ระบบคัดลอกพรสวรรค์ไร้ขีดจำกัด - บทที่ 18 นายเห่าเหมือนหมา
บทที่ 18 นายเห่าเหมือนหมา
หวังฮ่าวยืนรออย่างเงียบ ๆ ท่ามกลางอัจฉริยะรอบตัวที่กำลังรอเช่นกัน
ถึงพวกเขาจะมีพรสวรรค์แข็งแกร่ง แต่เมื่อเทียบกับสมาคมเทียนอู่ที่ยิ่งใหญ่ พวกเขาก็เหมือนมดปลวก
“ไม่รู้ว่าการทดสอบครั้งนี้จะเป็นยังไง?” มีอัจฉริยะคนหนึ่งในฝูงชนกระซิบถาม
“ไม่ว่าจะยังไง ฉันหลี่เถี่ยจะต้องผ่านแน่!” เด็กหนุ่มร่างกำยำกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เหอะ พูดเก่งใคร ๆ ก็ทำได้ อย่าให้ต้องหน้าแตกกลับบ้านก็พอ…” เด็กหนุ่มชุดขาวข้าง ๆ เยาะเย้ย
“ซูซิงเหอ นายคิดจริง ๆ หรือว่าในเมืองเจียงหลินมีแค่นายที่เก่ง? ที่ผ่านมาฉันแค่ออมมือให้!” หลี่เถี่ยเห็นซูซิงเหอกล้าเยาะเย้ยเขา ก็ทนไม่ไหว
“ถูกฉันตีจนเหมือนหมาแล้วยังบอกว่าออมมือให้? หลี่เถี่ย นายใจกว้างเกินไปแล้ว! ฮ่าฮ่า!” ซูซิงเหอยังคงเยาะเย้ยต่อ
คนในลานกว้างมองหลี่เถี่ยด้วยสายตาแปลก ๆ
ถึงหลี่เถี่ยจะเป็นอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์ แต่ก็ถูกซูซิงเหอกดหัวมาตลอด
ทุกคนรู้ว่าหลี่เถี่ยไม่เคยชนะซูซิงเหอในการประลองสักครั้ง
ดังนั้นคำพูดของหลี่เถี่ยในสายตาทุกคนเหมือนเรื่องตลก ไม่มีความน่าเชื่อถือเลย
หลี่เถี่ยเห็นทุกคนมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ ใบหน้าเริ่มไม่น่าดู มองซูซิงเหอด้วยความแค้น
จู่ ๆ หลี่เถี่ยเหมือนเห็นอะไรบางอย่าง
“ไอ้เด็กน้อย นายมองอะไร! อยากตายหรือไง?” หลี่เถี่ยเห็นเด็กหนุ่มที่ดูอายุน้อยในลานกว้าง ก็ระเบิดโทสะออกมา
หวังฮ่าว: ?????
“นายพูดกับฉัน?” หวังฮ่าวถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา สายตาจ้องหลี่เถี่ยเขม็ง
หลี่เถี่ยเห็นหวังฮ่าวพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ความโกรธในใจยิ่งพุ่ง
เด็กอะไรกล้าทำตัวกร่างขนาดนี้
“ทำไม ไม่พอใจ? อยากให้พี่ชายคนนี้ฝึกให้สักหน่อยไหม?” หลี่เถี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
จัดการซูซิงเหอไม่ได้ ฉันจะจัดการเด็กอย่างนายไม่ได้เชียว?
คนรอบ ๆ มองทั้งสองด้วยสายตารอดูเรื่องสนุก
ถึงหลี่เถี่ยจะสู้ซูซิงเหอไม่ได้ แต่เขาก็แข็งแกร่งกว่าผู้เข้าร่วมการทดสอบส่วนใหญ่
เพื่อเด็กคนนี้ ไม่มีเหตุผลให้ต้องขัดแย้งกับหลี่เถี่ย
“ฉัวะ!!!”
หวังฮ่าวไม่พูดอะไร พุ่งไปข้างหน้าทันที
หลี่เถี่ยมองด้วยสายตาเยาะเย้ย ไอ้เด็กน้อย กล้ามาเล่นกับฉัน นี่มันหาความตายชัด ๆ
ตอนนี้ฉันอารมณ์ไม่ดี จะสั่งสอนเด็กที่ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำอย่างนายสักหน่อย
ทันใดนั้น พลังหยวนในร่างหลี่เถี่ยพลุ่งพล่าน เกราะพลังหยวนก่อตัวขึ้นรอบตัวเขา
มือทั้งสองถูกห่อหุ้มด้วยพลังหยวน พลังอันแข็งแกร่งรวมตัวที่มือ
“เพี๊ยะ!!!”
พลังหยวนของหลี่เถี่ยเพิ่งรวมตัว หวังฮ่าวก็เข้าใกล้แล้ว เขายื่นฝ่ามือตบไปที่หน้าของหลี่เถี่ย
พร้อมเสียงดังชัดเจน หลี่เถี่ยถูกตบจนลอยกระเด็น
“นายเห่าเหมือนหมา!” หวังฮ่าวตบหลี่เถี่ยกระเด็น แล้วตะโกนดุ
คนรอบ ๆ ตะลึงงัน
เด็กหนุ่มคนนี้มาจากไหน แค่ตบเดียวก็ส่งหลี่เถี่ยกระเด็นได้ หลี่เถี่ยนี่เป็นของปลอมหรือ?
ถึงหลี่เถี่ยจะถูกซูซิงเหอกดขี่ แต่เขาก็เป็นนักรบระดับหลังกำเนิดขั้นสาม
แถมยังเป็นอัจฉริยะระดับ A
หลี่เถี่ยที่ถูกตบกระเด็นรู้สึกสมองมึนงง เลือดขึ้นหน้า เขาถูกเด็กตบกระเด็น
ใบหน้าแสบร้อน เลือดไหลซึมจากมุมปาก
เสียงเย็นชาดังก้องในหัวของหลี่เถี่ย
เห่าเหมือนหมา? ไอ้เด็กนี่ กล้าดียังไง
“เด็กหนุ่มนี่เป็นใคร ทำไมไม่เคยเห็นมาก่อน แข็งแกร่งเกินไปแล้ว”
“ใช่ ตบเดียวส่งหลี่เถี่ยกระเด็น นี่มันเหลือเชื่อ หลี่เถี่ยนั่นนะ!”
“นี่คงเป็นอัจฉริยะลับของกลุ่มอิทธิพลอะไรสักแห่ง…”
คนรอบ ๆ พูดคุยกันอย่างตื่นเต้น มองหวังฮ่าวด้วยความประหลาดใจ
บุคคลสำคัญที่อยู่ไม่ไกลก็สังเกตเห็นการแสดงของหวังฮ่าว
“ท่านประมุข ต้องห้ามปรามไหมครับ?” ชายวัยกลางคนในที่นั่งแขกพิเศษกล่าวด้วยความเคารพ
ข้างชายคนนั้นมีชายที่เต็มไปด้วยพลังน่าเกรงขาม สายตาของเขามีแสงแวววาว ขณะสังเกตสถานการณ์ในลานอย่างละเอียด
ชายผู้นี้คือกวนเฉิง ประมุขที่รับผิดชอบการคัดเลือกสมาชิกสำรองของสมาคมเทียนอู่ในเมืองเจียงหลิน
“ดี ดีมาก มีนักรบหนุ่มขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเด็กนี่มาจากไหน!” กวนเฉิงมองหวังฮ่าวด้วยความตื่นเต้น
ไม่นาน พนักงานก็นำข้อมูลมาให้
หวังฮ่าว อายุ 16 ปี… กวนเฉิงมองข้อมูลในมือ ดวงตาหรี่ลง เพียง 16 ปี…
…
“ฉันถามว่านายเห่าอะไรเหมือนหมา!” หวังฮ่าวเหยียบหน้าอกหลี่เถี่ยอย่างแรง
หลี่เถี่ยรู้สึกเหมือนร่างกายถูกภูเขาทับ ไม่สามารถขยับได้
คนรอบ ๆ เห็นหวังฮ่าวไม่ยอมหยุด ต่างประหลาดใจ เด็กหนุ่มคนนี้มาจากไหน ทำไมถึงดุดันขนาดนี้
“ไอ้หนู กล้าปล่อยฉันไหม? เมื่อกี้แกลอบโจมตีฉัน ถ้ามีน้ำยา ปล่อยฉันขึ้นมา แล้วเรามาดวลกันใหม่!” ถึงหลี่เถี่ยจะล้มอยู่ ร่างกายสั่นเทา แต่ยังพูดด้วยน้ำเสียงไม่ยอมแพ้
สายตาหวังฮ่าวฉายแววเยาะเย้ย ไอ้ขยะนี่ แอบตี? ถูกตีขนาดนี้แล้วยังจะดวล?
“กร๊อบ!!!”
หวังฮ่าวเหยียบซี่โครงของหลี่เถี่ยอย่างแรง พร้อมเสียงฉีกขาดเบา ๆ
ซี่โครงของหลี่เถี่ยถูกเหยียบหัก
“อ๊ากกก…” หลี่เถี่ยร้องโหยหวนเหมือนหมูถูกเชือด เหงื่อเย็นไหลจากหน้าผาก
“ซี้ดดด…” เสียงสูดลมหายใจดังรอบ ๆ เด็กนี่โหดเกินไปแล้ว
“ฟังภาษาคนไม่เข้าใจเหรอ? ฉันถามว่านายเห่าอะไรเหมือนหมา?” หวังฮ่าวไม่สนใจความน่าสังเวชของหลี่เถี่ย ถามต่อ
ใจของหลี่เถี่ยเต็มไปด้วยความเจ็บปวด จิตใจไม่เหลือความอยากแข่งขันแล้ว
“น้องชาย คุณจะมากเกินไปแล้ว เขาแค่เยาะเย้ยคุณคำเดียว ต้องทรมานเขาขนาดนี้เลยเหรอ?” จู่ ๆ เสียงเย็นชาดังขึ้น
ทุกคนหันมองพร้อมกัน
ชายในชุดเชิ้ตสีเขียวมองหวังฮ่าวด้วยสายตาเย็นชา
“นั่นเฉินเทียนจากหอหลิงเซียว เขาจะออกหน้าให้หลี่เถี่ยหรือ น่าสนใจแล้ว…”
“ใช่ ดูท่าเด็กหนุ่มคนนี้จะอันตรายแล้ว เฉินเทียนน่ะระดับหลังกำเนิดขั้นแปด…”
“พวกนายว่าเด็กนี่จะล้มเฉินเทียนได้ไหม…”
“เป็นไปไม่ได้ เฉินเทียนถึงขั้นแปด เด็กนี่ถึงจะเก่ง แต่คงไม่ถึงขนาดนั้น…”
เสียงพูดคุยดังขึ้นรอบ ๆ
หวังฮ่าวสีหน้าไม่เปลี่ยน แค่หลังกำเนิดขั้นแปดเท่านั้น
“อะไร เขาเป็นพ่อนายเหรอ? ถึงต้องออกหน้าให้?” หวังฮ่าวเหยียบหลี่เถี่ย มองเฉินเทียนด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ถึงตอนนี้จะยังไม่มั่นใจว่าจะจัดการขั้นแปดได้ แต่ด้วยเจตจำนงดาบและวิชายุทธอันแข็งแกร่ง หวังฮ่าวมั่นใจว่าพอจะสู้ได้
เฉินเทียนชะงัก เด็กนี่ไม่รู้จักฉันเฉินเทียนหรือ…
“ดูเหมือนต้องสั่งสอนนายให้รู้จักจำ!” เฉินเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา