ยอดอาจารย์ผู้มองเห็นอัจฉริยะ - ตอนที่ 256
บทที่ 256 ส่งแหวนมิติมาซะดีๆ
“ท่านเซียน ให้พวกเราได้ร่วมแรงด้วยเถิดขอรับ!”
ในเวลานั้นเอง นายใหญ่ตระกูลอู๋และคนอื่นๆ ต่างก้าวออกมาด้วยความกระตือรือร้น หมายจะช่วยเหลือในภารกิจสำคัญครั้งนี้
“ไม่ต้องหรอก มีเสี่ยวพั่งเพียงคนเดียวก็เกินพอ คนมากความย่อมวุ่นวายเปล่าๆ!”
จางอวิ๋นเอ่ยปากห้ามทัพทันควันด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด
ค่ายกลประเภทนี้ส่งผลกระทบต่อผู้บำเพ็ญระดับจินตานเพียงน้อยนิด แต่สำหรับระดับสร้างรากฐานนั้นหาใช่เรื่องเล่นๆ หากฝืนดึงดันอาจเกิดความเสียหายต่อรากฐานวิญญาณได้
นายใหญ่ตระกูลอู๋และเหล่าคนในตระกูลต่างมองหน้ากันครู่หนึ่ง เมื่อเห็นความมั่นคงในแววตาของจางอวิ๋น พวกเขาก็ไม่กล้ากล่าวทัดทานอีก
อู๋เสี่ยวพั่งสูดลมหายใจลึก ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนกลางวงเวทย์ด้วยใจที่สั่นไหวเล็กน้อย เขาหันไปถามหลิวชาง “ข้าต้องทำอย่างไรบ้าง?”
“เพียงยืนนิ่งสงบจิตใจอยู่ภายในค่ายกลก็พอ!”
หลิวชางเอ่ยตอบสั้นๆ ก่อนจะหันไปสบตากับจางอวิ๋นเพื่อเป็นสัญญาณ
จางอวิ๋นเข้าใจเจตนาจึงก้าวเข้าสู่ขอบเขตค่ายกลอย่างองอาจ
หลิวชางเริ่มประสานอินมือด้วยความชำนาญ พลังวิญญาณเริ่มขับเคลื่อนลวดลายบนพื้นให้เรืองรอง
เพียงชั่วอึดใจ เส้นสายแห่งปราณเลือดอันเข้มข้นก็ค่อยๆ กลั่นตัวออกมาจากร่างของอู๋เสี่ยวพั่ง ก่อนจะถูกชักนำไปห่อหุ้มร่างกายของจางอวิ๋นจนกลายเป็นชั้นปราณสีแดงฉานหนาทึบ
จางอวิ๋นไม่รอช้า เขาก้าวเท้าเดินตรงเข้าสู่ม่านหมอกหนาทึบที่ปกคลุมผืนป่าเบื้องหน้าทันที
ฉี่ฉี่……
พริบตาที่ร่างกายสัมผัสกับม่านพลัง ปราณเลือดที่ห่อหุ้มตัวเขากับหมอกวิญญาณก็เกิดการสอดประสานผสานรวมเป็นหนึ่งเดียว ก่อเกิดคลื่นพลังแผ่ซ่านออกมาเล็กน้อย
ทว่าครั้งนี้ ม่านหมอกที่เคยดุร้ายกลับสงบนิ่งราวกับยอมสยบ จางอวิ๋นเดินผ่านเข้าไปได้อย่างไร้อุปสรรค
เมื่อทะลุผ่านม่านหมอกออกมา ภาพที่ปรากฏสู่สายตาคือแปลงสมุนไพรอันกว้างสุดลูกหูลูกตา
ภายในอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพรวิญญาณหลากชนิด แต่น่าเสียดายที่ส่วนใหญ่เป็นเพียงสมุนไพรระดับต่ำหรือสมุนไพรป่าธรรมดา แม้จะมีปริมาณมหาศาล แต่มันก็ไม่อาจสั่นคลอนความสนใจของจางอวิ๋นได้แม้แต่น้อย
เขากวาดสายตาผ่านเหล่าพืชพรรณเหล่านั้นอย่างเพิกเฉย ก่อนจะจับจ้องตรงไปยังจุดศูนย์กลางของผืนดินแห่งนี้
จางอวิ๋นเดินเข้าไปใกล้ด้วยความระมัดระวัง เขาหยิบเสียมขุดสมุนไพรอันจิ๋วที่เตรียมไว้ขุดแซะลงไปบนผิวดินอย่างประณีต
ไม่นานนัก กิ่งก้านสีขาวนวลผ่องขนาดเท่าหัวแม่มือก็เผยให้เห็นรำไร
ทว่าในขณะที่เขากำลังจะปลดปล่อยพลังวิญญาณเข้าห่อหุ้ม เจ้ากิ่งก้านสีนวลนั่นกลับขยับไหวราวกับมีชีวิต ราวกับมันรับรู้ถึงสัมผัสของอากาศที่ผิดแผกไปจนเกิดอาการตื่นตระหนก
ฟุ่บ!
มันหดตัวกลับลงไปในใต้ชั้นดินลึกอย่างรวดเร็ว
ขยับได้รึ?
จางอวิ๋นขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ รีบใช้วิชาเนตรเซียนตรวจสอบอย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกครั้ง
【หน่อวิเศษตัดชีพจร】
อายุ: สามพันปี
สถานะ: เริ่มก่อกำเนิดจิตวิญญาณแห่งเซียนขึ้นมาเล็กน้อย
คำแนะนำในการเพาะเลี้ยง: หากได้รับพลังงานแห่งชีวิตอย่างต่อเนื่อง จะสามารถเติบโตและผลัดเปลี่ยนรูปลักษณ์ได้อย่างรวดเร็ว
……
“สามพันปี?”
จางอวิ๋นเลิกคิ้วสูงด้วยความประหลาดใจ
เขายังจำคำบอกเล่าของอู๋เสี่ยวพั่งได้ดีว่า ประวัติศาสตร์การก่อตั้งตระกูลอู๋นั้นยาวนานเพียงไม่กี่ร้อยปีเท่านั้น
แล้วเหตุใดหน่อวิเศษตัดชีพจรที่มีอายุนับสามพันปีถึงมาสถิตอยู่ที่นี่ได้?
หรือว่าของสิ่งนี้ หาได้เป็นมรดกที่บรรพบุรุษตระกูลอู๋ทิ้งไว้ตั้งแต่ต้นไม่?
แม้ในใจจะเต็มไปด้วยข้อสงสัย แต่มือของเขากลับเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและแม่นยำ จางอวิ๋นปลดปล่อยพลังวิญญาณออกไปโอบอุ้มหน่อวิเศษเอาไว้ทุกทิศทาง ก่อนจะออกแรงกระชากมันขึ้นมาจากพื้นดินอย่างฉับพลัน
รูปลักษณ์ของหน่อวิเศษที่ปรากฏแก่สายตาเต็มๆ นั้น ดูไปแล้วช่างละม้ายคล้ายกับ ‘ต้นหอม’ ทั่วไปเสียจริง หากไร้ซึ่งออร่าเซียนที่โอบล้อมและท่าทางดิ้นรนขัดขืนราวกับมนุษย์ที่พยายามหนีตาย เขาคงปักใจเชื่อไปแล้วว่านี่คือวัชพืชไร้ค่าต้นหนึ่ง
เขารีบหยิบกล่องหยกชั้นเลิศออกมา พร้อมกับใช้พลังวิญญาณห่อหุ้มเจ้าต้นหอมวิเศษนี้ไว้อย่างเบามือที่สุด ก่อนจะบรรจุลงกล่องและผนึกไว้ด้วยอาคมอย่างแน่นหนา
“กลับไปถึงที่พักเมื่อไหร่ ข้าจะขุนเจ้าให้โตไวๆ เลยทีเดียว”
จางอวิ๋นพึมพำกับกล่องหยกในมือด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก
สำหรับสิ่งที่มอบพลังงานแห่งชีวิตได้นั้น เขามีเตรียมไว้พร้อมสรรพแล้ว
โอสถศักดิ์สิทธิ์… เพียงแค่นึกถึงความสำเร็จในอนาคต ใจของเขาก็พองโตด้วยความคาดหวัง
เมื่อได้สิ่งที่ต้องการครบถ้วน เขาก็ไม่คิดจะรั้งรอให้เสียเวลาอีกต่อไป
“กลับกันเถิด!”
ทันทีที่ก้าวพ้นสวนสมุนไพร จางอวิ๋นก็ส่งเสียงสั่งการทันที
อู๋เสี่ยวพั่งและคนอื่นๆ ต่างพยักหน้ารับด้วยความตื่นเต้น พวกเขารู้ดีว่าท่านอาจารย์ได้ครอบครองของล้ำค่ามาแล้ว จึงพากันทะยานขึ้นหลังพยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนอย่างรวดเร็ว
แน่นอนว่าหลิวชางผู้ตกอับก็ถูกหิ้วคอตามขึ้นมาด้วยเช่นกัน
จางอวิ๋นออกคำสั่งเสียงเข้ม “มุ่งหน้ากลับสู่เมืองตานซาน!”
โฮก!
พยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนคำรามกึกก้อง ร่างมหึมาทะยานขึ้นสู่ห้วงเวหา บินมุ่งหน้ากลับไปตามเส้นทางเดิมด้วยความเร็วแสง
ในขณะที่อยู่บนหลังเสือ จางอวิ๋นหันไปจ้องมองหลิวชางด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะแบมือออกไปเบื้องหน้า “ส่งแหวนมิติของเจ้ามาเสียดีๆ!”
“หะ… หา? ท่านว่าอย่างไรนะ?”
หลิวชางอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความคาดไม่ถึง
“มีปัญหาอันใดรึ?”
น้ำเสียงของจางอวิ๋นเย็นเยียบลงจนน่าขนลุก
มุมปากของหลิวชางกระตุกอย่างรุนแรงด้วยความเจ็บใจ แต่เมื่อนึกถึงตบะของอีกฝ่าย เขาก็ทำได้เพียงถอดแหวนมิติที่นิ้วส่งให้แต่โดยดีด้วยมือที่สั่นเทา
จางอวิ๋นรับมาตรวจสอบเพียงครู่เดียว ก่อนจะแบมือต่ออีกครั้ง “แล้วก็… เมล็ดพันธุ์วิญญาณสัตว์เหี่ยวเฉาที่สุกงอมแล้ว เอาที่มีอยู่ทั้งหมดออกมาเสีย!”
“แม้แต่สิ่งนี้ท่านก็ยังต้องการรึ?”
หลิวชางอุทานออกมาด้วยความตกใจอย่างที่สุด
จางอวิ๋นเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจ “ข้าบอกให้เอามา ก็จงเอามา!”
“……”
หลิวชางตัวสั่นเทิ้มด้วยความอาลัยอาวรณ์ เขาสูญเสียทั้งอำนาจและสมบัติจนแทบกระอักเลือด ค่อยๆ ล้วงเอาเมล็ดพันธุ์สีเทาที่เปล่งประกายลึกลับออกมาจำนวนห้าเม็ด
ดวงตาของจางอวิ๋นเป็นประกายวาววับทันที
ห้าเม็ด! นี่มันมากกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้เสียอีก
เมล็ดพันธุ์วิญญาณสัตว์เหี่ยวเฉาที่สุกงอมเหล่านี้ มีอานุภาพในการเปลี่ยนสิ่งมีชีวิตให้กลายเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ที่น่าสะพรึงกลัว และที่สำคัญที่สุด เมล็ดพันธุ์เพียงเม็ดเดียวสามารถมอบพลังเซียนเหี่ยวเฉาให้แก่เขาได้ถึงหนึ่งร้อยสิบเส้น!
ห้าเม็ดนี้ ก็เท่ากับห้าร้อยห้าสิบเส้น ซึ่งเกือบจะเท่ากับพลังทั้งหมดที่เขามีสะสมมาทั้งชีวิตในตอนนี้เลยทีเดียว!
จางอวิ๋นสูดลมหายใจเข้าลึก จ้องมองหลิวชางราวกับเห็นบ่อเงินบ่อทอง “เคล็ดวิชาเลี้ยงเมล็ดพันธุ์ที่เจ้าฝึกปรือ น่าจะสามารถผลิตเมล็ดพันธุ์เหล่านี้ออกมาได้เรื่อยๆ ใช่หรือไม่?”
หลิวชางผู้ยังไม่รู้ชะตากรรมตอบตามความจริงด้วยน้ำเสียงที่อ่อนล้า “สิ่งนี้มิใช่เรื่องง่ายขอรับ มันจำเป็นต้องใช้วัตถุดิบมหาศาล เมล็ดพันธุ์ที่สุกงอมเพียงเม็ดเดียว ต้องสังเวยด้วยเศษเสี้ยววิญญาณสัตว์อสูรระดับหยวนอิงหนึ่งดวง รวมกับร่างของมนุษย์ระดับหยวนอิงหรือสัตว์อสูรชั้นสูงอีกหนึ่งร่าง มิหนำซ้ำยังต้องใช้เวลาบ่มเพาะยาวนานถึงห้าถึงสิบปีเลยทีเดียว!”
“ยุ่งยากซับซ้อนถึงเพียงนั้นเชียว?”
จางอวิ๋นขมวดคิ้วมุ่นพลางถามต่อ “ไม่มีวิธีเร่งระยะเวลาให้เร็วขึ้นกว่านี้รึ?”
หลิวชางส่ายหน้าช้าๆ เป็นเชิงปฏิเสธ
จางอวิ๋นเผยสีหน้าผิดหวังออกมาอย่างเห็นได้ชัด
เขายังนึกภาพในใจอยู่เลยว่า หากอีกฝ่ายสามารถปั๊มเมล็ดพันธุ์พวกนี้ออกมาได้อย่างรวดเร็ว ในภายภาคหน้าเขาก็คงไม่ต้องกังวลเรื่องการขาดแคลนพลังเซียนเหี่ยวเฉาอีกต่อไป
จางอวิ๋นสะบัดหัวไล่ความทรงจำ แล้วเริ่มทำการรื้อค้นสมบัติภายในแหวนมิติของหลิวชางอย่างละเอียด
ภายในนั้นมีของล้ำค่าหลายอย่างที่ทำให้ดวงตาเขาเป็นประกาย ซึ่งส่วนใหญ่ล้วนเกี่ยวข้องกับพลังแห่งความเหี่ยวเฉาแทบทั้งสิ้น โดยเฉพาะผลไม้ลูกหนึ่งที่ถูกปกคลุมด้วยลวดลายสีเทาอันพิสดาร
ผลเหี่ยวเฉา!
มันคือสมบัติล้ำค่าที่ถือกำเนิดขึ้นจากธรรมชาติโดยแท้ ไม่ได้ถูกจัดอยู่ในหมวดสมุนไพรทั่วไป แต่มันคือการกลั่นตัวของพลังเหี่ยวเฉาในสภาพแวดล้อมที่แสนจะพิเศษ อัดแน่นไปด้วยพลังบริสุทธิ์ที่เข้มข้นมหาศาล สำหรับผู้ที่บำเพ็ญในวิถีนี้ มันคือโอสถทิพย์ชั้นยอดที่หาได้ยากยิ่ง!
“เอ่อ ผลไม้นั่น… ข้าขอนะ…”
เมื่อเห็นจางอวิ๋นหยิบผลเหี่ยวเฉาออกมาพินิจพิเคราะห์ หลิวชางก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากท้วงติงด้วยความเสียดายสุดซึ้ง
ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้พูดจนจบประโยค จางอวิ๋นก็ส่งยิ้มหวานที่ดูเจ้าเล่ห์กลับไปให้ “ผลไม้นี่ดูไม่เลวเลย ข้าจะรับไว้เอง ถือเสียว่าเป็นของขวัญแรกพบที่ทาสรับใช้ผู้กตัญญูควรมอบให้แก่เจ้านายก็แล้วกัน!”
ของขวัญอันใดกัน! นี่มันปล้นกันชัดๆ!
หลิวชางก่นด่าสาปแช่งอยู่ในใจ รู้สึกเหมือนหัวใจโดนมีดกรีดจนเลือดหยดติ๋งๆ
ผลไม้นี้เขาได้มาด้วยความลำบากยากเข็ญเมื่อหลายปีก่อน ทะนุถนอมจนไม่กล้าหยิบออกมาใช้ มาบัดนี้กลับต้องกลายเป็นของคนอื่นไปตลอดกาล
จางอวิ๋นหาได้ใส่ใจในความโศกเศร้าของทาสรับใช้ไม่ เขาค้นหาต่อไปจนพบเข็มทิศหน้าตาประหลาดที่เรียกว่า ‘จานหยกตรวจจับ’ ซึ่งมีความสามารถในการสัมผัสถึงกลิ่นอายของชีพจรวิญญาณในรัศมีรอบตัว
มันคือเครื่องมือหาขุมทรัพย์ชั้นเลิศที่ยอดฝีมือทุกคนถวิลหา
เพราะที่ใดมีชีพจรวิญญาณสถิตอยู่ ที่นั่นย่อมมีวาสนาและสมบัติฟ้าดินรออยู่เสมอ
จางอวิ๋นเอ่ยถามด้วยความสนใจ “เจ้าได้สิ่งนี้มาจากที่ใด?”
หลิวชางตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “นี่คือผลงานการวิจัยระดับสูงของหอสมบัติหนานจางขอรับ ทั่วทั้งหล้ามีเพียงไม่กี่ชิ้นเท่านั้น ข้าต้องแลกด้วยทรัพยากรมหาศาลกว่าจะได้มันมาครอบครอง”
“หอสมบัติหนานจางรึ?”
ทันทีที่ได้ยินชื่อนี้ ใบหน้าของกู้ชวนผู้จองหองก็ผุดขึ้นมาในมโนภาพของจางอวิ๋นทันที
ครั้งล่าสุดที่เกาะเจียวหนาน เขาพลาดปล่อยให้เศษเสี้ยววิญญาณของอีกฝ่ายเล็ดลอดหลบหนีไปได้ ไม่รู้ว่าป่านนี้รองเจ้าหอผู้นั้นจะไปมุดหัวซ่อนอยู่ที่ซอกหลืบไหน หรือจะกลายเป็นอาหารปลาในมหาสมุทรไปเสียแล้ว
ณ ดินแดนทางตอนเหนืออันไกลโพ้นของแคว้นหนานซิง ภายในตึกสูงเสียดฟ้าท่ามกลางเมืองใหญ่ที่รุ่งเรืองถึงขีดสุด
ฮัดชิ้ว!
บนโต๊ะทำงานที่หรูหรา ปูสีดำทมิฬขนาดมหึมาตัวหนึ่ง จู่ๆ ก็จามออกมาเสียงดังสนั่นจนตัวโยน
“ท่านรองเจ้าหอ ท่านไม่เป็นไรนะขอรับ?”
ประธานเหลียนที่ยืนก้มหัวอยู่ข้างๆ รีบเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
“ข้าไม่เป็นไร!”
ปูดำ หรือที่แท้จริงคือดวงวิญญาณของกู้ชวน โบกก้ามปูไปมาด้วยความหงุดหงิด ในดวงตาเล็กจิ๋วคู่นั้นฉายแววความแค้นเคืองอย่างปิดไม่มิด
ร่างกายปัจจุบันของเขามันช่างอ่อนแอและน่าอนาถนัก ขนาดแค่จะกลั้นจามยังทำไม่ได้
ไม่ได้การแล้ว เขาต้องรีบกดดันให้ท่านเจ้าหอช่วยจัดหาร่างใหม่ที่แข็งแกร่งให้โดยเร็ว และที่สำคัญที่สุด…
พอนึกถึงใบหน้าของจางอวิ๋น เขาก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธา หันไปสั่งประธานเหลียน “ยังติดต่อท่านเจ้าหอไม่ได้อีกรึ?”
ประธานเหลียนส่ายหน้าช้าๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
สีหน้าของกู้ชวนมืดมนลงทันที
ด้วยความแข็งแกร่งอันพิสดารของจางอวิ๋นที่สามารถอัญเชิญยอดฝีมือระดับแปลงเทพออกมาได้มากมายเพียงนั้น นอกจากท่านเจ้าหอผู้ลึกลับแล้ว คงไม่มีใครในแผ่นดินนี้ที่จะต่อกรกับมันได้อีก
หากยังติดต่อไม่ได้อีกล่ะก็…
ติ๊ง!
ทันใดนั้น เสียงสัญญาณแจ้งเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นเบาๆ
บรรยากาศในห้องพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที ประธานเหลียนรีบหยิบป้ายหยกสื่อสารพิเศษที่กำลังสั่นไหวออกมาด้วยมือที่สั่นเทา “ท่านรองเจ้าหอ… ท่านเจ้าหอติดต่อมาแล้วขอรับ!”
วู่วว!!
เพียงสิ้นเสียง แสงสว่างจ้าก็พุ่งออกมาจากป้ายหยก ก่อเกิดเป็นภาพฉายมายาที่น่าเกรงขามปรากฏขึ้นกลางอากาศ