ยอดอาจารย์ผู้มองเห็นอัจฉริยะ - ตอนที่ 230
บทที่ 230 เจ้าแกล้งทำเป็นไม่เห็น แล้วแอบไปรายงานเงียบๆ ไม่ได้รึไง?
จางอวิ๋นทอดสายตามองออกไปเบื้องหน้า
ในยามนี้ ผู้อาวุโสหกแห่งเกาะเชียนไห่กำลังยืนสงบนิ่งอยู่ที่ริมชายฝั่งแห่งหนึ่ง ไม่ไกลออกไปนัก มีสะพานหินขนาดมหึมาที่ทอดตัวยาวเหยียดหายเข้าไปในม่านหมอกหนาทึบ ตั้งตระหง่านอยู่อย่างน่าเกรงขาม
“เรียนคุณชาย ข้ามสะพานใหญ่นี้ไปก็คือเขตของเกาะที่สามแล้วขอรับ”
ผู้อาวุโสหกกล่าวแนะนำด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง “บนสะพานแห่งนี้มีการป้องกันแน่นหนายิ่งนัก มีระดับหยวนอิงเฝ้ายามอยู่หลายคน โดยมีหัวหน้าผู้คุมคือ ‘ผู้อาวุโสคุมกฎ’ ของเกาะเชียนไห่ ระดับพลังของมันอยู่ขั้นหยวนอิงสูงสุด ถือเป็นตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดในระดับหยวนอิงของเกาะเราเลยก็ว่าได้ขอรับ!”
จางอวิ๋นถามสวนกลับตรงประเด็น “มีระดับแปลงเทพหรือไม่?”
“เอ่อ… เรื่องนี้ข้าน้อยไม่แน่ใจขอรับ”
ผู้อาวุโสหกส่ายหน้าเจื่อนๆ “เกาะที่สามนั้นเป็นเขตหวงห้าม ข้าไม่ค่อยได้มีโอกาสเข้าไป ยอดฝีมือที่เฝ้าอยู่หน้าฉากที่เก่งกาจที่สุด เท่าที่ข้ารู้ก็คือผู้อาวุโสคุมกฎผู้นี้แหละขอรับ!”
“ตกลง เจ้าจงไปหาที่ซ่อนตัวเสีย ข้าจะเข้าไปเอง”
จางอวิ๋นออกคำสั่งเสียงเรียบ
ผู้อาวุโสหกพยักหน้ารับคำสั่งอย่างรู้รู้งาน ก่อนจะรีบผลุบหายเข้าไปในป่าทึบข้างทางทันที
สิ้นเสียงสายลมพัดผ่าน
ร่างที่ก้าวเดินออกมาจากแนวป่าอีกครั้ง คือจางอวิ๋นที่สวมใส่ ‘เสื้อคลุมล่องหน’ เรียบร้อยแล้ว
ไร้ซึ่งการหยุดพัก ร่างของเขาพุ่งทะยานขึ้นไปบนสะพานใหญ่ดุจวิหคเหินลม
ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาจำเป็นต้องรีบยืนยันตำแหน่งและความปลอดภัยของเผ่าเงือกให้เร็วที่สุด มิอาจเสี่ยงกระทำการบุ่มบ่ามแหวกหญ้าให้งูตื่นโดยไม่จำเป็น
เมื่อเหยียบย่างขึ้นมาบนสะพาน ก็พบว่ามีค่ายกลสังหารและข้อห้าม วางดักรออยู่เพียบ
ทว่ากับดักตื้นเขินเหล่านี้… มีหรือจะรอดพ้นสายตาของ ‘เนตรสวรรค์’ ไปได้
ร่างโปร่งแสงของจางอวิ๋นพลิ้วไหวหลบหลีกค่ายกลเหล่านั้นไปตลอดทางราวกับเดินชมสวนหลังบ้าน
ไม่นานนัก ที่บริเวณกึ่งกลางสะพาน จางอวิ๋นก็มองเห็นกลุ่มคนเฝ้ายาม
ประกอบด้วยระดับหยวนอิงหนึ่งคน กับระดับจินตานอีกกว่าสิบชีวิต ยืนเรียงหน้ากระดานถืออาวุธครบมือ สีหน้าเคร่งขรึมแววตาดุดัน แผ่รังสีสังหารห้ามคนแปลกหน้าเข้าใกล้
จางอวิ๋นเพียงปรายตามองแวบหนึ่ง แล้วเลือกที่จะอ้อมผ่านพวกเขาไปดื้อๆ
ด้วยระดับจิตวิญญาณขั้นแปลงเทพของเขา ตราบใดที่ไม่จงใจเปิดเผยตัวตน ยอดฝีมือระดับหยวนอิงเหล่านี้ไม่มีทางจับสัมผัสเขาได้แม้แต่ปลายก้อย
แต่ทว่า… เหตุบังเอิญย่อมเกิดขึ้นได้เสมอในโลกหล้า
ขณะที่เขาใกล้จะถึงปลายสุดของสะพาน ก็ได้พบกับกลุ่มคนเฝ้ายามอีกชุดหนึ่ง
หัวหน้ากลุ่มผู้คุมกฎ คือชายชราผมดำขลับในชุดคลุมสีทมิฬ ใบหน้าเย็นชาประดุจน้ำแข็งพันปี
วินาทีที่จางอวิ๋นเคลื่อนกายเข้าไปในระยะประชิด ชายชราผมดำผู้นั้นก็เงยหน้าขวับขึ้นมาทันที ราวกับสัมผัสได้ถึงสิ่งผิดปกติ
มันตวาดลั่นเสียงดังกัมปนาท “ใคร!?”
จางอวิ๋นสะดุ้งโหยงเล็กน้อย เหล่าผู้ฝึกตนเกาะเชียนไห่ที่เฝ้ายามอยู่รายรอบต่างก็สีหน้าแปรเปลี่ยนทันที ชักอาวุธออกมาเตรียมพร้อม
วูบ!
พริบตาถัดมา ประกายแสงสายหนึ่งพลันสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด มันคือปราณกระบี่ที่คมกริบเสียจนอากาศยังต้องกรีดร้อง พุ่งวาบออกไปราวกับเคียวของยมทูต
เหล่าผู้ฝึกตนเกาะเชียนไห่ยังไม่ทันตั้งตัวหรือแม้แต่จะเปล่งเสียงร้อง ร่างกายท่อนบนและท่อนล่างก็แยกออกจากกัน ร่วงหล่นลงสู่พื้นพร้อมโลหิตที่สาดกระเซ็น!
มีเพียงชายชราผมดำและระดับหยวนอิงวัยกลางคนอีกผู้หนึ่งเท่านั้นที่ไหวตัวหลบได้ทันอย่างเฉียดฉิว
“สารเลว! บังอาจ…”
ระดับหยวนอิงวัยกลางคนมองซากศพเกลื่อนพื้นด้วยความโกรธแค้นจนตาแดงก่ำ กำลังจะอ้าปากคำรามลั่นเรียกพวกพ้อง แต่จู่ๆ เส้นเลือดสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นรอบลำคอ เห็นเพียงเงาร่างถือกระบี่สายหนึ่งพุ่งวูบผ่านข้างกายไปดุจภูตพราย
ตุบ!
ศีรษะของระดับหยวนอิงวัยกลางคนร่วงหล่นลงกระแทกพื้นกลิ้งหลุนๆ ทันที ชายชราผมดำเห็นภาพสยดสยองนั้น รูม่านตาก็หดเกร็งด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
หนี!
สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำงานทันที มันหันหลังกลับเตรียมโกยแน่บโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว
“ข้าจะบอกอะไรให้นะ… เจ้าช่างโง่เขลานัก”
น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาของจางอวิ๋นดังขึ้นไล่หลัง
“ข้าอุตส่าห์ลอบเข้ามาถึงที่นี่ได้ ฝีมือย่อมมิใช่คนธรรมดา… หากเจ้าแกล้งทำเป็นตาบอดมองไม่เห็น แล้วแอบไปส่งข่าวเงียบๆ ก็อาจจะมีชีวิตรอดไปได้แล้วแท้ๆ”
ชายชราผมดำตัวสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลอาบแผ่นหลัง
“แต่ในเมื่อดันทะลึ่งตะโกนร้องหาความตายเยี่ยงนี้… ถ้างั้นข้าก็คงต้อง…”
“สงเคราะห์ให้เจ้าหุบปากตลอดไปซะ!”
ฉัวะ!
ท่ามกลางสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวสุดขีดของชายชราผมดำ คมกระบี่ลายทมิฬอันแหลมคมก็ปาดผ่านลำคอของมันไปอย่างไร้ปรานี
กระบวนการทั้งหมดเกิดขึ้นรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ จนมันไม่อาจตอบสนองสิ่งใดได้ทัน รู้สึกเพียงความเจ็บแปลบที่ลำคอวูบหนึ่ง แล้วโลกทั้งใบก็ดับวูบลง…
จางอวิ๋นมองร่างไร้วิญญาณด้วยสายตาเรียบเฉย
【แหวนหยกตระกูลหลิง】
ข้อมูล: แหวนตรวจสอบที่ถูกรังสรรค์ขึ้นโดยตระกูลหลิง
ผลลัพธ์: สามารถทิ้งตราประทับตรวจจับไว้ในพื้นที่รัศมีไม่เกินร้อยเมตรรอบตัวผู้สวมใส่ หากมีสิ่งมีชีวิตก้าวล่วงเข้ามา แหวนหยกจะเกิดปฏิกิริยาตอบสนองแจ้งเตือนทันที
…
เมื่อ ‘เนตรสวรรค์’ กวาดไปเจอแหวนหยกบนนิ้วของศพ ข้อมูลก็เด้งขึ้นมาให้เห็น
มิน่าล่ะถึงได้รู้ตัวว่าเขามา ที่แท้ก็เพราะของวิเศษชิ้นนี้นี่เอง!
“ต้องรีบแล้ว!”
จางอวิ๋นถอนหายใจเบาๆ สะบัดมือเก็บกวาดศพเข้าแหวนมิติ แล้วพุ่งตัวทะยานเข้าไปในเกาะที่สามอย่างรวดเร็ว
แม้จะลงมือสังหารคนกลุ่มนี้ได้ในพริบตาจนพวกมันส่งข่าวไม่ทัน แต่กลิ่นคาวเลือดนี้คงปิดบังได้ไม่นาน
อีกเดี๋ยวหากมีใครผ่านมาทางนี้ ก็ต้องล่วงรู้ความผิดปกติแน่
จางอวิ๋นเลิกซ่อนตัว ปลดปล่อยสัมผัสวิญญาณระดับแปลงเทพขั้นสูงสุดกวาดสแกนไปทั่วทิศทางครอบคลุมทั้งเกาะทันที
“หือ?”
ภายในสิ่งปลูกสร้างมากมายบนเกาะที่สาม ผู้ฝึกตนจำนวนมากต่างสัมผัสได้ถึงกระแสจิตอันน่าเกรงขามที่กดทับลงมาดุจขุนเขา สีหน้าต่างตื่นตระหนกตกใจ
ระดับแปลงเทพ!
หรือว่าบรรพชน หรือท่านเจ้าเกาะจะออกโรงมาด้วยตนเอง?
พวกเขาต่างคาดเดาในใจ หลายคนรีบวิ่งออกมาดูเหตุการณ์นอกที่พัก
แต่เมื่อแหงนมองไปบนท้องฟ้ากลับไม่เห็นผู้ใด ก็ได้แต่ยืนงุนงงสับสน
ปกติหากระดับบรรพชนหรือเจ้าเกาะเคลื่อนไหว ย่อมต้องเหาะเหินเดินอากาศสำแดงเดชให้ประจักษ์ แต่นี่กลับไร้เงา…
จางอวิ๋นไม่มีอารมณ์จะสนใจมดปลวกเหล่านี้ สัมผัสวิญญาณของเขากวาดผ่านเกาะไปอย่างรวดเร็วและละเอียดถี่ถ้วน
ใช้เวลาเพียงสองนาที ในที่สุดเขาก็ล็อคเป้าทิศทางที่น่าสงสัยได้
ไม่รอช้า ร่างของเขาพุ่งทะยานเป็นเส้นแสงมุ่งหน้าไปทันที
ในขณะเดียวกัน ผู้คนบนเกาะที่สัมผัสได้ว่าแรงกดดันจากกระแสจิตหายไปแล้ว ก็ได้แต่ยืนเกาหัวงงเป็นไก่ตาแตก
ณ ปากถ้ำลึกลับแห่งหนึ่งท่ามกลางป่าเขารกทึบบนเกาะ
มีผู้ฝึกตนสวมชุดเกราะขาวเต็มยศหลายสิบคนยืนเฝ้ายามอยู่อย่างเข้มงวด
“ตื่นตัวกันหน่อย!”
ผู้ฝึกตนร่างกำยำที่เป็นหัวหน้า รู้สึกใจคอไม่ดีเมื่อสัมผัสวิญญาณระดับแปลงเทพเมื่อครู่จางหายไป จึงตะโกนสั่งลูกน้องเสียงเข้ม
เหล่าผู้ฝึกตนเกราะขาวต่างรีบกระชับอาวุธ ตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือสถานการณ์ฉุกเฉิน
“รัตติกาลมาเยือน!”
เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้น แต่ยังไม่ทันที่พวกมันจะได้ขยับตัว ทัศนวิสัยเบื้องหน้าก็ถูกความมืดมิดกลืนกินไปจนหมดสิ้น แล้วจากนั้น…
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!!
คมกระบี่ลายทมิฬร่ายรำดั่งเคียวมรณะในความมืด ผู้ฝึกตนเกราะขาวหลายสิบคนยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ศีรษะก็หลุดออกจากบ่า ขาดใจตายเรียบเป็นหน้ากลอง
“ไอ้สารเลว!!”
ได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง หัวหน้าร่างกำยำโกรธจัดจนเลือดขึ้นหน้า ขยี้หยกยันต์ในมือจนแตกละเอียดทันที
เพล้ง!
ฟุ่บ!
“อ๊าก!”
กว่าคมกระบี่ของจางอวิ๋นจะฟันมาถึง ก็สายไปเพียงก้าวเดียว
อีกฝ่ายชิงบีบหยกยันต์ส่งสัญญาณไปเสียแล้ว
คลื่นพลังงานบางอย่างที่กระจายออกมาเป็นวงกว้าง ทำให้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
ไม่มีเวลาให้คิดมาก เขาจัดการเก็บกวาดศพแล้วพุ่งตัวเข้าไปในถ้ำตรงหน้าทันที
สภาพภายในถ้ำดูคล้ายคุกใต้ดินขนาดใหญ่ มีกรงเหล็กเรียงรายสุดลูกหูลูกตา ขังสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์ต่างๆ ไว้มากมาย
กวาดตามองเพียงแวบเดียว จางอวิ๋นเห็นทั้งมนุษย์เงือก, มนุษย์หัวเสือ, มนุษย์หัวหมาป่า… และยังมีมนุษย์อีกกลุ่มหนึ่ง แต่คนพวกนี้ดูแปลกประหลาดพิกล
【มนุษย์ไร้วิญญาณ】
ระดับพลัง: จินตานขั้นกลาง
ข้อมูล: มนุษย์ที่ล้มเหลวจากการทดลองผสานสายเลือดเผ่าพันธุ์พิเศษ ทำให้ดวงวิญญาณถูกกัดกินจนแตกสลาย เหลือเพียงร่างเปล่ากลวงๆ ที่ยังมีลมหายใจ
กายา: กายาสมิงปัจฉิมภูมิ
พรสวรรค์: กลายร่างสมิง – ในสถานะนี้พลังรบทุกด้านจะเพิ่มขึ้นมหาศาล และจะเข้าสู่สภาวะบ้าคลั่งกระหายเลือด
จุดอ่อน: การกลายร่างคงอยู่ได้สูงสุดเพียง 2 นาที หลังหมดฤทธิ์จะตกอยู่ในสภาวะอ่อนแออย่างรุนแรง
จางอวิ๋นหรี่ตาลงด้วยความรังเกียจ
ตอนที่รีดข้อมูลจากผู้อาวุโสสองแห่งเกาะเชียนไห่ อีกฝ่ายเคยสารภาพว่าจับเผ่าพันธุ์พิเศษมาเพื่อทำการทดลองวิปริต ผสานเลือดมนุษย์กับเผ่าอื่นเพื่อยกระดับศักยภาพ…
ดูท่าเรื่องนี้จะมีมูลความจริง
เมื่อดูข้อมูลของพวกมนุษย์ดัดแปลงที่ล้มเหลวพวกนี้ ทำให้นึกย้อนไปถึงศิษย์เกาะเชียนไห่สองคนที่เจอในเมืองหนานซาง คนหนึ่งที่มี ‘กายามนุษย์หมาป่าปัจฉิมภูมิ’ ก็น่าจะถูกดัดแปลงมาด้วยวิธีการสกปรกเช่นนี้เป็นแน่
เขากวาดสายตามองไปที่ถ้ำห้องหนึ่งซึ่งคุมขังกลุ่มเงือกเอาไว้ ผู้นำกลุ่มคือสตรีเผ่าเงือกผู้หนึ่งที่ดูเป็นผู้ใหญ่และงดงามสะดุดตากว่าใคร
【สตรีเผ่าเงือก】
กายา: กายาวิญญาณเงือก, กายารากวิญญาณวารีระดับสูง
ระดับพลัง: สร้างรากฐานขั้นสูงสุด
วิชาที่ฝึกฝน: คัมภีร์ลับมนุษย์เงือก
ทักษะต่อสู้ (พรสวรรค์): บทเพลงแห่งเงือก, กระสุนวารี
ข้อบกพร่อง: ในร่างกายถูกฝัง ‘ตราประทับทาสมาร’ ซึ่งเชื่อมโยงกับจิตวิญญาณของจอมมารระดับแปลงเทพขึ้นไป จอมมารสามารถกระตุ้นตราประทับให้ตายตกได้ทุกเมื่อ
วิธีแก้: ใช้สิ่งที่มีพลังชำระล้างเพียงพอ ชำระล้างไอเมมารที่แฝงอยู่ในตราประทับให้บริสุทธิ์
จางอวิ๋นเรียกอวี๋สุ่ยเอ๋อร์ออกมาจากหอสมบัติเซียน แล้วเอ่ยถาม “สุ่ยเอ๋อร์… พวกเขาใช่คนในเผ่าของเจ้าหรือไม่?”