ยอดอาจารย์ผู้มองเห็นอัจฉริยะ - ตอนที่ 60
บทที่ 60 หนึ่งทัพพีเหล็กฟาดสลบ
เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นซูเตี๋ยที่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับทัพพีเหล็กสีดำทมึนขนาดมหึมา ชายหนุ่มชุดดำก็พลันหรี่ตาลง สัญชาตญาณระวังภัยตื่นตัว มือขวากระชับด้ามกระบี่แน่น
ในจังหวะที่เขากำลังจะชักกระบี่ฟันออกไปเพื่อตัดไฟแต่ต้นลมนั้นเอง จู่ๆ สัมผัสอันเฉียบคมจากจิตสังหารด้านข้างก็พุ่งวาบเข้ามา ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที ร่างกายตอบสนองอัตโนมัติด้วยการดีดตัวกระโดดหนีจากหลังคารถม้า
วูบ!
แสงกระบี่สายหนึ่งฟาดฟันลงมาด้วยความเร็วปานสายฟ้า ตัดสายบังเหียนม้าที่อยู่ใต้ร่างของเขาเมื่อครู่จนขาดสะบั้น
ฮี้!!!
ม้าศึกที่เทียมรถตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อหลุดจากพันธนาการ มันตะกุยเท้าวิ่งเตลิดหนีไปตามเส้นทางภูเขาเบื้องหน้า หายลับไปในความมืด
“คู่ต่อสู้ของเจ้า… คือข้า!”
จางอวิ๋นยืนตระหง่านอยู่หน้ารถม้า สะบัดข้อมือเบาๆ ให้กระบี่เมฆาเวหากรีดผ่านอากาศเกิดเสียงหวีดหวิว เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ชายหนุ่มชุดดำร่อนลงสู่พื้นข้างรถม้าอย่างนิ่มนวล สายตาจ้องมองผู้มาเยือนอย่างเย็นชา ทันใดนั้นเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่าย เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย
“ระดับสร้างรากฐานขั้นสูงสุด?”
“หึ!”
ชายหนุ่มชุดดำแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาฉายแววเหยียดหยาม
แค่ระดับสร้างรากฐานขั้นสูงสุด ตัวตนเยี่ยงมดปลวกเช่นนี้ กล้าดีอย่างไรมาเรียกตัวเองว่าเป็นคู่ต่อสู้ของเขาผู้อยู่ระดับจินตาน?
“รนหาที่ตาย!”
แววตาของชายหนุ่มชุดดำฉายแววอำมหิต ขยับนิ้วโป้งดีดด้ามกระบี่เล็กน้อย ก่อนจะชักออกมาด้วยความเร็วสูง
แสงกระบี่สายหนึ่งกวาดซัดออกมาในชั่วพริบตา ราวกับงูพิษที่พุ่งฉกเหยื่อ
กระบวนการชักกระบี่และฟาดฟันรวดเร็วเกินกว่าที่ตาเปล่าของคนธรรมดาจะมองทัน
แต่จางอวิ๋นเตรียมพร้อมระวังตัวอยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่สัมผัสถึงจิตสังหาร เขาก็ดีดตัวกระโดดขึ้นจากจุดเดิม พลิ้วกายหลบหลีกแสงกระบี่ที่กวาดมาได้อย่างหวุดหวิด พร้อมกับตวาดก้อง รวบรวมพลังปราณฟาดฟันกระบี่ลงมาจากกลางอากาศ พุ่งเป้าตรงไปยังศีรษะของชายหนุ่มชุดดำ
“หืม?”
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสามารถหลบกระบี่สังหารของตนได้ ชายหนุ่มชุดดำก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่สัญชาตญาณการต่อสู้อันโชกโชนทำให้เขาตอบสนองอย่างรวดเร็ว ตวัดกระบี่ในมือสวนกลับไปต้านรับ
เคร้ง!
เสียงโลหะปะทะกันดังกังวานก้องป่า ประกายไฟแลบแปลบปลาบกระจายกลางอากาศ
แรงปะทะจากการฟันของจางอวิ๋น ถูกชายหนุ่มชุดดำยกกระบี่ขึ้นรับไว้ได้อย่างมั่นคง
“ศาสตราวิญญาณ?”
เมื่อสัมผัสได้ถึงความคมกริบและพลังอำนาจของกระบี่เมฆาเวหาที่กดทับลงมา แววตาของชายหนุ่มชุดดำก็ไหววูบ ความโลภเข้าครอบงำจิตใจทันที
“กระบี่เล่มนี้… ข้าขอรับไว้ก็แล้วกัน!”
สิ้นเสียงคำราม ปราณกระบี่อันบ้าคลั่งก็ระเบิดออกมาจากกระบี่ในมือของเขาราวกับเขื่อนแตก
ในชั่วพริบตานั้น จางอวิ๋นรู้สึกราวกับมีพายุใบมีดนับพันเล่มพุ่งเข้าปะทะใส่ใบหน้าและลำตัว
แม้จะเตรียมกางม่านพลังป้องกันไว้แล้ว แต่เสื้อผ้าอาภรณ์บนร่างก็ยังถูกปราณกระบี่อันคมกริบกรีดจนขาดวิ่นเป็นริ้วๆ หมวกสานที่สวมอยู่ถูกแรงอัดกระแทกจนปลิวว่อน เผยให้เห็นหน้ากากที่สวมอยู่เกิดรอยร้าวลามไปทั่ว จนเกิดเสียงดัง เปรี๊ยะ
ทั่วทั้งร่างกายในเวลานี้ เจ็บแปลบราวกับถูกมีดโกนเฉือนผ่านผิวหนัง
จางอวิ๋นสูดหายใจเข้าลึกๆ ถอยร่นออกมาตั้งหลัก
“ปราณกระบี่ของกายาวิญญาณกระบี่… อานุภาพน่าตื่นตะลึงจริงๆ!”
เขาก้มมองดูร่างกายที่แม้จะไม่ได้รับบาดเจ็บถึงเลือดตกยางออก แต่ชั้นปราณคุ้มกันที่คลุมกายไว้ก่อนหน้านี้ก็ถูกกรีดทำลายจนเป็นรอยลึกหลายแห่ง เขาอดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้นเบาๆ ด้วยความทึ่ง
“หือ?”
ชายหนุ่มชุดดำเห็นจางอวิ๋นยังยืนหยัดอยู่ได้ โดยไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสภายใต้การระเบิดปราณกระบี่ระยะประชิดของตน ก็รู้สึกประหลาดใจอย่างมากจนคิ้วขมวด
ปราณกระบี่ของเขา ไม่ใช่สิ่งที่ปราณคุ้มกันกระจอกๆ ของผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานทั่วไปจะต้านทานได้!
“แค่อยากลองสัมผัสความร้ายกาจของปราณกระบี่ดู ไม่นึกว่าจะรุนแรงขนาดนี้ ดูท่าวันหน้าคงจะลองของสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้เสียแล้ว… คู่ต่อสู้ที่จัดการได้ ควรรีบจัดการให้จบๆ ไปดีกว่า!”
จู่ๆ จางอวิ๋นก็พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป
ชายหนุ่มชุดดำได้ยินดังนั้นก็ชะงักด้วยความงุนงง แต่วินาทีถัดมา เขาก็รู้สึกราวกับมีพลังมหาศาลดุจคชสารบรรพกาล กระแทกเข้าใส่กระบี่ของเขาผ่านทางกระบี่เมฆาเวหาอย่างจัง
ปัง!
แรงกระแทกนั้นรุนแรงจนไม่อาจต้านทาน ร่างของชายหนุ่มชุดดำพร้อมกระบี่ในมือถูกซัดจนปลิวลอยคว้างออกไปกลางอากาศอย่างควบคุมไม่ได้
ฟุ่บ!
ยังไม่ทันที่เขาจะร่วงลงสู่พื้น เงาร่างสีเขียวสายหนึ่งก็พุ่งวาบเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิมหลายเท่า!
เป็นจางอวิ๋นที่พุ่งเข้ามาพร้อมกระบี่เมฆาเวหาในมือที่ชูขึ้นสูง ตั้งท่าเตรียมแทงสวนใส่ชายหนุ่มชุดดำที่กำลังเสียหลัก
“แย่แล้ว!”
ชายหนุ่มชุดดำหน้าถอดสี กัดฟันฝืนบังคับร่างกายหมุนตัวกลางอากาศ พลิกข้อมือหันคมกระบี่เก้าสิบองศาเพื่อฟันสกัดกระบี่ที่จางอวิ๋นแทงเข้ามา
แต่ทว่า…
เมื่อกระบี่ของเขาฟันลงไป กลับไม่มีสัมผัสของการปะทะเกิดขึ้น!
คมกระบี่ของเขาทะลุผ่าน ‘กระบี่’ และร่างของจางอวิ๋นไปราวกับฟันถูกธาตุอากาศ
ภาพจางอวิ๋นที่ถือกระบี่พุ่งเข้ามา พลันสลายกลายเป็นฟองอากาศหายไปต่อหน้าต่อตา
“ภาพลวงตา!? คนหายไปไหน?”
ชายหนุ่มชุดดำเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
“อยู่นี่ไง!”
เสียงกระซิบมรณะของจางอวิ๋นที่ดังขึ้นข้างหู ทำให้ใบหน้าของเขาซีดเผือดไร้สีเลือด
จางอวิ๋นในเวลานี้ ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของเขาอย่างเงียบเชียบราวกับภูตพราย กระบี่เมฆาเวหาในมือไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย แทงตรงเข้าที่จุดกึ่งกลางแผ่นหลัง… ตำแหน่งที่เป็น ‘จุดตาย’ ของกายาวิญญาณกระบี่!
“ม่ายยยย—!!”
ชายหนุ่มชุดดำกรีดร้องลั่นด้วยความสิ้นหวัง แต่ก็สายไปเสียแล้ว
ฉึก!
จางอวิ๋นแทงกระบี่ทะลุเข้าไปอย่างแม่นยำ
ร่างของชายหนุ่มชุดดำในชั่วพริบตานั้น สั่นสะท้านอย่างรุนแรงราวกับลูกบอลที่ถูกเจาะลม ปราณกระบี่ที่เคยเกรี้ยวกราดและพลังวิญญาณทั่วร่างรั่วไหลออกจนหมดสิ้น ร่างกายอ่อนยวบยาบราวกับโคลนเหลว ร่วง ตุ้บ ลงกระแทกพื้นอย่างไร้สภาพ
จางอวิ๋นทิ้งตัวลงสู่พื้นอย่างมั่นคง ปลายกระบี่ชี้จ่อไปที่หน้าผากของอีกฝ่าย
มองดูปลายกระบี่เย็นเฉียบที่จ่ออยู่ตรงหน้า สมองของชายหนุ่มชุดดำว่างเปล่าขาวโพลน
แพ้แล้ว!
เขาผู้เป็นอัจฉริยะแห่งยุค… พ่ายแพ้ให้กับผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานคนหนึ่งอย่างหมดรูป!!
ไม่ไกลออกไป ซูเตี๋ยและชายหนุ่มชุดหรูที่ยังไม่ทันได้เริ่มสู้กันอย่างจริงจัง สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวจึงหันมามอง
เมื่อเห็นภาพจางอวิ๋นใช้กระบี่จ่อคอหอยชายหนุ่มชุดดำ ทั้งคู่ต่างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
อะไรกัน?
จบแล้วเหรอ? แค่พริบตาเดียว… จางอวิ๋นโค่นยอดฝีมือชุดดำได้แล้วเนี่ยนะ??
ซูเตี๋ยได้สติเป็นคนแรก นางเบิกตากว้างมองจางอวิ๋นในชุดขาวที่หมวกสานปลิวหายไป ยืนถือกระบี่ด้วยท่าทางองอาจ แม้หน้ากากจะแตกพังยับเยิน แต่แววตาคู่สวยของนางกลับฉายแววประหลาดใจระคนชื่นชม
เจ้านี่… จัดการชายหนุ่มชุดดำได้จริงๆ หรือ?
“เป็นไปได้ยังไง?”
ชายหนุ่มชุดหรูที่มักจะมีรอยยิ้มประดับหน้า บัดนี้รอยยิ้มแข็งค้าง ใบหน้าบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
ศิษย์พี่ของเขา!
ศิษย์พี่ผู้ครอบครองกายาวิญญาณกระบี่อันไร้เทียมทาน ถูกมดปลวกระดับสร้างรากฐานฟันร่วงในไม่กี่กระบวนท่า?
ล้อเล่นอะไรกัน!
ของปลอม! นี่มันต้องเป็นภาพลวงตา!
“นี่มันต้องเป็นเรื่องโกหกแน่! ข้าจะฉีกพวกแกให้เป็นชิ้นๆ!!”
ชายหนุ่มชุดหรูแผดเสียงคำรามก้องป่า ทันใดนั้นกลิ่นอายโลหิตน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออกมาจากร่าง
ตูม!
คลื่นพลังสีแดงฉานปะทุขึ้น ฟันในปากที่อ้ากว้างเริ่มงอกยาวกลายเป็นเขี้ยวแหลมคมผิดมนุษย์ มือและเท้าขยายใหญ่กลายสภาพเป็นกรงเล็บสัตว์ร้าย ดวงตาทั้งสองข้างยืดออกกลายเป็นนัยน์ตาหมาป่าแนวตั้งสีอำพัน ที่บั้นท้ายยังมีหางหมาป่าสีแดงงอกออกมาสะบัดไปมา
เขากลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่าครึ่งตัวที่ดูดุร้ายน่ากลัว!
จางอวิ๋นรีบเพ่งสายตา โคจรเคล็ดวิชาเนตรเซียนตรวจสอบทันที
【ระดับพลัง: จินตาน ขั้นกลาง】
【กายา: กายามนุษย์หมาป่าปัจฉิมภูมิ】
【พรสวรรค์: แปลงร่างมนุษย์หมาป่า ในสถานะนี้พลังการต่อสู้ทุกด้านจะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล และจะมีความกระหายเลือดอย่างรุนแรง】
【จุดอ่อน: การแปลงร่างมนุษย์หมาป่าคงอยู่ได้สูงสุด 5 นาที เมื่อหมดเวลาและออกจากร่างมนุษย์หมาป่า จะตกอยู่ในสภาวะอ่อนแออย่างหนัก】
……
“ฆ่า! ข้าจะฆ่าพวกแกให้หมด!!”
ชายหนุ่มชุดหรูแผ่กลิ่นอายดุร้ายของมนุษย์หมาป่าออกมา นัยน์ตาสีอำพันจ้องเขม็งไปที่ซูเตี๋ยซึ่งยืนขวางทางอยู่
จางอวิ๋นสีหน้าเปลี่ยน รีบตะโกนเตือนด้วยความเป็นห่วง “ซูเตี๋ย ระวัง…”
ผัวะ!
ยังพูดไม่ทันจบ เสียงวัตถุหนักกระแทกเนื้อก็ดังสนั่นลั่นทุ่ง
ภาพที่เห็นคือ ซูเตี๋ยเหวี่ยงทัพพีเหล็กอันใหญ่ยักษ์ในมือ ฟาดเข้าเต็มกระหม่อมของชายหนุ่มชุดหรูที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างแม่นยำ พร้อมด่ากราดเสียงดัง
“แหกปากหาบิดาเจ้าหรือ! หนวกหูโว้ย!!”
ร่างของชายหนุ่มชุดหรูสั่นสะท้านไปทั้งตัวราวกับถูกไฟช็อต การแปลงร่างมนุษย์หมาป่าอันน่าเกรงขามถูกทัพพีเดียวฟาดจนคืนร่างเดิม ตาเหลือกถลนเห็นแต่ตาขาว ล้มตึงสลบเหมือดไปทันที
จางอวิ๋นมองภาพเหตุการณ์นั้นด้วยความตะลึงงัน ปากอ้าค้าง
อะไรวะนั่น?
ทัพพีเดียว… ไอ้มนุษย์หมาป่าสุดโหด ร่วงเลยเหรอ??
“ยืนบื้ออะไรอยู่ตรงนั้น! ไม่อยากได้ลูกศิษย์ลำดับสามของเจ้าแล้วหรือไง?”
เสียงตวาดของซูเตี๋ยดึงสติเขากลับมา
จางอวิ๋นสะดุ้งเล็กน้อย รีบหันไปมองสาวน้อยเผ่าเงือกที่เดิมทีนอนหมดสติอยู่บนรถม้า ตอนนี้ฟื้นขึ้นมาแล้วและแอบปีนลงจากรถม้า แม้ร่างกายจะถูกเชือกมัดตราสัง แต่ก็พยายามใช้หางปลาขยับกระดึ๊บๆ ลากสังขารหนีไปทางป่าอย่างทุลักทุเล
เมื่อเห็นสายตาของจางอวิ๋นและซูเตี๋ยหันมาจับจ้อง สาวน้อยเผ่าเงือกหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว รีบดีดหางปลาพยายามกระโดดหนีเข้าป่าสุดชีวิต
จางอวิ๋นพุ่งตัวเพียงแวบเดียว ก็มายืนดักอยู่ตรงหน้าของนาง
สาวน้อยเผ่าเงือกตกใจจนหางปลาสะดุดรากไม้ ร่างเสียหลักทำท่าจะล้มกระแทกพื้น
จางอวิ๋นยื่นมือไปคว้าแขนของนางไว้ได้ทัน แล้วดึงตัวขึ้นมา
“กรี๊ด! ปล่อยข้านะ!”
ทันทีที่ถูกสัมผัสตัว สาวน้อยเผ่าเงือกก็กรีดร้องเสียงหลง พยายามดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิต
“เจ้าเต็มใจจะเป็นศิษย์ของข้าหรือไม่?”
จางอวิ๋นไม่สนใจท่าทีขัดขืน ถามออกไปตรงๆ ด้วยน้ำเสียงจริงจัง
คำถามนี้ทำให้สาวน้อยเผ่าเงือกที่กำลังดิ้นรนชะงักกึก เงยหน้ามองเขาด้วยความงุนงง
ศิษย์?
มนุษย์ผู้นี้… จะรับนางเป็นศิษย์?
หลอกเด็กเถอะ! นางเป็นถึงเผ่าเงือกที่มนุษย์รังเกียจ ใครจะมารับเป็นศิษย์!
สาวน้อยเผ่าเงือกไม่เชื่อแม้แต่น้อย ยังคงออกแรงดิ้นรนต่อไป
“คนอย่างข้าไม่ชอบพูดอ้อมค้อม ข้ามาที่นี่ก็เพื่อรับเจ้าเป็นศิษย์!”
จางอวิ๋นกล่าวเสียงเข้ม ยืดตัวตรง พร้อมชูสองนิ้วขึ้นฟ้าประกาศก้อง
“เรื่องนี้… ข้าจางอวิ๋นขอสาบานด้วยจิตแห่งเต๋าของข้า!”
สิ้นเสียงคำสาบาน สาวน้อยเผ่าเงือกถึงกับนิ่งอึ้ง ร่างกายหยุดดิ้นรนทันที
สาบานด้วยจิตแห่งเต๋า?
สำหรับผู้บำเพ็ญเพียร จิตแห่งเต๋านั้นสำคัญยิ่งกว่าชีวิต หากจิตแห่งเต๋าไม่มั่นคงหรือผิดคำสาบาน การฝึกฝนในอนาคตอาจธาตุไฟเข้าแทรกจนตัวตายได้ทุกเมื่อ
กล้าเดิมพันด้วยจิตแห่งเต๋าเช่นนี้ มนุษย์ผู้นี้… อยากรับนางเป็นศิษย์จริงๆ หรือ?
แม้แต่ซูเตี๋ยที่ยืนถือทัพพีอยู่ข้างๆ เห็นแบบนั้นก็ยังอดมองจางอวิ๋นด้วยความประหลาดใจไม่ได้
หมอนี่… เอาจริงดิ?