ระบบครูฝึก: อัปเกรดพรสวรรค์ขยะRank F สู่ตัวตนระดับตำนาน Rank SSS - บทที่ 164 เสียสละตัวเองงั้นเหรอ

บทที่ 164 เสียสละตัวเองงั้นเหรอ

บทที่ 164 เสียสละตัวเองงั้นเหรอ?

สองนาทีครึ่ง

นับตั้งแต่ที่เย่ซวงเยว่สัมผัสลำแสงสีเลือด เธอก็หายตัวไปจากสะพานและปรากฏตัวบนเวทีสีเลือด จากนั้นก็เอาชนะคู่ต่อสู้และกลับมาบนสะพาน

เวลาผ่านไปเพียงแค่สองนาทีครึ่งเท่านั้น

ถ้าหักเวลาที่สนามประลองเลือดประกาศเริ่มการต่อสู้และเวลารอคอยออกไป

เวลาที่แท้จริงคือหนึ่งนาที!

แม้ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นผู้ใช้พลังธรรมชาติระดับหนึ่งขั้นเก้าแต่ก็ไม่มีพลังต้านทานเย่ซวงเยว่ที่อยู่ในระดับสองขั้นสามได้

ครั้งนี้เย่ซวงเยว่เป็นตัวเต็งอันดับหนึ่งที่จะชนะสองเกมอย่างไม่ต้องสงสัย

บนสะพานขนาดใหญ่ ในตอนนี้มีเพียงเย่ซวงเยว่เท่านั้นที่อยู่ที่นั่น

แต่ในวินาทีถัดมา ร่างผมทองตาสีฟ้าของวิลเลียมก็ปรากฏขึ้นอย่างเงียบ ๆ

“น่าเบื่อจัง การเป็นผู้ไร้พ่ายช่างโดดเดี่ยวเหลือเกิน…”

วิลเลียมทำปากจุ๊บแล้วกวาดตามองไปทั่วสะพานอย่างไร้จุดหมาย พร้อมจะดูว่ามีใครอยู่ที่นั่นหรือไม่

แต่เมื่อเขาหันหน้าไป สีหน้าของเขาก็แข็งค้างและม่านตาขยายอย่างควบคุมไม่ได้

“เป็นคุณนี่เอง คุณเร็วกว่าผมด้วยซ้ำ!”

ในตอนนี้หัวใจที่สงบนิ่งของวิลเลียมถูกกระตุ้นอย่างเงียบ ๆ และใบหน้าที่สดใสเป็นประจำของเขาก็กระตุกอย่างประหลาด

อารมณ์ของเขาดิ่งลงทันที และความมืดมนวาบผ่านในดวงตาของเขา

เขาคิดว่าเขาจัดการกับคนที่มีพลังขั้นเก้าบนสนามประลองเลือดได้เร็วพอแล้ว แต่ไม่เคยคาดคิดว่า…

แม้ว่าสนามประลองเลือดนี้จะมีการสุ่ม และมีความเป็นไปได้สูงที่คู่ต่อสู้ที่ถูกจัดให้อีกฝ่ายในรอบนี้จะค่อนข้างอ่อน

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังทำใจไม่ได้

ตั้งแต่เด็กจนถึงมัธยมปลาย เขาได้รับการศึกษาชั้นยอดในสหภาพยุโรป

ด้วยสายเลือดครึ่งต้าเซี่ยในร่างกาย ความเข้าใจและความสามารถของเขาจึงเหนือกว่าคนในสหภาพยุโรปที่แม้แต่การนั่งยอง ๆ แบบเอเชียก็ยังทำไม่ได้

ไม่ว่าจะในสหภาพยุโรปหรือต้าเซี่ย ไม่ว่าจะเมื่อไหร่หรือที่ไหน เขาก็เป็นคนที่โดดเด่นที่สุดเสมอ

ดังนั้นตอนนี้ เย่ซวงเยว่จึงดึงดูดสายตาเขาอย่างมาก

“ดีมาก ดีมาก คุณต้องแข็งแกร่งมากถึงสามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้สองครั้งติด ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คุณจะต้องผ่านด่านแน่นอน”

ดวงตาของวิลเลียมจับจ้องที่เย่ซวงเยว่ และมุมปากของเขาค่อย ๆ โค้งขึ้น “แต่น่าเสียดาย ที่ตอนนี้คุณกำลังถูกผมจับตามองอยู่!”

“อืม?”

เย่ซวงเยว่สังเกตเห็นสายตาเร่าร้อนของวิลเลียมที่จ้องมาแต่ไกล และมองกลับไปอย่างเฉยชา

“คุณช่างว่องไวจริง ๆ!”

เมื่อเผชิญกับสายตาของเย่ซวงเยว่ วิลเลียมก็ยิ้มอย่างอบอุ่นอีกครั้ง และความปรารถนาที่จะเอาชนะอีกฝ่ายในใจของเขาก็ยิ่งแรงกล้าขึ้น

หลังจากเหลือบมองเพียงแวบเดียว เย่ซวงเยว่ก็ละสายตาและไม่สนใจอีกต่อไป

แม้ว่ารอยยิ้มของอีกฝ่ายจะดูเป็นมิตรมาก แต่เธอกลับรู้สึกขยะแขยงในใจ

ดังนั้นเธอจึงไม่ทันสังเกตว่าวิลเลียมกำลังค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว

ติ๊ก! ติ๊ก!

เมื่อเข็มวินาทีไล่ทันเข็มนาทีเป็นครั้งที่สาม ผู้เข้าแข่งขันก็ทยอยปรากฏตัวบนสะพานคนแล้วคนเล่า

ต่างจากครั้งก่อน คราวนี้ผู้เข้าแข่งขันส่วนใหญ่ดูหน้าซีด และสิ่งแรกที่พวกเขาทำคือหอบหายใจ

เห็นได้ชัดว่าสัดส่วนของผู้เข้าแข่งขันที่บาดเจ็บในสนามสูงกว่าครั้งก่อนมาก

ในตอนนี้ ทุกคนมีแววตาเย็นชา และมองกันด้วยความระแวง

การต่อสู้ในสังเวียนสองรอบติดต่อกันทำให้ผู้เข้าแข่งขันทุกคนตระหนักว่า ทุกคนในสนามคือศัตรู ยกเว้นตัวเอง!

เย่ซวงเยว่มีสีหน้าสงบนิ่ง ดวงตาของเธอกวาดมองไปมาเป็นระยะ

แม้ว่าเธอจะช่วยเซียงจั้วเมื่อครู่นี้ แต่เธอก็ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะรอดพ้นรอบนี้ไปได้หรือไม่ อีกทั้งยังมีอาการบาดเจ็บขนาดนั้น

เหตุผลที่เธอช่วยอีกฝ่ายก็เพราะไม่มีความคิดแอบแฝงใด ๆ แค่คิดว่าเขาเป็นคนดีและมันก็แค่ความช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น

อย่างไรก็ตาม สำหรับเธอแล้ว การต่อสู้ในสังเวียนกับใครก็ตามคงไม่ใช่เรื่องที่กดดันมากนัก

“พี่เยว่!”

ในตอนนั้น เสียงจากทางขวาและด้านหน้าดังขึ้นพร้อมกัน

“ยังไม่ออกมาอีกเหรอ?”

เย่ซวงเยว่มองไปด้านหลังของคนทั้งสองที่ดูท่าทางอึดอัดเล็กน้อย

“ยังครับ” คนทางขวาส่ายหน้า

เซียงเชี่ยน “พี่รอง พี่ใหญ่ตายแล้วเหรอ?”

“หุบปาก!” คนทางขวาถลึงตาใส่

ทันทีที่พูดจบ เสียงอ่อนแรงก็ดังขึ้น “ไม่ต้องห่วง ฉันยังไม่ตายหรอก”

“พี่ใหญ่!” ทั้งสองคนร้องพร้อมกัน

เซียงโหย่วและเซียงเชี่ยนรีบก้าวเข้าไปข้างหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล

เป็นความจริงที่สภาพร่างกายของเซียงจั้วในตอนนี้แย่มาก

เขาหลังค่อมเหมือนคนแก่ที่กำลังจะตาย ราวกับว่าอาจสิ้นใจเมื่อไหร่ก็ได้

“ฉัน…ฉันไม่เป็นไร ช่วยพยุงฉันหน่อย”

เขาพยายามโบกมือไปทางซ้ายอย่างยากลำบาก แต่การกระทำง่าย ๆ แค่นี้ก็ทำให้เขาต้องหอบหายใจ

ด้วยความช่วยเหลือของเซียงโหย่วและเซียงเชี่ยน เซียงจั้วค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปที่ด้านหน้าของเย่ซวงเยว่ ริมฝีปากของเขาขยับ สีหน้าแสดงความลังเล

แต่ในที่สุดเขาก็กัดฟันพูดออกมา

“หัวหน้าเยว่ ผมคิดว่าผมคงไม่รอดรอบที่สาม ถ้าเป็นไปได้ คุณ…คุณช่วยให้เซียงโหย่วกับเซียงเชี่ยนติดตามคุณต่อได้ไหม?”

“ไม่ต้องกังวล พวกเขาจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง ไม่ว่าจะเมื่อไหร่หรือที่ไหน ผมรับรองว่าพวกเขาจะยอมตายก่อนคุณแน่!”

“พี่ใหญ่!” เซียงโหย่วและเซียงเชี่ยนทั้งสองคนรีบร้องอย่างกังวล

“หุบปาก!”

เซียงจั้วดุทั้งสองคนอย่างรุนแรง แล้วมองเย่ซวงเยว่ด้วยความหวัง

เขาเชื่อว่า ถ้าทั้งสองคนอยู่กับเย่ซวงเยว่ การติดห้าสิบอันดับแรกในการสอบศิลปะการต่อสู้คงไม่มีปัญหา

เย่ซวงเยว่ไม่ได้ตอบตรง ๆ แต่เพียงมองเซียงจั้วเงียบ ๆ ด้วยแววตาครุ่นคิด

หนึ่งวินาที

สองวินาที

สามวินาที

หลังผ่านไปสามวินาที เซียงจั้วถอนหายใจในใจ ดวงตาไม่อาจซ่อนความผิดหวัง “ขอโทษครับ ผมพูดไม่คิดเอง”

“ฉัน…”

เย่ซวงเยว่ขยับลำคอเล็กน้อยและกำลังจะพูด แต่ในขณะนั้นเอง เสียงวุ่นวายก็ดังขึ้นที่สนาม

“บ้าเอ๊ย! นั่นไม่ใช่วิลเลียมที่เป็นอันดับหนึ่งในการสอบศิลปะการต่อสู้ครั้งนี้หรอกเหรอ? ทำไมเขามาอยู่ที่นี่? ทำไมเขาถึงวิ่งมาทางพวกเรา?”

“รีบถอยเร็ว ถ้าเจอคนอื่นอาจจะยังชนะได้ แต่ถ้าเจอเขาก็รอความตายอย่างเดียว!”

“พระเจ้า พวกเราแย่แล้ว! นั่นคือวิลเลียม ผู้ไร้พ่ายในการสอบศิลปะการต่อสู้ ถ้าเขาบุกเข้ามาพวกเราจะสู้กลับได้ยังไง?”

“…”

ในสองรอบที่ผ่านมา วิลเลียมแค่เดินวนไปมาด้วยท่าทางขี้เล่น และโดยรวมแล้วค่อนข้างเงียบเชียบ

แต่ตอนนี้ เมื่อเขามีเป้าหมายแล้ว เขาจึงไม่ปิดบังความตั้งใจอีกต่อไปและเปิดฉากโจมตีอย่างเต็มกำลัง

เมื่อรู้สึกถึงความสามารถอันน่าสะพรึงกลัวของวิลเลียม ผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดรู้สึกขนลุกซู่และต่างวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุดโดยอัตโนมัติ

หลังจากชนะสองรอบในสังเวียนเลือดมาได้ พวกเขาแค่ต้องชนะอีกหนึ่งเกมเพื่อผ่านเข้ารอบ

ถ้าต้องเผชิญหน้ากับวิลเลียมในตอนนี้ ความพยายามทั้งหมดของพวกเขาก็จะสูญเปล่าไม่ใช่เหรอ?

ชั่วขณะหนึ่ง ไม่ว่าวิลเลียมจะไปที่ไหน ที่นั่นก็เกิดความวุ่นวาย

เมื่อเผชิญกับผู้เข้าแข่งขันที่ตื่นตระหนก วิลเลียมแทบไม่แม้แต่จะมองพวกเขา

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขามีเป้าหมายเพียงคนเดียว นั่นคือ เย่ซวงเยว่!

จุดประสงค์ที่ไม่ปิดบังของวิลเลียมดึงดูดความสนใจของเย่ซวงเยว่และคนอื่น ๆ ในทันที

อย่างไรก็ตาม สีหน้าของเย่ซวงเยว่ไม่เปลี่ยนแปลงเลย ไม่ว่าเธอจะต้องเผชิญหน้ากับใครในรอบที่สามของสังเวียนเลือด เธอตั้งใจแน่วแน่ว่าจะเอาชนะให้ได้

แม้หลังจากรู้สึกถึงพลังการฝึกฝนระดับสองที่วิลเลียมไม่ปิดบัง ความยินดีก็แวบผ่านหัวใจของเธอ

การสอบศิลปะการต่อสู้ดำเนินมานานแล้ว ในที่สุดเธอก็จะได้ต่อสู้อย่างสนุกเสียที

“ไป! ปล่อยให้ฉันจัดการเอง!”

อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาสำคัญนี้ มีร่างหนึ่งพุ่งเข้าชนวิลเลียม!

แม้จะไม่สามารถหยุดวิลเลียมได้ แต่ก็ทำให้เขาชะงักไป

บังเอิญว่าในขณะนั้น ลำแสงสีแดงเลือดพุ่งขึ้นมาใต้เท้าของทั้งสองคน

ในชั่วขณะต่อมา เซียงจั้วและวิลเลียมก็หายตัวไปด้วยกัน

เย่ซวงเยว่จ้องมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยปากที่เผยอเล็กน้อย และหลังจากผ่านไปพักใหญ่เธอก็ถอนหายใจเบา ๆ

“ไม่จำเป็นเลย ฉันตัดสินใจตกลงกับนายแล้ว”