ระบบครูฝึก: อัปเกรดพรสวรรค์ขยะRank F สู่ตัวตนระดับตำนาน Rank SSS - บทที่ 156 สกัดแรดสายฟ้าแม่เหล็ก!

แผนที่เกาะหลังจากกลไกไล่ล่าเลือดสิ้นสุดลง วงกลมปลอดภัยก็ตกอยู่ในบรรยากาศที่เงียบสงบอย่างหาได้ยาก เสียงการต่อสู้แทบไม่ได้ยินเลยชั่วขณะ แต่ทุกคนรู้ดีว่านี่เป็นเพียงความสงบก่อนพายุเข้า เพียงรอให้ภารกิจรางวัลคะแนนปรากฏขึ้น การต่อสู้อันนองเลือดและน่าตื่นเต้นยิ่งกว่าจะเริ่มขึ้นทันที

ฐานทัพทหาร

บนชายฝั่งทางตะวันตกเฉียงเหนือ บนสะพานตะวันตกที่ทอดข้ามเกาะเล็กสองเกาะ ชายหนุ่มผมบลอนด์ตาสีฟ้า สันจมูกโด่ง และมีไม้กางเขนติดอยู่ที่หน้ายืนอยู่

ไม่มีผู้เข้าสอบคนใดในรัศมีสิบเมตรรอบตัวชายหนุ่ม ซึ่งเป็นเรื่องที่หาได้ยาก เพราะผู้เข้าสอบทั้งหมดที่อยู่ใกล้เขาถูกกำจัดไปแล้ว และไม่มีใครรอดชีวิต

หากผู้เข้าสอบคนอื่นๆ จากเมืองฐานหลักได้เห็นชายหนุ่มคนนี้ พวกเขาจะต้องจำได้ในทันทีอย่างแน่นอน

คนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากวิลเลียม จากโรงเรียนมัธยมในสังกัดมหาวิทยาลัยพิเศษอันดับหนึ่งแห่งตาเซีย และเขายังเป็นผู้ที่ครองอันดับหนึ่งในการสอบศิลปะการต่อสู้อย่างไร้ข้อกังขา!

“มีคนบอกว่าการสอบศิลปะการต่อสู้ของตาเซียเป็นการสอบที่ยุติธรรมและเข้มงวดที่สุดในบรรดาพันธมิตรใหญ่ทั้งห้า แทบทุกรอบจะผลิตผู้เข้าสอบที่น่าทึ่งมากมาย ฮ่าๆ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันก็แค่ธรรมดา”

มองข้ามสะพานเคเบิล วิลเลียมยิ้มอย่างอบอุ่นแต่กลับให้ความรู้สึกน่าไหวหลังหลอกอย่างยิ่ง ตั้งแต่เริ่มสอบจนถึงตอนนี้เขาแทบไม่เจออุปสรรคใดๆ เลย ไม่ว่าจะเป็นสัตว์อสูรที่มีพละกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ หรือผู้เข้าสอบ ไม่มีใครต้านทานเขาได้เกินสามกระบวนท่าแม้แต่คนเดียว!

เกือบทั้งหมดกลายเป็นแสงสีขาวภายใต้การชำระล้างของแสงศักดิ์สิทธิ์และไปพบพระเจ้า

“ติ๊ง! ติ๊ง!”

ในตอนนี้ นาฬิกาข้อมือของวิลเลียมส่งเสียงเตือนขึ้นมาทันที จากนั้นแผนที่พาโนรามาของเกาะก็ปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน มองไปรอบๆ พื้นที่สีแดงสี่แห่งปรากฏขึ้นทันทีในพื้นที่ปลอดภัย มีเกาะเล็กสองเกาะทางด้านเหนือและเกาะฐานทัพสองเกาะ แต่ตำแหน่งของพวกมันถูกอัปเดตแบบสุ่ม

ขณะที่พื้นที่สีแดงอัปเดต เสียงกลไกอิเล็กทรอนิกส์ก็ดังขึ้น

[ภารกิจล่าคะแนนชุดแรกเปิดแล้ว คลิกที่พื้นที่ภารกิจเพื่อดูข้อมูลของสัตว์อสูร]

“รางวัลคะแนน?”

ดวงตาของวิลเลียมเป็นประกายและเขาสนใจขึ้นมาทันที เพราะพื้นที่สีแดงที่อัปเดตในฐานทัพอยู่ไม่ไกลจากเขาในตอนนี้

คลิกที่พื้นที่สีแดงที่ใกล้ที่สุดและข้อมูลก็ปรากฏขึ้นทันที

[สัตว์อสูร : จระเข้พิษกัดกร่อนกระดูก]

[ระดับ : ระดับต่ำขั้นสอง]

[คะแนนรางวัล : ห้าร้อยคะแนน]

[จำกัดเวลาภารกิจ : ยี่สิบนาที]

[พิกัดเรียลไทม์ : 117.144341 , 34.241430]

“หืม? ระดับต่ำห้าร้อยคะแนน!”

ดวงตาของวิลเลียมเปล่งประกายวาววับ “ในที่สุดก็มีงานที่ท้าทายขึ้นมาหน่อย ฉันรอไม่ไหวแล้ว”

หลังจากพูดจบเขาก็หายวับไปจากจุดเดิมในพริบตา มุ่งหน้าไปยังจระเข้พิษกัดกร่อนกระดูกที่มีค่าหัว ในเวลาเดียวกัน

ทางฝั่งตะวันออกของหมู่บ้านชาวประมง บนหลังคาปั๊มน้ำมันข้างสะพานตะวันตก สาวสวยผมยาวสองคนที่มีรูปร่างและหน้าตาคล้ายกันมากยืนเคียงข้างกัน

คนหนึ่งมีผมยาวสีแดงเพลิงดูดุดัน ในขณะที่อีกคนมีผมสีฟ้าและใบหน้าไร้อารมณ์ ทั้งสองเป็นเพื่อนร่วมชั้นของวิลเลียม พี่น้องฝาแฝด เสี่ยวเหยียนและเสี่ยวเหมียว

“หึ! ไม่คิดว่าจะมีอัจฉริยะจากเมืองเผิงโผล่มาและติดอันดับสาม! เย่ซวงเยว่? อย่าให้ฉันเจอเชียวล่ะ!”

เสี่ยวเหยียนพูดอย่างดุดันแล้วหันไปมองเสี่ยวเหมียวด้วยสีหน้าขมวดคิ้ว “เสี่ยวเหมียว อีกฝ่ายเบียดเธอออกจากท็อปสาม ทำไมเธอถึงไม่กังวลเลย!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสี่ยวเหมียวยังคงสงบนิ่ง “ไม่ต้องกังวล ตอนนี้เพิ่งรอบที่สาม เราต้องได้เจอกันสักรอบแน่ ช่างเถอะ ใช่ว่าฉันหลุดจากสามอันดับแรกนี่”

เสี่ยวเหยียนกลอกตาและเลิกพูดถึงเรื่องนี้ เธอเปิดแผนที่ภาพรวมของเกาะผ่านนาฬิกาข้อมือและมองสลับไปมาระหว่างพื้นที่สีแดงสองจุด

“ภารกิจล่าค่าหัวเริ่มแล้ว ฉันเพิ่งสำรวจสัตว์อสูรสองตัวเสร็จ แรดสายฟ้าแม่เหล็กและราชาหนอนผกาดิน ทั้งคู่เป็นระดับต่ำค่าหัวห้าร้อยคะแนนเท่ากัน พื้นที่ทั้งสองก็อยู่ไม่ไกลจากเรา เธอคิดว่าเราควรเลือกอันไหนดี?”

“เลือกอันใดอันหนึ่งเหรอ?”

ริมฝีปากของเสี่ยวเหมียวยกขึ้นเล็กน้อย “ทำไมเราถึงเลือกทั้งหมดไม่ได้ล่ะ?”

“หมายความว่า…”

เสี่ยวเหมียวยิ้มบาง “ง่ายมาก ฉันเอาทั้งหมด!”

“แม้ว่าสัตว์อสูรทั้งสองตัวนี้จะเป็นแค่สัตว์ระดับต่ำ ไม่ได้ง่ายที่จะฆ่าขนาดนั้น เราฆ่าแรดสายฟ้าแม่เหล็กก่อน ถ้าทุกอย่างราบรื่นเราก็อาจจะได้คะแนนจากราชาหนอนผกาดินด้วย นอกเสียจากว่า…”

“หืม? นอกจากคืออะไรล่ะ?”

เสี่ยวเหมียวส่ายหัว “ไม่มีอะไร นอกจากว่าจะมีทีมระดับสองแบบเดียวกับพวกเราในห้องสอบนี้ หรือไม่ก็มีคนที่มีพลังเทียบเท่าวิลเลียมที่สามารถลุยคนเดียวได้ ไม่มีใครจะทําได้เร็วกว่าพวกเราหรอก”

“มีเหตุผลดี”

เสี่ยวเหยียนดูตื่นเต้นเล็กน้อย “จุดเกิดของวิลเลียมอยู่ที่ฐานทัพ นั่นหมายความว่าพวกเราไร้คู่ต่อสู้ในพื้นที่นี้! โอเค ลุยกันเลย!”

“อืม” เสี่ยวเหมียวพยักหน้าเบาๆ ดวงตาเปล่งประกายความมั่นใจอย่างแรงกล้า

“เป้าหมายคือแรดสายฟ้าแม่เหล็ก ไปกันเถอะ!”

ฟุบ——

หลังจากตัดสินใจแล้ว เสี่ยวเหยียนและเสี่ยวเหมียวก็หายวับไปจากหลังคาในทันที

หน้าผาสะพาน

นี่คือพื้นที่กิจกรรมของสัตว์ที่มีค่าหัว แรดสายฟ้าแม่เหล็ก

โฮกกก——

เสียงคำรามโกรธเกรี้ยวดังขึ้น บ้านไม้พังทลายลงภายใต้แรงกระแทกของพายุแม่เหล็ก ภาพเบื้องหน้าเต็มไปด้วยเศษไม้ที่ปลิวว่อนและความวุ่นวาย

“ถอย! ผู้ใช้พลังประเภทเสริมพละกำลังถอยออกมาเร็ว! แรดสายฟ้าแม่เหล็กตัวนี้คลั่งแล้ว! อย่าเข้าใกล้ตาข่ายไฟฟ้ารอบตัวมัน!”

“ผู้มีพลังประเภทธรรมชาติรออะไรอยู่? ลุย! ไป! โจมตีขาที่บาดเจ็บของมันให้หนัก!”

“อย่ายังมือกันนะทุกคน สุดท้ายมันก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของพวกคุณ ใครที่ลงมือสังหารได้ก็จะได้คะแนนไป!”

รอบๆ แรดสายฟ้าแม่เหล็กมีผู้ใช้พลังประเภทธรรมชาติหลายสิบคนที่กำลังโจมตีมันอย่างบ้าคลั่ง ดูจากตำแหน่งของพวกเขา ฉากนี้แบ่งออกเป็นอย่างน้อยห้าหรือหกทีม

เห็นได้ชัดว่าเพื่อจัดการกับแรดสายฟ้าแม่เหล็กระดับต่ำขั้นสอง ทีมเหล่านี้ได้ร่วมมือกันชั่วคราว อย่างน้อยก็ในตอนนี้

ทันใดนั้น มีร่างสองร่างก็กระโดดออกมาจากฝูงชนและรีบเข้าใกล้แรดสายฟ้าแม่เหล็กอย่างรวดเร็ว

เพราะความเร็วที่มากเกินไป ทุกคนจึงเห็นเพียงรางๆ ว่าทั้งสองคนเป็นผู้หญิง คนหนึ่งผมสีม่วง อีกคนผมสีขาว

“พวกนั้นเป็นคนของใคร? บ้าหรือไงถึงบุกเข้าไปแบบนั้น!”

“ไม่ใช่คนของพวกเรา!”

“ไม่ใช่พวกเราเหมือนกัน!”

“ไม่ว่ายังไง ในเมื่อพวกเขาอยากตายก็อย่าโทษใครเลย!”

แต่ในวินาทีถัดมา เหตุการณ์ที่น่าตกใจก็ปรากฏขึ้น

สาวผมสีม่วงก้าวเหยียบบนโล่ผลึกน้ำแข็งที่สาวผมขาวยกขึ้น แล้วกระโดดขึ้นไปเหนือแรดสายฟ้าแม่เหล็ก โดยไม่สนใจตาข่ายไฟฟ้าที่อยู่รอบตัวมันเลย ในพริบตาสายฟ้าสีม่วงก็ปรากฏขึ้นจากที่ไหนไม่รู้ ซัดเข้าที่หัวของแรดสายฟ้าแม่เหล็กจนไหม้เกรียม

ขณะที่สาวผมสีม่วงเหยียบลงบนพื้น ร่างมหึมาของแรดสายฟ้าแม่เหล็กก็ล้มลงกระแทกพื้นอย่างหนัก ก่อนจะกลายเป็นแสงสีขาวและสลายไป

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ สาวผมสีม่วงและสาวผมขาวก็หายตัวไปอย่างรวดเร็ว

สะบัดแขนเสื้อไม่มีแม้แต่เมฆลอยมา เหลือเพียงทีมที่ยืนตะลึงอยู่ในที่เกิดเหตุ

เพียงสองนาทีหลังจากเจียงเยว่หลีและเจียงเยว่ซีจากไป พลังงานที่แข็งแกร่งสองสายก็เคลื่อนเข้ามาใกล้พื้นที่อย่างรวดเร็ว

ไม่นาน เสี่ยวเหยียนและเสี่ยวเหมียวก็ปรากฏตัว

ไม่กี่วินัติต่อมา เสียงคำรามโกรธเกรี้ยวก็ดังก้องมาจากหน้าผา

“เพ้ย เพ้ย เอย! ใครกันนะที่ขโมยคะแนนรางวัลของพวกเราไปก่อน? บ้าชิบ! มันน่าโมโหจริงๆ!”