ระบบคัดลอกพรสวรรค์ไร้ขีดจำกัด - บทที่ 30 มือของหวังฮ่าวหัก

บทที่ 30 มือของหวังฮ่าวหัก?

อาจารย์ใหญ่ตาเบิกกว้าง จิบชาเข้าไปในอึกเดียว

ปกติอาจารย์ใหญ่จะค่อย ๆ ดื่มชาแห่งการตรัสรู้อย่างระมัดระวัง กลัวพลาดความรู้สึกแม้แต่น้อย แต่หวังฮ่าวกระดกหมดในคำเดียว

【ติ้ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ฝึกวิชาดาบเก้าชั้นระดับ C ถึงระดับเชี่ยวชาญ…】

【ติ้ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ฝึกเจตจำนงดาบถึงขั้นเล็ก เพิ่มพลังวิชาดาบ 80%】

เสียงระบบดังขึ้นในหัวของหวังฮ่าว วิชาดาบเก้าชั้นทะลวงถึงระดับเชี่ยวชาญแล้ว

เจตจำนงดาบถึงขั้นเล็ก เพิ่มพลังวิชาดาบ 80% ดีมาก ชาแห่งการตรัสรู้เป็นของดีจริง ๆ

ขอบเขตของเจตจำนงดาบแบ่งเป็น เริ่มต้น ขั้นเล็ก ขั้นใหญ่ และสมบูรณ์

ส่วนขอบเขตหลังจากสมบูรณ์ หวังฮ่าวยังไม่รู้

อาจารย์ใหญ่กำลังจะบอกว่าหวังฮ่าวสิ้นเปลืองเกินไป ชาแห่งการตรัสรู้ไม่ใช่เครื่องดื่มแบบนี้ รู้หรือไม่ว่าชาที่แกดื่มไปแลกน้ำผลไม้ได้กี่ตัน

ทันใดนั้น เจตจำนงดาบอันคมกริบพุ่งจากร่างหวังฮ่าว ราวกับจะฉีกอากาศ

พลังกดดันอันทรงพลังปรากฏจากร่างหวังฮ่าว

อาจารย์ใหญ่ที่เป็นนักรบขั้นก่อนกำเนิดยังรู้สึกถึงแรงกดดันเล็กน้อย…

สีหน้าอาจารย์ใหญ่เต็มไปด้วยความตกใจ นี่… เจตจำนงดาบ…

เป็นไปได้ยังไง มีใครในขั้นนักรบสัมผัสเจตจำนงดาบได้บ้าง มันไม่สมเหตุสมผล…

อาจารย์ใหญ่จ้องหวังฮ่าว นี่มันสัตว์ประหลาดชัด ๆ นี่คืออัจฉริยะงั้นรึ ข้าอิจฉาแล้ว…

ครู่ต่อมา เจตจำนงดาบของหวังฮ่าวค่อย ๆ เก็บซ่อน กลับสู่สภาพปกติ

“หวังฮ่าว เมื่อกี้คือเจตจำนงดาบรึ?” อาจารย์ใหญ่สูดหายใจลึก มองหวังฮ่าวด้วยความไม่อยากเชื่อ

หวังฮ่าวพยักหน้า “ใช่ครับ เจตจำนงดาบจริง ๆ!”

อาจารย์ใหญ่มองหวังฮ่าวราวกับมองสัตว์ประหลาด

มันคือเจตจำนงดาบจริง ๆ หวังฮ่าวนี่น่ากลัวเกินไป

ตัวอาจารย์ใหญ่ที่เป็นนักรบขั้นก่อนกำเนิดยังไม่เคยสัมผัสเจตจำนงใด ๆ

เจตจำนงคือชื่อรวมของพลังต่าง ๆ เช่น เจตจำนงกำปั้น เจตจำนงดาบ เจตจำนงมีด… สารพัด

ต้องเข้าใจวิถีแห่งการต่อสู้อย่างลึกซึ้งถึงจะสัมผัสเจตจำนงเหล่านี้ได้

เด็กหนุ่มตรงหน้าสัมผัสเจตจำนงดาบแล้ว อาจารย์ใหญ่รู้สึกเหมือนถูกคลื่นลูกหลังซัดตาย…

“การสอบนักรบครั้งนี้คือการฆ่าสัตว์อสูรในมิติลับ หวังฮ่าว เตรียมตัวตามสะดวก!” อาจารย์ใหญ่พูดต่อ

เดิมทีอาจารย์ใหญ่จะถามว่าหวังฮ่าวมั่นใจคว้าอันดับหนึ่งหรือไม่ แต่เห็นเจตจำนงดาบของเขา

อันดับหนึ่ง? แค่มีมือก็ผ่านแล้ว… หรือไม่ต้องใช้มือก็อาจจะผ่าน…

อาจารย์ใหญ่กำชับหวังฮ่าวอีกสองสามคำ แล้วให้เขากลับไป

หลังหวังฮ่าวจากไป อาจารย์ใหญ่จ้องถ้วยที่หวังฮ่าวดื่ม คิดลึกซึ้ง

หรือชาแห่งการตรัสรู้ต้องดื่มแบบหวังฮ่าว? ดวงตาอาจารย์ใหญ่เป็นประกาย

เขาค่อย ๆ หยิบใบชาแห่งการตรัสรู้เล็ก ๆ ออกมาจากโต๊ะ

หลังชงชาเสร็จ อาจารย์ใหญ่กระดกหมดในอึกเดียว

“เหมือนน้ำผลไม้จริง ๆ!” อาจารย์ใหญ่เลียปากด้วยความพึงพอใจ

ทำไมไม่มีปฏิกิริยา… อาจารย์ใหญ่ตะลึง

“ชาแห่งการตรัสรู้ของข้า… อ๊า…” อาจารย์ใหญ่กัดฟัน

…

หวังฮ่าวเปิดตารางคุณสมบัติในใจ

【ชื่อ: หวังฮ่าว】

【พรสวรรค์: ร่างเทวะร้อยเท่า (SSS) เงาว่างเปล่า (S)】

【ขอบเขต: ขั้นหลังกำเนิดชั้นที่สาม】

【เคล็ดวิชา: เคล็ดปั้นฉีไม้เขียว】

【ทักษะ: เจตจำนงดาบ (ขั้นเล็ก เพิ่มพลังวิชาดาบ 80%)】

【ศิลปะการต่อสู้: ฝ่ามือเมฆลอย (F, เทพ), วิชาดาบตัดสายลม (E, เทพ), ก้าวหมอกมายา (E, สมบูรณ์), หนึ่งดาบเทียนหยวน (E, เทพ), เคล็ดวิชาวัชระ (E, เทพ), ก้าวเงามาร (C, เชี่ยวชาญ), วิชาดาบเก้าชั้น (C, เชี่ยวชาญ), หมัดสายฟ้า (C, เชี่ยวชาญ)】

【พลังเลือด: 160】

【จิตวิญญาณ: 2】

【ระยะเวลาถึงการคัดลอกครั้งต่อไป: 30 วัน】

หวังฮ่าวมองตารางคุณสมบัติ รู้สึกสบายใจ

เจตจำนงดาบขั้นเล็ก ศิลปะการต่อสู้ระดับ C อื่น ๆ ถึงระดับเชี่ยวชาญ

ตอนนี้จัดการนักรบขั้นสูงทั่วไปคงไม่ยาก หวังฮ่าวคิด

พลังจิตวิญญาณของเขาถึง 2 หน่วย เพิ่มขึ้นหลังคัดลอกพรสวรรค์ของนักฆ่าเงา

หวังฮ่าวรู้ว่า การเพิ่มพลังจิตวิญญาณต้องรอถึงระดับปรมาจารย์ หรือฝึกศิลปะการต่อสู้ขั้นสูงที่ฝึกจิตวิญญาณ

แต่ศิลปะการต่อสู้ที่ฝึกจิตวิญญาณนั้นแพงมาก และต่ำสุดคือระดับ S หวังฮ่าวซื้อไม่ไหว

เมื่อจิตวิญญาณถึง 2 หน่วย หวังฮ่าวรู้สึกว่าการรับรู้ของเขาแข็งแกร่งขึ้น

ทั้งต่อสภาพแวดล้อมและการควบคุมร่างกาย เพิ่มขึ้นอย่างมาก

หวังฮ่าวก้าวอย่างเบา สู่สถานที่สอบในโรงเรียน

นักเรียนในโรงเรียนเห็นหวังฮ่าว

หลายคนมองด้วยสายตาอิจฉา

ผลงานของหวังฮ่าวในการคัดเลือกสมาชิกสำรองของสมาคมเทียนอู่เด่นเกินไปป

ในเมืองเจียงหลิน ถ้าสุ่มถามใคร เขาอาจไม่รู้ว่าเจ้าเมืองคือใคร แต่ต้องรู้จักหวังฮ่าว

นักรบวัย 16 ที่มีศิลปะการต่อสู้ระดับเทพสองวิชา ในเมืองเจียงหลินและทั่วประเทศ ถือว่าอยู่ในระดับสูงสุด

“หวังฮ่าว ขอเซ็นชื่อหน่อยได้ไหม?” ขณะที่หวังฮ่าวเดินเล่นในโรงเรียน เสียงขี้อายดังขึ้น

หวังฮ่าวตัวสั่น นึกถึงหนึ่งเดือนก่อนที่ขอเซ็นชื่อจากหลี่เฉียง แล้วหลี่เฉียงตาย…

ภาพน่าสยองยังติดอยู่ในหัว

เซ็นชื่อ… เป็นไปไม่ได้ ชาตินี้ไม่มีทางเซ็น…

“ไม่ ๆ เพื่อน ผมมือเจ็บ ตอนนี้เซ็นไม่ได้ ขอโทษด้วย!” หวังฮ่าวพูดแล้ววิ่งหนีทันที

นักเรียนหญิงยืนงง มองหวังฮ่าวที่วิ่งหายไป

หวังฮ่าวมือเจ็บ เธอจับคำสำคัญได้…

ไม่นาน ข่าวว่ามือของหวังฮ่าวเจ็บแพร่ไปทั่วโรงเรียนมัธยมที่หนึ่ง

“หวังฮ่าวฝึกหนักเกิน มือเจ็บ…”

“หวังฮ่าวมือเจ็บยังฝึกต่อ สุดยอดจริง ๆ…”

“หวังฮ่าวฝึกหนักจนมือเจ็บหนัก ยังฝึกศิลปะการต่อสู้อย่างขยัน…”

“อะไรนะ มือหวังฮ่าวหัก…”

ไม่นาน ข่าวว่ามือหวังฮ่าวหักแพร่ไปทั่วโรงเรียนมัธยมที่หนึ่ง

นักเรียนพูดกันให้แซด การสอบนักรบมือหัก นี่คืออัจฉริยะรึ? น่ากลัวจริง ๆ…

หวังฮ่าวยืนรอการสอบในสนาม มองมือตัวเองเมื่อได้ยินเสียงวิจารณ์ คิดลึกซึ้ง

มือฉันหัก ทำไมฉันไม่รู้…

ครู่ต่อมา นาฬิกาเดินถึงเก้าโมง

อาจารย์ใหญ่เดินมาที่แท่นพูดด้วยสายตาเคือง ๆ

บนแท่นมีครูจากโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งรอคำปราศรัยของอาจารย์ใหญ่

“นักเรียนทุกคน การสอบนักรบปีนี้จัดในมิติลับสัตว์อสูร ต้องสู้กับสัตว์อสูรสุดโหด!” อาจารย์ใหญ่ตะโกนบนแท่น