ระบบคัดลอกพรสวรรค์ไร้ขีดจำกัด - บทที่ 140 อดีตของกวนเฉิง
บทที่ 140 อดีตของกวนเฉิง
500 ปรมาจารย์!!!
ส่งปรมาจารย์ 500 คนในคราวเดียว ซากโบราณนี้ต้องมีอะไรพิเศษแน่…
อย่าคิดว่าหวังฮ่าวฝึกถึงขั้นปรมาจารย์ได้ในเวลาสั้น ๆ
พรสวรรค์ของหวังฮ่าวน่าสะพรกลัว บวกกับทรัพยากรฝึกฝนมหาศาล ผลึกหยวนชั้นยอด และยาหยวนชี่ที่กินเหมือนลูกอม…
การฝึกปรมาจารย์ต้องใช้ทรัพยากรจำนวนมาก
และไม่ใช่แค่ทรัพยากร การทะลวงถึงขั้นปรมาจารย์ยังต้องการพรสวรรค์สูง
ผู้ที่มีพรสวรรค์ระดับ F หรือ E แม้แต่การฝึกถึงขั้นหลังกำเนิดยังยากลำบาก
ยิ่งขั้นปรมาจารย์ที่สูงกว่าขั้นก่อนกำเนิดยิ่งหายาก
“อีกอย่าง ซากโบราณครั้งนี้ ข้าจะเข้าไปด้วย!” กวนเฉิงกล่าวต่อ
หวังฮ่าวตาเป็นประกาย ท่านกวนเฉิงจะไปด้วย…
“ท่านกวนเฉิง ตอนนี้ท่านอยู่ขั้นใด?” หวังฮ่าวถามด้วยความอยากรู้
หวังฮ่าวสนใจขอบเขตของกวนเฉิงมาก…
กวนเฉิงดูเหมือนนึกอะไรได้ สีหน้าเปลี่ยนไป กล่าวว่า “ปรมาจารย์ขั้นหนึ่ง!”
ปรมาจารย์ขั้นหนึ่ง! ดวงตาหวังฮ่าวหดลง!
ท่านกวนเฉิงเป็นถึงปรมาจารย์ขั้นหนึ่ง… ถ้วยชาในมือหวังฮ่าวแทบหล่น
เขาคิดไม่ถึงว่ากวนเฉิงจะถึงขั้นนี้
กวนเฉิงให้ความรู้สึกเป็นมิตร ไม่เหมือนนักรบที่แข็งแกร่งมาก
“แปลว่าท่านกวนเฉิงห่างจากยอดปรมาจารย์แค่ก้าวเดียว!” หวังฮ่าวกล่าวต่อ
เมื่อถึงปรมาจารย์ขั้นหนึ่ง นักรบจะแข็งแกร่งถึงขีดสุด
ขั้นต่อไปคือก่อตัวอ่อนวิญญาณ กลายเป็นยอดปรมาจารย์
เมื่อถึงยอดปรมาจารย์ จะกลายเป็นหนึ่งในสุดยอดฝีมือ ส่วนนักรบศักดิ์สิทธิ์นั้นไม่ใช่แค่พรสวรรค์ แต่ต้องอาศัยโชคชะตา
ยอดปรมาจารย์มีอายุขัยถึง 1,000 ปี สามารถปกป้องตระกูลเล็ก ๆ ได้นับพันปีถ้าไม่ตายก่อน
กวนเฉิงส่ายหัวอย่างจนปัญญา “ไม่กลัวเจ้าเยาะเย้ย สิบปีก่อนข้าเป็นปรมาจารย์ขั้นหนึ่งแล้ว… ตอนนี้ก็ยังเป็น!”
หวังฮ่าวตาเบิกกว้าง นี่เกินคาดไปมาก
สิบปีก่อนเป็นปรมาจารย์ขั้นหนึ่ง ตอนนี้ก็ยังเป็น
หวังฮ่าวเต็มไปด้วยความสงสัย ในฐานะหัวหน้าสมาคมเทียนอู่ พรสวรรค์ย่อมไม่ต้องพูดถึง ทรัพยากรก็ไม่น่าขาดแคลน
สิบปีไม่ทะลวงถึงยอดปรมาจารย์ มีปัญหาอะไรหรือ?
“ท่านกวนเฉิง ท่าน…” หวังฮ่าวถามต่อ
กวนเฉิงสูดหายใจลึก กล่าวต่อ “เมื่อสิบสองปีก่อน…”
ที่แท้ กวนเฉิงเคยเป็นอัจฉริยะอันดับต้น ๆ มีโอกาสถึงขั้นนักรบศักดิ์สิทธิ์
แต่เมื่อสิบสองปีก่อน ในซากโบราณแห่งหนึ่ง
ด้วยเหตุผลบางอย่าง ตำหนักหยวนของเขาเสียหาย สูงสุดได้แค่ปรมาจารย์ขั้นหนึ่ง…
หากไม่มีโชคชะตาพิเศษ เขาจะไม่มีวันก่อตัวอ่อนวิญญาณและกลายเป็นยอดปรมาจารย์…
หวังฮ่าวใจเต้นแรง…
แม้กวนเฉิงไม่บอกเหตุผลชัดเจน… แต่ต้องเป็นอดีตที่เขาไม่อยากพูดถึง…
นักรบที่สูญเสียโอกาสก้าวหน้า เป็นการสูญเสียครั้งใหญ่สำหรับทุกคน
ยอดปรมาจารย์กับปรมาจารย์ต่างกันแค่คำเดียว แต่ช่องว่างนั้นมหาศาล
ถ้าปรมาจารย์เป็นพลังระดับสูงของมนุษย์
ยอดปรมาจารย์คือพลังระดับสุดยอด สามารถพลิกสถานการณ์ได้ง่าย ๆ
ส่วนนักรบศักดิ์สิทธิ์ที่สูงกว่ายอดปรมาจารย์คือพลังระดับยุทธศาสตร์…
“ไม่มีวิธีอื่นเลยหรือ? แม้สมาคมเทียนอู่มีทรัพยากรมากมาย แก้ปัญหาตำหนักหยวนเสียหายไม่ได้หรือ?” หวังฮ่าวถามอย่างไม่ยอมแพ้
กวนเฉิงส่ายหัว “ยอดนักรบชิงซานหาสมบัติล้ำค่ามากมายมาให้ข้า แต่ไม่มีผล…”
หวังฮ่าวหน้าหมองลง…
แม้นักรบศักดิ์สิทธิ์ยังช่วยไม่ได้…
แต่บางทีอาจถามเจียงหยวนป๋อจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ซวนตานได้ เขาเป็นนักรบจิตวิญญาณระดับศักดิ์สิทธิ์
และยังเป็นปรมาจารย์การปรุงยา อาจมีวิธีอื่นก็ได้
“พอเถอะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว มาคุยเรื่องซากโบราณต่อดีกว่า!” กวนเฉิงกล่าว
“ซากโบราณอยู่ในเขาตี้ลั่วของเมืองหลวง…” กวนเฉิงกล่าวช้า ๆ
อีกครึ่งเดือน? หวังฮ่าวหรี่ตา
ครึ่งเดือน พอดีให้เวลาคัดลอกพรสวรรค์สายฟ้า SS ของหลินเฉิงก่อนเข้าไป…
พรสวรรค์ SS ของหลินเฉิง หวังฮ่าวรอคอยมานานแล้ว
กวนเฉิงบอกข้อควรระวังพิเศษบางอย่างแก่หวังฮ่าว…
เมื่อเข้าใจแล้ว หวังฮ่าวออกจากสมาคมเทียนอู่
…
ห้างนักรบ
หลังจากออกจากสมาคมเทียนอู่ หวังฮ่าวตรงมาที่ห้างนักรบ
เขาเพิ่งถามกวนเฉิง สมาคมเทียนอู่ไม่มีสูตรยาใด ๆ
สมาคมเทียนอู่เต็มไปด้วยนักรบคลั่งการต่อสู้
เรื่องการปรุงยาแทบไม่มีใครสนใจ…
แต่กวนเฉิงแนะนำให้มาดูที่ห้างนักรบ
ห้างนักรบย่อมมีสูตรยาขาย
แม้ว่านักปรุงยาส่วนใหญ่จะถูกดินแดนศักดิ์สิทธิ์ซวนตานผูกขาด
แต่ห้างนักรบย่อมไม่ยอมปล่อยตลาดใหญ่ให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ซวนตานทั้งหมด
ทั้งในที่แจ้งและลับ ๆ ห้างนักรบมีนักปรุงยาอยู่บ้าง…
ว่ามีเท่าไหร่ ไม่มีใครรู้
ห้างนักรบในเมืองหลวงจักรพรรดิคึกคักกว่าที่เมืองหลินเจียงมาก
ทุกหนแห่งเต็มไปด้วยฝูงชน
นักรบพลังแข็งแกร่งมีให้เห็นทั่วไป รวมถึงทีมรักษาความปลอดภัยในเครื่องแบบที่ลาดตระเวน
“สวัสดีครับ ท่านต้องการซื้ออะไร?” หวังฮ่าวเพิ่งก้าวเข้าห้างนักรบ พนักงานในเครื่องแบบก็เข้ามาทักทาย
“ผู้จัดการของห้างนักรบอยู่ไหน ฉันมีธุรกิจใหญ่ต้องการคุย!” หวังฮ่าวกล่าวอย่างราบเรียบ
พนักงานหน้าเปลี่ยนสี มองหวังฮ่าวด้วยความลังเล
นี่จะมาหลอกฉันหรือเปล่า? พนักงานมองเด็กหนุ่มตรงหน้า คิดในใจ
แต่กลิ่นอายของหวังฮ่าวไม่ด้อยกว่านักรบคนอื่น ๆ
ยิ่งกว่านั้น ใบหน้านี้เหมือนเคยเห็นที่ไหน แต่คิดไม่ออก…
“ท่านรอสักครู่ ผมจะติดต่อผู้จัดการ!” พนักงานตัดสินใจกล่าว
หวังฮ่าวพยักหน้า เริ่มสำรวจรอบ ๆ
ในห้างนักรบมีของมากมาย ยาทุกชนิด อุปกรณ์ เคล็ดวิชา…
ใช่แล้ว ควรหาอาวุธดี ๆ อีกสักชิ้น
หวังฮ่าวตาเป็นประกาย แม้ดาบสงครามเลือดเหล็กระดับ B จะใช้ดี แต่ใครจะรังเกียจอาวุธระดับสูงล่ะ