ยอดอาจารย์ผู้มองเห็นอัจฉริยะ - ตอนที่ 72
บทที่ 72 ความคมกล้าของสวีหมิง
“บุกเข้าไป!”
“หลีกทาง! อย่ามาขวางทางข้า!!”
……
ศิษย์นับพันเคลื่อนไหวพร้อมเพรียงกันดั่งคลื่นยักษ์ถาโถม พุ่งทะยานเข้าสู่หอคอยอย่างบ้าคลั่ง เสียงตะโกนกึกก้องไปทั่วบริเวณ
ณ ด้านนอกประตูทิศใต้
มู่เซิ่งแลบลิ้นเลียริมฝีปาก แววตาฉายประกายอำมหิตพลางเหลือบมองไปทางจางอวิ๋นที่นั่งอยู่บนแท่นสูงไกลลิบ ในใจแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา
คอยดูเถอะ!
วันนี้ข้าจะบดขยี้ลูกศิษย์ของเจ้าให้ร่วงตกรอบยกกลุ่ม!!
“ศิษย์พี่ ให้ข้าช่วยไหม?”
อู๋หยางที่ยืนอยู่ข้างกายเอ่ยถามเสียงเครียด
“ไม่จำเป็น” มู่เซิ่งตอบโดยไม่หันมามอง สายตายังคงจับจ้องไปที่เหยื่อ “แค่เด็กใหม่สามคน พลิกฝ่ามือก็จัดการได้แล้ว!”
กล่าวจบ มู่เซิ่งก็หัวเราะในลำคอ ก่อนจะสาวเท้าเดินตรงดิ่งเข้าไปหากลุ่มศิษย์ของยอดเขาลำดับเก้าทันที
เมื่อเห็นดังนั้น อู๋หยางก็ไม่เซ้าซี้ รีบพุ่งตัวมุ่งหน้าไปยังประตูหอคอยเพื่อชิงความได้เปรียบในการแย่งชิงธงคำสั่ง
ทางด้านกลุ่มของสวีหมิงทั้งสามคนยังคงยืนนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เพราะสัมผัสได้ถึงจิตสังหารรุนแรงที่ล็อกเป้าพวกเขาเอาไว้อย่างจัง
“เจ้าอ้วน สุ่ยเอ๋อร์ พวกเจ้าเข้าไปชิงธงคำสั่งก่อน!”
สวีหมิงก้าวออกมาขวางหน้าอู๋เสี่ยวพั่งและอวี๋สุ่ยเอ๋อร์เอาไว้ แผ่นหลังเหยียดตรงดุจหอกกล้า เอ่ยเสียงเรียบ “ทางนี้ข้าจัดการเอง!”
“ศิษย์พี่… แต่อาจารย์สั่งไว้ว่า…”
อู๋เสี่ยวพั่งกับอวี๋สุ่ยเอ๋อร์มีท่าทีลังเล สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
สวีหมิงไม่เสียเวลาอธิบาย เขาเพียงเงยหน้ามองขึ้นไปบนแท่นสูง สบตากับผู้เป็นอาจารย์
จางอวิ๋นที่กำลังจับจ้องสถานการณ์อยู่ เมื่อเห็นแววตามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวของศิษย์เอก ก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้เบาๆ เป็นเชิงอนุญาต
มุมปากของสวีหมิงยกโค้งขึ้นเล็กน้อย
“อาจารย์อนุญาตแล้ว ศิษย์น้องทั้งสอง… ไปเถอะ!”
“ศิษย์พี่ ระวังตัวด้วยนะ!”
เมื่อเห็นสัญญาณจากอาจารย์ อู๋เสี่ยวพั่งและอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป ทั้งสองหันหลังกลับแล้วระเบิดพลังพุ่งตัวเข้าสู่ประตูหอคอยทันที
“คิดจะหนี?”
มู่เซิ่งแค่นเสียงเย็นยะเยือก ร่างกายพุ่งวูบดุจภูตพราย รวดเร็วปานสายฟ้าฟาด ไล่กวดอู๋เสี่ยวพั่งไปติดๆ พร้อมซัดหมัดออกไปหมายจะสอยให้ร่วงในคราเดียว
หมับ!
ทว่ากลางอากาศนั้นเอง ฝ่ามือหนึ่งกลับยื่นเข้ามาขวางและรับหมัดนั้นไว้ได้อย่างแม่นยำ!
“หือ?”
มู่เซิ่งชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาฉายแววประหลาดใจเมื่อเห็นสวีหมิงเข้ามายืนขวางหน้าและรับหมัดของเขาไว้ด้วยมือเปล่า
แม้หมัดนี้เขาจะไม่ได้ทุ่มสุดตัว แต่ก็ใช้ออกไปถึงห้าส่วน… เจ้าเด็กใหม่นี่กลับรับได้หน้าตาเฉย?
ล้อกันเล่นหรือไง!
มันก็แค่เด็กใหม่ที่เพิ่งเข้าสำนักไม่ใช่หรือ!
มู่เซิ่งขมวดคิ้ว เกร็งพลังลมปราณเพิ่มแรงกดดันใส่ฝ่ามือนั้นทันที
สวีหมิงราวกับคาดเดาได้ล่วงหน้า เขาเกร็งกำลังสวนกลับ ต้านทานแรงกดดันอันหนักหน่วงนั้นไว้อย่างมั่นคง ไม่เพลี่ยงพล้ำแม้แต่น้อย
“นี่มัน…”
มู่เซิ่งเริ่มรู้สึกเหลือเชื่อ
ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ อู๋เสี่ยวพั่งและอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ก็อาศัยจังหวะที่สวีหมิงถ่วงเวลาให้ พุ่งหายเข้าไปในหอคอยเป็นที่เรียบร้อย
“บ้าเอ๊ย!”
ใบหน้าของมู่เซิ่งมืดครึ้มลงทันตา เขาหันกลับมาจ้องเขม็งใส่สวีหมิง แววตาเต็มไปด้วยโทสะ “งั้นก็จัดการแกก่อน แล้วค่อยไปไล่ล่าพวกมันทีหลัง!”
ตูม!
สิ้นเสียงคำราม พลังปราณบนกำปั้นของเขาก็ระเบิดออกมาเต็มพิกัด!
คราวนี้สวีหมิงไม่อาจต้านทานไหว ร่างกายสั่นสะท้านก่อนจะถูกคลื่นพลังกระแทกจนซัดกระเด็นถอยหลังไปกว่าสิบเมตร เท้าครูดไปกับพื้นจนเกิดรอยลึก เซถลาจนเกือบล้ม
…
บนแท่นสูง
ผู้อาวุโสสามแห่งสำนักหลิงเซียนมองดูเหตุการณ์พลางหัวเราะในลำคอ
“กล้าเผชิญหน้ากับมู่เซิ่งตัวต่อตัว เจ้าสวีหมิงนี่มีความกล้าหาญน่าชื่นชมจริงๆ!”
“เสียสละตัวเองเพื่อซื้อเวลาให้ศิษย์น้อง สวีหมิงนับว่าฉลาดใช้ได้ แต่ก็น่าเสียดาย…”
“พวกท่านคิดว่าศิษย์ของผู้อาวุโสเก้าจะยืนระยะสู้กับมู่เซิ่งได้กี่กระบวนท่า?”
“กี่กระบวนท่ารึ? ฮึ! เกรงว่าท่าเดียวก็คงไม่รอด! ความแข็งแกร่งของมู่เซิ่งในหมู่ศิษย์รุ่นเยาว์เป็นอย่างไร พวกท่านก็รู้ดีอยู่แล้ว!”
“นั่นสินะ ยังไงสวีหมิงก็เป็นแค่เด็กใหม่!”
เหล่าผู้อาวุโสต่างวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส ราวกับกำลังดูมดปลวกดิ้นรน
“ท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย… สนใจจะวางเดิมพันกับข้าสักตาไหม?”
ทันใดนั้น น้ำเสียงราบเรียบก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางวงสนทนา
เหล่าผู้อาวุโสชะงักกึก หันขวับไปมองจางอวิ๋นที่กำลังนั่งยิ้มละไมอยู่อย่างสบายอารมณ์
ผู้อาวุโสสามเลิกคิ้วถามด้วยความสนใจ “ผู้อาวุโสเก้า เจ้าอยากพนันอะไร?”
จางอวิ๋นยิ้มกว้าง แววตาเป็นประกาย “ก็พนันคู่ศิษย์ข้ากับมู่เซิ่งนี่แหละ ข้าขอทายว่า… ศิษย์ข้าจะเป็นฝ่ายชนะมู่เซิ่ง!”
“ชนะมู่เซิ่งเนี่ยนะ?”
ความเงียบเข้าปกคลุมแท่นสูงชั่วขณะ ผู้อาวุโสทุกคนจ้องมองจางอวิ๋นเป็นตาเดียว ราวกับมองคนเสียสติ
เอาความมั่นใจผิดๆ นี่มาจากไหน?
พรืด!
เมิ่งจงที่นั่งอยู่ด้านข้างหลุดขำออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ “จางอวิ๋น ข้าว่าสมองเจ้าคงกระทบกระเทือนแล้วกระมัง? ชนะมู่เซิ่ง? ต่อให้ศิษย์เจ้าดาหน้ามาสักร้อยคน ก็ยังไม่แน่ว่าจะทำอะไรมู่เซิ่งได้เลย!”
จางอวิ๋นเมินเฉยต่อคำเหน็บแนมอันไร้ค่า เขาหันไปกล่าวกับเหล่าผู้อาวุโสต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“พวกท่านกล้าพนันหรือไม่? ข้ายินดีวางเดิมพันด้วย ‘โอสถสร้างทารกวิญญาณ’ ที่ได้มาจากงานประลองแลกเปลี่ยน… หากข้าแพ้ โอสถเม็ดนี้เป็นของพวกท่าน แต่ถ้าข้าชนะ… พวกท่านจ่ายมาแค่คนละหนึ่งหมื่นหินวิญญาณก็พอ!”
สิ้นคำประกาศ แท่นสูงก็เงียบกริบลงอีกครั้ง
ดวงตาทุกคู่เบิกกว้างจ้องมองจางอวิ๋นด้วยความตื่นตะลึงระคนโลภ
เอา ‘โอสถสร้างทารกวิญญาณ’ มาเดิมพัน?
เจ้านี่มันบ้าไปแล้ว!
“พูดจริงรึ?”
แม้แต่ผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักหลิงเซียนที่นั่งนิ่งสงบมาตลอด ยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามย้ำ เสียงสั่นเครือเล็กน้อย
“แน่นอน”
จางอวิ๋นพยักหน้า พลางเหลือบตามองลงไปด้านล่าง “ใครจะเล่นก็รีบหน่อยนะ เวลาไม่คอยท่า!”
“ข้าเอาด้วย!”
ผู้อาวุโสใหญ่ตอบรับทันควันโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว
“ผู้อาวุโสใหญ่! ผู้อาวุโสเก้าถามพวกเราก่อนนะ!”
เหล่าผู้อาวุโสคนอื่นเริ่มโวยวายแตกตื่น
โอกาสได้โอสถสร้างทารกวิญญาณมาฟรีๆ แบบนี้ ใครจะยอมพลาด? นี่มันลาภลอยชัดๆ!
ผู้อาวุโสใหญ่ขมวดคิ้ว ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนกล่าวสรุป “เอาอย่างนี้ ถ้าชนะ โอสถเม็ดนี้ข้าขอ แต่ข้าจะจ่ายหินวิญญาณหนึ่งแสนก้อนแบ่งให้พวกท่าน ส่วนถ้าแพ้ พวกท่านก็ต้องจ่ายหินวิญญาณตามส่วนของตัวเอง!”
“ข้าร่วมด้วย!”
“ข้าด้วย!”
เมื่อได้ยินข้อเสนอ เหล่าผู้อาวุโสต่างแย่งกันลงชื่อกันจ้าละหวั่น
ลำพังโอสถสร้างทารกวิญญาณพวกเขาคงไม่กล้าหวังจะครอบครองคนเดียว แต่การได้ส่วนแบ่งหินวิญญาณฟรีๆ ก็ถือว่าคุ้มค่ามหาศาลแล้ว
ในที่สุด นอกจากจางอวิ๋นและผู้อาวุโสใหญ่แล้ว ผู้อาวุโสอีกสิบหกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ มีเพียงผู้อาวุโสหกคนเดียวที่ไม่ได้เข้าร่วม ที่เหลือลงขันกันหมดเกลี้ยง
สิบห้าผู้อาวุโส กับยอดหนึ่งแสนหินวิญญาณ หารออกมาแล้วตกคนละหกพันกว่าหินวิญญาณ
นั่นมันเบี้ยหวัดกว่าสามปีเลยนะ!
เหล่าผู้อาวุโสต่างยิ้มแก้มปริ หน้าบานเป็นจานเชิง วาดฝันถึงกองเงินที่กำลังจะได้มา
ด้านข้าง ผู้อาวุโสหก… หญิงสาวผมดำขลับท่าทางทะมัดทะแมง มองดูภาพนี้ด้วยสีหน้าแปลกประหลาด
นางเพิ่งเข้าสำนักมาไม่นาน…
เดี๋ยวนี้ผู้อาวุโสในสำนักเขาเล่นพนันกันดุเดือดขนาดนี้เลยหรือ? เอะอะก็วางเดิมพันด้วยโอสถสร้างทารกวิญญาณกับเงินแสน?
พูดตามตรง นางก็แอบอยากร่วมวงด้วย แต่พิจารณาดูแล้วนางไม่ค่อยรู้ตื้นลึกหนาบางเกี่ยวกับลูกศิษย์ของจางอวิ๋น คิดไปคิดมาเลยเลือกที่จะเงียบไว้ดูท่าทีจะดีกว่า
ส่วนเจ้าสำนักหลิงเซียนมองดูเหตุการณ์นี้ด้วยสายตาซับซ้อน จ้องมองรอยยิ้มมุมปากของจางอวิ๋นอย่างไม่เข้าใจ
เจ้าเด็กนี่มันยังไงกันแน่?
มู่เซิ่งเป็นศิษย์คนที่สองของเขา เขาย่อมรู้ฝีมือดีที่สุด แม้สวีหมิงจะมีรากวิญญาณมังกร พรสวรรค์ล้ำเลิศ แต่เพิ่งเข้าสำนักมาได้ไม่กี่วัน การฝึกฝนยังห่างชั้นกันหลายขุม
จะเอาชนะมู่เซิ่ง?
อย่าว่าแต่พวกผู้อาวุโสไม่เชื่อเลย เขาเองที่เป็นเจ้าสำนักก็ยังไม่เชื่อ!
นี่มันไม่ใช่การแจกโอสถสร้างทารกวิญญาณฟรีๆ หรอกรึ?
เจ้าสำนักหลิงเซียนไม่เข้าใจความคิดของจางอวิ๋นเลยจริงๆ
“มู่เซิ่งลงมือแล้ว!”
เสียงอุทานดังขึ้นขัดจังหวะความคิด
ทุกคนรีบหันขวับมองลงไปด้านล่างเป็นตาเดียว
ในขณะที่บนแท่นสูงกำลังตกลงเรื่องพนันกันอยู่นั้น ด้านล่างมู่เซิ่งก็ได้เปิดฉากโจมตีสวีหมิงอย่างเต็มรูปแบบแล้ว
เปิดมาก็ซัดด้วยหมัดเต็มแรง!
มู่เซิ่งแสยะยิ้มอำมหิต จ้องมองสวีหมิงตาไม่กะพริบ หมัดนี้เขาตั้งใจจะส่งอีกฝ่ายลงไปนอนกองกับพื้น อย่างน้อยต้องหยอดน้ำข้าวต้มสักครึ่งเดือนถึงจะลุกไหว!
เขาหมั่นไส้เจ้าสวีหมิงมานานแล้ว
จำได้แม่นเลยว่าตอนที่ไปยอดเขาลำดับเก้าครั้งก่อน แล้วโดนจางอวิ๋นบีบกระดูกมือจนแตก ไอ้เด็กใหม่นี่มันทำท่าจะเข้ามากระทืบซ้ำ!
วันนี้แหละ… เขาจะสั่งสอนให้มันรู้สำนึกว่าคนบางคน… ไม่ควรล่วงเกิน!
“โฮก————!!”
ทว่ายังไม่ทันที่มู่เซิ่งจะพุ่งไปถึงตัว เสียงคำรามลั่นดุจมังกรกัมปนาทก็ดังกึกก้องขึ้นจากเบื้องหน้า!
แรงกดดันแห่งมังกรอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วพื้นที่ส่วนหนึ่งของสนามประลองในชั่วพริบตา
“หืม!?”
ร่างของมู่เซิ่งชะงักกึกกลางอากาศ นัยน์ตาเบิกโพลงจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยความตื่นตะลึงสุดขีด
“นั่นมัน!?”
บนแท่นสูง เจ้าสำนักและเหล่าผู้อาวุโสต่างลุกฮือขึ้นยืนพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
แม้แต่เหล่าศิษย์ที่กำลังกรูเข้าไปในหอคอย ก็ยังต้องหยุดชะงักเท้าเพราะเสียงคำรามกัมปนาทนั้น แล้วหันกลับมามองเป็นตาเดียว
ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือ… ร่างของสวีหมิงที่มีเงามายาสีทองอร่าม รูปร่างคล้ายมังกรแท้จริงลอยเด่นอยู่เหนือร่าง!
รัศมีสีทองส่องสว่างเจิดจ้า สร้างความแตกตื่นไปทั่วทั้งลาน
นี่มันวิชาอะไรกัน?
อัญเชิญเงาของมังกรแท้จริงงั้นรึ?
ประเด็นคือแรงกดดันมังกรนี่มัน… น่ากลัวเกินไปแล้ว!
ขนาดพวกเขาไม่ได้ตกเป็นเป้าหมายโดยตรง ยังรู้สึกว่าการโคจรลมปราณในร่างติดขัดไปหมด แล้วถ้าต้องเผชิญหน้าตรงๆ แบบนั้น…
มู่เซิ่งคือผู้ที่รับรู้รสชาตินั้นชัดเจนที่สุด
ภายใต้อานุภาพแห่งมังกรนี้ หมัดที่พุ่งออกไปของมู่เซิ่งถูกลดทอนพลังลงไปกว่าครึ่ง ร่างกายของเขาเหมือนถูกภูเขาที่มองไม่เห็นกดทับจนเคลื่อนไหวเชื่องช้าลง กลายเป็นภาพสโลว์โมชั่นที่ดูแข็งทื่อและไร้น้ำหนัก
แต่สำหรับมู่เซิ่ง นั่นยังไม่ใช่สิ่งที่ทรมานที่สุด…
ที่เลวร้ายที่สุดคือสมองของเขาตอนนี้ ราวกับถูกค้อนปอนด์ทุบลงมาจนหัวสมองตื้อไปหมด สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนรางเพราะจิตสังหารแห่งราชันย์มังกร
กว่าหมัดนั้นจะไปถึงหน้าสวีหมิง มันก็กลายเป็นหมัดที่อ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงดุจปุยนุ่น
สวีหมิงเพียงแค่ยกมือขึ้นรับเบาๆ ก็หยุดหมัดนั้นไว้ได้ เขาจ้องมองมู่เซิ่งด้วยสายตาเรียบเฉย เย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็งพันปี
“นี่น่ะหรือ… การเอาจริงของเจ้า?”
“ข้า…”
มู่เซิ่งอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ภายใต้แรงกดดันมังกรที่ถาโถม เพียงแค่จะขยับปากก็ปวดหัวแทบระเบิด
“อ่อนแอกว่าที่คิดไว้เยอะเลย!”
สวีหมิงกล่าวเสียงเรียบ แต่ก้องกังวานไปทั่ว
“คราวนี้… ตาข้าบ้าง!”
สิ้นเสียง กลิ่นอายระดับสร้างรากฐานขั้นแปดก็ระเบิดออกมาอย่างรุนแรง! นัยน์ตาสีดำสนิทของเขาแปรเปลี่ยนเป็นนัยน์ตาแนวตั้งสีทองอร่ามดุจสัตว์ร้ายบรรพกาล
โฮก!
พร้อมกับเสียงมังกรคำรามก้องฟ้า สวีหมิงซัดหมัดระเบิดพลังออกไปเต็มเหนี่ยว!
ปัง——!!
อากาศรอบบริเวณเกิดเสียงระเบิดกัมปนาท ร่างของมู่เซิ่งปลิวลิ่วราวกับกระสุนปืนใหญ่ ลอยคว้างขึ้นไปกลางอากาศ ก่อนจะร่วงลงมาเหมือนว่าวสายป่านขาด กระแทกพื้นกลางลานประลองเสียงดังสนั่น
อั่ก!
เลือดสดๆ พ่นออกมาคำโต ย้อมพื้นศิลาจนแดงฉาน ก่อนที่ร่างนั้นจะแน่นิ่ง หมดสติไปในทันที
ทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบสงัด… ดุจป่าช้า!