอมอ่อนข้อ?
“หึ ตอนนี้ยังต้องลุ้นอะไร ถ้าชนะคุณ ฉันจะเป็นที่หนึ่งแน่นอน คุณกลัวรึเปล่า!” หลานหลิงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ พูด
เฉินหัวเม้มปาก เขามีจ้าวผิงช่วย ถ้าล่าสัตว์อสูรต่อไป อันดับหนึ่งต้องเป็นของเขา
หลานหลิงถึงจะเก่ง แต่ก็ลำพังตัวคนเดียว
ความเร็วในการล่าต้องสู้เขาไม่ได้
“ฉึก ฉึก ฉึก!!!”
ขณะที่เฉินหัวลังเล หลานหลิงขว้างก้อนหินขนาดใหญ่มา
“ปัง ปัง ปัง!!!”
เฉินหัวใช้หมัดทุบก้อนหินที่หลานหลิงขว้างมาให้แตก
เศษหินกระจายไปทั่ว
“หลานหลิง อย่าคิดว่าฉันกลัวเธอ!” เฉินหัวเห็นหลานหลิงไม่ยอมหยุด ขว้างหินต่อไป โกรธจัด คิดว่าเขาเป็นเป้านิ่งรึไง
หลานหลิงยกหมัด “เฉินหัว งั้นมาสู้กัน อย่าทำตัวเหมือนเต่าหัวหด!”
เฉินหัวตาเต็มไปด้วยโทสะ กล้าท้าทาย ดูถูกเขา
ทันใดนั้น เขาพุ่งไปหาหลานหลิงด้วยความเร็วสูง
หลานหลิงเห็นเฉินหัวพุ่งมา รอยยิ้มเล็ก ๆ ผุดบนหน้า หึ ในขั้นหลอมกาย ฉันไร้เทียมทาน มาเลย
“ตูม!!!”
หลานหลิงต่อยหมัด อากาศสั่นสะเทือน
เฉินหัวตาเหลือก แต่ถอยไม่ได้แล้ว เขาต่อยหมัดสวน
“ปัง!!!”
เมื่อหมัดทั้งสองปะทะ เฉินหัวกระเด็นออกไปทันที
“แค่นี้? เฉินหัว? อัจฉริยะแห่งเมืองหลวงที่หนึ่ง? ทนหมัดฉันไม่ได้สักหมัด? ขยะ?” หลานหลิงเห็นเฉินหัวถูกเธอต่อยกระเด็น พูดจาดูถูกห้าประโยค
จ้าวผิงข้าง ๆ ตาค้าง เขาเห็นอะไร
อัจฉริยะโรงเรียนถูกเด็กสาวโลลิทุบเละ
ร่างเฉินหัวสั่นเล็กน้อย
หลานหลิงนี่มันเกินไป
เมื่อเขาเป็นนักรบและมีพลังหยวน จะต้องล้างแค้น
พรสวรรค์ของหลานหลิงเน้นพลัง ในขั้นหลอมกายไร้เทียมทาน
เฉินหัวรู้ว่า ต่อให้ถึงขั้นหลอมกายชั้นที่เก้าหรือสิบ ก็สู้เธอไม่ได้
“หลานหลิง อย่าได้ใจไป การนำชั่วคราวไม่ได้แปลว่าจำนำตลอดไป!” เฉินหัวพูดเสียงเข้ม
หลานหลิงแค่นเสียง “พูดไร้สาระ สู้ไม่ได้ก็คือสู้ไม่ได้ ออกไปจากมิติลับซะ!”
เฉินหัวมองรอบ ๆ เป็นทุ่งหญ้า ไม่มีที่หลบ
“นั่นเฉินหัวกับหลานหลิงรึ?” หวังฮ่าวมองเหตุการณ์จากไม่ไกล ถาม
ซูชิงหยานพยักหน้า เธอทำการบ้านมาดี รู้จักอัจฉริยะจากทุกโรงเรียน
“งั้น ถ้ากำจัดทั้งสองคนนี้ เราจะได้ที่หนึ่งและสองแน่นอน?” หวังฮ่าวถามต่อ
การฆ่าสัตว์อสูรน่าเบื่อเกินไป กำจัดคู่แข่งที่เก่งสุดทันทีไม่ดีกว่าเหรอ
ซูชิงหยานพูดต่อ “ทั้งสองมีพรสวรรค์ระดับ S และมีทรัพยากรฝึกฝนครบครัน หน่วยประเมินภายนอกมองว่าที่หนึ่งต้องมาจากคนหนึ่งในสองคนนี้”
หวังฮ่าวเลิกคิ้ว งั้นส่งพวกเขาออกไปซะ
“เฮ้ พวกนั้น ถึงเวลาแล้ว เลิกเล่นได้แล้ว ออกไปจากมิติลับซะ!”
ขณะที่เฉินหัวคิดหนี เสียงหนึ่งดังขึ้น
หลานหลิงทำปากจู๋ คงไม่ได้พูดถึงฉัน
“เฉินหัว ถ้าไม่ออกไป ฉันจะจัดการเอง!” หลานหลิงไม่สนใจเสียงนั้น พูดกับเฉินหัว
เฉินหัวไม่สนใจ คิดหาทางรับมือ
“ตบ!!!”
ทันใดนั้น การโจมตีรุนแรงพุ่งใส่เฉินหัว
เฉินหัวเหงื่อเย็น วิญญาณแทบหลุดจากร่าง นี่มันอะไร…
ร่างเฉินหัวถูกฝ่ามือหวังฮ่าวตีกระเด็น สลบในอากาศ แสงสีทองห่อหุ้ม ส่งออกจากมิติลับ
“กลึก กลึก กลึก!!!”
จ้าวผิงกลืนน้ำลาย นี่มันเทพจากไหน
น่ากลัวเกิน อัจฉริยะขั้นหลอมกายชั้นที่แปดถูกตบออกไป โกงรึเปล่า…
หลานหลิงที่อยู่ไกล ๆ กระพริบตา เฉินหัวถูกกำจัด?
“ออกไปเอง หรือให้ฉันส่ง!” หวังฮ่าวพูดกับจ้าวผิง
จ้าวผิงมองหวังฮ่าวที่อยู่ไม่ไกล ข้าง ๆ มีสาวงามราวเทพธิดา เขาตกใจจนมึน ไมรู้จักเลย แต่ทำไมผู้ชายคนนี้ดูคุ้น ๆ
จ้าวผิงตัวสั่น “พี่ใหญ่ ไม่ต้องลำบาก ผมไปเอง…”
“เดี๋ยว!” หวังฮ่าวเหมือนนึกอะไรได้ พูดต่อ
จ้าวผิงอยากร้องไห้ พี่ใหญ่ จะลงมือเองรึ
“เฉินหัวมีคะแนนเท่าไหร่!” หวังฮ่าวถามตรง ๆ
จ้าวผิงโล่งใจ ที่แท้ถามนี่ “คุณชาย… อ้อ ไม่ เฉินหัวมีคะแนนเกือบ 200 แล้ว!”
หวังฮ่าวยิ้ม น้อยกว่า 200 ไม่มีปัญหา “โอเค ไปได้แล้ว!”
จ้าวผิงโล่งอก ไปได้สักที ที่นี่อันตรายเกินไป
เขากดสวิตช์ตราสัญลักษณ์ ถูกส่งออกทันที
หวังฮ่าวมองจ้าวผิงจากไป พยักหน้าพอใจ หมอนี่รู้เรื่อง
“น้องสาวชื่ออะไร ตอนนี้คะแนนเท่าไหร่!” หวังฮ่าวหันไปหาหลานหลิง ถามอย่างไม่ใส่ใจ
หลานหลิงมองการแสดงของหวังฮ่าว ยังไม่ทันตั้งตัว หมอนี่มาจากไหน “พี่ชาย หนูมีชื่อนะ ชื่อหลานหลิง!”
หวังฮ่าวได้ยินเสียงใส ๆ มองร่างเล็กที่… พัฒนาเกินตัว
โลลิตัวจริง! หน้าหวาน รูปร่าง…
หวังฮ่าวสูดหายใจลึก พูดอย่างจริงจัง “เด็กน้อย อย่ามาตีสนิท บอกมาเธอมีคะแนนเท่าไหร่!”
ซูชิงหยานข้าง ๆ มองหวังฮ่าว ดวงตาเหมือนสว่างขึ้น
หลานหลิงทำหน้าบูด บอกอย่างซื่อ ๆ “พี่ชาย คะแนนหนูก็แค่เกือบ 200!”
หวังฮ่าวเลิกคิ้ว งั้นคงมั่นคงแล้ว
เดี๋ยว เธอจะโกหกหรือเปล่า หมัดของโลลินี่เมื่อกี้ เขาดูอยู่
หมัดเดียวเกือบกำจัดเฉินหัว… ไม่ได้การ… ต้องตรวจตราสัญลักษณ์
…