ยอดอาจารย์ผู้มองเห็นอัจฉริยะ - บทที่ 287 โหยวซินหยวน, สาขาย่อย
บทที่ 287 โหยวซินหยวน, สาขาย่อย
จางอวิ๋นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะสะบัดมือวูบหนึ่ง เก็บอีจื่อและเอ้อจื่อกลับเข้าไปในหอสมบัติเซียนอย่างนุ่มนวล
เขากวาดสายตาคมปลาบไปมองซูเตี๋ยที่กำลังนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้โยก เรียวขางามระหงพาดไขว่ห้าง ทรวดทรงองเอวที่ไร้ที่ติปรากฏแก่สายตาอย่างโจ่งแจ้ง จางอวิ๋นสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “แม่นางซูคนสวย เจ้าพักรักษาตัวให้ดีเถิด หากวันใดคิดจะจากไป ก็อย่าลืมบอกกล่าวข้าสักคำล่ะ”
ซูเตี๋ยเพียงโบกมือไล่ส่งเบาๆ ก่อนจะปิดเปลือกตาลงเพื่อจมเข้าสู่ห้วงแห่งการพักผ่อน
จางอวิ๋นมิได้รั้งอยู่ให้เสียเวลา เขาเดินออกจากลานบ้าน มุ่งหน้าตามศิษย์สำนักหลิงเซียนผู้หนึ่งไปยังตำหนักใหญ่บนยอดเขาเจ้าสำนัก เพื่อเข้าพบประมุขแห่งสำนักหลิงเซียนที่เพิ่งฟื้นคืนสติ
ยามนี้ท่านเจ้าสำนักผลัดเปลี่ยนอาภรณ์มาสวมชุดคลุมสีม่วงตัวใหม่ เส้นผมสีดอกเลาถูกรวบตึงจนเรียบกริบ ใบหน้าเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด ดูสุขภาพดีจนยากจะเชื่อว่าเป็นคนเดียวกับที่เพิ่งรอดพ้นจากประตูนรกมาเมื่อไม่นานนี้
ทว่าสายตาอันเฉียบคมของจางอวิ๋นกลับเหลือบไปเห็นเรียวขาคู่ที่สั่นเกร็งทื่อของอีกฝ่ายขณะประทับอยู่บนเก้าอี้ ถึงอย่างนั้นเขาก็เลือกที่จะสงบปากสงบคำ ไม่เอ่ยเปิดโปงความพยายามรักษามาดนั้นออกมา
“ท่านเจ้าสำนัก ข้ามาตามนัดแล้ว”
จางอวิ๋นเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า
“มาแล้วรึ… ขึ้นมานั่งนี่สิ!”
เจ้าสำนักหลิงเซียนกวักมือเรียกอย่างกระตือรือร้น ข้างกายของเขามีเก้าอี้อีกตัวถูกจัดวางเทียบเสมอในระดับเดียวกันเตรียมพร้อมไว้แล้ว
“ข้านั่งตรงนี้ดูจะเหมาะควรมากกว่า”
จางอวิ๋นมิได้ก้าวขึ้นไปตามคำเชิญ แต่กลับหย่อนกายลงบนเก้าอี้ไม้ที่ตั้งอยู่ด้านล่างแทน
ประมุขหลิงเซียนเห็นดังนั้นก็เผยสีหน้าอ่อนใจ “ตัวข้ามิใช่สัตว์ร้ายที่จะจับเจ้ากลืนกินเสียหน่อย เหตุใดต้องทำตัวห่างเหินเพียงนี้?”
“ท่านเจ้าสำนัก ตัวข้าจางอวิ๋นมิได้มีความทะเยอทะยานอยากจะเป็นเจ้าสำนักอะไรนั่นหรอกนะ”
จางอวิ๋นยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ
“???”
เจ้าสำนักหลิงเซียนขมวดคิ้วด้วยความฉงน “เจ้าพล่ามเรื่องอันใดของเจ้า?”
“ท่านวางตำแหน่งที่นั่งไว้สูงส่งเทียมฟ้าขนาดนั้น มิใช่ว่าคิดจะสละตำแหน่งแล้วโยนภาระหนักอึ้งมาให้ข้าแบกรับหรอกหรือ?” จางอวิ๋นกล่าวพลางทำสีหน้าเหนือชั้นราวกับล่วงรู้เจตนาแฝงของอีกฝ่าย
“เก็บความคิดเพ้อเจ้อของเจ้ากลับไปเสีย ตัวข้ายังมีอายุขัยเหลือเฟือพอจะทำหน้าที่นี้ได้อีกหลายปี ยังมิมีแผนจะสละเก้าอี้ให้ใครในยามนี้ทั้งนั้น!”
เจ้าสำนักหลิงเซียนหน้าดำคร่ำเครียดขึ้นมาทันที ก่อนจะกล่าวต่อว่า “ข้าเพียงอยากชวนเจ้ามาจิบน้ำชาสักถ้วย หากเจ้าพอใจจะนั่งข้างล่าง ก็นั่งไปเถิด!”
“เช่นนั้นข้าขึ้นไปนั่งข้างบนเห็นจะดีกว่า!”
สิ้นคำ จางอวิ๋นก็เคลื่อนไหวประดุจภูตพราย ร่างเลือนหายไปเพียงพริบตาเดียว ก่อนจะไปปรากฏกายประทับนั่งลงข้างกายเจ้าสำนักหลิงเซียนอย่างมั่นคง
เจ้าสำนักส่ายหน้าด้วยความขบขัน ทว่าในส่วนลึกของดวงตากลับฉายแววผิดหวังที่ซ่อนไว้ไม่มิด เขาโบกมือเบาๆ เป็นสัญญาณ
พลันร่างของหมิงหยวนที่สวมชุดคลุมโปร่งแสงก็ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศระหว่างทั้งสอง ในมือประคองกาน้ำชาโบราณ รินน้ำชาร้อนกรุ่นสองถ้วย วางลงตรงหน้าคนทั้งคู่ด้วยท่าทางนอบน้อม
จางอวิ๋นมิคิดเกรงใจ ยื่นมือไปคว้าถ้วยชามากระดกจนหมดเกลี้ยงภายในอึกเดียว ก่อนจะอุทานออกมาเสียงดัง “ชาดี!”
“……”
ทั้งประมุขหลิงเซียนและหมิงหยวนต่างพากันกลอกตามองบนอย่างพร้อมเพรียง
เจ้าเด็กนี่… ดื่มรวดเดียวราวกับวัวดื่มน้ำ มิสัมผัสถึงความละเมียดละไมของรสชาแม้แต่น้อย แต่กลับกล้าเอ่ยชมออกมาได้อย่างเต็มปากเต็มคำเช่นนี้เชียวรึ?
“ผู้ดูแลหมิงหยวน อาภรณ์ที่ท่านสวมใส่อยู่นี้คือเสื้อคลุมล่องหนอย่างนั้นหรือ?”
จางอวิ๋นเปลี่ยนประเด็นสนทนาฉับพลัน สายตาจดจ้องไปยังชุดคลุมโปร่งใสที่ดูแปลกตาบนตัวหมิงหยวน
“ผู้อาวุโสเก้า สิ่งนี้มิใช่เสื้อคลุมล่องหนทั่วไป แต่มันคือ เสื้อคลุมวิญญาณโปร่งใส ขอรับ”
หมิงหยวนเอ่ยอธิบาย “มันคือยอดศาสตราที่ถูกพัฒนาขึ้นมาจากเสื้อคลุมล่องหน นอกจากจะช่วยซ่อนกายได้แนบเนียนแล้ว ยังเปี่ยมด้วยคุณสมบัติในการเพิ่มความเร็วและผสานร่องรอยให้กลมกลืนไปกับความว่างเปล่าได้อย่างไร้ที่ติ”
“แล้วเสื้อคลุมวิญญาณโปร่งใสนี้มีที่มาจากแห่งหนใดกัน?”
จางอวิ๋นถามต่อด้วยความสนใจ
เขาใช้เนตรเซียนตรวจสอบข้อมูลจนกระจ่างแจ้งแล้ว เพียงแต่อยากทราบถึงที่มาที่ไป เพราะก่อนหน้านี้ในแหวนมิติของเฟิงหยวน เขาก็ได้พบชุดในลักษณะเดียวกันนี้อยู่ตัวหนึ่ง
“อาภรณ์นี้ส่งมาจาก สมาคมการค้าตระกูลหลิง แห่งดินแดนจงอวี้ ขอเพียงมีหินวิญญาณมากพอ ก็สามารถครอบครองได้ไม่ยาก”
เจ้าสำนักหลิงเซียนเอ่ยแทรกขึ้นมา สายตามองจางอวิ๋นอย่างมีความหมายลึกซึ้ง
เขาคาดเดาได้ทันทีว่าการที่อีกฝ่ายถามเช่นนี้ ย่อมแปลว่าต้องได้ครอบครองของสิ่งเดียวกันมาจากการปล้นชิงเป็นแน่
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง”
จางอวิ๋นพยักหน้าเข้าใจ
ก่อนหน้านี้ความสงสัยในตัวหมิงหยวนเคยพุ่งพล่านในใจเขา เพราะในแหวนมิติของเฟิงหยวนก็มี และหมิงหยวนก็มี ยากนักที่จะไม่คิดเชื่อมโยงคนทั้งสองเข้าด้วยกัน หากมิใช่เพราะเนตรเซียนยืนยันว่าอีกฝ่ายมิใช่ผู้บำเพ็ญมาร เขาคงลงมือบดขยี้ไปนานแล้ว
“เอาล่ะ เรามาเข้าเรื่องสำคัญกันเถิด”
เจ้าสำนักหลิงเซียนปรับสีหน้าให้เคร่งขรึม “ไอ้หนู เจ้าคงพอจะล่วงรู้ตัวตนที่แท้จริงของข้าจากแม่นางผู้นั้นมาบ้างแล้วใช่ไหม?”
จางอวิ๋นพยักหน้าตอบรับเงียบๆ
“ข้าเองก็มิคิดจะปิดบังเจ้าอีกต่อไป ตัวข้าคือศิษย์สายตรงรุ่นที่ 35 แห่งสำนักโหยวหลิง นามที่แท้จริงของข้าคือ โหยวซินหยวน”
“โหยวซินหยวน?”
จางอวิ๋นเลิกคิ้วเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับรู้ชื่อจริงของประมุขสำนักหลิงเซียน
นามของเจ้าสำนักหลิงเซียนนั้นถือเป็นความลับสูงสุดมาโดยตลอด อย่าว่าแต่จางอวิ๋นเลย แม้แต่ผู้อาวุโสใหญ่หรือผู้อาวุโสสองที่เป็นคนเก่าแก่ของสำนัก ก็ยังมิเคยได้รับรู้ความจริงข้อนี้
“ชื่อของข้า… เป็นสิ่งต้องห้ามภายในสำนักโหยวหลิง”
“สิ่งต้องห้ามงั้นรึ?” จางอวิ๋นทวนคำด้วยความสงสัย
“เพราะตัวข้าคือ คนทรยศ ของสำนักโหยวหลิงอย่างไรเล่า!”
เจ้าสำนักหลิงเซียนหัวเราะหยันตัวเอง “ยามนี้หากเจ้าจาริกไปถึงเขตอิทธิพลของสำนักโหยวหลิงในดินแดนจงอวี้ คาดว่าคงยังเห็นประกาศจับกุมตัวข้าแปะหราอยู่ทั่วเมืองเป็นแน่”
“นี่มัน…”
จางอวิ๋นเผยสีหน้าประหลาดใจ
ทว่าเมื่อลองตรองดูทุกอย่างก็ดูสมเหตุสมผล หากมิใช่เพราะเหตุรุนแรงระดับนี้ ศิษย์สายตรงจากสำนักระดับยอดพิทักษ์จะหลบหนีมาสร้างสำนักเล็กๆ ในดินแดนรกร้างทางใต้อย่างแคว้นหนานอวิ๋นทำไมกัน? มิน่าเล่าถึงต้องปกปิดชื่อแซ่ไว้มิดชิด ชัดเจนว่ามิอยากให้ผู้ล่าจากดินแดนจงอวี้แกะรอยตามมาพบ
“แต่เหตุใดท่านถึงต้องกลายเป็นคนทรยศต่อสำนักโหยวหลิงด้วยเล่า?”
ราวกับอ่านความคิดของจางอวิ๋นได้ทะลุปรุโปร่ง เจ้าสำนักหลิงเซียนเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย “คำว่าคนทรยศเป็นเพียงฉลากที่พวกมันยัดเยียดให้เพื่อความชอบธรรม แท้จริงแล้วตัวข้าก็เป็นเพียงหมากที่ถูกเตะทิ้งในกระดานเกมผลประโยชน์ของสำนักเท่านั้น”
“หื้ม?”
จางอวิ๋นหูผึ่งขึ้นมาทันทีด้วยความอยากรู้อยากเห็นในเรื่องราวเบื้องหลัง
“รายละเอียดที่ลึกกว่านั้น ข้ายังมิอยากเอ่ยถึงในตอนนี้”
เจ้าสำนักหลิงเซียนส่ายหน้าช้าๆ “เหตุผลที่ข้าซัดเซพเนจรมายังแคว้นหนานอวิ๋น ประการแรกคือเพื่อลี้ภัย ประการที่สองคือระหว่างทางข้าได้สืบพบเบาะแสสำคัญ… ผู้บำเพ็ญมารผู้หนึ่งจาก สำนักเฟิงม่อสาขาแคว้นใต้ คือมือมืดที่คอยชักใยและผลักดันให้ข้ากลายเป็นหมากที่ถูกทิ้ง เจตนารมณ์แรกเริ่มที่ข้าก่อตั้งสำนักหลิงเซียนขึ้นมา ก็เพื่อสืบค้นความจริง และสั่งสมกำลังเพื่อรอคอยวันที่… จะได้ล้างแค้น!”
สองคำสุดท้าย น้ำเสียงของเขากดต่ำและหนักแน่นจนบรรยากาศโดยรอบสั่นสะเทือน
จางอวิ๋นสูดลมหายใจเข้าลึก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ถึงเพลิงแค้นที่สุมอยู่ในอกของชายตรงหน้า
มิน่าเล่า ยอดฝีมือระดับแปลงเทพอย่างเขาถึงยอมลดตัวมากบดานอยู่ในสถานที่เล็กๆ เช่นนี้
“ข้าเคยประเมินว่าคงต้องใช้เวลาอีกเนิ่นนานกว่าจะเริ่มแผนการได้ แต่การปรากฏตัวของเจ้า… กลับทำให้แผนที่ข้าวางไว้พังครืนลงไม่เป็นท่า!”
เจ้าสำนักหลิงเซียนมองจางอวิ๋นด้วยแววตาที่ผสมปนเประหว่างความชื่นชมและอ่อนใจ
ชื่นชมที่สำนักมีสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งเกินหยั่งถึงอย่างจางอวิ๋นจุติขึ้นมา แต่อ่อนใจที่หมากที่เขาวางไว้ถูกปั่นป่วนจนยับเยิน โดยเฉพาะเหตุการณ์ที่หอสมบัติหนานจางและเกาะเชียนไห่ร่วมมือกันบุกสำนักในครั้งนี้ เป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือการคำนวณของเขาอย่างสิ้นเชิง
แม้ผลลัพธ์จะออกมาอย่างงดงาม แต่เขารู้ซึ้งดีว่าเมื่อเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป สำนักหลิงเซียนคงมิอาจครองความสงบสันโดษได้เหมือนเก่าอีกต่อไป
จางอวิ๋นลูบจมูกแก้เก้อเล็กน้อย
ตัวเขาก็มิได้ปรารถนาจะก่อเรื่องราวใหญ่โตขนาดนี้ แต่จะให้ทำอย่างไรได้ ในเมื่อเรื่องเดือดร้อนมักจะวิ่งเข้าหาเขาเองเสมอ?
ทว่าถึงเขาจะมิลงมือ พวกสำนักหนานเฟิงม่อก็คงจะเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ในแดนลับเซียนครานี้อยู่ดี
“ช้าก่อนท่านเจ้าสำนัก… เมื่อครู่ท่านเอ่ยว่า สำนักเฟิงม่อสาขาแคว้นใต้ อย่างนั้นรึ?”
จางอวิ๋นฉุกคิดถึงถ้อยคำสะดุดหู จึงหันขวับไปจ้องมองเจ้าสำนักด้วยความฉงน “ไอ้สำนักหนานเฟิงม่อที่ข้าเพิ่งบดขยี้ไปนี่… อย่าบอกนะว่าเป็นเพียงแค่สาขาย่อย?”
“ถูกต้องแล้ว”
เจ้าสำนักหลิงเซียนพยักหน้ายืนยัน “สำนักหนานเฟิงม่อ เป็นเพียงกิ่งก้านสาขาที่ สำนักเฟิงม่อ จากดินแดนจงอวี้แผ่ขยายอิทธิพลมืดลงมาในแคว้นใต้ มิใช่เพียงแค่ที่นี่หรอกนะ ทั้งแคว้นประจิม แคว้นอุดร หรือแคว้นบูรพา ต่างก็มีสาขาย่อยเช่นนี้แฝงเร้นอยู่ทั้งสิ้น… สำนักงานใหญ่ที่แท้จริงของพวกมัน ตั้งตระหง่านอยู่ที่ดินแดนจงอวี้!”
จางอวิ๋นได้ยินดังนั้นก็อดมิได้ที่จะสูดปากด้วยความหนาวเหน็บ
เดิมทีเขานึกว่าสำนักหนานเฟิงม่อคือขุมกำลังมารที่แข็งแกร่งที่สุดในแผ่นดินนี้แล้ว ที่ไหนได้… มันกลับเป็นเพียงเศษเสี้ยวของอำนาจที่แท้จริงงั้นรึ?
จอมมารที่ซ่อนเร้นในเกาะเชียนไห่, บรรพชนพันเกาะ, บรรพชนมารทมิฬ, จอมมารวายุ, จอมมารเงา และเหล่าผู้บำเพ็ญมารที่แฝงตัวอยู่ในขุมกำลังต่างๆ ทั่วทุกหย่อมหญ้า…
เมื่อตระหนักได้ว่าลำพังแค่สาขาย่อยยังรวบรวมยอดฝีมือมารไว้ได้มากมายมหาศาลขนาดนี้ หนังหน้าของจางอวิ๋นก็อดที่จะกระตุกยิกๆ มิได้ เขาถามย้ำด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดว่า
“งั้นท่านเจ้าสำนัก… สำนักงานใหญ่ของสำนักเฟิงม่อที่ว่านั่น แข็งแกร่งทรงพลังขนาดไหนกัน?”
“แข็งแกร่งพอจะบดขยี้สำนักระดับสูงของดินแดนจงอวี้ให้ราบคาบได้เพียงชั่วข้ามคืน!”
……