ยอดอาจารย์ผู้มองเห็นอัจฉริยะ - บทที่ 265 เจดีย์ประทานพร
ไม่ใช่ใครอื่นที่ไหน... นั่นคือจางอวิ๋น
และข้างกายของเขา ยังมีศิษย์อีกห้าคนที่เขาเรียกตัวออกมาจากสระโลหิตหมื่นอสูร ได้แก่ สวีหมิง, อู๋เสี่ยวพั่ง, อวี๋สุ่ยเอ๋อร์, อวี่เว่ย และโจวข่าน
เขาส่งสัญญาณมือวูบหนึ่ง ส่งร่างทั้งห้าคนให้ลอยขึ้นไปบนยอดเจดีย์โปร่งแสงแต่ละยอดอย่างแม่นยำ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “นั่งลงบนเจดีย์ก่อน!”
สวีหมิงและคนอื่นๆ ที่จู่ๆ ก็ถูกพาตัวออกมายังโลกภายนอกต่างรู้สึกมึนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก แต่เมื่อได้ยินคำสั่งอันคุ้นเคย ร่างกายก็ขยับไปเองตามสัญชาตญาณ รีบนั่งขัดสมาธิลงบนเจดีย์ของตนทันที
จางอวิ๋นยืนสงบนิ่งอยู่บนยอดเจดีย์ทิศหลัก กวาดสายตามองเจดีย์ที่ยังว่างอยู่อีกสองยอด แล้วประกาศก้องด้วยพลังลมปราณแก่ทุกคนบนเกาะ
“นี่คือ… เจดีย์ประทานพร!”
“เจดีย์นี้ก่อตัวขึ้นจากแก่นแท้แห่งชีพจรวิญญาณระดับสูงสุด หากขึ้นไปนั่งฝึกฝนบนนั้น จะได้รับผลลัพธ์เทียบเท่าค่ายกลรวมวิญญาณ… หนึ่งพันเท่า!!”
“ตอนนี้เหลือว่างอีกสองที่… ใครขึ้นไปนั่งได้ก่อน ก็เอาสิทธิ์นั้นไปเลย!”
“คะ… ค่ายกลรวมวิญญาณพันเท่า!?”
สิ้นเสียงประกาศอันดุดัน ทุกคนบนเกาะต่างตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตะลึงสุดขีด
อย่าว่าแต่พันเท่าเลย… ในชีวิตนี้ แค่ค่ายกลร้อยเท่าพวกเขายังไม่เคยมีบุญตาได้เห็นด้วยซ้ำ!
ฟุ่บ!
ยังไม่ทันที่เสียงอุทานจะจางหาย เสียงแหวกอากาศหวีดหวิวก็ดังขึ้นทันควัน
เห็นเพียงเงาร่างของหลิวชางพุ่งทะยานออกไปราวกับอสนีบาตฟาดฟัน ทิ้งภาพติดตาไว้เป็นสาย ตรงดิ่งไปยังเจดีย์ยอดหนึ่งด้วยความเร็วที่เหนือจินตนาการ
ทุกคนได้สติคืนมาในพริบตา
ตูม! ตูม! ตูม!
คลื่นพลังวิญญาณระเบิดออกเป็นระลอก ต่างพากันพุ่งตัวออกไปทันที บ้างขี่กระบี่เหาะเหิน บ้างระเบิดพลังวิญญาณเร่งความเร็ว แย่งชิงกันพุ่งทะยานไปยังเจดีย์ที่เหลืออยู่เพียงยอดเดียวอย่างบ้าคลั่ง
หลิวชางเป็นถึงระดับแปลงเทพ พวกเขารู้ดีว่าต่อให้ติดปีกก็แย่งไม่ทันแน่ แต่เจดีย์ที่เหลืออีกยอด… มันต้องเป็นของข้า!
“เฮ้ย! มีคนอยู่แล้ว?”
“บัดซบ! มันขึ้นไปตอนไหนวะ!?”
……
เพิ่งจะพุ่งตัวออกไปได้ไม่กี่ก้าว พวกเขาก็ต้องเบรกตัวโก่งจนหน้าคะมำ เมื่อพบว่าเจดีย์ยอดสุดท้ายที่เล็งไว้… มีเงาร่างหนึ่งยืนกอดอกยิ้มแฉ่งอยู่บนนั้นก่อนแล้ว
ไม่ใช่ใครที่ไหน... ‘ฉิงเฟิง’ นั่นเอง!
ฉิงเฟิงกวาดสายตามองฝูงชนที่กำลังทำหน้าเหวอรับประทาน มุมปากยกยิ้มอย่างผู้ชนะ
ตั้งแต่ตอนที่ชีพจรวิญญาณเริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อครู่ สัญชาตญาณสัตว์ป่า… เอ้ย สัญชาตญาณแห่งความโชคดีของเขาก็ร้องเตือนยิบๆ เขาจึงแอบขยับมายืนรออยู่ใต้เจดีย์ยอดนี้ตั้งนานแล้ว
พอจางอวิ๋นพูดคำว่า ‘เริ่ม’ ยังไม่ทันจบคำ เขาก็ดีดตัวขึ้นมาจองที่ทันที!
“โธ่เว้ย!”
“รีบไปอีกยอดเร็ว!!”
……
ทุกคนเห็นดังนั้นก็ทำได้เพียงสบถอย่างหัวเสีย แล้วเปลี่ยนทิศทางไปแย่งยอดเดียวกับหลิวชางด้วยความหวังอันริบหรี่
แต่หลิวชางไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ด้วยความเร็วของระดับจินตานและหยวนอิงทั่วไป ทำได้แค่มองฝุ่นที่ปลายเท้าเขาเท่านั้น
เมื่อเห็นหลิวชางร่อนลงประทับบนเจดีย์ยอดสุดท้ายอย่างงดงาม ทุกคนก็จำต้องหยุดฝีเท้าลง สีหน้าเต็มไปด้วยความเสียดายและหมดอาลัยตายอยาก
จางอวิ๋นเห็นดังนั้นจึงเอ่ยขึ้น “คนที่แย่งไม่ทันไม่ต้องเสียใจ เจดีย์นี้ในอนาคตจะก่อตัวขึ้นอีก! ครั้งหน้าที่จะก่อตัว… ข้าจะตัดสินจากอันดับแต้มผลงานของพวกเจ้า เพื่อเลือกว่าใครจะได้สิทธิ์ขึ้นไปฝึกฝน!”
“ยังจะก่อตัวอีก?”
ทุกคนเลิกคิ้วขึ้นทันที
ในอนาคตยังมีโอกาสได้สัมผัสค่ายกลรวมวิญญาณพันเท่าอีกรึ…
ดวงตาที่เคยมอดดับพลันลุกโชนด้วยไฟแห่งความหวัง ทุกคนสูดหายใจเข้าลึก แล้วหันหลังกลับไปก้มหน้าก้มตาแบกหินผสมปูนสร้างสิ่งปลูกสร้างต่ออย่างบ้าคลั่ง
ไม่ว่าอนาคตจะมีโอกาสไหม แต่แค่เพื่อจะได้เป็นผู้อาวุโสหรือผู้ดูแล เพื่อหลุดพ้นจากข้อจำกัดที่ควบคุมชีวิต... แต้มผลงานนี้ยังไงก็ต้องปั๊มให้ได้! งานนี้สู้ตายโว้ย!
บนยอดเจดีย์
จางอวิ๋นกวาดสายตามองเจดีย์ทั้งแปดทิศ ตอนนี้สวีหมิงและคนอื่นๆ นั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว จึงกล่าวเสียงเข้ม “เตรียมตัวให้พร้อม… จะเปิดแล้วนะ!”
พูดจบ เขาก็ถ่ายเทพลังเปิดใช้งานผลึกในมือ
หลังจากปล่อยชีพจรวิญญาณออกมา ผลึกนี้ก็สามารถเคลื่อนย้ายได้ และกลายเป็นกุญแจสำคัญในการควบคุม ‘ชีพจรวิญญาณประทานพร’ แห่งนี้ สามารถควบคุมการไหลเวียนของพลังวิญญาณระหว่างเส้นชีพจร
และยังควบคุมนิมิตสูงสุด——
หรือก็คือ ‘เจดีย์ประทานพร’ ตรงหน้านี้นั่นเอง
สิ่งที่เขาพูดเมื่อครู่เป็นความจริง เจดีย์ประทานพรนี้จะก่อตัวขึ้นทุกๆ ครึ่งปี แต่ละครั้งจะคงอยู่ได้เพียงสามวัน
รอบนี้คือรอบแรกที่ชีพจรวิญญาณเพิ่งถือกำเนิด…
ในฐานะรอบปฐมฤกษ์ แน่นอนว่าเขาต้องให้ตัวเองและลูกศิษย์ก้นกุฏิทั้งห้าได้ประเดิมของดีก่อนใครเพื่อน!
ครืนนน—!!
ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! …
ทันทีที่เปิดใช้งานผลึก เจดีย์ทั้งแปดยอดก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นพร้อมกัน พลังวิญญาณอันบริสุทธิ์และมหาศาลดุจมหาสมุทร ทะลักออกมาจากใจกลางเจดีย์ทั้งแปด ถาโถมเข้าใส่ร่างของผู้ที่นั่งอยู่บนนั้น
สวีหมิง, อู๋เสี่ยวพั่ง, อวี๋สุ่ยเอ๋อร์, อวี่เว่ย และโจวข่าน ต่างรีบตั้งสมาธิโคจรเคล็ดวิชาเริ่มฝึกฝนทันที
ค่ายกลรวมวิญญาณพันเท่า… สำหรับพวกเขาอาจจะไม่แปลกใจเท่าไหร่ (เพราะเคยโดนอาจารย์จับยัดลงบ่อเลือดมังกรที่โหดกว่านี้มาแล้ว)
“คุณพระช่วย!!”
แต่หลิวชางกับฉิงเฟิงกลับตะลึงงันจนตาค้าง เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณมหาศาลที่พุ่งกระแทกเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง
หนาแน่น! บริสุทธิ์! และรุนแรง!
แม้จะมีชีวิตอยู่มาหลายร้อยปี แต่หลิวชางเพิ่งเคยสัมผัสผลลัพธ์การรวมวิญญาณระดับนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต
เขาไม่รอช้า รีบโคจรพลังดูดซับอย่างบ้าคลั่งราวกับคนอดอยาก
แม้เขาจะฝึกฝนวิถีเหี่ยวเฉา แต่พลังปราณคือต้นกำเนิดของพลังงานสรรพสิ่ง ผ่านเคล็ดวิชาก็สามารถแปลงเป็นพลังเหี่ยวเฉาได้ เพียงแต่จะช้าหน่อยเท่านั้น… แต่ด้วยปริมาณขนาดนี้ ความช้าไม่ใช่ปัญหา!
ฉิงเฟิงเองก็เริ่มดูดซับอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน
ความเร็วในการรวบรวมพลังวิญญาณระดับนี้… จะเสียเวลาไปแม้แต่วินาทีเดียวก็ไม่ได้!
เมื่อเห็นทั้งเจ็ดคนเริ่มเข้าฌานฝึกฝน จางอวิ๋นก็ละสายตากลับมา
“น่าจะพอให้ทะลวงสู่ระดับหยวนอิงขั้นสูงสุดได้…”
เขาพึมพำเบาๆ ก่อนจะเริ่มหลับตาลง โคจร ‘เคล็ดวิชากายาสูงสุด’ เปิดจุดชีพจรทั่วร่าง ดูดซับพลังวิญญาณมหาศาลที่เจดีย์ส่งมาประเคนให้ถึงที่…
เวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว… จนถึงเที่ยงวันของวันที่สอง
วิ้ง… วิ้ง——!!
จู่ๆ คลื่นพลังอันน่าตื่นตะลึงก็ระเบิดออกมาจากเจดีย์ยอดหนึ่ง
กู่หงเหวิน ปุโรหิตสาม และคนอื่นๆ ที่กำลังแบกของอยู่บนเกาะ ต่างพากันชะงักและหันไปมองเจดีย์ที่ฉิงเฟิงนั่งอยู่เป็นตาเดียว
เห็นเพียงเหนือเจดีย์ของฉิงเฟิง ปรากฏนิมิตแสงเมฆามงคลเจ็ดสีหมุนวน
ฉิงเฟิงอาบไล้ด้วยแสงสวรรค์นั้น ราวกับทูตสวรรค์ผู้ศักดิ์สิทธิ์ลงมาจุติ งดงามตระการตาจนแทบละสายตาไม่ได้
ทุกคนสัมผัสได้ว่า… ภายในร่างของเขากำลังมีบางสิ่งก่อตัวขึ้นและกำลังจะระเบิดออก
“เจ้านั่น… กำลังจะทะลวงระดับ!”
“ถึงกับชักนำนิมิตฟ้าดินได้… คนผู้นี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!!”
กู่หงเหวินและคนอื่นๆ ต่างวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความตื่นเต้น
มีเพียงผู้บำเพ็ญเพียรที่มีพรสวรรค์สูงส่งเทียมฟ้าเท่านั้น ที่จะเกิดนิมิตยามทะลวงระดับใหญ่
เทพบุตรฉิงเฟิงผู้นี้… จัดอยู่ในประเภทอัจฉริยะเหนืออัจฉริยะ!
ตูมมม!!
ไม่นานนัก เมื่อแสงมงคลสายสุดท้ายไหลเข้าสู่ร่างฉิงเฟิง กลิ่นอายระดับหยวนอิงอันทรงพลังก็แผ่กระจายออกมาปกคลุมทั่วเกาะ
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!! นายน้อยผู้นี้… ในที่สุดก็ก้าวสู่ระดับหยวนอิงแล้วโว้ยยย!!”
เสียงหัวเราะอย่างเบิกบานใจดังลั่นสะท้านฟ้า
มองดูฉิงเฟิงที่ลุกขึ้นยืนตระหง่านบนเจดีย์ ระดับจินตานขั้นสูงสุดหลายคนในที่นั้นต่างมองด้วยสายตาอิจฉาริษยา
พวกเขาจำได้แม่นว่าฉิงเฟิงก่อนหน้านี้ก็อยู่ระดับเดียวกับพวกเขาแท้ๆ
แค่ได้ขึ้นไปฝึกบนเจดีย์รอบเดียว… ถึงกับทะลวงระดับหยวนอิงได้เลยในข้ามคืน!
ถ้าพวกเขาได้ขึ้นไปบ้าง…
คิดแล้วก็กัดฟันกรอด ก้มหน้าก้มตาขนอิฐให้เร็วขึ้นกว่าเดิมด้วยความเจ็บใจ
กู่หงเหวินและคนอื่นๆ ก็เลิกสนใจฉิงเฟิง หันไปทำงานต่อ
บนเจดีย์
ฉิงเฟิงเห็นปฏิกิริยาเฉยเมยของทุกคนก็ขมวดคิ้วมุ่น
เขาทะลวงระดับหยวนอิงทั้งที! นี่เรื่องใหญ่นะเว้ย! พวกนี้จะไม่แสดงความยินดีสรรเสริญเยินยอกันหน่อยเหรอ?
“เฮ้ย! พวกเจ้าน่ะ…”
กำลังจะเอ่ยปากเรียกร้องความสนใจ
“หุบปาก!!”
เสียงตวาดของจางอวิ๋นก็ดังขึ้นข้างหูราวกับฟ้าผ่า “แค่ทะลวงระดับหยวนอิง… จะโวยวายหาพระแสงอะไร! นั่งลงไป!”
“……”
มุมปากฉิงเฟิงกระตุกยิกๆ รู้สึกน้อยใจจนน้ำตาแทบเล็ด
ถ้าอยู่ที่ป้อมจิตปฏิพัทธ์ เขาบรรลุหยวนอิงนี่ต้องจัดงานฉลองใหญ่โตสามวันเจ็ดวัน ทุกคนต้องมารุมล้อมเอาใจเขาประหนึ่งไข่ในหินแล้ว
ดูตอนนี้สิ… ได้ยินแค่คำว่า ‘หุบปาก’ คำเดียว…
เครื่องตรวจจับมนุษย์ไม่มีสิทธิมนุษยชนจริงๆ ด้วย!
ไม่ได้การ... ต้องหาวิธีเพิ่มสิทธิมนุษยชนให้ตัวเอง!
คิดพลาง สายตาเจ้าเล่ห์ของฉิงเฟิงก็เหลือบไปเห็นอีกสองทิศทาง บนเจดีย์สองยอดที่มีอวี๋สุ่ยเอ๋อร์และอวี่เว่ยนั่งสมาธิอยู่
เขารู้ดีว่าสองคนนี้เป็นศิษย์หญิงคนโปรดของจางอวิ๋น
หน้าตาไม่เลวเลยแฮะ… ก็ถือว่าไม่เสียของ!
จ้องมองเรือนร่างของสองสาวแล้ว ฉิงเฟิงก็รู้สึกว่าจำเป็นต้องสานสัมพันธ์อันดีสักหน่อยแล้ว!
ประจวบเหมาะกับที่ ‘เคล็ดวิชาจิตปฏิพัทธ์’ ของเขากำลังขาดแคลนเป้าหมายในการฝึกฝนพอดี…
……
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว… จนถึงวันที่สาม
วิ้ง… วิ้ง!!
บนเจดีย์ ผลึกในมือจางอวิ๋นเกิดความเคลื่อนไหวส่องแสงวาบ
เขาลืมตาขึ้น รู้ว่าเวลาของเจดีย์ประทานพรได้หมดลงแล้ว
【ต้องการเริ่มการประทานพรหรือไม่?】
สัมผัสข้อมูลจากผลึก จางอวิ๋นคิ้วกระตุกด้วยความคาดหวัง รีบเลือก ‘ตกลง’ ทันที
วูบ! วูบ! วูบ! …
ทันใดนั้น ชีพจรวิญญาณใต้เกาะก็ระเบิดพลังเฮือกสุดท้าย ส่งลำแสงสีทองแปดสายพุ่งขึ้นไปตกกระทบเจดีย์ทั้งแปดยอดพร้อมกัน
พริบตานั้น จางอวิ๋นและอีกเจ็ดคนบนเจดีย์ ต่างรู้สึกถึงพลังงานอันอบอุ่นประหลาดที่ห่อหุ้มไปทั่วร่าง ซึมลึกเข้าสู่กระดูกดำ
“นี่คือ… การประทานพรสุดท้าย!”
จางอวิ๋นเอ่ยบอก
สวีหมิงและอีกหกคนต่างตื่นตัว รีบดูดซับพลังงานประทานพรนี้เข้าสู่ตันเถียนทันที
จางอวิ๋นเองก็ไม่พลาด
เมื่อดูดซับพลังงานสายนั้นเข้าไปจนหมด——
กริ๊ก!
ราวกับมีบางสิ่งภายในร่างกายถูกเจาะทะลวงจนแตกละเอียด เสียงดังเบาๆ ก้องขึ้นในจิตวิญญาณ
มุมปากจางอวิ๋นยกยิ้ม
ก้าวสู่ระดับหยวนอิงขั้นสูงสุดแล้ว!