มหาศึกสามภพ World of Cultivation (Rerun) - บทที่ 804 ชัยชนะ

บทที่ 804 ชัยชนะ

เนี่ยเฉินเหม่อมองเงาร่างอันน่ากลัวที่ตระหง่านง้าอยู่ในครรลอง

สายตาของมันอย่างตะลึงลาน!

ทันใดนั้นมันพลันเข้าใจชัดแจ้ง ศิษย์พี่ใหญ่หลินเชียนไฉนเฝ้าย้าอยู่

ตลอดเวลาว่าม่ออวิ๋นไห่จะกลายเป็นศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของพวกมัน! ซึ่ง

ความจริงแทบทุกคนในคุนหลุนไม่เคยเห็นพ้องด้วย พวกมันแม้ไม่เคยเอ่ย

จากปาก แต่ก็ไม่เคยยึดถือวาจาเหล่านี้เป็นจริงเป็นจังมาก่อน

ศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของคุนหลุน? อาศัยอะไรกัน?

ม่ออวิ๋นไห่อาศัยอะไรมาเทียบชั้นกับคุนหลุน? เพียงสำนักบ้านนอกที่

ยากจนข้นแค้น อาศัยสิ่งใดมาท้าทายพวกมันเหล่าอัจฉริยะแห่งคุนหลุน?

รอจนวันนี้ เมื่อมันได้เห็นเงาร่างที่ประดุจเทพสงครามเหยียบย่าลงมา

จากฟากฟ้า เห็นกลุ่มแสงที่เปี่ยมไปด้วยพลังอันน่าแตกตื่นสะท้านใจ จึง

ค่อยเข้าใจแจ่มแจ้ง

ม่ออวิ๋นไห่จะต้องเป็นศัตรูร้ายกาจที่สุดของคุนหลุนไม่ผิดแน่!

เงาร่างดุร้ายอหังการที่เบื้องหน้านี้ จะกลายเป็นฝันร้ายของคุนหลุน!

มันไม่เคยได้ยินได้ฟังว่ามีการโจมตีที่เปี่ยมด้วยพลังสภาวะอันน่า

ประหวั่นพรั่นพรึงถึงเพียงนี้มาก่อน ไม่เคยพบเห็นซิวเจ่อที่น่ากลัวถึงเพียง

นี้มาก่อน กระทั่งศิษย์ที่เข้มแข็งที่สุดในสำนักยังไม่เคยทำให้มันสะท้าน

สะเทือนถึงเพียงนี้

นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของพลังฝีมือกล้าแข็ง แต่เป็นพลังสภาวะ พลังสภาวะ

ที่ผิดแผกแตกต่างจากพวกมันเป็นคนละโลก!

จั่วม่อประดุจสัตว์ประหลาดที่ไม่ใช่มนุษย์ ภายในตัวมัน ดูเหมือน

สามัญสำนึกทั้งปวงไม่มีอยู่จริง

บุคคลอันน่าสะพรึงกลัวนัก!

กระแสอากาศรอบกายเนี่ยเฉินปั่นป่วนอย่างรุนแรง คลื่นความ

ปั่นป่วนที่กล้าแข็งทำให้ทุกอย่างในสายตาของมันกลายเป็นภาพบิดเบี้ยว

มันตระหนักแน่แก่ใจ ภายใต้กระบวนท่านี้ มันจะถูกบดขยี้เป็นผุยผง

ใบหน้าที่แหงนเงยขึ้นพลันกลับกลายเป็นสงบเคร่งขรึม แฝงเร้นไว้

ด้วยความเศร้าเสียดาย ชั่วพริบตานั้นมันมองเห็นเงาร่างดุร้ายอหังการ

ผ่านม่านสายตาที่บิดเบี้ยว เนี่ยเฉินในใจบังเกิดความคิดมากมายหมุน

เปลี่ยนไม่หยุดยั้ง… …

ทางสำนักไม่ได้ให้ความสำคัญกับม่ออวิ๋นไห่มากพอ… …

จั่วม่อคือผู้ที่ร้ายกาจที่สุดในม่ออวิ๋นไห่… …

คิดทำลายม่ออวิ๋นไห่ ต้องฆ่าจั่วม่อเสียก่อน… …

น่าเสียดายนัก… …มันไม่มีเวลาเหลืออีกแล้ว… …

มันลอบทอดถอนใจ ผ่านภาพที่บิดเบี้ยวเบื้องหน้า มันยังคงมองเห็น

ได้ชัดตา เห็นกระบวนท่าที่มันรีดเค้นพลังเทพทั่วร่างตอบโต้กลับไป ถูก

กลืนหายเข้าไปในพลังขวานของฝ่ายตรงข้ามอย่างอ่อนแรง กระทั่งไม่

ก่อให้เกิดระลอกแม้แต่น้อย ราวกับกระทบถูกขุนเขาตระหง่านง้าที่ไม่มีวัน

โยกคลอนก็มิปาน

ชั่วพริบตานั้น พลังขวานสีทองที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจทำลายล้างโถม

เข้าบดบังทุกสิ่งในสายตาของมัน

มันไม่อาจส่งข่าวเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดกลับไปยังสำนัก… …ไม่อาจ

สะกิดเตือนสำนักถึงตัวอันตรายที่สุดในม่ออวิ๋นไห่… …ช่างน่าเสียดายโดย

แท้… …

“คุนหลุน”

เนี่ยเฉินพึมพำปนทอดถอนสองคำสุดท้าย หางเสียงยังไม่ทันจะขาด

หาย มันก็ถูกคลื่นพลังขวานใหญ่โตมโหฬารกลบกลืนไปสิ้น

จากนั้นลำแสงค่อย ๆ จางหายไป

จั่วม่อหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ทั่วร่างชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ

ประหนึ่งว่ามันเพิ่งปีนขึ้นมาจากแม่น้าก็มิปาน หยาดเหงื่อหลั่งไหลลงจาก

ร่างของมันดุจลำธารสายน้อย

มันยังคงอยู่ในท่วงท่าคุกเข่าหอบหายใจ ไม่อาจขยับเคลื่อนไหว

เสียงหอบหายใจอันหนักหน่วงของมันได้ยินชัดไปทั่วบริเวณ

เบื้องหน้ามัน เห็นร่องลึกใหญ่โตมหึมากว้างกว่าห้าลี้ เริ่มต้นจาก

ปลายเท้าของมันทอดยาวจนสุดสายตา หายลับไปในระยะไกล ประมาณ

โดยคร่าว ๆ สมควรมีความยาวไม่น้อยกว่าห้าสิบลี้! พื้นศิลาแกร่งราวกับถูก

ฉีกออกเป็นรอยแยกขนาดมโหฬาร ก่อเกิดเป็นภาพอันน่าตื่นตะลึงถึงที่สุด

รอยแยกนี้ยังลึกมากจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ผนังสองฟากฝั่งราบเรียบ

แวววาวดุจพื้นผิวกระจก หลายตำแหน่งยังคงมีกลุ่มควันลอยกรุ่นขึ้นมา

ทุกผู้คนตกตะลึงพรึงเพริดกับกระบวนท่าสะท้านฟ้าสะเทือนดินนี้

ทารกหมอกวิญญาณอ้าปากหวอ แต่อึกอักอยู่ครึ่งค่อนวันยังไม่อาจ

กล่าวออกมาแม้สักครึ่งคำ นี่… …นี่คือสนามประลองสัญลักษณ์ศึก… …ครั้ง

สุดท้ายที่สนามประลองสัญลักษณ์ศึกได้รับความเสียหาย เป็นเรื่องตั้งแต่

เมื่อใดกัน?

จิตใจมันขาวว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์ ไม่อาจนึกสิ่งใดออกมาได้ แต่มัน

ทราบดีว่าเป็นเวลาเนิ่นนานหลายต่อหลายปีมากแล้ว ที่มันไม่ได้พบเห็น

ภาพเช่นนี้

หลังจากนั้นอีกเป็นนาน มันค่อยฟื้นตื่นจากความงุนงง

ทันใดนั้นมันพลันตระหนักว่า เสี่ยวจู่เหรินของมันผู้นี้ เกรงว่าจะไม่

รวบรัดธรรมดาดังเช่นที่มันเข้าใจในทีแรก

การโจมตีอันน่าแตกตื่นสะท้านโลกของจั่วม่อดึงดูดความสนใจของ

ทุกผู้คน แม้กระทั่งสือผิ่นกับเจินหลิงเมิ่งที่กำลังประกระบวนท่าอย่าง

ดุเดือดก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

เมื่อพวกมันหันไปพบพลังสภาวะอันน่าประหวั่นพรั่นพรึงดุจเทพ

มฤตยูของจั่วม่อ สือผิ่นและเจินหลิงเมิ่งถึงกับหยุดมือกลางคันโดยไม่ได้

ตั้งใจ

สือผิ่นเพ่งมองด้วยสายตาร้อนแรง รู้สึกโลหิตในกายเดือดพล่าน

ความอหังการเช่นนี้ ความเหี้ยมหาญดุดันเช่นนี้ พลังสภาวะที่ทั่วหล้าไร้ผู้

ต้านติดนี้ นี่มิใช่ที่สิ่งที่มันไล่ไขว่คว้าแสวงหาหรอกหรือ?

นั่นจึงเป็นการต่อสู้ฆ่าฟัน! นั่นคือผู้เข้มแข็งที่แท้จริง!

สือผิ่นขวัญกำลังใจพลุ่งพล่านขึ้นในบัดดล จิตวิญญาณการต่อสู้พุ่งสูง

เทียมฟ้า เงาร่างแกร่งกร้าวอหังการเหนือฟ้าดินประทับลงในจิตใจมัน

อย่างลึกล้า

ระดับสิบ!

มีแต่ท่วงท่าสภาวะสุดอหังการเช่นนั้น จึงจะคู่ควรกับนามระดับสิบ

ของมัน!

สือผิ่นพลันแหงนหน้ากู่คำรามอย่างฮึกหาญทะยานฟ้า พลังเทพ

เดือดปะทุขึ้น ‘กระบี่สังหารวิญญาณร้อยเซ่นสรวง’ เปล่งอานุภาพอีกครั้ง!

สือผิ่นที่ถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง กลายเป็นยิ่งบ้าคลั่งและฮึกเหิม

กว่าเดิม พลังของ ‘กระบี่สังหารวิญญาณร้อยเซ่นสรวง’ พุ่งสูงขึ้นในบัดดล!

ภาพที่เห็นทำให้เจินหลิงเมิ่งจิตใจสับสนยุ่งเหยิงสุดระงับ โดยเฉพาะ

อย่างยิ่งเมื่อนางเห็นกระบวนท่าตอบโต้ครั้งสุดท้ายของศิษย์พี่เนี่ยเฉิน

ถึงกับไม่ระคายพลังขวานอันดุร้ายของฝ่ายตรงข้ามแม้แต่น้อย ศิษย์พี่เนี่ย

เฉินตกตายโดยไม่เหลือแม้แต่ซากศพ เจินหลิงเมิ่งสีเลือดเหือดหายไปจาก

ใบหน้าอย่างสมบูรณ์

เงาร่างนั้นดุจเทพมารสูงสุด ปรากฏขึ้นหลอกหลอนในใจนางไม่เลือน

หาย นางรู้สึกหัวใจกลายเป็นสีเทาเสมือนตายไปแล้ว

ความแข็งแกร่งของฝ่ายตรงข้าม อยู่เหนือขอบเขตของมนุษย์ปุถุชน!

ด้วยผลแพ้ชนะที่ปรากฏออกมานี้ สภาพคู่คี่ก้ากึ่งระหว่างทั้งสองฝ่าย

พลันเปลี่ยนพลิกในทันที

สือผิ่นไม่มีความคิดรักหยกถนอมบุปผา มันหัวใจเหี้ยมเกรียมฝีมือ

เผ็ดร้อน โหมตะลุยรุกไล่ไม่หยุดยั้ง กระบวนท่าหนึ่งสิ้นสุด กระบวนท่า

ต่อไปยิ่งเร่งร้อน ยิ่งดุดันอำมหิต เพลงกระบี่อันดุร้ายเฉกเช่น ‘กระบี่สังหาร

วิญญาณร้อยเซ่นสรวง’ เมื่อช่วงชิงเป็นฝ่ายมีเปรียบ ศัตรูจะยิ่งรู้สึกกดดัน

จนแทบไม่อาจหายใจหายคอมากขึ้นเรื่อย ๆ

สือผิ่นที่ตื่นเต้นเร้าใจจนแทบคลุ้มคลั่ง พลันรู้สึกว่ามีบางสิ่งในใจ

แตกหักไป กลายเป็นความรู้สึกสุขสบายอย่างบอกไม่ถูกทะลักล้นจากก้น

บึ้งหัวใจ

สือผิ่นหัวใจโลดขึ้น มันใช้กระบวนท่าไม้ตายอีกครั้ง!

เพลงกระบี่สังหารวิญญาณร้อยเซ่นสรวง!

วงพระจันทร์แดงฉานส่งเสียงกรีดฝ่าอากาศแหลมสูง พุ่งดิ่งเข้าหา

เจินหลิงเมิ่งที่จิตใจเลื่อนลอย

เงาร่างสีโลหิตเช่นแพรไหมหายไป พื้นผิวของวงพระจันทร์ปรากฏเงา

สีแดงเข้มดุจจันทร์เสี้ยวที่อาบย้อมไปด้วยเลือด บัดเดี๋ยวปรากฏ บัดเดี๋ยว

ลับหาย ประหนึ่งภูตร้ายทวงชีวิต!

เงาสีแดงปรากฏขึ้นหนึ่งหน พลังฆ่าฟันของวงพระจันทร์จะทวีขึ้นอีก

หนึ่งส่วน!

จนกระทั่งบรรลุถึงเงาร่างที่เจ็ด!

พลังฆ่าฟันของวงพระจันทร์บรรลุถึงระดับชั้นอันน่าตระหนก

เจตจำนงกระบี่ของเจินหลิงเมิ่งเพียงกระทบถูกวงพระจันทร์ จะถูกบดขยี้

เป็นผุยผง!

โลหิตสายหนึ่งพร่างพรมกลางอากาศ

ราชินีน้าแข็งแห่งคุนหลุนร่วงหล่นลงบนพื้น ปราศจากลมหายใจ!

พร้อมกับช่วงเวลาที่เจินหลิงเมิ่งทอดร่างกับพื้น นกโง่ดึงรั้งเปลวไฟ

เฟิ่งหวงกลับมาอย่างแช่มช้า ตำแหน่งที่เคยมีเปลวไฟเฟิ่งหวงลุกไหม้ไม่

หลงเหลือสิ่งใดอยู่เลย แม้กระทั่งเถ้าธุลีเล็ก ๆ สักเศษเสี้ยว

นกโง่ก้าวเดินอย่างสง่าด้วยฝีเท้านกของนาง ใบหน้าเชิดสูง ชำเลือง

มองด้านข้างอย่างเย่อหยิ่ง ทีท่าราวกับไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้นมาก่อน

คุนหลุน โถงพิทักษ์กระบี่

เห็นกระบี่หยกนับไม่ถ้วนแขวนห้อยลงมา กระบี่หยกแต่ละเล่มมี

ขนาดเท่าฝ่ามือ จารึกนามของศิษย์คุนหลุนผู้หนึ่งอยู่บนใบกระบี่ ด้าม

กระบี่ผูกด้วยเชือกแดง แขวนห้อยลงมาจากคานสูงของห้องโถง

กระบี่หยกที่แขวนอยู่ในนั้นมีจำนวนมากมายสุดคนานับโดยแท้

ทันใดนั้นเอง เพียะ เพียะ เพียะ กระบี่หยกสามเล่มจู่ ๆ แตกกระจาย

โดยไม่มีวี่แววล่วงหน้า

ศิษย์ที่ยืนยามอยู่ในห้องโถงสีหน้าแปรเปลี่ยน นี่หมายความว่ามีศิษย์

คุนหลุนสามคนเพิ่งจะถูกฆ่าตาย มันรีบหยิบฉวยเศษชิ้นส่วนกระบี่หยก

ขึ้นมาดูอย่างลนลาน รอจนมองเห็นนามทั้งนาม สีหน้าที่ขาวซีดอยู่แล้ว ยิ่ง

เผือดขาวดุจคนตาย

ทั้งสามคนล้วนเป็นบุตรแห่งคุนหลุน!

บุตรแห่งคุนหลุนสามคนถูกฆ่าตายพร้อมกัน!

จะเป็นไปได้อย่างไร?

ผู้ใดสามารถสังหารบุตรแห่งคุนหลุนสามคนในคราวเดียว?

ควรทราบว่าทั่วทั้งคุนหลุนอันยิ่งใหญ่ไพศาล เพียงมีบุตรคุนหลุนอยู่

ห้าสิบคนเท่านั้น บุตรแห่งคุนหลุนแต่ละคนมีศักดิ์ฐานะสูงเทียมฟ้าใน

สำนัก พวกมันกล้าแกร่งเกรียงไกรอย่างน่าอัศจรรย์ ไม่ว่าคนใดหากลงจาก

เขา สามารถก่อกวนคลื่นลมใหญ่โตไปทั่วแผ่นดิน

แต่ว่า… …

บุตรแห่งคุนหลุนที่ล้าเลิศถึงเพียงนั้น กลับตกตายพร้อมกันถึงสาม

คน!

นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ก่อเกิดคุนหลุนมา เมื่อตระหนักถึงความ

ร้ายแรงของสถานการณ์ ศิษย์ผู้นั้นรีบเร่งออกไปรายงานด้วยสภาพเจียน

จะบ้าคลั่ง

ไม่นานให้หลัง ข่าวเรื่องสามบุตรแห่งคุนหลุนถูกฆ่าตายก็แพร่สะพัด

ไปทั่วคุนหลุน!

คุนหลุนสะท้านสะเทือน!

จั่วม่อกระแทกนั่งกับพื้น ใช้สองมือยันเอนกายไปทางด้านหลัง ไม่

สนใจหยาดเหงื่อที่หลั่งไหลไม่หยุดและอาการหอบหายใจราวกับปลาเกย

ตื้น

พลังทั้งหมดของมันถูกใช้ไปจนเกลี้ยงฉาด ความเหน็ดเหนื่อยเจียน

ตายทำให้มันสมองขาวว่างเปล่าไปหมด

เนิ่นนานให้หลัง มันค่อยได้สติคืนมา

อารมณ์ความรู้สึกที่อัดอั้นมานานปีถูกระบายออกหมดสิ้น จิตใจของ

มันคล้ายผ่านการชำระล้าง ที่ผ่านมามันจดหนี้บัญชีแค้นของสำนักไว้ในใจ

เสมอมา แต่มันมิใช่บุคคลที่เรียบง่ายและซื่อตรงต่อความรู้สึกของตนเฉก

เช่นศิษย์พี่ใหญ่เหวยเสิ้ง ศิษย์พี่ใหญ่นิสัยเรียบง่ายซื่อตรง ใช้คำสัตย์

สาบานกระบี่เพื่อทำความเข้าใจจิตใจของตนอย่างถ่องแท้ แต่สำหรับ

จั่วม่อที่สะกดกลั้นความรู้สึกเหล่านี้เอาไว้ เมื่อเวลาผ่านไปนาน กลับ

กลายเป็นมารในใจที่กีดขวางหนทางรุดหน้าของมันไป

แต่เมื่อมันใช้วิธีนี้ระบายความคับแค้นที่สั่งสมอยู่ในใจมานานปี

ออกไป จิตใจก็กลับกลายเป็นกระจ่างแจ้ง พลังฝีมือของมันจะรุดหน้าขึ้น

ไปอีกขั้น

ทั่วร่างไร้พลัง จิตใจกระจ่างแจ่มใส ความรู้สึกประหลาดแต่มหัศจรรย์

นี้ทำให้มันสบายอกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

มันทราบว่าหลังจากศึกนี้ พลังฝีมือของมันจะรุดหน้าดุจก้าวกระโดด!

ยังคงมีผู้คนออกมาจากห้องโถงทั้งห้าอย่างต่อเนื่อง แต่ไม่ว่าผู้ใดหาก

ไม่ได้อยู่ฝ่ายพวกมัน ล้วนถูกเชือดทิ้งในทันที!

อากุ่ยราวกับภูตร้ายทวงชีวิต โดยทั่วไปแล้วขอเพียงมีศัตรูออกมา

จากห้องโถงทั้งห้า นางจะไปปรากฏกายด้านหลังของอีกฝ่ายราวกับเงาผี

ท่ามกลางเสียงแกรกเบา ๆ นางล้วนหักคอทุกผู้คนในทันทีโดยไม่มี

ข้อยกเว้น

ทหารยันต์ทองคำดำไม่ยินยอมแสดงความอ่อนแอ โดยเฉพาะอย่าง

ยิ่งหลังจากสือผิ่นแสดงฝีมืออย่างหมดจดงดงาม จิตใจของมันถึงกับสั่นไหว

ยิ่งต่อสู้หนักหน่วงกว่าเดิม

ทารกหมอกวิญญาณบางครั้งคราวยังร่วมแสดงฝีมือด้วย เพื่อสะกิด

เตือนให้ผู้คนไม่หลงลืมการคงอยู่ของมัน

อย่างไรก็ตาม ยอดยุทธ์ที่กล้าแข็งที่สุดแห่งชนเผ่าหมอกวิญญาณอัน

ยิ่งใหญ่ ผู้พิทักษ์แห่งห้องโถงหมอก ยามนี้กลับตกอยู่ในสภาพที่ต้องคอย

สะกิดเตือนให้ผู้คนไม่ลืมการคงอยู่ของมัน ช่างไม่ทราบว่าน่าสมเพช

เวทนาถึงเพียงไหน!

แต่เมื่อมันเหลือบเห็นนกโง่ที่คล้ายงีบหลับจากมุมหางตา พลันรู้สึกว่า

ไม่ดึงดูดความสนใจน่าจะดีกว่า… …

มันไฉนต้องมาจบลงในกลุ่มเดียวกันกับดาวข่มในชีวิตของมันด้วย…

ทารกหมอกวิญญาณคิดร่าไห้แต่ไร้น้าตา

ยอดยุทธ์แทบทั้งหมดล้วนถูกสังหาร ผู้ที่ออกมาส่วนใหญ่หากเทียบ

กับศิษย์คุนหลุนทั้งสามแล้ว นับเป็นมือชั้นธรรมดาเท่านั้น เมื่อเผชิญการจู่

โจมปลิดชีพของอากุ่ยกับทหารยันต์ทองคำดำ พวกมันล้วนถูกสังหารใน

กระบวนท่าเดียว

คนทั้งสองเป็นมารร้ายสุดอำมหิตที่ฆ่าคนดุจผักปลา ทำให้เด็กดีมี

น้าใจเช่นหยางกวงแทบทนดูไม่ได้ ทนดูไม่ไหวแล้ว… …ยังคงทนดูไม่ได้อีก

แล้ว… …

รอจนเหวยเสิ้ง หลัวหลี เขิงเหลียนเอ๋อร์ จงหยูและคนอื่น ๆ ออกมา

จากโถงทั้งห้า พลังรบของพวกมันทวีความกล้าแข็งขึ้นทันที

ทหารยันต์ทองคำดำและอากุ่ยยิ่งลงมืออย่างดุร้ายและหุนหันพลัน

แล่นกว่าเดิม ไม่ว่าจะอย่างไร หากพวกมันพลาดพลั้ง ยังคงมีผู้อื่นติดตาม

ซ้าเติมอีกหนึ่งกระบี่หรือไม่ก็หนึ่งฝ่ามือเสมอ

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าผู้ใดเมื่อออกมาพบพวกพ้อง สิ่งที่พวกมันล้วน

กระทำเป็นอันดับแรกคือไปชมดูร่องลึกยาวห้าสิบลี้ที่เกิดจากกระบวนท่า

ขวานทลายโลกของจั่วม่อ แต่ละคนปากอ้าตาค้างอย่างตะลึงลาน

เหล่าองครักษ์มองดูจั่วม่อผู้เอนกายอยู่บนพื้นด้วยสายตาเทิดทูนบูชา

ทารกหมอกวิญญาณที่อยู่ด้านข้างคอยบอกเล่าพฤติการณ์อาจหาญ

ทะยานฟ้าของจู่เหรินอยู่เป็นระยะ ยิ่งบอกเล่ายิ่งตื่นเต้นเร้าใจจนน้าลาย

กระเซ็นเป็นฟอง

สมแล้วที่เป็นต้าเหริน!

ปกติต้าเหรินมักไม่ค่อยลงมือ แต่พอลงมือคราใด ผลลัพธ์ก็น่าตกใจ

ทุกครั้ง!

น่าเสียดายที่เหล่าคนซึ่งจ้องมองจั่วม่อด้วยสายตาเทิดทูนบูชา ไม่ได้

ยินเสียงขัดแย้งในใจของวีรบุรุษของพวกมัน

“สายตาของเจ้าพวกนี้… …ดียิ่ง… …ทีนี้พวกเจ้าล่วงรู้แล้วกระมัง ว่า

นายของพวกเจ้ายิ่งใหญ่เกรียงไกรเพียงใด… …”

“โอ้ ผิดท่าแล้ว ไหล่ข้าดูเหมือนจะเคลื่อน… …สมควรบอกพวกมันดี

หรือไม่… …ไม่ได้ นั่นเสื่อมเสียหน้าเกินไป… …โอ้ ยังคงเพลิดเพลินอีกสัก

เล็กน้อยก่อน แล้วค่อยบอกกล่าวทีหลัง… …”