ยอดอาจารย์ผู้มองเห็นอัจฉริยะ - บทที่ 273 สำนักหลิงเซียนสั่นสะเทือน
บทที่ 273 สำนักหลิงเซียนสั่นสะเทือน
ณ น่านฟ้าเหนือแคว้นหนานอวิ๋น บนหลังพยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนตัวมหึมาที่กำลังเหาะเหินเดินอากาศ
“หืม?”
จางอวิ๋นที่กำลังนั่งขัดสมาธิปรับลมปราณ จู่ๆ ก็ลืมตาโพลง นัยน์ตาฉายประกายความประหลาดใจ
ฉิงเฟิงและอิ๋นอูที่นั่งสัปหงกอยู่ข้างๆ สะดุ้งตื่น ลืมตาขึ้นมองเขาด้วยความสงสัย “คุณชาย? มีอะไรหรือขอรับ?”
จางอวิ๋นไม่อธิบายความ ร่างกายวูบไหวเพียงชั่วพริบตาเดียวก็หายวับเข้าไปในหอสมบัติเซียน มาหยุดยืนอยู่หน้าห้องปิดตายห้องหนึ่ง
สัมผัสได้ชัดเจนว่าภายในห้องมีกลิ่นอายพลังที่กำลังไต่ระดับสูงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับคลื่นยักษ์ที่กำลังก่อตัว
ไม่นาน กลิ่นอายนั้นก็พุ่งทะยานแตะจุดวิกฤต
ตู้ม!
แรงระเบิดกัมปนาทดังสนั่น ราวกับกำลังพุ่งชนกำแพงที่มองไม่เห็นอย่างบ้าคลั่ง ทั้งห้องสั่นสะเทือนวูบหนึ่งจนฝุ่นผงร่วงกราว
แต่เพียงครู่เดียวทุกอย่างก็กลับสู่ความสงบ เห็นได้ชัดว่าการพุ่งชนกำแพงระดับพลังล้มเหลวไม่เป็นท่า
รอเพียงไม่กี่วินาที กลิ่นอายพลังก็ระเบิดขึ้นอีกครั้ง เริ่มต้นการพุ่งชนระลอกใหม่ด้วยความมุ่งมั่น
แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม… กลับสู่ความสงบอย่างรวดเร็ว
รออีกเพียงชั่วอึดใจ กลิ่นอายก็ระเบิดขึ้นอีกครั้ง เป็นระลอกที่สามที่รุนแรงกว่าเดิม
แต่ทว่า… กำแพงนั้นช่างหนาแน่นและแข็งแกร่งเกินกว่าจะทลายลงได้ง่ายๆ
ตู้ม! ตู้ม! …
คนในห้องไม่ยอมแพ้ ยังคงกระแทกพุ่งชนกำแพงระดับพลังอย่างต่อเนื่องไม่หยุดยั้ง ราวกับคนบ้าคลั่งที่เอาศีรษะโขกกำแพง
เพียงแต่แรงระเบิดเริ่มแผ่วลงเรื่อยๆ ตามเรี่ยวแรงที่ถดถอย
ผ่านไปสิบกว่าระลอก กลิ่นอายภายในห้องเริ่มอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด จนแทบจะมอดดับ
แอ๊ด!
จางอวิ๋นไม่ลังเลอีกต่อไป ผลักประตูเข้าไปทันที ภาพที่เห็นคือ ‘เถากู่หลาน’ นั่งหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด พิงอยู่กับเบาะรองนั่งอย่างหมดสภาพ ลมหายใจรวยริน
เขาหยิบขวดหยกบรรจุโอสถขวดหนึ่งออกมา แล้วสะบัดข้อมือโยนให้นางอย่างแม่นยำ
“กู่หลาน อย่าเพิ่งยอมแพ้!”
“โอสถสร้างทารกวิญญาณ?”
เถากู่หลานรับขวดหยกมาด้วยมือที่สั่นเทา เมื่อตรวจสอบโอสถภายในและได้ยินเสียงให้กำลังใจอันหนักแน่นของจางอวิ๋น แววตาที่สิ้นหวังพลันลุกโชนขึ้นอีกครั้ง
นางไม่รอช้า เงยหน้ากลืนโอสถทิพย์ลงท้องทันที
ตูมมม!
กลิ่นอายในร่างระเบิดปะทุขึ้นมาอีกครั้ง รุนแรงราวกับภูเขาไฟระเบิด!
พลังปราณพุ่งชนกำแพงระดับพลังอีกครั้ง แต่ผ่านไปไม่กี่วินาที ก็ยังไม่อาจทะลวงคอขวดอันแข็งแกร่งไปได้
“สู้เขา!”
สัมผัสได้ถึงสายตาให้กำลังใจของจางอวิ๋นที่ยืนตระหง่านอยู่ข้างๆ เปรียบเสมือนเสาหลักค้ำจุนจิตใจ เถากู่หลานกัดฟันแน่นจนเลือดซึม รวบรวมเรี่ยวแรงและพลังเฮือกสุดท้ายทั้งหมดที่มี
ระเบิดออกมาตูมเดียวพร้อมเสียงตะโกนกึกก้องสุดเสียง
“จงแหลกสลายไปซะ——!!”
กริ๊ก!
ในที่สุด เสียงแตกหักดังกรุบกริบที่รอคอยมานานก็ดังขึ้นราวกับเสียงสวรรค์
ภายในจุดตันเถียนของเถากู่หลานมีเสียงร้องไห้ ‘อุแว้’ ดังแว่วออกมา กลิ่นอายระดับหยวนอิงอันบ้าคลั่งกวาดม้วนไปทั่วบริเวณห้องจนข้าวของกระจัดกระจาย
จางอวิ๋นยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ โคจรเคล็ดวิชาเนตรเซียนตรวจสอบทันที—
【เถากู่หลาน】
【ระดับพลัง: หยวนอิงขั้นต้น】
【กายา: กายาวิญญาณคราม, รากวิญญาณวารีระดับสูง】
【พรสวรรค์กายา: เคราะห์วารีคราม — พรสวรรค์ประเภทอาณาเขต สามารถเปลี่ยนสภาพพื้นที่ในบริเวณหนึ่งให้กลายเป็นแดนมรณะแห่งวารีได้ชั่วคราว】
【เคล็ดวิชาที่ฝึกฝน: เคล็ดครามบรรพกาล, เคล็ดกระบี่หยกวารีคราม…】
……
“พรสวรรค์ประเภทอาณาเขต?”
เห็นข้อมูลแล้วจางอวิ๋นต้องเลิกคิ้วสูงด้วยความประหลาดใจ
ข้อมูลของเถากู่หลานเขาเคยดูมาก่อนหน้านี้แล้ว ‘กายาวิญญาณคราม’ ที่นางมี เขาไม่รู้แน่ชัดว่าเป็นกายาชนิดไหน แต่ก่อนหน้านี้ระบบเคยแจ้งเตือนว่าจะตื่นรู้พรสวรรค์เมื่อบรรลุระดับพลังใหญ่
ไม่นึกว่าจะเกี่ยวกับ ‘อาณาเขต’ อันทรงพลังเช่นนี้
อาณาเขต… นั่นมันลูกเล่นระดับสูงที่ปกติต้องเป็นระดับเหลียนซวีเท่านั้นถึงจะเริ่มสัมผัสได้!
มองดูเถากู่หลานที่มีละอองวิญญาณสีครามปกคลุมทั่วร่าง ดูงดงามและลึกลับ จางอวิ๋นแววตาเป็นประกาย
ผู้อาวุโสหกของสำนักผู้นี้… ดูท่าที่มาจะไม่ธรรมดาซะแล้ว!
กายาวิญญาณคราม บวกกับเคล็ดวิชาครามบรรพกาล แค่ชื่อก็รู้ว่าเป็นชุดวิชาเฉพาะทางที่สืบทอดกันมา
ก่อนหน้านี้เขายังไม่ได้คิดอะไรมาก แต่พอเห็นพรสวรรค์นี้ ก็มั่นใจได้เลยว่าภูมิหลังของนางต้องยิ่งใหญ่ไม่ธรรมดาแน่นอน
แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ
ไม่ว่านางจะมีภูมิหลังยังไง เขาก็นับนางเป็นสหายไปแล้ว
ตั้งแต่วินาทีที่เถากู่หลานยอมเสี่ยงชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยศิษย์ทั้งสามของเขา มุมมองที่เขามีต่อนางก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ยกให้นางเป็นเพื่อนตายคนหนึ่ง
นี่คือเหตุผลที่เขายินดีพานางเดินทางไปด้วย แบ่งปันทรัพยากรให้ และเมื่อครู่ก็ไม่ลังเลที่จะมอบโอสถสร้างทารกวิญญาณอันล้ำค่าเพื่อช่วยนาง
“อืม…”
เสียงครางเบาๆ ดึงสติจางอวิ๋นกลับมา เห็นเถากู่หลานค่อยๆ สงบกลิ่นอายรอบตัวแล้วลืมตาขึ้น
เขาจึงยิ้มกว้างแสดงความยินดี “กู่หลาน ยินดีด้วยที่ทะลวงระดับหยวนอิงสำเร็จ!”
ใบหน้าของเถากู่หลานเปี่ยมไปด้วยความปิติยินดีจนปิดไม่มิด
นางไม่เคยคิดฝันว่าจะทะลวงระดับหยวนอิงได้รวดเร็วขนาดนี้!
นึกถึงโอสถวิเศษที่จางอวิ๋นโยนให้เมื่อครู่ ความซาบซึ้งก็ท่วมท้นใจ นางรีบลุกขึ้นโค้งคำนับจางอวิ๋นอย่างจริงใจ
“ผู้อาวุโสเก้า ขอบคุณท่านมาก! บุญคุณครั้งนี้ข้าจะไม่ลืม!”
“เรื่องเล็กน้อยน่า!”
จางอวิ๋นโบกมือ ส่งพลังปราณไปประคองนางขึ้นอย่างนุ่มนวล
“ผู้อาวุโสเก้า ข้ามีติดตัวอยู่แค่นี้…”
พอลุกขึ้นยืนได้มั่นคง เถากู่หลานก็ถอดแหวนมิติจากนิ้วส่งให้จางอวิ๋นด้วยแววตามุ่งมั่น “มูลค่าอาจจะยังห่างไกลนัก แต่ข้าขอมอบให้ท่านก่อน ส่วนที่เหลือข้าจะหามาคืนท่านทีหลัง!”
จางอวิ๋นอยากจะปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังเด็ดขาดของเถากู่หลานที่บ่งบอกว่านางจะไม่ยอมรับความช่วยเหลือฟรีๆ
เขาจึงไม่พูดอะไรอีก รับแหวนมิติมาเก็บไว้เพื่อให้สบายใจ
เถากู่หลานถึงได้ยิ้มออก เอ่ยถามว่า “ผู้อาวุโสเก้า ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไหนหรือ?”
“กำลังเดินทางกลับสำนัก”
จางอวิ๋นตอบยิ้มๆ “อีกไม่เกินสองวันก็น่าจะถึงแล้ว!”
เถากู่หลานเลิกคิ้ว
จางอวิ๋นถามต่อ “อยากออกไปสูดอากาศข้างนอกหน่อยไหม?”
“เอาสิ!”
เถากู่หลานพยักหน้ายิ้มรับ
จางอวิ๋นจึงพานางออกจากหอสมบัติเซียน กลับมานั่งบนหลังพยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนท่ามกลางสายลมแรง
“คุณชาย…”
เห็นเขาออกมาพร้อมสตรีอีกคน ฉิงเฟิงและอิ๋นอูก็รีบหันมามอง พอเห็นว่าเป็นเถากู่หลานต่างก็ชะงัก
อิ๋นอูทำหน้าไม่คุ้น เคยเห็นแต่ไม่รู้จัก
“ยินดีด้วยที่บรรลุระดับ!”
ฉิงเฟิงตั้งสติได้เร็ว สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายระดับหยวนอิงอันทรงพลังบนตัวเถากู่หลาน นอกจากตกใจแล้วก็รีบกล่าวแสดงความยินดีเพื่อประจบ
เขารู้ดีว่าแม่นางผู้นี้คือหญิงสาวที่ติดตามคุณชายมาตั้งแต่แรกเริ่ม
ลอบมองเถากู่หลานที่งดงามหมดจด แล้วนึกถึงอวี่จี เงือกสาวพราวเสน่ห์ที่จางอวิ๋นเพิ่งแนะนำในสำนัก ฉิงเฟิงอดทอดถอนใจไม่ได้
คุณชายผู้นี้… ดวงนารีอุปถัมภ์ช่างร้อนแรงจนน่าอิจฉาจริงๆ!
เขานึกถึงอวี่เว่ยและอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ บางทีเขาอาจจะมีโอกาส…
ยิ่งคิด ฉิงเฟิงก็ยิ่งมีไฟในทรวง
จางอวิ๋นไม่รู้ความคิดอกุศลของเจ้าลูกน้องตัวดี ตอนนี้เขากำลังนั่งคุยสัพเพเหระกับเถากู่หลานอย่างออกรส
หอก่วนชิงอยู่ทางเหนือสุดของแคว้นหนานอวิ๋น ส่วนสำนักหลิงเซียนอยู่ทางใต้สุด ระยะทางค่อนข้างไกล
ต่อให้เป็นความเร็วระดับราชันย์ของพยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอน ก็ยังต้องใช้เวลาเดินทางสักวันสองวัน
…
ณ สำนักหลิงเซียน… ลานกว้างบนยอดเขาเจ้าสำนัก
บรรยากาศตึงเครียดปกคลุมไปทั่ว ศิษย์สำนักหลิงเซียนทุกคนถูกเรียกมารวมตัวกันที่นี่จนหมดสิ้น จนลานกว้างดูคับแคบไปถนัดตา
“ผู้ดูแลหมิงฝ่า ท่านเจ้าสำนักเรียกพวกเรามารวมตัวที่ยอดเขาเจ้าสำนักเร่งด่วนแบบนี้ มีเรื่องอะไรหรือขอรับ?”
ผู้อาวุโสท่านหนึ่งอดไม่ได้ที่จะถามหมิงฝ่าที่ยืนหน้าเครียดอยู่หน้าลาน
ผู้อาวุโสคนอื่น ผู้ดูแล และเหล่าศิษย์ต่างก็มองหมิงฝ่าด้วยความสงสัยระคนกังวล
อยู่ดีๆ ก็เรียกทุกคนมารวมตัวกันดื้อๆ ทิ้งภารกิจทุกอย่าง จะประกาศเรื่องคอขาดบาดตายงั้นรึ?
หมิงฝ่าสูดหายใจลึก ประกาศเสียงดัง “นี่เป็นคำสั่งโดยตรงจากท่านเจ้าสำนัก! รายละเอียดข้ายังไม่ทราบแน่ชัด เอาเป็นว่าขอให้ทุกท่านรออยู่ที่ยอดเขาเจ้าสำนักสักพัก ห้ามแตกแถวเด็ดขาด!”
ได้ยินดังนั้น คนทั้งสำนักต่างขมวดคิ้ว บรรยากาศเริ่มอึมครึม
ตู้มมม——!!
ยังไม่ทันที่ใครจะเอ่ยปากถามต่อ เสียงระเบิดกึกก้องกัมปนาทก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นจากจุดหนึ่งในสำนัก เล่นเอาแผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งสำนักหลิงเซียนราวกับแผ่นดินไหว!
“เกิดอะไรขึ้น?”
แรงสั่นสะเทือนรุนแรงทำให้ทุกคนชะงัก เซถลาไปมา
“ดูนั่น! ยอดเขาลำดับเก้า… ยอดเขาลำดับเก้าถล่มแล้ว!!”
เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังขึ้น
“คุณพระช่วย! นี่มัน… นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!?”
เนื่องจากลานกว้างนี้อยู่บนที่สูง ตาดีบางคนจึงมองเห็นทิศทางของเสียงระเบิดได้ทันที เห็นเพียงยอดเขาลำดับเก้าที่อยู่ไกลออกไป บัดนี้ยอดเขาแตกกระจาย ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย ถล่มทลายลงมาเกินครึ่ง!
นั่นมันยอดเขาของผู้อาวุโสเก้าจางอวิ๋น!!
“นะ… นั่นมัน…”
ในขณะเดียวกัน มีคนสังเกตเห็นเงาทะมึนบางอย่าง อ้าปากค้างมองไปที่ท้องฟ้านอกเขตสำนักหลิงเซียนด้วยความหวาดผวา
ทุกคนชะงัก มองตามสายตานั้นไป
ภาพที่เห็น… ทำเอาดวงตาของทุกคนแทบถลนออกจากเบ้า หัวใจหยุดเต้น!
กว๊าก——!!
โฮก——!!
บรู๊ววว——!!
เสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังก้องฟ้า ผสานกันจนหูแทบดับ เงาร่างมหึมาตัวแล้วตัวเล่า…
ฝูงสัตว์อสูรขนาดยักษ์นับสิบตัว บินโฉบลงมาจากฟากฟ้าเหนือสำนักหลิงเซียน ปิดบังแสงตะวันจนมืดมิด!!