ยอดอาจารย์ผู้มองเห็นอัจฉริยะ - ตอนที่ 154
บทที่ 154 จอมมารเงา
ปัง!
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว เลือดเนื้อและเศษอวัยวะ
สาดกระเซ็นไปทั่วสารทิศราวกับดอกไม้โลหิตที่เบ่งบาน
แม้แต่จางอวิ๋นที่มีประสาทสัมผัสฉับไวปานสายฟ้าแลบ
ยังตั้งตัวไม่ทัน ร่างกายของเขาถูกอาบย้อมไปด้วยเลือดสดๆ
อุ่นๆ ที่สาดซัดเข้ามาเต็มรัก
เขายืนตะลึงงัน จ้องมองศพไร้หัวสองร่างที่ทรุดฮวบลง
กับพื้นเบื้องหน้าด้วยความตกใจระคนงุนงง
ตาย… ตายได้ยังไง?
เขาใช้พลังอูสะกดข่มการเคลื่อนไหวและปิดกั้นพลังวิญ
ญาณของสองคนนี้ไว้อย่างแน่นหนา ต่อให้พวกมันคิดสั้น
อยากกัดลิ้นปลิดชีพตัวเองก็ไม่มีทางทำได้ แล้วทำไมจู่ๆ
ถึงระเบิดศีรษะตัวเองตายไปดื้อๆ?
“ตราวิญญาณมาร!”
จู่ๆ เถากู่หลานที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างๆ ก็โพล่งออกมา
ด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือด
จางอวิ๋นหันขวับไปมองนาง เลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถาม
สีหน้าของเถากู่หลานเคร่งเครียดลงอย่างเห็นได้ชัด นาง
รีบอธิบายเสียงสั่น
“นี่เป็นวิชาลับเฉพาะของขุมกำลังมาร ‘สำนักหนานเฟิ
งม่อ’ มีไว้เพื่อรักษาความลับของสำนักโดยเฉพาะเจ้าค่ะ ผู้ใด
ที่ถูกฝัง ‘ตราวิญญาณมาร’ ทันทีที่เอ่ยถึงข้อมูลต้องห้ามหรือ
ความลับของสำนัก ตราประทับจะทำงานอัตโนมัติ ระเบิดร่าง
และวิญญาณให้แหลกเป็นจุณทันที!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของจางอวิ๋นก็ดำทะมึนลงทันตา
เขาจ้องมองศพไร้หัวทั้งสองด้วยแววตาเย็นยะเยือก
เจ้าสารเลวสองตัวนี้… พวกมันรู้อยู่แก่ใจว่ามีตราประทับ
จึงจงใจเอ่ยชื่อสำนักออกมาเพื่อฆ่าตัวตายหนีความผิดสินะ
เพราะมั่นใจในพลังอูของตนเองว่าสยบพวกมันได้
อยู่หมัด เขาเลยชะล่าใจไม่ได้ใช้ ‘เนตรเซียน’ ตรวจสอบพวก
มันเสียก่อน
ประมาทเลินเล่อเกินไปแล้ว!
บทเรียนครั้งนี้ราคาแพงนัก… ต่อไปถ้าจับเชลยได้ ข้า
ต้องใช้เนตรเซียนสแกนอย่างละเอียดก่อนทุกครั้ง ห้ามพลาด
เรื่องง่ายๆ แบบนี้อีกเด็ดขาด!
จางอวิ๋นสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์
ทันใดนั้นเขาก็ฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ รีบหันขวับไปหาพยัคฆ์
ลายพาดกลอนทันที
“เจ้าเคยบอกข้าว่า ตอนที่ค้นพบที่นี่ เจ้าเห็น
ผู้บำเพ็ญเพียรระดับหยวนอิงชุดดำอยู่กันสามคนใช่หรือไม่?
สองในสามคนนั้นคือพวกมันหรือเปล่า?”
“ใช่ขอรับนายท่าน! กลิ่นอายและการแต่งกายเหมือนกัน
เปี๊ยบเลยขอรับ!”
พยัคฆ์ลายพาดกลอนพยักหน้าหงึกหงักยืนยันหนักแน่น
สิ้นเสียงตอบรับ จางอวิ๋นไม่รอช้า ร่างของเขาพุ่งทะยาน
ออกไปยังทางออกของลานกว้างดุจลูกธนูหลุดจากแหล่งทันที
ยังมีอีกคนหนึ่ง!
…
ณ ใจกลางป่าหมอกอันหนาทึบที่ปกคลุมด้วยไอเย็น
อู๋เฉิง ผู้บำเพ็ญมารระดับหยวนอิงในชุดคลุมสีดำสนิท
ยืนกอดอกขมวดคิ้วแน่น สายตาจ้องมองไปยังปากทางเข้า
แดนลับที่ยังคงเงียบกริบไร้ความเคลื่อนไหว
ภายในแดนลับแห่งนี้คือที่พำนักของท่านอสูรมารเงา ผู้ที่
มีอารมณ์แปรปรวนยากจะคาดเดา ทุกครั้งที่มาเยือน พวกเขา
จึงไม่กล้ารั้งอยู่นาน
ปกติแล้วศิษย์น้องทั้งสองเข้าไปดูลาดเลาเพียงครู่เดียวก็
ควรจะกลับออกมาแล้ว แต่นี่เวลาล่วงเลยไปพักใหญ่ กลับไร้
วี่แววของคนทั้งคู่
หรือว่าจะเกิดเรื่องร้ายขึ้น?
ยิ่งคิด ลางสังหรณ์อัปมงคลก็ยิ่งรบกวนจิตใจจนอยู่ไม่สุข
“ถอยกันก่อน!”
อู๋เฉิงตัดสินใจเด็ดขาด เขาโบกมือสั่งเหล่าสาวกชุดดำ
ระดับจินตานด้านหลัง แล้วหันหลังเตรียมจะพาทุกคนถอนตัว
ออกไปจากที่นี่เพื่อความปลอดภัย
ทว่าเพิ่งจะขยับตัว กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งก็
ปะทุขึ้น สัมผัสได้ถึงเงาร่างหนึ่งที่พุ่งพรวดออกมาจากวังวน
ทางเข้าด้วยความเร็วเหนือจินตนาการ!
พอหันขวับกลับไปมอง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่าง
ฉับพลัน
ตู้ม!
คลื่นพลังอูสีครามเข้มอันบ้าคลั่งกวาดซัดออกมาจาก
วังวนทางเข้าปะทะเข้าใส่หน้าเต็มๆ ราวกับค้อนปอนด์ยักษ์
ฟาดเข้ากลางแสกหน้า
เขาไม่ทันได้ต่อต้านก็ถูกพลังอูนี้กดทับจนร่วงลงไปกอง
กับพื้นจนกระดูกลั่นกร๊อบ กลุ่มชายชุดดำระดับจินตาน
ด้านหลังเองก็ไม่มีใครรอดพ้น ต่างโดนแรงอัดกระเด็น
ไปคนละทิศละทาง
“แกเป็นคระ… อุ๊บ!”
อู๋เฉิงตะเกียกตะกายเงยหน้าขึ้น ตวาดถามจางอวิ๋นที่
เดินออกมาในสภาพตัวเปื้อนเลือดด้วยความโกรธเกรี้ยว
แต่พูดยังไม่ทันจบประโยค จางอวิ๋นก็สะบัดมือผนึกปาก
เขาจนเงียบกริบ
เมื่อใช้เคล็ดวิชาเนตรเซียนตรวจสอบ ก็พบว่าคนผู้นี้
มีตราประทับวิญญาณมารฝังอยู่บนตัวเช่นกัน!
เขากวาดสายตาคมกริบมองชายชุดดำคนอื่น ทั้งหมด
ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญมารระดับจินตาน
แต่สิ่งที่ทำให้จางอวิ๋นชะงักค้างคือ ข้อมูลของเหล่าผู้
บำเพ็ญมารระดับจินตานที่เนตรเซียนกวาดผ่าน ล้วนมีสถานะ
ผิดปกติเหมือนกันหมด…
“จิตวิญญาณบกพร่อง?”
พอมองดูดีๆ ก็พบว่าผู้บำเพ็ญมารระดับจินตานเหล่านี้
ต่างมีสีหน้าเหม่อลอย แววตาว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวา ราวกับ
ตุ๊กตาที่ไม่มีจิตวิญญาณ
จางอวิ๋นขมวดคิ้วมุ่น อดนึกถึงผู้บำเพ็ญเพียรระดับจิน
ตานที่ถูกทำให้กลายเป็นดักแด้ไข่อยู่บนเสาเหล่านั้นไม่ได้…
หรือว่าเรื่องนี้จะมีความเกี่ยวข้องกัน?
สายตาของเขาอดไม่ได้ที่จะมองกลับไปที่อู๋เฉิงด้วยความ
สงสัย
“อื้อๆ!!”
อู๋เฉิงจ้องเขตาเขม็ง หน้าแดงก่ำพยายามจะดิ้นรนแต่ก็ไร้
เสียงเล็ดลอด
จางอวิ๋นไม่พูดพร่ำทำเพลง ลากคออีกฝ่ายพร้อมกับ
หอบหิ้วผู้บำเพ็ญมารระดับจินตานอีกหลายสิบคน กลับเข้าไป
ในแดนลับลานกว้างใต้ดินทันที
เมื่อถูกลากกลับเข้ามาเห็นสภาพภายในแดนลับลาน
กว้างใต้ดิน อู๋เฉิงก็เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
สายตา
เกิดอะไรขึ้น?
ม่านพลังเงามืดที่ท่านอสูรมารเงากางไว้หายไปไหน?
แล้วท่านอสูรมารเงาล่ะ??
ฉึก!
ยังไม่ทันที่สมองจะประมวลผลเสร็จ ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่
ต้นขา มีกริชเล่มหนึ่งปักเข้ามามิดด้าม พลังงานที่แฝงอยู่ใน
กริชคมกริบราวกับใบมีดนับพัน ปั่นป่วนคว้านเนื้อในต้นขาของ
เขาอย่างโหดเหี้ยม
ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เขาอยากจะกรีดร้องโหยหวน
แต่ไร้เสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา ทำได้เพียงเบิกตาโพลง
จ้องมองจางอวิ๋นด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด
จางอวิ๋นไม่สนใจสายตานั้น เขาถือกริชที่อัดแน่นด้วย
พลังอู แทงซ้ำเข้าไปที่แผลเดิมอย่างเลือดเย็น ไม่มียั้งมือ
ฉึก! ฉึก! ฉึก!
“อื้อๆ…”
หลังจากแทงไปสิบกว่าที จนเห็นว่าอีกฝ่ายเจ็บปวดจน
หน้าม่วงคล้ำ เส้นเลือดปูดโปนแทบจะทนไม่ไหว จางอวิ๋น
ถึงได้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นผู้บำเพ็ญมารของสำนักหนานเฟิงม่อ ข้า
อยากรู้เรื่องราวทั้งหมดของที่นี่ หากเจ้าให้ความร่วมมือ ก็
ใช้พู่กันเขียนบอกมา แล้วข้าจะมอบความตายที่สบายให้ แต่
ถ้าไม่ร่วมมือ…”
พูดจบเขาก็เป่าลมใส่กริชที่ชุ่มเลือดเบาๆ
“ข้าจะทำให้เจ้ารู้ซึ้งถึงคำว่า ‘อยู่มิสู้ตาย’ ว่ามันรสชาติ
เป็นอย่างไร!”
อู๋เฉิงหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
“อื้อๆ!!”
เมื่อเห็นจางอวิ๋นเงื้อกริชจะแทงซ้ำ เขาก็รีบดิ้นรนส่งเสียง
อู้อี้ ผงกหัวรัวเร็ว
“ยอมเขียนแล้ว?”
จางอวิ๋นปรายตามอง
อู๋เฉิงรีบพยักหน้าทั้งน้ำตา
จางอวิ๋นนำกระดาษและพู่กันออกมาทันที พร้อมกับ
คลายผนึกที่มือข้างหนึ่งของอีกฝ่าย แล้วนำแผ่นเหล็กมาวาง
รองกระดาษให้อีกฝ่ายเขียนด้วยมือเดียว
อู๋เฉิงมุมปากกระตุก นี่ไม่คิดจะให้โอกาสข้าเลยสินะ! มือ
เดียวแถมยังเจ็บปางตายใครมันจะไปเขียนถนัด!
แต่ทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาเขียนสารภาพด้วย
ความระทมทุกข์
เมื่อเห็นเขาเริ่มเขียน จางอวิ๋นก็เหาะไปที่เสาต้นหนึ่ง
กลางลานกว้างใต้ดิน แล้วแกะ ‘ผลึกวิญญาณเงา’ ที่อู๋ไห่ไห่
เคยอยากได้ก่อนหน้านี้ลงมา
พยัคฆ์ลายพาดกลอนที่หมอบอยู่ข้างๆ เห็นดังนั้น
แววตาก็เผยความปรารถนาออกมาอย่างปิดไม่มิด
กลิ่นอายสมบัติล้ำค่าที่มันสัมผัสได้ก่อนหน้านี้ ก็มาจาก
ผลึกวิญญาณเงาก้อนนี้นี่เอง แน่นอนว่ากลิ่นอายของโอสถ
วิญญาณที่ผ่าออกมาจากร่างอสูรมารเงาเมื่อครู่นั้นน่าดึงดูด
ยิ่งกว่า แต่มันถูกเจ้าเด็กอู๋ไห่ไห่กินไปแล้ว
ตอนนี้เมื่อมองผลึกวิญญาณเงาก้อนนี้ มันจึงอดไม่ได้
ที่จะส่งสายตาแห่งความหวังวิบวับไปที่จางอวิ๋น
เผ่าพันธุ์พยัคฆ์วิญญาณอย่างพวกมัน เน้นฝึกฝนพลัง
วิญญาณเป็นหลัก ยิ่งพลังวิญญาณแข็งแกร่ง ความแข็งแกร่ง
ของพวกมันก็จะยิ่งก้าวกระโดด เผลอๆ อาจมีโอกาสปลุก
สายเลือดบรรพกาลหรือพรสวรรค์ใหม่ขึ้นมาได้ด้วย
ผลึกวิญญาณเงาก้อนนี้ มีแรงดึงดูดต่อมันอย่าง
มหาศาล!
จางอวิ๋นเห็นสายตาออดอ้อนของมัน แต่ไม่ได้สนใจ
ผลึกวิญญาณเงาก้อนนี้เขาก็มีประโยชน์ต้องใช้ ตอนนี้
ความแข็งแกร่งทางวิญญาณของ ‘อวี๋สุ่ยเอ๋อร์’ พัฒนาได้
ช้าพอดี ผลึกก้อนนี้น่าจะช่วยนางได้มากโข
เก็บผลึกวิญญาณเงาเสร็จ เห็นอู๋เฉิงยังเขียนไม่เสร็จ
จางอวิ๋นจึงเดินไปจัดการชำแหละซากศพของอสูรมาร
เงาเพื่อเก็บวัตถุดิบ
แต่ขณะที่กำลังจัดการอยู่ จู่ๆ เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้น
มาได้ สีหน้าพลันเคร่งเครียดลงทันที
เขารีบอุ้มอู๋ไห่ไห่ที่กำลังตัวเปล่งแสงดูดซับพลังวิญญาณ
จากโอสถวิญญาณอยู่ข้างๆ ขึ้นมา แล้วโยนอู๋เฉิงที่กำลัง
เขียนหนังสือพร้อมกับผู้บำเพ็ญมารระดับจินตานอีกหลายสิบ
คนเข้าไปใน ‘เมืองเซียนอู’ จากนั้นก็รีบพาเถากู่หลาน อินทรี
ขาว และพยัคฆ์ลายพาดกลอนออกจากแดนลับอย่างรวดเร็ว
“ไป! เร็วเข้า!”
เขากระโดดขึ้นหลังพยัคฆ์ลายพาดกลอน แล้วสั่งเสียง
เข้ม
พยัคฆ์ลายพาดกลอนสัมผัสได้ถึงความจริงจังและ
เร่งด่วนของเขา จึงรีบสยายปีกบินทะยานด้วยความเร็วสูงสุด
มุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่งทันที
เมื่อนั่งอยู่บนหลังเสือที่บินฝ่าเมฆ เถากู่หลานถึงได้สติ
นางมองจางอวิ๋นที่จู่ๆ ก็ดูรีบร้อนผิดปกติด้วยความงุนงง
“ผู้อาวุโสเก้า ท่านเป็นอะไรไป…”
จางอวิ๋นกล่าวเสียงขรึม สายตายังคงจับจ้องไปด้านหลัง
“หลังจากสัตว์อสูรที่มีพันธะสัญญาตายลง เจ้านายของ
มันจะมีสัมผัสรับรู้!”
เถากู่หลานชะงักกึก ก่อนจะตอบสนองอย่างรวดเร็วด้วย
ความตกใจ
“ผู้อาวุโสเก้า ท่านหมายความว่าเจ้าอสูรมารเงาตัวนั้น
…”
จางอวิ๋นพยักหน้า
เขาหันกลับไปมองป่าหมอกทึบด้านหลังที่เริ่มห่างออก
ไปเรื่อยๆ ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ถ้าเขาเดาไม่ผิด ในฐานะเจ้านายของอสูรมารเงา ‘จอม
มารเงา’ น่าจะสัมผัสได้ถึงการตายของสัตว์อสูรคู่กายแล้ว
ป่านนี้คงกำลังเดินทางมาด้วยความเร็วสูง!
ที่นี่… อยู่นานไม่ได้!
…
หลังจากจางอวิ๋นและเถากู่หลานจากไปได้ไม่นาน
ภายในป่าหมอกอันเงียบสงบ สายลมเย็นยะเยือกพลัน
พัดผ่านอากาศ กลิ่นอายความตายแผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ
เงาสายหนึ่งปรากฏขึ้นที่หน้าทางเข้าแดนลับใจกลางป่า
เงานั้นบิดเบี้ยวและค่อยๆ ก่อตัวเป็นร่างคนสองร่าง
คนหนึ่งคลุมกายด้วยชุดคลุมดำทั้งตัว แผ่กลิ่นอาย
ลึกลับน่าสะพรึงกลัว อีกคนสวมชุดกระโปรงสีดำ ใบหน้า
งดงามแต่ซีดเผือด
หากจางอวิ๋นอยู่ที่นี่ ย่อมจำได้ทันทีว่าหญิงสาวชุดดำผู้นี้
คือ ‘หลินฉิน’ ที่เขาเคยช่วยออกมาจากสำนักหนานไห่ใน
ตอนนั้น
หลินฉินมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก นางมองคนชุดคลุมดำข้างกาย
ด้วยความกังวล
“ท่านอาจารย์ ที่นี่คือ…”
“หุบปาก!”
เพิ่งจะเอ่ยปากก็ถูกตวาดขัดจังหวะ
น้ำเสียงอันเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งพันปีทำเอาเรือนร่าง
บอบบางของหลินฉินสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ แววตาฉาย
ความหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด
นางไม่ได้เห็นอาจารย์ผู้มีฉายาว่า ‘จอมมารเงา’ ซึ่งถูก
จัดให้อยู่ในอันดับที่ 96 ของบัญชีดำหมายจับแห่งทวีป แผ่รังสี
อำมหิตเช่นนี้มาหลายปีแล้ว
ปกติอีกฝ่ายดูใจดีและเอ็นดูนางมากแท้ๆ แต่ตอนนี้…
บรรยากาศรอบตัวเขากลับเต็มไปด้วยจิตสังหารที่พร้อมจะ
ฆ่าคนล้างโลก
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?