ยอดอาจารย์ผู้มองเห็นอัจฉริยะ - ตอนที่ 262
บทที่ 262 สร้างขุมกำลัง
ณ น่านฟ้าอันไกลโพ้น ห่างออกมาจากเกาะที่หนึ่ง
ชายหนุ่มชุดดำหันขวับไปมองมนุษย์ค้างคาวข้างกาย แววตาฉายแววเคลือบแคลงสงสัย “เกิดอะไรขึ้น?”
“ยอดฝีมือ!”
มนุษย์ค้างคาวจ้องเขม็งไปทางทิศของเกาะที่หนึ่ง สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดผวา “ภายในนั้น… มีตัวตนที่แข็งแกร่งยิ่งกว่ายอดฝีมือที่เพิ่งจากไปซ่อนตัวอยู่!!”
รูม่านตาของชายหนุ่มชุดดำหดเกร็งลงทันที ก่อนจะกดเสียงต่ำถาม “แล้วผู้ครองกายาสูงสุดล่ะ?”
“สัมผัสไม่ได้… น่าจะไม่ได้อยู่ในกลุ่มนั้น!”
มนุษย์ค้างคาวส่ายหน้าช้าๆ สายตายังคงจับจ้องไปที่เกาะที่หนึ่งด้วยความระแวดระวัง
“ไม่อยู่?”
ชายหนุ่มชุดดำขมวดคิ้วมุ่น
การเดินทางไกลหมื่นลี้ครั้งนี้ พวกเขาแกะรอยตามกลิ่นอายของ ‘ประตูแห่งพันธนาการ’ จนดั้นด้นมาถึงหมู่เกาะเชียนไห่แห่งนี้ ก่อนหน้านี้นอกจากสิบสองเกาะหลัก พวกเขาได้พลิกแผ่นดินค้นหาเกาะย่อยนับพันแห่งจนทั่วแล้ว
ทว่าตอนนี้… แม้แต่ในสิบสองเกาะหลักก็ยังไม่พบเบาะแสอีกงั้นรึ?
“มีความเป็นไปได้ว่าเป้าหมายอาจจะจากไปแล้ว!”
มนุษย์ค้างคาวเบนสายตามองไปยังทิศทางที่ว่างเปล่าไกลออกไป
ชายหนุ่มชุดดำชะงักกึก “เจ้าหมายความว่า… เขาไปกับยอดฝีมือที่เพิ่งจากไปเมื่อครู่นี้?”
มนุษย์ค้างคาวพยักหน้าหนักแน่น “ตอนที่ยอดฝีมือคนนั้นจากไป รอบกายยังมีกลิ่นอายอื่นติดตามไปด้วย คนที่จากไปน่าจะไม่ได้มีแค่คนเดียว!”
ชายหนุ่มชุดดำหรี่ตาลง ประกายตาคมกริบจ้องมองไปที่ขอบฟ้า
“ไป! เราตามไปดูกัน!”
……
กาลเวลาผันผ่านดุจสายน้ำไหล… พริบตาเดียวก็ผ่านไปสิบราตรี
เหนือท้องทะเลสีครามกว้างใหญ่ไพศาล จางอวิ๋นนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์อยู่บนไหล่ของพยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอน สูดกลิ่นอายความเค็มของทะเลเข้าปอดลึก
เมื่อสามวันก่อน เขาได้เข้าสู่เขตแดนของแคว้นหนานอวิ๋นแล้ว แต่แทนที่จะมุ่งหน้ากลับสำนักหลิงเซียน เขากลับเลือกที่จะมาเยือน ‘ทะเลหลานไห่’ ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางแคว้นหนานอวิ๋นแห่งนี้แทน
เวลานี้… น่านน้ำแถบนี้ได้ถูกควบคุมโดยกลุ่มโจรสลัดหยกศิลาอย่างเบ็ดเสร็จแล้ว
กล่าวได้ว่า ที่นี่ก็คือถิ่นฐานบ้านช่องของเขานั่นเอง!
“คุณชาย… ถึงแล้วขอรับ!”
เสียงทุ้มต่ำของพยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนดังขึ้นข้างหู
จางอวิ๋นกวาดสายตามองไปเบื้องหน้า เกาะร้างขนาดเล็กที่ดูเงียบสงบแห่งหนึ่งปรากฏแก่สายตา
มองเห็นได้แต่ไกลว่าบนหาดทรายขาวสะอาดของเกาะร้าง มีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งกำลังยืนรอท่าอยู่อย่างเป็นระเบียบ
ผู้นำกลุ่มคือ กู่หงเหวิน หัวหน้ากลุ่มโจรสลัดหยกศิลา
ขนาบข้างด้วย ปุโรหิตสาม นักพรตเฒ่าหวง เซียวชิงอวี่ และคนอื่นๆ ที่ถูกเขาสยบไว้ใต้ฝ่าเท้าก่อนหน้านี้
โฮก!!!
พยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนคำรามกัมปนาทสะเทือนฟ้าดิน ร่างมหึมาร่อนลงจอดบนหาดทรายดุจอุกกาบาต
แรงกดดันระดับหยวนอิงขั้นสูงสุดแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศบิดเบี้ยว กู่หงเหวิน ปุโรหิตสาม และคนอื่นๆ ต่างรูม่านตาหดเกร็งด้วยความตื่นตระหนก แต่เมื่อสังเกตเห็นจางอวิ๋นที่นั่งสงบนิ่งอยู่บนไหล่เสือ พวกเขาก็รีบประสานมือคารวะพร้อมกันทันที
“คารวะคุณชาย!!”
จางอวิ๋นสะบัดมือเบาๆ พลังไร้รูปสายหนึ่งพุ่งออกไปฉุดดึงร่างที่โค้งคำนับของกู่หงเหวิน ปุโรหิตสาม และคนอื่นๆ ให้ยืดตรงขึ้นพร้อมกันโดยไม่อาจขัดขืน
ภายใต้พลังไร้รูปนี้ กู่หงเหวินและปุโรหิตสามรู้สึกเหมือนเป็นเพียงมดปลวกที่ไม่สามารถต่อต้านขุนเขาได้เลยแม้แต่น้อย
คุณชาย… แข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว!
ชั่วขณะหนึ่ง สายตาที่มองจางอวิ๋นต่างเต็มไปด้วยความยำเกรงและตื่นตะลึง
เอื๊อก!
แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาอกสั่นขวัญแขวนยิ่งกว่า คือพยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนที่จางอวิ๋นนั่งอยู่นั่นต่างหาก
สัตว์วิญญาณระดับหยวนอิงขั้นสูงสุดเชียวนะ!
ถึงกับสยบสัตว์วิญญาณระดับราชันย์เช่นนี้มาเป็นพาหนะได้… คุณชายของพวกเขาจะน่าหวาดหวั่นเกินไปแล้ว!
ปุโรหิตสามยอมรับจากใจจริงเลยว่า ต่อให้เป็นตัวเขาเมื่อสองพันปีก่อนตอนที่อยู่ระดับแปลงเทพขั้นสูงสุด ก็ยากที่จะฝึกสัตว์วิญญาณระดับนี้ให้เชื่องได้ดั่งใจนึก
ส่วนกู่หงเหวินยิ่งไม่ต้องพูดถึง… เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิด
ลำพังแค่ระดับหยวนอิงขั้นสูงของเขาตอนนี้ มีความเป็นไปได้สูงว่าจะถูกเจ้าเสือตัวนี้ตบทีเดียวตายด้วยซ้ำ!
จางอวิ๋นไม่สนใจความตกใจของพวกเขา เอ่ยถามเรียบๆ “สถานที่ที่ข้าต้องการ… เตรียมไว้เรียบร้อยหรือยัง?”
“เรียบร้อยแล้วขอรับคุณชาย!”
กู่หงเหวินรีบพยักหน้ารัวๆ ผายมือเชื้อเชิญอย่างนอบน้อม “เชิญคุณชายตามข้ามาทางนี้ขอรับ!”
พูดจบเขาก็เหาะนำทางมุ่งหน้าสู่ใจกลางเกาะ
โฮก!
ไม่ต้องรอให้จางอวิ๋นออกคำสั่ง พยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนคำรามรับแล้วเหาะทะยานตามไปทันที
ทว่า… กลิ่นอายทั่วร่างกลับจงใจระเบิดออกมาอย่างรุนแรง!
นอกจากกู่หงเหวินที่นำทางอยู่ด้านหน้ากับปุโรหิตสามที่พอจะมีฝีมืออยู่ข้างๆ แล้ว
นักพรตเฒ่าหวง เซียวชิงอวี่ และคนอื่นๆ ต่างถูกแรงกดดันมหาศาลกระแทกจนเสียหลัก ร่วงกราวจากกระบี่บินตกลงไปคลุกฝุ่นบนหาดทรายอย่างทุลักทุเล
พยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยอง
มันรู้ดีว่าเจ้าพวกนี้คือข้ารับใช้ที่จางอวิ๋นรับไว้ก่อนหน้ามัน…
เรียกสั้นๆ ว่า ‘คนรับใช้เก่า’!
ในฐานะสัตว์เลี้ยงคนโปรดของจางอวิ๋น มันต้องสั่งสอนให้พวกคนรับใช้เก่าเหล่านี้รู้สำนึกถึงลำดับชั้นไว้บ้าง ถึงพวกเจ้าจะมาก่อน แต่ถ้าพูดถึงสถานะและพลังฝีมือ… เทียบกับพี่เสือแล้วยังห่างชั้นกันราวฟ้ากับเหว!
นักพรตเฒ่าหวง เซียวชิงอวี่ และคนอื่นๆ ตะเกียกตะกายลุกขึ้น เนื้อตัวมอมแมม แต่เมื่อสัมผัสถึงกลิ่นอายอันทรงพลังของพยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอน บนใบหน้าก็ไม่กล้าแสดงความไม่พอใจออกมาแม้แต่น้อยนิด
ทำได้เพียงกัดฟันเหาะตามขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้วติดตามไปเงียบๆ อยู่ด้านหลังอย่างเจียมตัว
พยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนเห็นดังนั้น มุมปากยาวเหยียดก็ยกยิ้มเยาะ ในแววตาฉายแววพึงพอใจ
เมื่อเทียบกับไอ้เครื่องตรวจจับมนุษย์จอมปากมากนั่นแล้ว… ไอ้พวกคนรับใช้เก่าพวกนี้ถือว่ารู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวกว่าเยอะ!
จางอวิ๋นไม่ได้ใส่ใจการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของพยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอน เขาตามกู่หงเหวินมาถึงใจกลางเกาะเล็ก จนกระทั่งเข้าสู่ถ้ำธรรมชาติขนาดใหญ่ที่กว้างขวางแห่งหนึ่ง
ภายในถ้ำแห่งนี้ถูกดัดแปลงเป็นห้องประชุมขนาดมหึมา ตรงกลางมีโต๊ะยาวสลักจากหินและเก้าอี้นับร้อยตัววางเรียงรายอย่างโอ่อ่า
จางอวิ๋นเห็นดังนั้นก็ไม่รอช้า จิตสัมผัสเคลื่อนไหว เรียกตัวหลิวชาง ฉิงเฟิง ผู้อาวุโสหกเกาะเชียนไห่ และเหล่ายอดฝีมือคนอื่นๆ ที่ถูกฝังเคล็ดสะกดวิญญาณหรือเคล็ดสะกดใจ ออกมาจากหอสมบัติเซียนทั้งหมด!
วูบ! วูบ! วูบ!
เมื่อเห็นเงาร่างกลุ่มใหญ่โผล่ออกมาจากความว่างเปล่า กู่หงเหวินและคนอื่นๆ ก็สะดุ้งโหยงจนตัวโยน
พอลองสัมผัสกลิ่นอายดู… ในกลุ่มคนที่ปรากฏตัวขึ้นนี้ คนที่อ่อนแอที่สุดก็ยังอยู่ระดับจินตานขั้นสูง! ส่วนพวกระดับหัวกะทินั้นล้วนเป็นระดับหยวนอิงทั้งสิ้น!!
โดยเฉพาะชายชราในชุดหรูหราที่เป็นผู้นำกลุ่มอย่างหลิวชาง…
กลิ่นอายนั้นแม้จะไม่ได้ปลดปล่อยออกมาข่มขวัญ แต่พอจิตสัมผัสของพวกเขาแตะต้องเพียงนิดเดียว ก็เหมือนจมหายลงสู่มหาสมุทรอันไร้ก้นบึ้ง
ความรู้สึกที่ลึกล้ำสุดหยั่งคาดแบบนี้…
ระดับแปลงเทพ!!
รูม่านตาของกู่หงเหวินและปุโรหิตสามหดเกร็งจนแทบเป็นจุดเดียว หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก
หลิวชางกวาดสายตามองกู่หงเหวินและคนอื่นๆ อย่างราบเรียบ หยุดสายตาพิจารณาที่ปุโรหิตสามครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองจางอวิ๋นเพื่อรอคำสั่ง
“หาที่นั่งกันตามสบาย!”
จางอวิ๋นกระโดดลงจากหลังเสือ เดินอาดๆ ไปนั่งลงที่เก้าอี้ประธานหัวโต๊ะอย่างผ่าเผย
แม้จะยังงุนงงกับสถานการณ์ แต่เมื่อได้ยินคำสั่ง ทุกคนในที่นั้นก็ไม่มีใครกล้าขัดขืน ต่างพากันหาที่นั่งอย่างรวดเร็ว
เก้าอี้นับร้อยตัว เพียงพอให้ยอดฝีมือทุกคนนั่งลงได้พอดี
เมื่อทุกคนประจำที่ บรรยากาศภายในถ้ำก็เงียบกริบลงทันตา สายตานับร้อยคู่จับจ้องไปที่จางอวิ๋นบนเก้าอี้ประธานเป็นตาเดียว
พวกเขารู้ดีว่า… การที่จางอวิ๋นสั่งให้จัดเตรียมถ้ำประชุมและเรียกรวมพลยอดฝีมือมากมายขนาดนี้ ต้องมีเรื่องสำคัญระดับสะเทือนฟ้าดินจะประกาศแน่นอน
“ข้าจะไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา การเรียกพวกเจ้ามารวมตัวกันที่นี่มีเป้าหมายเพียงอย่างเดียว…”
จางอวิ๋นกวาดสายตามองทุกคน เอ่ยเสียงเรียบแต่กังวานก้อง “ข้าต้องการใช้พวกเจ้าเป็นรากฐาน เพื่อสร้างขุมกำลังฝ่ายหนึ่งขึ้นมา!”
“สร้างขุมกำลัง?”
สิ้นเสียงนี้ ทุกคนในที่นั้นต่างแสดงสีหน้าประหลาดใจและหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
แต่พอลองคิดไตร่ตรองดู… มันก็เป็นไปได้จริงๆ
ในกลุ่มพวกเขาตอนนี้ แค่ระดับหยวนอิงก็มีเกินครึ่งเข้าไปแล้ว ลองถามดูเถอะว่าในแดนใต้แห่งนี้ มีขุมกำลังไหนบ้างที่มีระดับหยวนอิงรวมตัวกันเยอะขนาดนี้?
แถมยังไม่นับระดับที่เหนือกว่าหยวนอิง…
สายตาของหลายคนอดไม่ได้ที่จะลอบมองไปที่หลิวชางด้วยความยำเกรง
แม้จะไม่รู้จักชื่อแซ่ แต่พวกเขาสัมผัสได้ชัดเจนว่า ชายชราผู้นี้แข็งแกร่งจนน่าขนลุก!
กู่หงเหวินรวบรวมความกล้าเอ่ยถาม “คุณชาย… แล้วขุมกำลังของพวกเราจะใช้ชื่อว่าอะไรขอรับ?”
“สำนักเซียนอันดับหนึ่ง!”
จางอวิ๋นเอ่ยชื่อที่เขาคิดไว้ล่วงหน้าแล้วออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“เซียนอันดับหนึ่ง!?”
ได้ยินชื่อนี้ ทุกคนต่างอึ้งไปจนพูดไม่ออก
ความหมายของชื่อนี้… หรือว่าต้องการจะ…
“อย่างที่พวกเจ้าคิด เป้าหมายในการสร้างขุมกำลังของข้า คือการผงาดขึ้นเป็นขุมกำลังอันดับหนึ่งในทวีปวิถีเซียน!!”
จางอวิ๋นกล่าวประกาศก้อง
ได้ยินคำพูดนี้ มุมปากของทุกคนต่างกระตุกยิกๆ
แม้คนกลุ่มนี้จะดูแข็งแกร่งและมีจำนวนมาก แต่ก็แค่เฉพาะในแดนใต้บ้านนอกแห่งนี้เท่านั้น จะเป็นอันดับหนึ่งแห่งวิถีเซียน…
ใบหน้าของหลิวชางกระตุกจนแทบจะกลายเป็นตะคริว
ในฐานะผู้บำเพ็ญเพียรอิสระระดับแปลงเทพ เขาใช้ชีวิตมาอย่างยาวนานดุจฟอสซิลมีชีวิต แม้ส่วนใหญ่จะเคลื่อนไหวในแดนใต้ แต่ก็เคยติดต่อกับผู้บำเพ็ญเพียรจากแดนอื่นมาไม่น้อย รู้ซึ้งดีถึงความกว้างใหญ่ไพศาลและน่าสะพรึงกลัวของทวีปวิถีเซียน
จะเป็นขุมกำลังอันดับหนึ่งในทวีปวิถีเซียน?
ท่านขอรับ… มันจะเพ้อฝันเกินไปแล้ว!