ระบบคัดลอกพรสวรรค์ไร้ขีดจำกัด - บทที่ 32 คะแนนของหวังฮ่าว
โรงเรียนมัธยมเทียนหนานที่หนึ่ง
อาจารย์ใหญ่แห่งโรงเรียนมัธยมเทียนหนานที่หนึ่งมองหวังฮ่าวที่กำจัดนักเรียนดาวเด่นของโรงเรียนตัวเอง โกรธจนแทบระเบิด
“หมอนั่นคือใคร ฉันต้องการข้อมูลทั้งหมดของเขา!” อาจารย์ใหญ่จ้องหวังฮ่าว สายตาแทบจะกลืนกิน
“อาจารย์ใหญ่ นั่นคือหวังฮ่าวจากเมืองเจียงหลิน!” ผู้ช่วยข้าง ๆ ตอบ
อาจารย์ใหญ่ตะลึง “หวังฮ่าว เขาไม่ใช่นักรบเหรอ? ทำไมมาร่วมสอบนักรบ…”
“อาจารย์ใหญ่ หวังฮ่าวยังเป็นนักเรียนของโรงเรียนมัธยมเจียงหลินที่หนึ่ง!” ผู้ช่วยตอบต่อ
“ไร้สาระ นักรบมาร่วมสอบที่มีแต่ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหลอมกาย ฉันจะร้องเรียน…” อาจารย์ใหญ่ด่าทอ
…
ในมิติลับ
หวังฮ่าวค้นหาสัตว์อสูรในบริเวณรอบ ๆ
สัตว์อสูรที่เจอถูกหวังฮ่าวกำจัดอย่างง่ายดาย
การต่อสู้ของหวังฮ่าวเรียบง่าย เจอสัตว์อสูรก็ต่อยหมัดเดียว
ไม่มีสัตว์อสูรตัวใดต้านหมัดของหวังฮ่าวได้
ครึ่งชั่วโมงต่อมา คะแนนของหวังฮ่าวถึง 500
คนเดียวกำจัดสัตว์อสูร 500 ตัว
ในมิติลับมีป่า ทุ่งหญ้า และหุบเขา เต็มไปด้วยสัตว์อสูรซ่อนตัว
หวังฮ่าวไม่รีบร้อน ค่อย ๆ ฆ่าฟันไปรอบ ๆ
สนามโรงเรียนมัธยมเจียงหลินที่หนึ่ง
อาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนมัธยมเจียงหลินที่หนึ่งมองหวังฮ่าวที่ค่อย ๆ ค้นหาสัตว์อสูรในมิติลับโดยไม่รีบร้อน
ผลงานของหวังฮ่าวอยู่ในสายตา คะแนนตอนนี้น่าจะหลายร้อยแล้ว
อาจารย์ใหญ่คิดในใจ…
ไม่นาน ด้านบนของสนามปรากฏอันดับคะแนน
โรงเรียนมัธยมเจียงหลินที่หนึ่ง, หวังฮ่าว, 500
โรงเรียนมัธยมเมืองหลวงที่หนึ่ง, เฉินหัว, 48
โรงเรียนมัธยมเมืองโม่ที่หนึ่ง, หลานหลิง, 47
…
อาจารย์ใหญ่มองอันดับคะแนน ยิ้มจนหน้าบาน
คะแนนหวังฮ่าวถึง 500 อันดับสองแค่ไม่ถึง 50 มากกว่าสิบเท่า
ซูชิงหยานก็ไม่เลว ได้ 20 คะแนน อาจารย์ใหญ่เห็นซูชิงหยานอยู่อันดับ 29 รู้สึกยินดี
นักเรียนสองคนติดอันดับ 50 ของประเทศ แถมมีอันดับหนึ่ง…
ใครจะคิดว่านี่คือโรงเรียนมัธยมเจียงหลินที่หนึ่ง
ในอดีต การสอบนักรบถึงจะต่างรูปแบบ แต่ผลงานดีสุดของเจียงหลินที่หนึ่งก็แค่อันดับ 100
ทั้งที่ทั่วประเทศมีโรงเรียนมากมาย
ครั้งนี้หวังฮ่าวทำให้โรงเรียนมีหน้ามาก อาจารย์ใหญ่ยิ้มกว้าง อันดับหนึ่ง ฮ่าฮ่า
เหยียบโรงเรียนมัธยมเมืองหลวงและเมืองโม่ที่หนึ่งไว้ใต้เท้า สะใจ!
เมื่ออันดับคะแนนออกมา ทุกโรงเรียนเดือดดาล
หวังฮ่าวนี่อะไรกัน 500 คะแนน… โกงรึเปล่า…
โดยเฉพาะอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนมัธยมเมืองหลวงและเมืองโม่ที่หนึ่ง หน้าซีด
ในอดีต ทั้งสองโรงเรียนนี้แย่งอันดับหนึ่ง โรงเรียนอื่นแย่งแค่อันดับสาม
โรงเรียนมัธยมเจียงหลินที่หนึ่ง โรงเรียนม้ามืดนี้มาได้ไง 500 คะแนน… บ้าไปแล้ว
ไม่ใช่แค่เมืองหลวงและเมืองโม่ อาจารย์ใหญ่ทุกโรงเรียนตาเบิกกว้าง
หวังฮ่าว 500 คะแนน ทำตาพวกเขาวาว…
อาจารย์ใหญ่เมืองหลวงที่หนึ่งโทรหาหน่วยงานเกี่ยวข้องเพื่อร้องเรียน 500 คะแนน เป็นไปไม่ได้
“สวัสดีครับ การสอบนักรบครั้งนี้ไม่มีเครื่องมือแก้ไขหรือการโกง ข้อมูลทั้งหมดปกติ ข้อมูลก็ตรงกัน!” อาจารย์ใหญ่เมืองหลวงที่หนึ่งได้ยินเสียงจากโทรศัพท์ หน้าบึ้ง
ปกติ คุณบอกฉันว่านี่ปกติ
ขณะที่อาจารย์ใหญ่เมืองหลวงที่หนึ่งโทร คะแนนของหวังฮ่าวพุ่งขึ้น
แค่ 10 นาที เพิ่มอีก 100 ถึง 600
อาจารย์ใหญ่เมืองหลวงที่หนึ่งมองคะแนนที่กระโดดขึ้นเรื่อย ๆ หน้าดำมืดราวกับบีบน้ำได้
หน่วยงานเกี่ยวข้อง
ชายหน้าตาน่าเกรงขามมองจอภาพ เด็กหนุ่มตบสัตว์อสูรตาย แล้วเดินไปที่ต่อไป
“หมอนี่ชิลเกินไป ฆ่าสัตว์อสูรเหมือนฆ่าไก่ สมกับเป็นอัจฉริยะที่มีศิลปะการต่อสู้ระดับเทพสองวิชา สุดยอด!” ชายคนนั้นพึมพำ
“ท่านผู้นำ อาจารย์ใหญ่หลายโรงเรียนโทรมา บอกว่าคะแนนของหวังฮ่าวมีปัญหา ขอให้ตรวจสอบ!” เสียงเคารพดังขึ้น
“หึ พวกไร้ประโยชน์ ปัญหาอะไรกัน มีความสามารถก็ไปเลี้ยงอัจฉริยะวัย 16 ที่เป็นนักรบมาเองสิ แค่นี้ยังโกรธไร้เหตุผล!” ชายคนนั้นแค่นเสียง
ยอมรับความเก่งของคนอื่นยากขนาดนั้น? จริง ๆ อายุปูนนี้แล้วยังทำตัวเหมือนเด็กประถม…
“ออกประกาศไป บอกพวกเขาว่าโรงเรียนมัธยมเจียงหลินที่หนึ่งเลี้ยงดูอัจฉริยะที่ยอดเยี่ยมขนาดไหน!” ชายคนนั้นแค่นต่อ
“วัย 16 มีศิลปะการต่อสู้ระดับเทพสองวิชา บ้าเอ๊ย นี่มันสมเหตุสมผลรึ?” อาจารย์ใหญ่เมืองหลวงที่หนึ่งมองข้อมูลในโทรศัพท์ ตาเบิกกว้าง
เขาเคยได้ยินข่าวลือ แต่คิดว่าเป็นแค่เรื่องตลก ใครจะไปเชื่อ…
มีตัวประหลาดแบบนี้ออกมา อันดับหนึ่งหมดหวังแล้ว อาจารย์ใหญ่เมืองหลวงมองคะแนนหวังฮ่าวที่ถึง 1000 รู้สึกหมดหวัง
ไม่ใช่แค่อาจารย์ใหญ่เมืองหลวง อาจารย์ใหญ่โรงเรียนอื่นเงียบเช่นกัน
ทำอะไรไม่ได้ นั่นมันตัวประหลาด…
อาจารย์ใหญ่เจียงหลินที่หนึ่งมองข้อมูลในโทรศัพท์ หน่วยงานเกี่ยวข้องยังชมโรงเรียน…
ฉันอยากเห็นใครกล้าบอกว่าเจียงหลินที่หนึ่งเป็นโรงเรียนสาย 18 ต้องสายหนึ่งสุดยอด ไม่ยอม? ดูอันดับหนึ่งตอนนี้สิ!
หวังฮ่าวไม่รู้สถานการณ์ด้านนอก
เขายังค่อย ๆ ค้นหาสัตว์อสูร แล้วฆ่าทันที
ขณะที่หวังฮ่าวค้นหาสัตว์อสูรอย่างสบาย ๆ ในหุบเขาไม่ไกลจากเขา
กลุ่มนักเรียนในชุดเครื่องแบบเดียวกันกำลังมองหานักเรียนที่หลงเดี่ยวด้วยสีหน้าโหดเหี้ยม
พวกเขาเป็นนักเรียนจากโรงเรียนมัธยมจงซานที่หนึ่ง
ผู้นำคือหลี่เหอ นักเรียนที่มีพรสวรรค์พิเศษ สามารถสัมผัสตำแหน่งของนักเรียนคนอื่น
หลี่เหอใช้พรสวรรค์ รวบรวมเพื่อนร่วมโรงเรียนได้มากมายใน 30 นาที รวมตัวกันในมิติลับ
เมื่อเจอนักเรียนโรงเรียนอื่น พวกเขากำจัดทันที
ด้วยจำนวนคนมาก พวกเขากำจัดนักเรียนหลายคนแล้ว
พร้อมกันนั้น การรวมทีมทำให้ได้คะแนนมาก
หลี่เหอและทีมยังค้นหาต่อ
“หลี่เหอ ตรงนั้นมีนักเรียนหลงเดี่ยว ไปกำจัดเขา!” นักเรียนในทีมที่ตาเป็นประกายพูด
“แค่คนเดียว? เสียเวลาเกินไป หาคนที่มากกว่านี้ดีกว่า!” หลี่เหอกล่าวด้วยความลังเล
เวลาการสอบผ่านไปเกือบชั่วโมง คะแนนของพวกเขายังไม่มาก