ยอดอาจารย์ผู้มองเห็นอัจฉริยะ - ตอนที่ 49
บทที่ 49 กระบี่เมฆาเวหา
คลังสมบัติอันล้ำค่า ตั้งตระหง่านอย่างเงียบเชียบอยู่ ณ พื้นที่ลึกลับด้านหลังของยอดเขาเจ้าสำนัก
จางอวิ๋นต้องเสียเวลาสอบถามเส้นทางจากศิษย์แถวนั้นอยู่หลายคน กว่าจะคลำทางมาจนพบสถานที่ที่ซ่อนตัวมิดชิดแห่งนี้
“หือ? เป็นเจ้าเองรึ?”
เมื่อก้าวเท้ามาถึงหน้าประตูคลังสมบัติ ผู้ดูแลวัยกลางคนที่นั่งขัดสมาธิเฝ้ายามอยู่ก็ลืมตาขึ้นมองพลางเลิกคิ้วเล็กน้อย “เจ้าไม่ได้ประจำอยู่ที่คลังหินวิญญาณหรอกรึ?”
“ท่านจำคนผิดแล้ว”
จางอวิ๋นเอ่ยปฏิเสธเสียงเรียบ
ผู้ดูแลวัยกลางคนได้ยินดังนั้น แววตาที่เคยฉายแววสงสัยก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาดุจน้ำแข็ง “หากท่านหมายถึงคนที่คลังหินวิญญาณ คนผู้นั้นคือน้องชายฝาแฝดของข้า ‘หมิงซี’ ส่วนข้ามีนามว่า ‘หมิงฝ่า’!”
“หมิงซี? หมิงฝ่า? พี่น้องฝาแฝด?”
จางอวิ๋นประหลาดใจเล็กน้อย แม้รูปลักษณ์ภายนอกของคนตรงหน้าจะเหมือนกับผู้ดูแลคลังหินวิญญาณราวกับแกะ แต่กลิ่นอายและแววตานั้นกลับดูดุดันและเย็นเยียบกว่ามากนัก
ผู้ดูแลฝาแฝด… เขาเพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรก
แต่เมื่อไตร่ตรองดูก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ ยอดเขาเจ้าสำนักเป็นศูนย์กลางอำนาจ ย่อมมีผู้ดูแลซ่อนเร้นอยู่มากมาย บางคนดำรงตำแหน่งสำคัญประเภทที่ต้องเฝ้าโยง ไม่ค่อยได้ออกมาปรากฏกายให้ใครเห็น เฉกเช่นคนตรงหน้าที่ทำหน้าที่พิทักษ์คลังสมบัติ ความสำคัญของหน้าที่นั้นย่อมมิอาจดูแคลน
“ไม่ทราบว่าท่านคือ?”
ผู้ดูแลหมิงฝ่าผู้นี้เห็นได้ชัดว่าเก็บตัวจนไม่รู้จักโลกภายนอกสำนัก
“ข้าคือผู้อาวุโสเก้า จางอวิ๋น มาเบิกสมบัติตามคำสั่ง!”
จางอวิ๋นเอ่ยตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ พร้อมกับหยิบป้ายคำสั่งทองคำที่เจ้าสำนักเพิ่งมอบให้ขึ้นมาชู
“ที่แท้ก็ผู้อาวุโสเก้า… เชิญตามข้ามา!”
เมื่อเห็นป้ายคำสั่ง แววตาของหมิงฝ่าก็เคร่งขรึมขึ้นทันที เขาผายมือทำท่าเชิญอย่างนอบน้อมแต่แฝงความระมัดระวัง แล้วเดินนำลงไปทางบันไดหินที่ทอดตัวสู่ชั้นใต้ดินอันมืดสลัว
จางอวิ๋นก้าวเท้าตามไปติดๆ
ใต้บันไดคือระเบียงทางเดินยาวเหยียดที่ให้ความรู้สึกยะเยือก ตลอดทางเดินสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายจากการวางค่ายกลกับดักซ่อนอยู่นับสิบจุด ทุกๆ สองเมตรจะมีหนึ่งจุดดักรออยู่ หากใครสุ่มสี่สุ่มห้าเดินทะเล่อทะล่าลงมาโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่ รับรองว่าร่างได้แหลกเหลวเป็นโจ๊กในชั่วพริบตา!
สุดทางเดินคือประตูเหล็กกล้าบานมหึมา บนประตูมีแม่กุญแจลงอาคมคล้องล็อคไว้อย่างแน่นหนาถึงสามชั้น และบนแม่กุญแจเหล่านั้นก็มีค่ายกลซ้อนทับกำกับไว้อีกที
หมิงฝ่าหยิบกุญแจรูปร่างประหลาดสามดอกออกมา ไขเปิดตามลำดับขั้นตอนที่ซับซ้อน เสียงกลไกทำงานดัง กริ๊ก… แกร๊ก… สะท้อนก้อง ก่อนที่ประตูจะค่อยๆ เปิดออก
คลังสมบัตินี้ ระบบรักษาความปลอดภัยเข้มงวดรัดกุมสมคำร่ำลือ!
จางอวิ๋นลอบทอดถอนใจในความรอบคอบของสำนัก
หมิงฝ่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ผู้อาวุโสเก้า ท่านสามารถเข้าไปเลือกสมบัติได้ตามใจชอบหนึ่งชิ้น เลือกเสร็จแล้วโปรดรีบออกมาทันที อย่าได้รั้งอยู่นาน!”
จางอวิ๋นพยักหน้ารับ แล้วก้าวเท้าเข้าสู่ภายในดินแดนแห่งสมบัติ
ภายในคลังสมบัตินั้นกว้างขวางโอ่อ่า เต็มไปด้วยชั้นวางที่ทำจากไม้เนื้อดีเรียงรายเป็นระเบียบ ส่วนหน้าเป็นกล่องผ้าไหมหรูหราวางเรียงกัน ข้างๆ ของแต่ละชิ้นมีป้ายชื่อสลักทองกำกับไว้——
“สมุนไพรวิญญาณระดับสูง… ดอกใบบัว!”
“ของเหลววิญญาณระดับสูง… ของเหลววิญญาณกายาแกร่ง!”
“โอสถระดับสูง… โอสถทะลวงชีพจร!”
…
ทุกชิ้นล้วนเป็นของระดับสูงที่หาได้ยากยิ่งในโลกภายนอก!
สมุนไพรวิญญาณระดับสูงนั้นไม่ต้องพูดถึงมูลค่า ส่วนของเหลววิญญาณและโอสถระดับสูง ล้วนปรุงขึ้นโดยยอดปรมาจารย์โดยใช้สมุนไพรวิญญาณระดับสูงเป็นวัตถุดิบหลัก
ระดับความล้ำค่าของพวกมันถูกแบ่งออกเป็นห้าขั้น ได้แก่ ระดับต่ำ, ระดับกลาง, ระดับสูง, ระดับสุดยอด, และระดับศักดิ์สิทธิ์
เฉกเช่น ‘โอสถสร้างทารกวิญญาณ’ ที่จางอวิ๋นครอบครองอยู่นั้น ก็จัดอยู่ในหมวดโอสถระดับสุดยอดอันประเมินค่ามิได้
ในคลังสมบัตินี้ นอกจากโอสถ ของเหลววิญญาณ และสมุนไพรวิญญาณแล้ว ยังมีสมบัติอื่นๆ อีกมากมายที่วางเรียงรายล่อตาล่อใจ เช่น เคล็ดวิชาลับ, ทักษะยุทธ์โบราณ, รวมถึงจานค่ายกลรวมวิญญาณแบบเดียวกับที่อันดับสองและสามในงานแลกเปลี่ยนได้รับ และแก่นอสูรวิญญาณที่เปล่งประกายระยิบระยับ
แต่ละชิ้นล้วนมีมูลค่ามหาศาลชนิดที่คนธรรมดาต้องทำงานทั้งชาติก็ไม่อาจเอื้อมถึง
สายตาของจางอวิ๋นไปสะดุดเข้ากับม้วนเคล็ดวิชาระดับวิญญาณ ม้วนหนึ่ง
หากเขาไม่ได้เปิดใช้งาน ‘หอคัมภีร์หมื่นภพ’ ในระบบยอดเซียน เขาคงกระโจนเข้าใส่เคล็ดวิชาม้วนนี้โดยไม่ลังเล แต่น่าเสียดายที่เขามีหอคัมภีร์ระดับเทพเจ้าอยู่ในมือแล้ว ความสนใจในเคล็ดวิชาระดับวิญญาณจึงลดน้อยลงจนแทบเป็นศูนย์
อีกประการ วิชานี้เป็นธาตุสายฟ้า หากจะฝึก เขาจำต้องเปลี่ยนปราณพื้นฐานของตัวเองให้เป็นธาตุสายฟ้า ซึ่งเท่ากับเป็นการตีตรวนจำกัดเส้นทางการฝึกตนในอนาคตของตนเอง
นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ!
เขาละสายตาจากม้วนคัมภีร์ แล้วกวาดมองไปรอบๆ เพื่อหาสิ่งที่เหมาะสมกว่า
“กระบี่เมฆาเวหา… ศาสตรากึ่งวิญญาณ!”
ฉับพลัน สายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่กระบี่ยาวเล่มหนึ่ง ตัวกระบี่สีเงินขาวเปล่งประกายเย็นเยียบ ดึงดูดความสนใจของจางอวิ๋นให้เดินเข้าไปหา
ข้อมูลจากเนตรสวรรค์ยอดเซียนปรากฏขึ้นทันที
【กระบี่เมฆาเวหา】
ระดับ: ศาสตราวิญญาณระดับกลาง (ชำรุด)
คำอธิบาย: สร้างจากวัสดุชั้นยอด ‘เหล็กยอดเมฆา’ ผสานกับเศษวิญญาณของสัตว์อสูรระดับจินตาน ‘วิหคเมฆา’ ในยามสภาพสมบูรณ์ เศษวิญญาณวิหคเมฆาจะทำหน้าที่เป็นจิตวิญญาณกระบี่ ช่วยกระตุ้นอานุภาพของเหล็กยอดเมฆาให้แสดงคมดาบออกมาถึงขีดสุด ตัดขาดได้แม้สายน้ำ แต่ปัจจุบันอยู่ในสภาพชำรุด ตัวกระบี่เคยได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง ทำให้จิตวิญญาณวิหคเมฆาแตกสลายไป
วิธีซ่อมแซม: หาเศษวิญญาณวิหคเมฆามาผสานเข้าไปใหม่
หมายเหตุ: ในสภาพปัจจุบันสามารถแสดงอานุภาพได้เพียงระดับ ‘ศาสตรากึ่งวิญญาณ’ มีพลังอยู่กึ่งกลางระหว่างศาสตราคมกล้าทั่วไปกับศาสตราวิญญาณระดับต่ำ
ข้อมูลนี้ทำให้จางอวิ๋นประหลาดใจไม่น้อย
กระบี่เล่มนี้เคยเป็นถึงศาสตราวิญญาณระดับกลางเชียวรึ?
ต้องรู้ก่อนว่าศาสตราวิญญาณแบ่งออกเป็นสี่ระดับ: ต่ำ, กลาง, สูง, สุดยอด ทุกครั้งที่ระดับสูงขึ้นหนึ่งขั้น อานุภาพของมันจะก้าวกระโดดราวกับเปลี่ยนเป็นคนละชิ้น พลังทำลายล้างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงราวฟ้ากับเหว
อย่าง ‘ธงควบคุมวิญญาณ’ ของนักพรตเฒ่าหวงก่อนหน้านี้ เป็นเพียงศาสตราวิญญาณระดับต่ำ หากมันเป็นระดับกลาง จางอวิ๋นคงไม่สามารถจัดการอีกฝ่ายได้ง่ายดายขนาดนั้นแน่ เผลอๆ อาจเป็นเขาเองที่ต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน
“เลือกเจ้าแล้วกัน!”
จางอวิ๋นไม่ลังเล ตัดสินใจคว้ากระบี่เมฆาเวหาเล่มนี้ทันที
แม้สภาพชำรุดจะเทียบกับศาสตราวิญญาณระดับกลางของจริงไม่ได้ แต่อย่างน้อยวัสดุก็เป็นเกรดระดับกลาง ‘เหล็กยอดเมฆา’ ซึ่งดีกว่ากระบี่เหล็กกล้า ที่เขาใช้อยู่ในตอนนี้หลายขุม
อย่างแรกเลยคือคุณสมบัติในการรองรับและถ่ายเทลมปราณ ซึ่งเป็นสิ่งที่ศาสตราทั่วไปเทียบไม่ติด กระบี่เล่มนี้จะทำให้เขาสามารถรีดเร้นพลังออกมาได้เต็มเม็ดเต็มหน่วยยิ่งขึ้น!
เมื่อเลือกเสร็จสิ้น จางอวิ๋นก็เดินออกจากคลังสมบัติอย่างมาดมั่น ลงทะเบียนกับหมิงฝ่า แล้วเดินจากไปพร้อมรอยยิ้ม
“มู่เซิ่ง! ไอ้คนสารเลว! ใช้อำนาจบาตรใหญ่ปลดข้าแบบนี้รึ… สักวันข้าจะทำให้เจ้าต้องเสียใจที่ทำกับข้าแบบนี้!!”
ทันทีที่เดินลงจากยอดเขาเจ้าสำนัก มาถึงบริเวณไหล่เขา หูของจางอวิ๋นก็ได้ยินเสียงด่าทอโวยวายดังลอยมาตามลม
ภาพที่เห็นคือชายวัยกลางคนสวมชุดนักพรตในสภาพมอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิง กำลังยืนเท้าเอวด่ากราดไปทางยอดเขาเจ้าสำนักราวกับคนเสียสติ
จางอวิ๋นเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสนใจ
เพราะคนผู้นั้น คือ ‘ผู้ดูแลหลี่’ คนที่เคยดูถูกและทอดทิ้งอู๋เสี่ยวพั่งตอนที่เขาพามาคัดเลือกศิษย์ที่ยอดเขาเจ้าสำนักครั้งก่อนนั่นเอง!
มองดูสัมภาระพะรุงพะรังที่อีกฝ่ายหอบหิ้วมา จางอวิ๋นก็ลูบคางพลางวิเคราะห์สถานการณ์
นี่คือ… โดนไล่ออก ให้ม้วนเสื่อกลับบ้านเก่าแล้วสินะ?
ผู้ดูแลหลี่สังเกตเห็นจางอวิ๋นที่เดินลงมาจากยอดเขาพอดี ก็หันขวับมา จ้องเขม็งด้วยสายตากินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะชี้หน้าด่ากราด “จางอวิ๋น! เจ้าเองก็สารเลวเหมือนกัน! แย่งลูกศิษย์ข้าไม่พอ ยังเอาเรื่องไปฟ้องเจ้าสำนักอีก ข้าไม่จบกับเจ้าแค่นี้แน่!!”
“……”
มุมปากของจางอวิ๋นกระตุกยิก
เดิมทีเขาว่าจะไม่สนใจแล้วเดินผ่านไปเฉยๆ ปล่อยให้หมาเห่า แต่ในเมื่อกล้าปากดีใส่กันขนาดนี้… ก็ต้องจัดให้สักหน่อยเพื่อความเป็นสิริมงคล!
เขาเปลี่ยนทิศทาง เดินตรงดิ่งเข้าไปหาอีกฝ่าย
เมื่อเห็นจางอวิ๋นเดินปรี่เข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม ผู้ดูแลหลี่ก็หน้าเปลี่ยนสี ถอยหลังกรูด “จะ… เจ้าจะทำอะไร!?”
“เปล่าทำอะไร…”
จางอวิ๋นเอ่ยเสียงเรียบเย็นยะเยือกขณะย่างสามขุมเข้าไปใกล้ “แค่จะมาส่งผู้ดูแลหลี่ที่กำลังจะจากไป… สักหน่อย!”
สิ้นเสียง ร่างของเขาก็หายวับไปจากสายตา พุ่งตัวไปข้างหน้าดุจสายฟ้าฟาด โผล่ไปที่ด้านหลังของผู้ดูแลหลี่ในชั่วพริบตา แล้วประเคนฝ่าเท้าถีบเข้าที่บั้นท้ายของอีกฝ่ายเต็มแรง!
“อ๊ากกก!”
พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนปานจะขาดใจ ร่างของผู้ดูแลหลี่ลอยละลิ่วแหวกอากาศเป็นวิถีโค้งสวยงาม พุ่งดิ่งลงสู่ตีนเขาราวกับว่าวกระดาษสายป่านขาด
ตูม!!
ตกลงไปในสระน้ำที่ตีนเขาด้านล่างอย่างแม่นยำ น้ำแตกกระจายบานเป็นดอกเห็ด!
“จางอวิ๋น! ไอ้สารเลว!!”
ผู้ดูแลหลี่ตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากสระน้ำในสภาพเปียกมะลอกมะแลกเหมือนลูกหมาตกน้ำ จ้องมองขึ้นมาด้วยสายตาอาฆาตแค้นสุดขีด
จางอวิ๋นแกล้งยกเท้าขึ้นทำท่าจะกระโดดไล่ตามลงไปซ้ำ
ผู้ดูแลหลี่เห็นดังนั้นก็หน้าถอดสี รีบตะกายขึ้นฝั่งแล้ววิ่งหนีป่าราบ หายลับไปอย่างไร้ศักดิ์ศรี
จางอวิ๋นกลอกตามองบน ก่อนจะหันไปโบกมือให้ป่าไม้ด้านหลัง “มู่เซิ่ง ไม่ต้องขอบใจข้าหรอกนะ เลี้ยงข้าวข้าสักมื้อก็พอ!”
เงียบกริบ… ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ
จางอวิ๋นก็ไม่ได้ใส่ใจ เขาเรียกกระบี่บินออกมาแล้วเหาะจากไปอย่างสบายอารมณ์
หลังจากเขาจากไป มู่เซิ่งถึงค่อยๆ เดินออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ใบหน้าบูดบึ้งมองตามหลังจางอวิ๋นไปด้วยความหมั่นไส้
ยังจะให้ข้าเลี้ยงข้าว? เจ้าจะเหิมเกริมเกินไปแล้วนะ!
เขาแค่นเสียง ฮึดฮัด ในลำคอ แล้วสะบัดชายเสื้อหันหลังเดินกลับขึ้นเขาไป
ณ ป่าหนานเฟิง
ฟึ่บ!
ร่างอันสะบักสะบอมของเจ้าสำนักหนานซานพุ่งพรวดออกมาจากแนวป่าชั้นในอย่างทุลักทุเล เขาหันขวับกลับไปมองด้านหลังด้วยความหวาดระแวง เมื่อมั่นใจว่าสัตว์อสูรระดับหยวนอิงตัวนั้นไม่ได้ตามออกมาแล้ว ก็ทรุดตัวลงพิงต้นไม้ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก
“ไม่ว่าจะเป็นฝีมือใคร… รอเจอดีแน่!!”
แต่พอเห็นสภาพเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นเป็นริ้วๆ และบาดแผลฉกรรจ์หลายแห่งที่ยังเจ็บแปลบ เขาก็กัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้นจนเส้นเลือดปูดโปน
มาถึงตอนนี้ ถ้าเขายังดูไม่ออกว่ากำไลฝึกตนของผู้อาวุโสใหญ่ถูกจงใจทิ้งไว้ในป่าลึกเพื่อล่อเขาไปตาย… เขาก็คงโง่เต็มทน!
แต่สิ่งที่เขาไม่แน่ใจคือ คนที่ทิ้งกำไลนี้คือตัวผู้อาวุโสใหญ่สำนักหนานซานเอง หรือว่าเป็นคนอื่น?
หากผู้อาวุโสใหญ่ถูกสัตว์อสูรระดับหยวนอิงฆ่าตายจริง มันต้องมีร่องรอยการต่อสู้หลงเหลืออยู่ ไม่ใช่แค่ทิ้งกำไลไว้วงเดียวอย่างจงใจแบบนั้น
เป็นไปได้สองอย่าง:
หนึ่ง… ผู้อาวุโสใหญ่ได้สมบัติล้ำค่า แล้วรู้ว่ากำไลนี้ระบุตำแหน่งได้ จึงจงใจทิ้งไว้เพื่อหลบหนีการติดตาม
หรือสอง… มีใครบางคนฆ่าผู้อาวุโสใหญ่ แล้วเอากำไลมาทิ้งไว้ที่นั่นเพื่อวางกับดัก!
และถ้าเป็นอย่างหลัง คนที่มีความเป็นไปได้มากที่สุด…
ดวงตาของเจ้าสำนักหนานซานวาวโรจน์ จ้องมองไปทางทิศที่ตั้งของสำนักหลิงเซียนเขม็ง
จางอวิ๋น!
ไม่รู้ทำไม ชื่อนี้ถึงผุดขึ้นมาในหัวของเขา
แต่ไม่ว่าใช่หรือไม่ จางอวิ๋นก็ต้องตาย! หากไม่ใช่เพราะมัน สำนักหนานซานของเขาคงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพอัปยศเช่นนี้ในงานแลกเปลี่ยน!
“ล้างครอรอไว้ได้เลย!”