ระบบคัดลอกพรสวรรค์ไร้ขีดจำกัด - บทที่ 143 เมล็ดมารเกาะกาย
บทที่ 143 เมล็ดมารเกาะกาย
แม้แต่
ยาหลอมกาย
ที่ง่ายที่สุด นักกลั่นยาคนอื่นต้องเรียนรู้หลายเดือน
แล้วค่อยเริ่มกลั่น
นักจิตที่พลังจิตแข็งแกร่งบางคนซื้อเคล็ดกลั่นยา เตายา และวัตถุดิบมาฝึกเอง
แต่ทุกคนล้มเหลว
นี่คือเหตุผลที่
แดนศักดิ์สิทธิ์ซวนตาน
ครองอุตสาหกรรมกลั่นยา 90%
การลงทุนในงานนี้มากเกินไป
ตอนที่จูเหวินขายสูตรยาและเตายาให้หวังฮ่าว เขาไม่คิดว่าหวังฮ่าวจะสำเร็จ
ถึงหวังฮ่าวจะมีพรสวรรค์ด้านยุทธสุดยอด แต่การกลั่นยาไม่ได้พึ่งแค่พรสวรรค์
ไม่งั้นแดนศักดิ์สิทธิ์ซวนตานคงไม่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้
ในห้องฝึกของ
สำนักยุทธสุดขีด
หวังฮ่าวใช้เพลิงวิญญาณหลอมวัตถุดิบอย่างพิถีพิถัน
ของเหลวที่มีกลิ่นหอมลอยวนเหนือเตายา
จากนั้น ของเหลวอื่นๆ ค่อยๆ ผสานเข้ามา
ครู่ต่อมา วัตถุดิบทั้งหมดสำหรับ
ยาหยวนวิญญาณ
กลายเป็นของเหลว ลอยอยู่ในอากาศ
หวังฮ่าวใช้พลังจิตสัมผัสอุณหภูมิของของเหลวอย่างระวัง
“ตูม ตูม ตูม!!!”
เพลิงวิญญาณของหวังฮ่าวพุ่งขึ้น ของเหลวเริ่มรวมตัวกัน…
คราวนี้ต้องสำเร็จ หวังฮ่าวกลั้นหายใจ
พลังจิตมหาศาลจับจ้องเตายา
ครู่ต่อมา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความยินดี
กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยจากเตายา
ในที่สุดก็สำเร็จ! หวังฮ่าวตื่นเต้นจนน้ำตาจะไหล ถ้าคราวนี้ยังล้มเหลว… เขาจะลองอีกครั้ง…
หวังฮ่าวรีบเปิดเตายา เห็นยา 5 เม็ดที่ขรุขระ
ยามีพลังหยวนที่เคลื่อนไหวอย่างมีชีวิตชีวา
หวังฮ่าวกระพริบตา ทำไมมันต่างจาก
ยาหยวนวิญญาณ
ที่ขายในห้างนักรบ
ยาหยวนวิญญาณราคาสูงลิบ เม็ดละ 1 ล้านเหรียญดารา
ราคานี้กำหนดโดยแดนศักดิ์สิทธิ์ซวนตาน เพราะพวกเขาผูกขาด…
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อยาปรากฏ มักถูกกว้านซื้อโดยกลุ่มอำนาจต่างๆ
เพราะมันคือพลังหยวนบริสุทธิ์ ไม่ต้องดูดซับจากผลึกหยวน
กลืนลงไป
เคล็ดเทวะแห่งความโกลาหล
จะดูดซับทันที
ไม่มีอะไรเทียบได้…
หวังฮ่าวโยนยาขรุขระลงปาก
อืม… นอกจากกลิ่นไหม้เล็กน้อย… ก็ไม่เลว…
เมื่อยาหยวนวิญญาณเข้าสู่ร่าง หวังฮ่าวรู้สึกถึงพลังหยวนฟ้าดินพลุ่งพล่าน
เคล็ดเทวะแห่งความโกลาหล
ทำงานอย่างรวดเร็ว
พลังหยวนถูกดูดซับ เปลี่ยนเป็นพลังใน
ตำหนักหยวน
ดวงตาของหวังฮ่าวสว่าง ถึงหน้าตาจะแย่ แต่ประสิทธิภาพไม่ด้อยเลย
การกลั่นยานี่รวยสุดๆ…
วัตถุดิบกลั่นยาหยวนวิญญาณชุดละ 1 ล้านเหรียญดารา
แต่ถ้ากลั่นสำเร็จ เม็ดละ 1 ล้าน…
ยิ่งกว่านั้น ถ้ากลั่นสำเร็จ มักได้มากกว่า 1 เม็ด แม้แต่หวังฮ่าวที่กลั่นครั้งแรกยังได้ 5 เม็ด
นักกลั่นยาชั้นยอด บางคนกลั่นได้ 10 เม็ดจากวัตถุดิบชุดเดียว
นั่นคือ 1 ล้านกลายเป็น 10 ล้าน…
กำไร 10 เท่า และไม่ต้องกลัวขายไม่ออก…
รวยแล้ว… รวยแล้ว… หวังฮ่าวรู้สึกดีใจสุดขีด
หวังฮ่าวเก็บความคิด กลั่น
ยาหยวนวิญญาณ
ต่อในห้องฝึก
หลังจากครั้งแรกสำเร็จ การกลั่นยาของเขาคล่องแคล่วขึ้น
วัตถุดิบกลายเป็นยาเม็ดๆ ด้วยเทคนิคที่ชำนาญขึ้น
…
เมืองหลวง ตระกูลหลิน
ในห้องลับอันมืดมิด
เสียงสายฟ้าดังก้องในห้อง
พลังสายฟ้าพลุ่งพล่าน
ชายหนุ่มสั่นสะท้านภายใต้การโจมตีของสายฟ้า
“ไอ้มั่วหลัว อย่าหวังควบคุมข้า…” ในร่างของ
หลินเฉิง
มี
เมล็ดมาร
ปลดปล่อยกลิ่นอายมืดมิด
กลิ่นอายนั้นเต็มไปด้วยความโหดร้าย
ใบหน้าของหลินเฉิงบิดเบี้ยว
ไม่รู้เพราะเมล็ดมารหรือการกระตุ้นจากพลังสายฟ้า
พลังสายฟ้าไหลเวียนในร่างของหลินเฉิง
กลิ่นอายของเมล็ดมารอ่อนลงภายใต้การชะล้างของสายฟ้า
นานแค่ไหนไม่รู้ เมื่อพลังสายฟ้าทำลายต่อไป เมล็ดมารในร่างของหลินเฉิงถูกกำจัด
หลินเฉิงถอนหายใจ … คิดว่าเล่ห์กลนี้จะควบคุมข้าได้?
ฝันไป…
ตอนนี้หลินเฉิงอ่อนล้า ตัวเต็มไปด้วยรอยไหม้
แต่เมื่อรู้ว่าเมล็ดมารถูกกำจัด เขายินดีจากใจ
หลินเฉิงหยิบขวดยารักษาออกมากลืนลงไป
เมื่อยารักษาทำงาน
กลิ่นอายของเขาค่อยๆ คมกริบ
“ไม่…”
ขณะฟื้นฟู หลินเฉิงร้องตะโกน เมล็ดมารปรากฏในร่างอีกครั้ง
กลิ่นอายของมันยิ่งรุนแรง
ความโหดร้ายรุกรานร่างกายของเขา
ความเจ็บปวดไร้ขอบเขตแผ่ซ่าน
แม้ร่างกายระดับปรมาจารย์ของหลินเฉิงยังสั่นสะท้าน
ดวงตาของเขาปรากฏกลิ่นอายมืดมิด เสียงร้องโหยหวนดังก้องในห้องลับ
พลังสายฟ้าชะล้างร่างของเขา
“อย่าควบคุมข้า… อย่าควบคุมข้า…” หลินเฉิงตะโกน ใช้พลังสายฟ้าท่วมร่าง
“หลินเฉิง ยอมแพ้เถอะ มนุษย์อย่างเจ้าไร้ความหวังแล้ว…”
เสียงทุ้มต่ำดังจากเมล็ดมาร
“ออกไปจากร่างข้า ออกไป…” หลินเฉิงถูกความเจ็บปวดกลืนกินจนเสียสติ
เขาต้องการทำลายเมล็ดมาร…
ต่อให้ร่างแหลกสลายก็ไม่กลัว…
“หน้าไม่อาย… ถ้าเจ้ายังดื้อด้าน เจ้าจะตาย… และเมล็ดมารของข้าจะยึดร่างเจ้า… ถึงตอนนั้น จะเกิดอะไร ข้าไม่รับประกัน…”
เสียงทุ้มต่ำดังจากเมล็ดมารอีกครั้ง
“ตระกูลของเจ้า สิ่งที่เจ้าให้ค่า ทุกอย่างที่เจ้าแคร์… ฮ่าๆ…”
คำของเมล็ดมารยิ่งกระตุ้นหลินเฉิง…
ไอ้มั่วหลัว ใช้เล่ห์กลสกปรก…
“เจ้าต้องการอะไร?” หลินเฉิงกลั้นความเจ็บปวด ถามด้วยเสียงหนักแน่น
ตอนนี้ร่างของเขาแทบไม่เหลือส่วนที่สมบูรณ์
พลังสายฟ้าและกลิ่นอายโหดร้ายของเมล็ดมารเกือบฉีกเขาขาด