ยอดอาจารย์ผู้มองเห็นอัจฉริยะ - ตอนที่ 69
บทที่ 69: การประลองที่ถูกเลื่อนเข้ามา
ณ ยอดเขาเจ้าสำนัก ภายในโถงตำหนักใหญ่ที่โอ่อ่าอลังการ
เมื่อจางอวิ๋นก้าวเท้าเข้ามา ก็พบว่ามีผู้อาวุโสบางท่านมารออยู่ก่อนแล้ว
เมื่อเห็นเขาปรากฏตัว สีหน้าของเหล่าผู้อาวุโสต่างก็มีปฏิกิริยาแตกต่างกันไป บ้างก็พยักหน้าทักทาย บ้างก็ทำเมินเฉย แต่กลับมีสตรีผมดำขลับผู้หนึ่งที่จ้องมองเขาด้วยแววตาเปี่ยมความสนใจเป็นพิเศษ
จางอวิ๋นสังเกตเห็นนางก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ
‘ผู้อาวุโสหก’ แห่งสำนักหลิงเซียน
คนผู้นี้เปรียบเสมือนเทพมังกรเห็นหัวไม่เห็นหาง เวลาแปดในสิบส่วนมักจะออกไปทำภารกิจลับนอกสำนัก แม้แต่งานประลองแลกเปลี่ยนวิชาครั้งก่อน นางก็ไม่ได้เข้าร่วม
“ผู้อาวุโสเก้า เชิญนั่ง!”
ที่เก้าอี้ประธานอันสูงส่ง ท่านเจ้าสำนักหลิงเซียนเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
จางอวิ๋นพยักหน้าประสานมือรับ ก่อนจะเดินไปทรุดกายนั่งลงในตำแหน่งประจำของตน
รอเพียงชั่วครู่น้ำเดือด เหล่าผู้อาวุโสคนอื่นๆ ก็ทยอยกันเดินทางมาจนครบองค์ประชุม
ไม่นานนัก ภายในโถงใหญ่ก็อัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายของผู้อาวุโสทั้งสิบแปดท่าน
จางอวิ๋นกวาดสายตามองไปรอบๆ
ผู้อาวุโสทั้งสิบแปดคนมารวมตัวกันพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้ เป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่งในยามปกติ
แต่ดูท่า… อีกไม่นานคงจะเหลือแค่สิบเจ็ดคนแล้วกระมัง
จางอวิ๋นปรายตามองไปทาง ‘เมิ่งจง’ ผู้อาวุโสลำดับสิบที่เพิ่งเดินกระแทกเท้าเข้ามาเป็นคนสุดท้าย
เมิ่งจงสังเกตเห็นสายตาของเขา ใบหน้าก็พลันบึ้งตึงดำทะมึนราวกับก้นหม้อ รังสีอำมหิตแผ่ออกมาอย่างปิดไม่มิด
เมื่อครึ่งเดือนก่อน ทันทีที่เขากลับมาถึงสำนัก ก็ได้รับข่าวที่ทำให้หัวร้อนจนแทบระเบิด นั่นคือ ‘เนี่ยจื้อ’ ศิษย์ในสังกัดของเขาดันหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย!
พอสืบสาวราวเรื่องก็ได้ความว่า เนี่ยจื้อแอบไปป้วนเปี้ยนที่ยอดเขาลำดับเก้ามาก่อนจะหายตัวไป
ใช้ก้นคิดยังรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น!
เขาคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าลูกศิษย์ที่เขาฟูมฟักมากับมือจะกล้าคิดทรยศอยากย้ายสำนักไปซบจางอวิ๋น ถึงแม้สุดท้ายจะทำไม่สำเร็จ เพราะหายสาบสูญไปก่อน แต่นั่นก็ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดแทบบ้าคลั่ง
ลูกศิษย์คิดจะย้ายไปหาอาจารย์คนอื่น มันก็เหมือนกับการตบหน้าอาจารย์คนเก่าฉาดใหญ่ว่า ‘ไร้น้ำยา’ ชัดๆ!
ผู้นั้นทำไมยังไม่ลงมือสักที?
เมิ่งจงจ้องมองจางอวิ๋นด้วยความอาฆาตมาดร้าย
ตอนนี้เขาอยากให้ไอ้สวะแซ่จางนี่รีบๆ ตายตกไปซะ!
จางอวิ๋นไม่ได้สนใจสีหน้ากินเลือดกินเนื้อของเมิ่งจงแม้แต่น้อย เพราะในสายตาเขา อีกฝ่ายก็เป็นแค่ ‘คนตายที่ยังเดินได้’ เท่านั้น ไว้หาเวลาเหมาะๆ ค่อยจัดการเก็บกวาดขยะให้เรียบร้อยก็ยังไม่สาย
“อะแฮ่ม…”
เสียงกระแอมของเจ้าสำนักดึงดูดความสนใจของทุกคนให้กลับมาจดจ่อ
“ที่เรียกทุกคนมาประชุมด่วนในวันนี้ เพราะมีเหตุฉุกเฉินเกิดขึ้น… ผู้อาวุโสหก รบกวนเจ้าชี้แจงรายละเอียดที”
เจ้าสำนักหันไปผายมือทางสตรีผมดำ
ผู้อาวุโสหกพยักหน้า ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างามแล้วกล่าวเสียงเรียบ “สองปีมานี้ ข้าได้รับคำสั่งลับจากท่านเจ้าสำนักให้ติดตามร่องรอยของ ‘แดนลับเซียน’ และเมื่อครึ่งเดือนก่อน… ข้าสามารถยืนยันตำแหน่งทางเข้าของแดนลับเซียนในรอบต่อไปได้แล้ว”
ได้ยินคำว่า ‘แดนลับเซียน’ เหล่าผู้อาวุโสในที่ประชุมต่างพากันตื่นตัวขึ้นมาทันที บรรยากาศในห้องประชุมพลันตึงเครียด
จางอวิ๋นเองก็เลิกคิ้วสูง
แดนลับเซียนจะเปิดออกทุกๆ สามปี แต่มันไม่ใช่สถานที่ตายตัว มันคือมิติพิศวงที่จะเคลื่อนที่ไปเรื่อยๆ ในความว่างเปล่าราวกับนาวาผีสิง
เฉพาะตอนที่ใกล้จะเปิดและเปิดออกแล้วเท่านั้น มันถึงจะปรากฏเป็นรูปร่างให้เห็นในสถานที่ใดสถานที่หนึ่ง และจะคงอยู่ไม่เกินครึ่งปี เมื่อครบกำหนดก็จะเคลื่อนย้ายหายไป จนกว่าจะถึงรอบการเปิดครั้งถัดไป
ดังนั้นสำนักต่างๆ ในหกแคว้นของแดนใต้ จึงมักส่งคนคอยติดตามร่องรอยของมันแทบพลิกแผ่นดิน เพื่อที่จะได้ระบุตำแหน่งทางเข้าล่วงหน้า!
“ผู้อาวุโสหก เจ้าหมายความว่าตอนนี้แดนลับเซียนหยุดเคลื่อนที่แล้วรึ?”
ผู้อาวุโสใหญ่เอ่ยถามเสียงเครียด
“ถูกต้อง” ผู้อาวุโสหกพยักหน้ายืนยัน
ผู้อาวุโสใหญ่ขมวดคิ้วมุ่น “ทำไมรอบนี้ถึงเร็วนัก? นับจากครั้งล่าสุดที่ปิดตัวลง เพิ่งจะผ่านไปแค่สองปีกว่าๆ ตามหลักแล้วน่าจะต้องรออีกครึ่งปีไม่ใช่รึ?”
เหล่าผู้อาวุโสคนอื่นก็พากันส่งเสียงฮือฮาด้วยความแปลกใจ หากคำนวณเวลาดู ตอนนี้มันเร็วไปอย่างน้อยครึ่งปีจริงๆ
“จากการวิเคราะห์ คาดว่ารอบนี้แดนลับเซียนจะเปิดก่อนกำหนด”
ผู้อาวุโสหกอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ตอนนี้ยืนยันได้แล้วว่าทางเข้าจะปรากฏที่ ‘แคว้นหนานซิง’ ระยะเวลาที่จะเปิด… อย่างช้าที่สุดไม่เกินสองเดือนครึ่ง!”
“สองเดือนครึ่ง!?”
ผู้อาวุโสใหญ่คิ้วขมวดเป็นปม “งานประลองศิษย์ภายในของสำนักเรากำหนดไว้ในอีกสองเดือนข้างหน้า ส่วนงานประลองใหญ่ระหว่างสำนักก็อีกสี่เดือน… เปิดเร็วขนาดนี้ เราจะคัดเลือกโควตาคนที่จะเข้าไปทันได้ยังไง?”
ท่านเจ้าสำนักเอ่ยแทรกขึ้นมา ตัดบทการถกเถียง “ด้วยเหตุฉุกเฉินนี้ เมื่อวานข้าได้ติดต่อหารือกับอีก 35 สำนักในแคว้นหนานอวิ๋นแล้ว ได้ข้อสรุปว่าจะเลื่อน ‘งานประลองใหญ่ระหว่างสำนัก’ เข้ามา… เป็นอีก 20 วันข้างหน้า!”
“และเพื่อให้สอดคล้องกับเวลานั้น งานประลองศิษย์ภายในของสำนักเราก็จะเลื่อนเข้ามาเช่นกัน… ที่เรียกพวกเจ้ามาวันนี้ก็เพื่อแจ้งให้ทราบว่า งานประลองศิษย์ภายในปีนี้ จะเริ่มขึ้นในอีก 7 วัน!”
“อีก 7 วัน!?”
เหล่าผู้อาวุโสต่างพากันหน้าตึงเครียด อุทานออกมาด้วยความตื่นตระหนก
จางอวิ๋นเองก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เลื่อนงานประลองเข้ามา…
นี่ไม่ใช่ข่าวดีเลย ลูกศิษย์ทั้งสามของเขากำลังอยู่ในช่วงกอบโกยความก้าวหน้า สิ่งที่พวกเขาต้องการมากที่สุดในตอนนี้คือเวลา!
ท่านเจ้าสำนักกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ “ใช้เวลาช่วงสุดท้ายนี้ เตรียมตัวกันให้เต็มที่ เนื่องจากสถานการณ์พิเศษ ข้าได้สั่งให้เบิกโอสถจำนวนหนึ่งแจกจ่ายไปยังยอดเขาต่างๆ เพื่อสนับสนุนลูกศิษย์ของพวกเจ้า ภายในสามวันของจะส่งไปถึง!”
พอได้ยินว่ามีแจกยาฟรี สีหน้าของเหล่าผู้อาวุโสก็ดีขึ้นมาทันตาเห็น
เมื่อไม่มีอะไรแล้ว ทุกคนจึงแยกย้ายกันกลับเพื่อเตรียมตัวรับมือกับสถานการณ์เร่งด่วน
‘จางอวิ๋น ช่วงนี้ห้ามออกจากสำนักเด็ดขาดจนกว่าจะถึงงานประลอง ตระกูลหลินอาจส่งยอดฝีมือมาซุ่มรออยู่แถวนี้!’
ขณะที่จางอวิ๋นกำลังจะก้าวเท้าออกจากโถง เสียงส่งกระแสจิตของท่านเจ้าสำนักก็ดังขึ้นข้างหู
เขาหันไปมองเจ้าสำนักที่ยังคงวางมาดนิ่งเฉยอยู่บนบัลลังก์ แล้วรู้สึกอุ่นวาบในใจ
หลังจากการคุยเปิดอกครั้งก่อน เห็นได้ชัดว่าท่านเจ้าสำนักคอยช่วยจับตาดูตระกูลหลินแทนเขาอยู่
จางอวิ๋นพยักหน้าให้เล็กน้อยเป็นการขอบคุณ ก่อนจะเดินออกจากตำหนักไป
…
เมื่อกลับถึงยอดเขาลำดับเก้า
จางอวิ๋นเรียกศิษย์ทั้งสามมารวมตัวกันที่ถ้ำฝึกตนทันที เพื่อแจ้งข่าวเรื่องการเลื่อนวันประลอง
อู๋เสี่ยวพั่งอ้าปากค้าง ตาถลน “จะรีบไปไหนเนี่ย?”
“แดนลับเซียนเปิดก่อนกำหนด ก็ช่วยไม่ได้”
จางอวิ๋นส่ายหัว มองดูลูกศิษย์ทั้งสามแล้วกล่าวเสียงขรึม “เหลือเวลาแค่เจ็ดวัน อาจารย์คงกั๊กไว้ไม่ได้แล้ว… ต่อจากนี้ อาจารย์จะงัดเอาทรัพยากรระดับ ‘ก้นหีบ’ ออกมา เพื่อช่วยพวกเจ้าเร่งพลังในโค้งสุดท้าย!”
“ทรัพยากรก้นหีบ?”
สวีหมิงและอีกสองคนชะงักกึก
หมายความว่าไง? อาจารย์ยังมีของดีกว่านี้ซ่อนอยู่อีกเหรอ?
ทั้งสามคนทำหน้าตกตะลึงราวกับเห็นผี
ต้องรู้ก่อนนะว่าก่อนหน้านี้อาจารย์เพิ่งจะแจกวิชาระดับวิญญาณให้เหมือนแจกใบปลิว นี่บอกว่ายังมี ‘ก้นหีบ’ อีก… ตกลงอาจารย์ของพวกเขาร่ำรวยมหาศาลขนาดไหนกันแน่?
“หลับตาลง ทำจิตใจให้สงบ อาจารย์จะพาพวกเจ้าไปที่ที่หนึ่ง!”
หลับตา?
สวีหมิงกับศิษย์น้องงงเล็กน้อย แต่ก็ยอมหลับตาลงอย่างว่าง่าย
จางอวิ๋นยกมือขวาขึ้น ตราคำสั่งปรมาจารย์ปรากฏขึ้นที่หลังมือ เปล่งแสงเรืองรอง
“เข้า!”
สิ้นเสียงคำสั่ง บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยววูบหนึ่ง
วูบ!
พริบตาเดียว จางอวิ๋นก็เข้ามาอยู่ในโลกปรมาจารย์เซียน ยืนตระหง่านอยู่หน้า ‘หอรวมปราณ’ พร้อมกับลูกศิษย์ทั้งสามที่ถูกเทเลพอร์ตเข้ามาพร้อมกัน
จางอวิ๋นเหลือบมองไปทาง ‘หอคัมภีร์หมื่นภพ’ ฝั่งตรงข้าม ตอนนี้เขาใช้พลังงานบางอย่างอำพรางป้ายชื่อหอนั้นเอาไว้ด้วยหมอกจางๆ
ถึงจะเป็นศิษย์รัก แต่เรื่องระบบและที่มาของพลัง หากไม่จำเป็นก็อย่าให้รู้จะดีกว่า โดยเฉพาะชื่อ ‘หอคัมภีร์หมื่นภพ’ เนี่ย มันฟังดูเวอร์วังอลังการเกินไป เดี๋ยวจะแตกตื่นกันจนหัวใจวายเปล่าๆ
“ลืมตาได้!”
เห็นศิษย์ทั้งสามยังหลับตาปี๋ จางอวิ๋นจึงเอ่ยอนุญาต
ทั้งสามค่อยๆ ลืมตาขึ้น
“นะ… นี่มันที่ไหน?”
เมื่อเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัว ทั้งสามคนก็เหวอรับประทาน ปากอ้าตาค้าง
เมื่อกี้ยังอยู่ในถ้ำมืดๆ ไหงโผล่มาอยู่ในมิติแปลกประหลาดที่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับนี้ได้?
“นี่คือมิติพิเศษที่อาจารย์สร้างขึ้นมาเอง!”
จางอวิ๋นลูบคางที่ไร้หนวดเครา ยืดอกเก๊กหน้าขรึมโม้ไปหนึ่งดอกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ดูแพง
“มิติพิเศษ?”
ได้ยินดังนั้น ทั้งสามคนอ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าไปวางไข่ได้ หันมามองจางอวิ๋นด้วยสายตาช็อกโลก
“ท่านอาจารย์… ท่านสร้างเอง!?”
โดยเฉพาะสวีหมิง เขาเคยอ่านเจอในตำราโบราณ มีแต่ยอดคนระดับตำนานที่เหยียบย่างเหนือขอบเขตสามัญเท่านั้น ที่จะมีพลังในการ ‘เบิกนภาผ่ามิติ’ สร้างโลกส่วนตัวได้… หรือว่าอาจารย์ของเขา จะบรรลุถึงขั้นนั้นแล้ว!?
ยิ่งคิดก็ยิ่งดูสมเหตุสมผล ก็เล่นแจกวิชาระดับวิญญาณเหมือนแจกขนมแบบนี้ ไม่ใช่ยอดคนระดับตำนานแล้วจะเป็นอะไรไปได้?
คิดได้ดังนั้น สายตาที่มองจางอวิ๋นก็ยิ่งเปี่ยมไปด้วยความศรัทธาแรงกล้าจนแทบจะกราบไหว้บูชา
อู๋เสี่ยวพั่งกับอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ก็ตาเป็นประกายวิบวับ ระยิบระยับดั่งดวงดาว
ถึงพวกเขาจะไม่เคยอ่านตำราลึกซึ้งพวกนั้น แต่แค่ฟังคำว่า ‘สร้างมิติเอง’ ก็รู้แล้วว่าเทพซ่าขนาดไหน!
“หอรวมปราณ?”
สวีหมิงสังเกตเห็นป้ายหินหน้าตึกและตัวอาคารโบราณ จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“หอรวมปราณนี้แหละ คือทรัพยากรก้นหีบที่อาจารย์เตรียมไว้ให้!”
จางอวิ๋นผายมืออย่างผ่าเผย “เข้าไปข้างในกันเถอะ!”
ทั้งสามคนเดินตามจางอวิ๋นเข้าสู่หอรวมปราณด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น
จางอวิ๋นไม่ได้เดินเข้าไปลึก เขาหยุดยืนอยู่แค่หน้าประตู แล้วนับถอยหลังในใจ… สาม… สอง… หนึ่ง…
ทันทีที่นับถึง ‘หนึ่ง’
“คุณพระช่วย! พลังปราณนี่มันอะไรกันเนี่ย!!”
เสียงอุทานของศิษย์ทั้งสามดังประสานกันเป็นเสียงเดียว
จางอวิ๋นยิ้มมุมปาก ยืนกอดอกพิงกรอบประตูแล้วกล่าวด้วยท่าทีสบายๆ “เห็นเบาะรองนั่งพวกนั้นไหม? เลือกนั่งกันคนละอัน อาจารย์จะเปิดใช้งานค่ายกลรวมวิญญาณระดับสูงสุดให้!”
“ระดับสูงสุด?”
พวกสวีหมิงตกใจ ลำพังแค่พลังปราณที่ลอยอวลอยู่ในตอนนี้ก็น่าขนลุกจนผิวหนังเต้นตุบๆ แล้ว นี่อาจารย์บอกว่าจะเพิ่มระดับอีกงั้นรึ?
ทั้งสามไม่รอช้า รีบกระโดดไปนั่งประจำที่บนเบาะอย่างรวดเร็ว
“พลังงานมีจำกัด ทุกวินาทีมีค่า… รีบดูดซับให้เต็มที่!”
จางอวิ๋นกำชับเสียงเข้ม ก่อนจะสั่งเปิดการทำงานของ ‘ค่ายกลรวมวิญญาณร้อยเท่า’ ในใจ
ครืนนนนน!
ทันทีที่ค่ายกลทำงาน มวลอากาศภายในหอก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น พลังงานวิญญาณระเบิดออกราวกับเขื่อนแตก!
“ว้ากกก!”
“สวรรค์!”
“นี่มันบ้าไปแล้ว! พลังปราณหนาแน่นขนาดนี้มันมีจริงในโลกเรอะ!?”
เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกปนดีใจดังลั่น
สวีหมิงและศิษย์น้องอีกสองคนแทบสำลักความสุขตายคาคลื่นพลังปราณที่ถาโถมเข้ามา! รูขุมขนทุกรูบนร่างกายเปิดออกรับพลังงานอย่างบ้าคลั่ง
“อย่ามัวแต่ตกใจ! ตั้งสมาธิ!”
จางอวิ๋นตะคอกเตือนเสียงดังลั่น เรียกสติศิษย์รักที่กำลังเคลิบเคลิ้ม
ทั้งสามคนสะดุ้งเฮือก รีบสงบจิตใจ ข่มความตื่นเต้น แล้วเริ่มโคจรวิชาดูดซับพลังงานอันมหาศาลนี้เข้าสู่ร่างทันที!