ยอดอาจารย์ผู้มองเห็นอัจฉริยะ - ตอนที่ 66

บทที่ 66: ก่อร่างจินตาน

จางอวิ๋นสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังมหาศาลที่ปะทุพล่านอยู่ภายในกายเนื้อ เขาไม่รอช้ารีบโคจร ‘เคล็ดวิชากายาสูงสุด’ ในทันที ชักนำกระแสธารพลังงานอันบ้าคลั่งเหล่านี้ให้ไหลเวียนถาโถมเข้าสู่จุดตันเถียนอย่างบ้าคลั่ง

เป้าหมายคือกลุ่มก้อนลมปราณที่กำลังหมุนวนอยู่อย่างเกรี้ยวกราด… ว่าที่ ‘จินตาน’ ที่เขากำลังพยายามบีบอัดควบแน่นมันขึ้นมา!

ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา มันได้กลืนกินพลังงานจากการ ‘คืนกำไร’ ไปแล้วหลายต่อหลายระลอก

ทว่าจวบจนบัดนี้ เจ้าว่าที่จินตานเม็ดนี้ก็ยังคงสภาพเป็นเพียงกลุ่มก้อนก๊าซที่หมุนวนอย่างดื้อด้าน ไม่ยอมจับตัวเป็นรูปเป็นร่างเสียที

แต่จางอวิ๋นหาได้ตื่นตระหนกไม่

การควบแน่นจินตานนั้นขึ้นอยู่กับปัจจัยเฉพาะตัวของผู้ฝึกตน ทั้งพื้นฐานในระดับสร้างรากฐาน สภาพร่างกาย พรสวรรค์ และรากวิญญาณ ความยากง่ายของแต่ละคนจึงแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

โดยเฉพาะตัวเขา… ผู้ที่บ่มเพาะระดับสร้างรากฐานไปจนถึงขั้นที่สิบสูงสุด!

นี่คือจุดสูงสุดที่ทำลายขีดจำกัดสามัญสำนึกของโลกหล้า เรื่องอื่นไม่แน่ใจ แต่เรื่องปริมาณพลังงานที่ต้องใช้นั้น ย่อมต้องมากกว่าผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปนับร้อยนับพันเท่าอย่างไม่ต้องสงสัย

อ่านนิยายฟรี

ลำพังแค่พลังงานคืนกำไรเพียงไม่กี่ระลอก หากอ้างอิงจากความทรงจำของร่างเดิม มันน่าจะเพียงพอให้ควบแน่นจินตานสำเร็จไปนานแล้ว แต่สำหรับจางอวิ๋นในยามนี้ มันกลับทำได้เพียงสร้างกลุ่มก้อนลมปราณที่เลือนราง

ดูท่าแล้ว… คงต้องรอให้เหล่าลูกศิษย์รักเลื่อนระดับกันอีกสักหลายรอบ ถึงจะมีหวังควบแน่นสำเร็จ

ตู้ม!

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสวรรค์สดับฟังความคิดของเขาหรือไม่ จู่ๆ ก็เกิดคลื่นพลังงานธาตุน้ำอันเกรี้ยวกราดระเบิดกัมปนาทขึ้น ณ จุดหนึ่งภายในยอดเขาลำดับเก้า

จางอวิ๋นเลิกคิ้วสูง หันขวับไปมองทิศทางที่พักของอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ในทันที

“สำเร็จแล้วงั้นรึ?”

ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววปิติยินดี

หากนับนิ้วดูแล้ว นี่ถือเป็นการเลื่อนระดับครั้งที่สามของอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ในรอบครึ่งเดือนมานี้!

ก่อนหน้านี้ ‘ดอกวารีสถิต’ ที่เขามอบให้นางไปนั้นเปี่ยมไปด้วยขุมพลังวิญญาณอันไพศาล

อวี๋สุ่ยเอ๋อร์ปฏิบัติตามคำแนะนำของเขาอย่างเคร่งครัด โดยแบ่งกลีบดอกไม้ 6 กลีบ ทยอยกลืนกินวันละกลีบ ทว่าเมื่อนางกลืนกลีบที่ 3 ในวันที่ 3 เข้าไป พลังปราณก็ระเบิดออกราวกับทำนบแตก!

นางทะลวงผ่านระดับกลั่นลมปราณขั้นสูงสุด พุ่งทะยานเข้าสู่ระดับสร้างรากฐานได้ในพริบตา มิหนำซ้ำพลังงานส่วนเกินยังส่งนางพุ่งทะยานต่อเนื่องไปจนถึงระดับสร้างรากฐานขั้นที่ 5!

จางอวิ๋นเห็นดังนั้นจึงให้นางพักเพื่อปรับพื้นฐานลมปราณให้มั่นคงอยู่ไม่กี่วัน ก่อนจะอนุญาตให้กินกลีบต่อไป

และเมื่อกินเข้าไป… ก็ทะลวงระดับอีกครา!

จากสร้างรากฐานขั้นที่ 5 พุ่งทะยานสู่ขั้นที่ 7

หลังจากรอปรับพื้นฐานอีกไม่กี่วัน พอกลืนกลีบที่ 5 ก็ทะลวงอีกครั้งจนถึงระดับสร้างรากฐานขั้นที่ 8

และเมื่อสามวันก่อน จางอวิ๋นได้ให้นางกลืนกินกลีบสุดท้ายเข้าไป

ทันทีที่กลีบสุดท้ายตกถึงท้อง ร่างกายของอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ก็ถูกห่อหุ้มด้วยพลังงานธาตุน้ำที่หนาแน่นจนแทบจะจับต้องได้ มันก่อตัวเป็นทรงกลมแสงคล้ายเปลือกไข่ยักษ์โอบอุ้มร่างของนางเอาไว้

ข้อมูลจาก ‘เนตรเซียน’ ระบุชัดเจนว่า นี่คือปรากฏการณ์ที่รากวิญญาณวารีระดับสุดยอดของนางถูกกระตุ้นจนตื่นตัวอย่างสมบูรณ์ ส่งผลให้ ‘กายาวิญญาณวารีสวรรค์เผ่าเงือก’ เกิดการวิวัฒนาการครั้งใหญ่

กระบวนการวิวัฒนาการนั้นดำเนินไปอย่างเชื่องช้า จางอวิ๋นเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ที่พักของนางทั้งวัน แต่มันก็คืบหน้าไปได้เพียง 30% เท่านั้น

เมื่อประเมินว่าต้องใช้เวลาอีกนาน และสังเกตเห็นว่าอู๋เสี่ยวพั่งเองก็กำลังจะทะลวงด่านสร้างรากฐาน เขาจึงปลีกตัวมาดูเจ้าอ้วนก่อน

และในวินาทีที่อู๋เสี่ยวพั่งสร้างรากฐานสำเร็จ ดูเหมือนทางฝั่งอวี๋สุ่ยเอ๋อร์เองก็วิวัฒนาการเสร็จสิ้นแล้วเช่นกัน!

“ท่านอาจารย์… นั่นศิษย์น้องสุ่ยเอ๋อร์เลื่อนระดับหรือขอรับ?”

อู๋เสี่ยวพั่งที่เพิ่งได้สติ สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของคลื่นพลังงาน จึงหันมองไปทางเรือนพักของศิษย์น้องด้วยความตื่นเต้น

“น่าจะใช่”

จางอวิ๋นพยักหน้าเรียบๆ ก่อนจะปรายตามองอู๋เสี่ยวพั่งที่นั่งเปลือยล่อนจ้อนไม่ใส่อะไรเลยสักชิ้น “ใส่เสื้อผ้าซะ แล้วตามอาจารย์ไปดู!”

อู๋เสี่ยวพั่งชะงักกึก ก้มมองสำรวจตัวเองแล้วเพิ่งตระหนักว่ากำลังเปลือยกายล่อนจ้อน ใบหน้าอ้วนกลมแดงก่ำจนถึงใบหู รีบเอามือตะปบปิดจุดยุทธศาสตร์ แล้วลนลานหันหลังไปคว้าเสื้อผ้ามาสวมใส่อย่างทุลักทุเล

จางอวิ๋นส่ายหัวด้วยความขบขัน

แต่เมื่อพิจารณารูปร่างของอู๋เสี่ยวพั่งที่ดูเหมือนจะ ‘ขยายขนาด’ ขึ้นอีกหนึ่งรอบ เขาก็อดครุ่นคิดไม่ได้

ดูเหมือน ‘กายาศักดิ์สิทธิ์ราชันย์ทรราช’ นี้จะมีผลข้างเคียงตามธรรมชาติที่ทำให้ผู้ครอบครองมีเนื้อหนังมังสาเพิ่มพูน ยิ่งอู๋เสี่ยวพั่งแข็งแกร่งขึ้นเท่าไหร่ ตัวก็ยิ่งบวมฉุขึ้นเท่านั้น

ช่างเป็นกายาที่แปลกประหลาดหลุดโลกเสียจริง

แต่ในเมื่อเนตรเซียนไม่ได้แจ้งเตือนถึงความผิดปกติใดๆ จางอวิ๋นจึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจให้รกสมอง

เขาพาอู๋เสี่ยวพั่งเหาะข้ามมายังที่พักของอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ และพบว่าสวีหมิงเองก็ถูกแรงสั่นสะเทือนดึงดูดความสนใจจนมายืนรออยู่ก่อนแล้ว

“ท่านอาจารย์!”

สวีหมิงเห็นผู้เป็นอาจารย์ก็รีบประสานมือคารวะ

จางอวิ๋นโบกมือเบาๆ ปลดค่ายกลป้องกันที่เคยวางคลุมเรือนเล็กออก แล้วเดินนำเข้าไปอย่างองอาจ

สวีหมิงและอู๋เสี่ยวพั่งรีบสาวเท้าตามหลังไปติดๆ

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ลานบ้าน เสียงสวรรค์ก็ดังขึ้นในหัว!

【ติ๊ง! ศิษย์ของท่าน ‘อวี๋สุ่ยเอ๋อร์’ เลื่อนระดับจากขั้นสร้างรากฐานระดับแปด สู่ขั้นสร้างรากฐานสูงสุด ท่านได้รับพลังบำเพ็ญเพียรคืนกำไร 100 เท่า!】

ตูม!

จางอวิ๋นสัมผัสได้ถึงมวลพลังงานมหาศาลที่ระเบิดกึกก้องขึ้นภายในร่างกายราวกับภูเขาไฟปะทุ

เขารีบโคจรเคล็ดวิชากายาสูงสุด ชักนำกระแสธารพลังงานอันเชี่ยวกรากเหล่านั้นให้พุ่งตรงเข้าสู่กลุ่มก้อนลมปราณในตันเถียนทันที

พลังงานระลอกนี้ยิ่งใหญ่และรุนแรงกว่าครั้งไหนๆ มันบีบอัดกลุ่มก้อนลมปราณในตันเถียนของจางอวิ๋นให้แน่นขึ้น… แน่นขึ้นอีก!

จากก้อนก๊าซขนาดใหญ่ มันค่อยๆ หดเล็กลง และควบแน่นกลายเป็นเม็ดพลังงานขนาดเท่าหัวแม่มือที่เปล่งประกายเจิดจรัสในที่สุด

“ในที่สุดก็เป็นรูปเป็นร่างเสียที!”

จางอวิ๋นจิตใจฮึกเหิมขึ้นมาทันตาเห็น

อีกเพียงไม่กี่ก้าว… เขาก็จะสร้างจินตานที่สมบูรณ์แบบได้สำเร็จแล้ว!

เขาเงยหน้ามองเข้าไปในลานบ้าน

ที่สระน้ำกลางลาน ปรากฏวังวนน้ำขนาดใหญ่กำลังหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น

ณ ใจกลางวังวนนั้น ร่างบอบบางของหญิงสาวค่อยๆ ลอยตัวขึ้นมาเหนือผิวน้ำอย่างช้าๆ

เส้นผมสีฟ้าน้ำทะเลสยายยาวพลิ้วไหว ใบหน้างดงามไร้ที่ติประดุจเทพธิดาจำแลงกายลงมาจุติ ดวงตาสีฟ้าครามส่องประกายลึกล้ำดั่งผลึกแก้ว

ภายใต้ชุดกระโปรงเรียบง่ายที่สวมใส่ ปรากฏคู่เท้าขาวผ่องเนียนนุ่มโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมา

แปะ!

เท้าคู่งามแตะลงบนผิวน้ำอย่างแผ่วเบา วังวนในสระพลันสงบลง สายน้ำที่ปั่นป่วนและพลังงานธาตุน้ำที่ฟุ้งกระจายสลายตัวกลับสู่ความสงบนิ่งในพริบตา

“นี่มัน…”

เมื่อประจักษ์แก่สายตาว่าอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ในรูปลักษณ์นี้งดงามเพียงใด ทั้งจางอวิ๋นและลูกศิษย์อีกสองคนต่างตกตะลึงจนลืมหายใจ

หากมิใช่เพราะกลิ่นอายที่คุ้นเคย พวกเขาคงนึกสงสัยไปแล้วว่าหญิงสาวตรงหน้านี้ใช่อวี๋สุ่ยเอ๋อร์ตัวจริงหรือไม่

“สุ่ยเอ๋อร์… เท้าของเจ้า?”

จางอวิ๋นจ้องมองไปที่เท้าขาวผ่องใต้ชายกระโปรงของนาง

“ท่านอาจารย์ กายาของศิษย์วิวัฒนาการสมบูรณ์แล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้ศิษย์สามารถเปลี่ยนแปลงอวัยวะบางส่วนของร่างกายได้อย่างอิสระ!”

อวี๋สุ่ยเอ๋อร์กล่าวด้วยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ก่อนที่ร่างอรชรจะสั่นไหวเล็กน้อย

ฉับพลันนั้น เท้าคู่งามก็แปรเปลี่ยนกลับกลายเป็นหางปลาสีขาวบริสุทธิ์เกล็ดแวววาว พร้อมกับเส้นผมสีฟ้าที่แปรเปลี่ยนกลับเป็นสีดำขลับดังเดิม

“สวรรค์ช่วย! มหัศจรรย์เกินไปแล้ว!”

อู๋เสี่ยวพั่งอุทานลั่น ตาเบิกโพลงเท่าไข่ห่าน

สวีหมิงเองก็ทำหน้าทึ่งไม่แพ้กัน

อย่าว่าแต่พวกเขาเลย แม้แต่จางอวิ๋นเองก็ยังประหลาดใจ เขาอดไม่ได้ที่จะใช้เนตรเซียนตรวจสอบอย่างละเอียด —

【อวี๋สุ่ยเอ๋อร์】

พรสวรรค์: ระดับสวรรค์, กายาวิญญาณวารีสวรรค์เผ่าเงือก (วิวัฒนาการตื่นรู้แล้ว), รากวิญญาณวารีระดับสุดยอด (เปิดใช้งานสมบูรณ์)

อายุขัย: 32 ปี (เทียบเท่ามนุษย์อายุ 16 ปี)

ระดับพลัง: ขั้นสร้างรากฐานสูงสุด

วิชาที่ฝึกฝน: คัมภีร์ลับมนุษย์เงือก (ระดับวิญญาณ)

ทักษะยุทธ์ (พรสวรรค์): เงือกจาริก, บทเพลงแห่งเงือก, ผสานวารี…

ข้อบกพร่อง: ไม่มี (ชั่วคราว)

คำแนะนำ: ให้บ่มเพาะแก่นวิญญาณในสถานที่ที่มีพลังปราณฟ้าดินธาตุน้ำหนาแน่น โดยใช้แก่นวิญญาณเป็นรากฐานในการควบแน่นจินตานธาตุน้ำ

…

“ไม่มี…?”

จางอวิ๋นตกตะลึงจนต้องทวนคำในใจ

ส่องดูลูกศิษย์มาก็ตั้งมาก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นคำว่า ‘ข้อบกพร่อง: ไม่มี’

นั่นหมายความว่าอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ในเวลานี้… คือความสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ!

“ท่านอาจารย์ ท่านชอบให้ข้าอยู่ในร่างหางปลา หรือร่างมนุษย์ที่มีสองขาเจ้าคะ?”

อวี๋สุ่ยเอ๋อร์กระโจนขึ้นจากสระน้ำ ใช้หางปลาดีดตัวลอยละลิ่วมาหยุดอยู่ตรงหน้าจางอวิ๋น แล้วเอ่ยถามอย่างสนิทสนม

ในยามนี้ นางมอบความไว้วางใจให้จางอวิ๋นเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์

สำหรับนางแล้ว ทุกอย่างที่เกิดขึ้นราวกับความฝัน ระดับสร้างรากฐานขั้นสูงสุด… นี่เป็นสิ่งที่นางในอดีตไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการถึง

นางเพิ่งกราบจางอวิ๋นเป็นอาจารย์ได้นานเท่าไหร่กันเชียว?

ไม่เพียงแต่จะบรรลุระดับนี้ แม้แต่กายาวิญญาณของเผ่าเงือกก็ยังวิวัฒนาการจนสมบูรณ์ถึงขีดสุด

ต้องรู้ก่อนว่า ในเผ่าของนาง ผู้ที่สามารถวิวัฒนาการได้ถึงขั้นนี้ มีเพียงระดับหัวหน้าเผ่าและผู้อาวุโสระดับสูงไม่กี่ท่านเท่านั้น!

จางอวิ๋นตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย “อยู่บนบกก็ใช้เท้าเถอะ เดินเหินจะได้ไม่ลำบาก”

“เจ้าค่ะ!”

อวี๋สุ่ยเอ๋อร์พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เปลี่ยนหางปลากลับเป็นเท้าคู่สวยในชั่วพริบตา

“หมิงเอ๋อร์, เจ้าอ้วน พวกเจ้าจะยืนดูอะไรกันนักกันหนา?”

จางอวิ๋นปรายตามองสวีหมิงและอู๋เสี่ยวพั่งที่ยังคงยืนจ้องอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ตาค้างอยู่ด้านข้าง ก่อนจะดุด้วยน้ำเสียงเข้มขรึม

“ศิษย์น้องสุ่ยเอ๋อร์ของพวกเจ้าตอนนี้อยู่ระดับสร้างรากฐานขั้นสูงสุดแล้วนะ ส่วนพวกเจ้าที่เป็นศิษย์พี่… คนหนึ่งเพิ่งสร้างรากฐาน อีกคนเพิ่งจะขั้นหก ไม่รู้สึกละอายใจบ้างรึไง?”

“…”

สวีหมิงและอู๋เสี่ยวพั่งอ้าปากค้าง พูดไม่ออกบอกไม่ถูกราวกับมีก้อนจุกอยู่ที่คอหอย

พวกเขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ศิษย์น้องเล็กที่เพิ่งเข้าสำนักมาได้แค่ครึ่งเดือนคนนี้ มีระดับพลังแซงหน้าพวกเขาไปแล้วแบบไม่เห็นฝุ่น!

สร้างรากฐานขั้นสูงสุด…

ทั้งสองหันมามองหน้ากัน มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มขมขื่น

พวกเขาก็ไม่ได้ขี้เกียจฝึกฝนนะ ความเร็วในการเลื่อนระดับก็ไม่ได้ช้าเลย แต่ศิษย์น้องคนนี้มันปีศาจชัดๆ…

เมื่อมองดูอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ที่งดงามหยดย้อย ทั้งสองก็เริ่มรู้สึกมีปมด้อยขึ้นมาตงิดๆ

ความดีใจที่เพิ่งสร้างรากฐานสำเร็จของอู๋เสี่ยวพั่งถูกชะล้างหายไปจนเกือบหมดสิ้น

ตอนแรกกะว่าจะวางมาด ‘ศิษย์พี่ผู้เก่งกาจ’ คอยปกป้องศิษย์น้องสาวแสนสวยเสียหน่อย ที่ไหนได้… ผ่านไปแค่ครึ่งเดือน เขากลับถูกศิษย์น้องที่คิดว่าจะต้องคอยปกป้องคนนี้ ทิ้งห่างไปไกลลิบโลก!

เป็นศิษย์พี่นี่มัน… ยากแท้หนอ!

จางอวิ๋นมองท่าทางขมขื่นของลูกศิษย์ทั้งสองแล้วยิ้มบางๆ ที่มุมปาก

“ถ้าไม่อยากโดนทิ้งห่าง ก็รีบกลับไปฝึกซ้อมซะ ไม่อย่างนั้นวันดีคืนดี ศิษย์น้องของพวกเจ้าอาจจะกลายเป็น ‘ศิษย์พี่หญิง’ ขึ้นมาก็ได้ใครจะรู้!”

ได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของสวีหมิงและอู๋เสี่ยวพั่งเปลี่ยนสีทันที

ศิษย์น้องเลื่อนเป็นศิษย์พี่… เรื่องนี้พวกเขายอมไม่ได้เด็ดขาด! ฆ่าได้หยามไม่ได้!

ทั้งสองรีบขอตัวลา กลับไปฝึกฝนอย่างบ้าคลั่งราวกับคนเสียสติทันที

จางอวิ๋นส่ายหัวอย่างขบขัน

ในเรื่องพรสวรรค์แล้ว สวีหมิงและอู๋เสี่ยวพั่งย่อมเหนือกว่าอวี๋สุ่ยเอ๋อร์อย่างไม่ต้องสงสัย ที่นางทะลวงระดับได้เร็วขนาดนี้ เป็นเพราะอานิสงส์ของสมุนไพรวิเศษร้อยปี บวกกับการตื่นรู้ของรากวิญญาณระดับสุดยอดและกายาพิเศษพร้อมกัน พลังจึงระเบิดออกมาแบบก้าวกระโดด

แต่ถ้ารอกายาของสวีหมิงและอู๋เสี่ยวพั่งตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์เมื่อไหร่ เขาเชื่อว่ามันจะน่าตื่นตะลึงยิ่งกว่านี้เป็นแน่!

“สุ่ยเอ๋อร์…”

จางอวิ๋นกำลังจะหันไปพูดอะไรบางอย่างกับอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ แต่จู่ๆ คิ้วเขาก็ขมวดมุ่น สายตาคมกริบตวัดมองไปยังทิศทางตีนเขายอดเขาลำดับเก้า

“เจ้ารออาจารย์สักครู่!”

สิ้นเสียงสั่งการ ร่างของเขาก็หายวับออกจากลานบ้าน พุ่งตัวทะยานลงไปยังตีนเขาราวกับเงาปีศาจ

ที่นั่น เขาพบศิษย์สำนักหลิงเซียนคนหนึ่งกำลังถูก ‘อวิ๋นหมายเลขหนึ่ง’ หุ่นเชิดพิทักษ์เขาขวางทางเอาไว้

จางอวิ๋นไม่คุ้นหน้าศิษย์คนนี้

“ผู้อาวุโสเก้า!”

แต่อีกฝ่ายจำเขาได้แม่น เห็นเขาปรากฏตัวก็รีบโบกมือเรียกด้วยท่าทีร้อนรน

“เจ้ามาหาข้ารึ?”

จางอวิ๋นเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ขอรับ!”

ศิษย์คนนั้นพยักหน้า พลางเหลือบมองหุ่นเชิดอวิ๋นหมายเลขหนึ่งด้วยความหวาดระแวง

จางอวิ๋นโบกมือเบาๆ อวิ๋นหมายเลขหนึ่งก็ถอยฉากหายวับไปในเงามืดทันที

เมื่อเห็นดังนั้น ศิษย์คนดังกล่าวจึงล้วงเอากระบอกไม้ไผ่อันหนึ่งออกมาส่งให้ด้วยมือสั่นเทา “ผู้อาวุโสเก้า มี ‘ผู้อาวุโส’ ท่านหนึ่งฝากสิ่งนี้มาให้ท่านขอรับ!”

จางอวิ๋นรับมายังไม่ทันได้ถามไถ่อะไร ศิษย์คนนั้นก็วิ่งหนีหายลับไปเสียแล้วราวกับกลัวความผิด

ผู้อาวุโส?

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เปิดฝากระบอกไม้ไผ่ออก พบไม้ไผ่ซีกหนึ่งซ่อนอยู่ด้านใน —

‘คุณชาย ข้ารออยู่ที่ป่านอกสำนักทางทิศใต้ —— เหล่าหวง’

เมื่อเห็นข้อความบนไม้ไผ่ แววตาของจางอวิ๋นพลันเคร่งขรึมขึ้น รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจางๆ

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ยอดเขาลำดับเก้า สัมผัสได้ถึงกระแสจิตของใครหลายคนที่กำลังลอบจับตามองอยู่ในความมืด

เขาตัดสินใจกลับไปที่ถ้ำฝึกตนของตัวเอง แล้วใช้เส้นทางลับใต้ดินมุดออกจากสำนักหลิงเซียนไปอย่างเงียบเชียบไร้ร่องรอย

เมื่อมาถึงป่าทางทิศใต้นอกเขตสำนัก ไม่นานเขาก็ได้พบกับร่างที่คุ้นเคย