ยอดอาจารย์ผู้มองเห็นอัจฉริยะ - ตอนที่ 64
บทที่ 64 หุ่นเชิด… อวิ๋นหมายเลขหนึ่ง
ณ ถ้ำที่พัก ยอดเขาลำดับเก้า
“ในที่สุด… ก็บรรลุขั้นสิบระดับสูงสุด!”
จางอวิ๋นกำหมัดแน่น สัมผัสถึงขุมพลังมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในจุดตันเถียน มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความพึงพอใจ
พลังงานบำเพ็ญเพียรที่ได้รับคืนมาในรอบนี้ ส่งผลให้ตบะของเขาทะยานข้ามขีดจำกัด ขึ้นสู่ระดับสร้างรากฐานขั้นสิบ… ขั้นสมบูรณ์แบบ!
“รู้สึกเหมือนคุณภาพของพลังจะแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง!”
ยิ่งสำรวจตรวจสอบร่างกาย จางอวิ๋นก็ยิ่งรู้สึกว่าพลังปราณในกายตอนนี้มันอัดแน่นจนแทบจะระเบิดออกมา
ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง หากต้องเผชิญหน้ากับชายหนุ่มชุดดำผู้มีกายาวิญญาณกระบี่ผู้นั้นอีกครั้ง เขามั่นใจว่าเพียงหมัดเดียวก็สามารถซัดอีกฝ่ายให้หมอบกระแตได้! เผลอๆ อาจไม่ต้องเสียเวลาใช้เนตรเซียนหาจุดอ่อนด้วยซ้ำ!
“เคล็ดวิชากายาสูงสุด ระดับสร้างรากฐานขั้นสิบสมบูรณ์แบบ… นี่สินะคือรสชาติของคำว่า ‘ไร้เทียมทาน’ ในขอบเขตเดียวกัน?”
จางอวิ๋นพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ระบายความอัดอั้น
ก้าวต่อไป… ระดับจินตาน
เมื่อปณิธานแน่วแน่ เขาก็ยกหลังมือขึ้นเพ่งจิตกระตุ้น แล้วกล่าวสั้นๆ
“เข้า!”
สภาพแวดล้อมรอบกายพลันเปลี่ยนผัน บิดเบี้ยววูบไหว เพียงพริบตาเขาก็เข้ามายืนอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าของ ‘โลกมหาปรมาจารย์เซียน’
【ตราคำสั่งปรมาจารย์】
【ระดับโลกมหาปรมาจารย์เซียน: 2】
【สิทธิ์ (ความสามารถ) ที่ได้รับแล้ว:】
【เนตรสวรรค์ (ระดับ 2) — เคล็ดวิชาเนตรเซียน: เมื่อใช้งาน สามารถมองเห็นจุดอ่อนและช่องโหว่ของเคล็ดวิชาของคู่ต่อสู้ที่มีระดับพลังไม่เกินหนึ่งขอบเขตใหญ่ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง…】
【กายาคืนกำไรยอดเซียน — ขั้นที่หนึ่ง: ทุกครั้งที่ศิษย์ทะลวงระดับ โฮสต์จะได้รับพลังบำเพ็ญเพียรคืนกำไรหนึ่งร้อยเท่า】
【เคล็ดวิชากายาสูงสุด : เมื่อโฮสต์ฝึกฝนจนถึงขั้นสูงสุดของแต่ละขอบเขตใหญ่ พลังคืนกำไรจะช่วยผลักดันเข้าสู่ ‘ขั้นสิบระดับสมบูรณ์แบบ’ ซึ่งเป็นจุดสูงสุดของขอบเขตนั้นๆ】
【หอคัมภีร์หมื่นภพ — สิทธิ์ระดับ 2】
【ความคืบหน้าการอัปเกรดโลกมหาปรมาจารย์เซียนในปัจจุบัน: รับศิษย์ (3/2); ปั้นศิษย์ระดับสร้างรากฐานขั้นสูงสุด (0/1)】
【หมายเหตุ: เนื่องจากจำนวนศิษย์เกินเป้าหมาย เมื่อทำการอัปเกรดโลกมหาปรมาจารย์เซียน โฮสต์จะได้รับรางวัลพิเศษ】
…
ทันทีที่เข้ามา ข้อมูลชุดใหญ่ก็เด้งขึ้นมาพร้อมกับความร้อนวูบที่หลังมือ
“รางวัลพิเศษ?”
จางอวิ๋นเลิกคิ้วสูงด้วยความสนใจ
รับศิษย์เกินเป้าหมาย ก็มีผลดีเช่นนี้ด้วยรึ?
หากเป็นเช่นนี้ ถ้าข้ารับศิษย์เพิ่มขึ้นอีก จะได้รับรางวัลทวีคูณขึ้นไปอีกหรือไม่หนอ?
จางอวิ๋นคิดแล้วก็คันไม้คันมืออยากลองของ แต่ไม่นานก็ดึงสติของตนกลับมา
เรื่องเร่งด่วนในตอนนี้คือต้องอัปเกรดโลกมหาปรมาจารย์เซียนให้สำเร็จเสียก่อน ตอนนี้เงื่อนไขขาดเพียงแค่ปั้นศิษย์ระดับสร้างรากฐานขั้นสูงสุดให้ได้หนึ่งคน… สวีหมิงเวลานี้ก้าวถึงขั้นหกแล้ว อีกไม่ไกลเกินเอื้อม!
จางอวิ๋นถอนหายใจเบาๆ แล้วเดินตรงเข้าไปในหอคัมภีร์หมื่นภพ ลองส่งเสียงบอกความต้องการกับความว่างเปล่า
“จับคู่!”
‘จับคู่ล้มเหลว! ท่านไม่มีสิทธิ์ในการจับคู่คงเหลือ!’
หลังมือร้อนวูบ ตราประทับแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งขึ้นมา
“ดูท่าคงต้องรอปลดล็อกสิทธิ์ระดับสามจริงๆ สินะ”
จางอวิ๋นส่ายหน้าอย่างเสียดาย
ถึงจะรู้อยู่เต็มอกว่าสิทธิ์การจับคู่หมดเกลี้ยงแล้ว แต่เขาก็แค่อยากลองเข้ามาตรวจสอบดูเผื่อว่าการรับศิษย์เพิ่มจะแถมสิทธิ์จับคู่พิเศษมาให้
วิชาเฉพาะตัวที่เหมาะสมกับอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ คงต้องรอไปก่อน
จางอวิ๋นออกจากระบบ กลับมาสู่ความเป็นจริงในถ้ำพัก
หลังจากบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสายคลายกล้ามเนื้อ เขาก็หยิบม้วนคัมภีร์บันทึกที่ได้จากถ้ำสวรรค์ใต้ดินในป่าหนานเฟิงออกมาคลี่ดู
สายตาจับจ้องไปที่ส่วนท้ายของม้วนคัมภีร์ซึ่งบันทึกศาสตร์วิชาการสร้างหุ่นเชิดเอาไว้ มือก็ควานหาวัสดุอุปกรณ์ต่างๆ จากแหวนมิติออกมากองระเกะระกะเต็มพื้น
วัสดุพวกนี้เขาซื้อตุนไว้ตอนไปเดินตลาดที่เมืองหนานซาง
หลังจากสังหารราชันย์หมีน้ำตาลวิญญาณและได้ ‘แก่นวิญญาณ’ มาครอบครอง เขาก็มีความคิดจะสร้างหุ่นเชิดระดับจินตานสักตัวไว้ใช้งาน การเดินทางไปเมืองหนานซางรอบนี้ ส่วนหนึ่งก็เพื่อไปกว้านซื้อวัสดุทำหุ่นเชิดนี่แหละ
ตอนนี้วัตถุดิบครบถ้วนแล้ว
ไม่รอช้า เขาลงมือสร้างตามขั้นตอนในคัมภีร์อย่างขะมักเขม้น
โครงสร้างหลักของหุ่นเชิด เขาใช้ซากของ ‘หุ่นเชิดวิญญาณสามแก่น’ ที่เก็บกู้มาจากถ้ำสวรรค์ใต้ดิน แม้เปลือกนอกจะพังยับเยินจากการต่อสู้ แต่โครงกระดูกภายในที่ทำจากวัสดุพิเศษยังคงแข็งแกร่งและสมบูรณ์ดีอยู่ สามารถนำมาหลอมรวมใช้ซ้ำได้สบายมาก
เมื่อมีโครงสร้างที่มั่นคง ก็เท่ากับมีรากฐานที่แข็งแกร่ง
ขั้นตอนที่เหลือก็ไม่ใช่เรื่องยากเกินความสามารถ
ใช้เวลาไปครึ่งค่อนวัน จางอวิ๋นก็ประกอบร่างมันจนเกือบเสร็จสมบูรณ์
ทว่ามีจุดหนึ่งที่เขาปรับเปลี่ยนให้ต่างไปจากแบบแปลนเดิม คือตรงตำแหน่งที่วางแก่นวิญญาณ เขาแอบยัด ‘จานค่ายกลโบราณ’ ขนาดจิ๋วลงไปด้วย
นี่เป็นของดีที่เขาตาไวไปเจอในแผงลอยขายของเก่าที่เมืองหนานซาง
จานค่ายกลนี้ภายนอกดูมีรอยร้าวเก่าคร่ำครึ อัดพลังปราณเข้าไปก็ไม่ทำงาน ดูเหมือนเศษขยะพังๆ แต่ความจริงแล้วมันแค่มีผนึกอาคมกั้นพลังปราณเอาไว้
เจ้าของแผงตาถั่วดูไม่ออก เลยโยนไว้เหมือนขยะโบราณวัตถุชิ้นหนึ่ง
จางอวิ๋นเลยแกล้งทำเป็นซื้อของอย่างอื่นไม่กี่ร้อยหินวิญญาณ แล้วขอแถมเจ้าจานนี้มาฟรีๆ!
วิธีปลดผนึกจานค่ายกลนี้ก็ง่ายแสนง่าย เพียงแค่ใช้ความร้อนสูงหลอมละลาย ผนึกก็จะคลายออกเอง
หลังจากเขาเอาไปลนไฟจากพลังปราณอยู่พักหนึ่ง ผนึกก็สลายไป
บัดนี้จานค่ายกลจิ๋วได้กลับกลายเป็นอุปกรณ์ป้องกันชั้นยอด ภายในมีค่ายกลขนาดเล็กแบบทำงานอัตโนมัติซ่อนอยู่ ขอเพียงแค่โดนโจมตี มันจะกาง ‘โล่ผลึก’ ออกมาป้องกันทันที แม้แต่การโจมตีเต็มแรงของผู้ฝึกตนระดับจินตานขั้นสูงสุดก็ยังไม่อาจเจาะทะลุได้โดยง่าย!
จางอวิ๋นติดตั้งมันไว้ที่ตำแหน่งแก่นวิญญาณซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของหุ่นเชิด เพื่อป้องกันจุดตายจากการถูกทำลาย
หลังจากง่วนอยู่กับการประกอบและปรับแต่งอย่างละเอียดละออ จนกระทั่งรุ่งสางของวันที่สอง…
“สำเร็จเสียที!”
มองดูหุ่นเชิดรูปร่างมนุษย์ที่ดูสมจริงตรงหน้า จางอวิ๋นก็ปาดเหงื่อถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขาหยิบชุดเสื้อผ้าออกมาวางไว้บนเตียงข้างๆ แล้วออกคำสั่ง
“สวมมันซะ!”
หุ่นเชิดมนุษย์ขยับตัวหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่อย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับคนมีชีวิต
จางอวิ๋นยิ้มมุมปาก ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตั้งนามให้มัน
“ต่อจากนี้ไป นามของเจ้าคือ… อวิ๋นหมายเลขหนึ่ง”
“รับทราบ!”
หุ่นเชิดตอบรับด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้อารมณ์ดั่งเครื่องจักรสังหาร
จางอวิ๋นพยักหน้า ดวงตาส่องประกายวาวโรจน์ขณะใช้วิชาเนตรเซียนตรวจสอบสรรพคุณ——
【อวิ๋นหมายเลขหนึ่ง】
【ระดับพลัง: จินตานขั้นกลาง】
【คำอธิบาย: หุ่นเชิดพลังงานแก่นวิญญาณ ขับเคลื่อนด้วยคำสั่งจิตของผู้ใช้งาน】
【จุดอ่อน: แก่นพลังงานหลักติดตั้งอยู่ที่ ‘จุดยุทธศาสตร์’ (เป้ากางเกง) ด้านหน้ามีจานค่ายกลขนาดเล็กคอยพิทักษ์อยู่ หากถูกโจมตีจะกางโล่ผลึกออกมา ยากแก่การทำลาย… แต่สามารถโจมตีสวนจากทาง ‘ทวารหลัง’ (ก้น) หรือแทงทะลุจากเอวทั้งสองข้าง เพื่อทำลายแก่นพลังงานโดยตรง โดยไม่กระตุ้นให้จานค่ายกลทำงานได้】
“บัดซบเอ๊ย!”
จางอวิ๋นอ่านข้อมูลจุดอ่อนที่เนตรเซียนวิเคราะห์ออกมาแล้วถึงกับมุมปากกระตุก
ไอ้เราก็นึกว่าติดจานค่ายกลป้องกันไว้ด้านหน้าแล้วจะไร้เทียมทาน ลืมคิดไปเลยว่าศัตรูมันอ้อมไปแทงข้างหลังหรือแทงสอดเข้ามาทางเอวได้!
รู้สึกเจ็บปวดหน่วงๆ ที่ ‘หว่างขา’ ขึ้นมาตงิดๆ…
อารมณ์เหมือนสร้างผลงานระดับตำนานที่คิดว่าสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แต่จู่ๆ ก็ค้นพบว่ามันมีตำหนิร้ายแรงที่น่าอับอายซ่อนอยู่!
“ช่างเถอะ… ถูไถใช้งานไปก่อน!”
จางอวิ๋นส่ายหน้า เขาไม่ใช่พวกย้ำคิดย้ำทำขนาดต้องรื้อทำใหม่หมด อีกอย่างคือเขาไม่มีจานค่ายกลเหลือให้ใช้แล้วด้วย
“ออกไปเดินลาดตระเวนดูหน่อย!”
จางอวิ๋นออกคำสั่งอีกครั้งเพื่อทดสอบระบบ
อวิ๋นหมายเลขหนึ่งขานรับ แล้วเดินตัวตรงออกจากถ้ำไป
จางอวิ๋นแบ่งจิตส่วนหนึ่งเชื่อมต่อเพื่อควบคุมอวิ๋นหมายเลขหนึ่ง ให้มันเดินจากยอดเขาลงไปสู่ตีนเขา พอเดินห่างออกจากยอดเขาลำดับเก้าไปได้ระยะหนึ่ง เขาก็เริ่มรู้สึกว่าการควบคุมพลังปราณเริ่มขาดตอน สัญญาณจิตเริ่มเลือนราง
เขาลองประเมินระยะทางดู
ระยะควบคุมสูงสุดที่เขาทำได้คือหนึ่งพันห้าร้อยเมตร หรือประมาณสามลี้ หากเกินกว่านี้ หุ่นเชิดจะหลุดการควบคุมและหยุดทำงาน!
“กลับมา… หืม?”
จางอวิ๋นกำลังจะส่งกระแสจิตสั่งให้อวิ๋นหมายเลขหนึ่งกลับมา แต่จู่ๆ ผ่านทางสายตาของหุ่นเชิด เขาก็พบว่ามีคนผู้หนึ่งมายืนขวางทางหุ่นเชิดของเขาไว้
คิ้วเรียวขมวดมุ่น ร่างจริงของเขารีบดีดตัวพุ่งออกจากถ้ำทันทีด้วยความเร็วสูง
ณ ตีนเขา ยอดเขาลำดับเก้า
“ท่านอาวุโสท่านนี้… ข้าเป็นศิษย์จากยอดเขาลำดับสิบ ต้องการขอเข้าพบผู้อาวุโสเก้า รบกวนท่านช่วยไปแจ้งให้หน่อยได้หรือไม่ขอรับ?”
เด็กหนุ่มชุดขาวท่าทางนอบน้อม เอ่ยปากพูดกับอวิ๋นหมายเลขหนึ่งที่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้น
รูปลักษณ์ภายนอกของอวิ๋นหมายเลขหนึ่งนั้นเหมือนคนจริงทุกประการ ผิวพรรณและการเคลื่อนไหวแนบเนียน อย่างน้อยเด็กหนุ่มชุดขาวก็ดูไม่ออก เพียงแค่รู้สึกว่าคนตรงหน้ามีกลิ่นอายเย็นยะเยือกไม่ธรรมดา น่าจะเป็นยอดฝีมือลึกลับสักคนของยอดเขาลำดับเก้า
แต่ในใจเขาก็อดสงสัยไม่ได้ ก่อนมาเขาตรวจสอบข้อมูลมาดีแล้ว ยอดเขาลำดับเก้านอกจากจางอวิ๋นที่เป็นผู้อาวุโสกับศิษย์ใหม่สามคน ก็ไม่น่าจะมีคนอื่นแล้วนี่นา แล้วท่านอาวุโสท่านนี้คือผู้ใดกัน…
“เจ้ามีธุระอันใดกับข้า?”
ในขณะที่กำลังสงสัย จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหูอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาเขาหน้าถอดสี ขนลุกซู่ไปทั้งตัว รีบหันขวับกลับไปมอง
พบว่าจางอวิ๋นมายืนกอดอกอยู่ด้านหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ราวกับภูตพราย!
“ศิษย์ ‘เนี่ยจื้อ’ คารวะท่านผู้อาวุโสเก้า!”
เด็กหนุ่มชุดขาวรีบประสานมือโค้งกายคำนับจนแทบติดพื้น
จางอวิ๋นหรี่ตามองเด็กหนุ่มตรงหน้า แววตาฉายแววเย็นชา
เนี่ยจื้อ… เขาจำชื่อนี้ได้แม่นยำ
ในงานรับศิษย์ เด็กคนนี้คือคนที่มีรากวิญญาณวารีระดับต่ำ ตอนแรกเขาเกือบจะได้รับเป็นศิษย์แล้ว แต่โดน ‘เมิ่งจง’ แย่งตัดหน้าไป หลังจากนั้นเขาก็ท้าพนันกับเมิ่งจง โดยใช้สวีหมิงเป็นตัวเดิมพันว่าจะเก่งกว่าเนี่ยจื้อคนนี้
แต่สิ่งที่ทำให้เขาจำแม่นยิ่งกว่านั้น คือตอนที่สอบสวนผู้อาวุโสเจ็ดตระกูลหลินในป่าหนานเฟิง อีกฝ่ายคายชื่อของเด็กคนนี้ออกมา… ว่าเนี่ยจื้อคือคนส่งข่าว คอยรายงานความเคลื่อนไหวของเขาให้ตระกูลหลินรับรู้
เจ้าเด็กนี่… คือหมากเบี้ยที่เมิ่งจงใช้ยืมมือตระกูลหลินมาฆ่าเขา!
วันนี้มันมาหาถึงที่… หรือว่าเมิ่งจงมีสารสั่งเสียอะไรจะฝากมา?
จางอวิ๋นแค่นหัวเราะเย็นเยียบในใจ
สำหรับเขา เมิ่งจงคือคนตายที่ยังเดินได้… รอแค่จังหวะเวลาที่มันก้าวขาออกจากสำนักเมื่อไหร่ เขาจะไปเด็ดหัวมันมาเซ่นสังเวยเมื่อนั้น!