ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 73
บทที่ 73 ศิษย์พี่ชายและศิษย์พี่หญิง
“พวกเราเป็นคนกันเอง เจ้าเรียกข้าว่าศิษย์พี่ก็พอ” ตู๋ไป๋พูดพลางยิ้มแย้ม
“ขอรับศิษย์พี่” ถังซานตอบรับอย่างว่าง่าย
“ไปกินอาหารเช้ากันเถอะ” ตู๋ไป๋จูงถังซานเข้าโรงอาหาร อาหารเช้ามีให้เลือกมากมาย แม้จะไม่มีของดีอย่างเนื้อสัตว์อสูร แต่ก็มีเนื้อ ไข่ และอาหารหลักอย่างเพียงพอ อาหารที่นี่ดีกว่าตอนอยู่ที่เมืองหมาป่าวายุมากทีเดียว
นอกจากพวกเขาแล้ว ก็มีศิษย์คนอื่น ๆ มากินอาหารเช้าด้วย ตู๋ไป๋พาถังซานไปทักทายทุกคน เพื่อทำความรู้จักกัน ด้วยความจำอันยอดเยี่ยมของถังซาน เขาจำชื่อศิษย์พี่ทั้งสิบกว่าคนได้หมดแล้ว โดยคนที่สนิทด้วยก็มีตู๋ไป๋กับเฉิงจื่อเฉิง
“เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปเรียน เช้านี้เป็นวิชาฝึกร่างกายของอาจารย์อวี่ เจ้าต้องเตรียมใจไว้ อาจารย์อวี่…” ตู๋ไป๋พูดมาถึงตรงนี้ ก็มีเสียงดังมาจากประตูโรงอาหาร
“ดีนัก! ตู๋ไป๋ เจ้านินทาท่านอาจารย์อวี่ลับหลัง เจ้าตายแน่ หึ ๆ ๆ” ถังซานมองไปที่ประตู เห็นเฉิงจื่อเฉิงยืนแสยะยิ้มอยู่
“หา? ข้าไม่ได้พูดอะไรนะ เจ้าต้องฟังผิดแน่ ๆ ข้าเพิ่งจะบอกว่าท่านอาจารย์อวี่เป็นสตรีที่งดงามที่สุดในโรงเรียนของพวกเรา” ตู๋ไป๋รีบแก้ตัวทันที
เฉิงจื่อเฉิงมองเขาด้วยสายตาดูแคลน แล้วเดินมานั่งข้าง ๆ พูดกับถังซานว่า “เจ้าอย่าไปฟังเขาพูดเหลวไหล ถึงอาจารย์อวี่จะเข้มงวด แต่ก็ทำเพื่อพวกเราทั้งนั้น แต่ว่าเช้านี้มีวิชาฝึกร่างกาย เจ้าต้องกินให้มากหน่อย มิเช่นนั้นจะทนไม่ไหว ข้าไปเอาอาหารก่อนนะ” พูดจบนางก็ลุกไปตักอาหาร
“แล้วช่วงบ่ายล่ะ?” ถังซานถาม
ตู๋ไป๋ตอบ “บ่ายเป็นวิชาต่อสู้จริงของอาจารย์มู่”
ถังซานพอจะอนุมานได้ว่าอาจารย์อวี่ก็คือมู่อวิ๋นอวี่ ส่วนอาจารย์มู่ก็คือมู่เอินฉิง เขาจึงจดจำการเรียกชื่อนี้ไว้
ถังซานถาม “เป็นแบบนี้ทุกวันหรือ?”
ตู๋ไป๋ตอบ “ส่วนใหญ่ก็เป็นเช่นนี้ บางครั้งอาจารย์กวนก็จะมาสอน วันนั้นไม่ต้องฝึกร่างกาย เป็นวันพักผ่อน แล้วอาจารย์ซือหรูมาสอนสัปดาห์ละครั้ง หรือจะเรียกว่าช่วยพวกเราฝึกบำเพ็ญก็ได้ เดี๋ยวเจ้าก็จะเข้าใจเอง ท่านเจ้าเมืองจะมาประเมินพวกเราเดือนละครั้ง ใครทำได้ดีก็จะได้คำชม ใครทำไม่ดีก็จะถูกตำหนิ ใครก้าวหน้ามากที่สุดก็จะได้รางวัล แต่ข้าไม่เคยได้เลย” พูดถึงตอนท้ายเขาก็ทำหน้าเศร้า
เฉิงจื่อเฉิงที่ตักอาหารกลับมาแล้วพูดว่า “เจ้าก็ดีแล้ว อย่างน้อยก็ไม่เคยถูกลงโทษ อาจารย์ทุกคนเข้าข้างเจ้า บอกว่าเทพอสูรสถิตร่างของเจ้าฝึกยาก ก้าวหน้าได้ยาก ดังนั้นถึงเจ้าจะอยู่อันดับสุดท้ายก็ไม่ถูกลงโทษ ฮึ! ช่างไม่ยุติธรรมจริง ๆ”
ดูเหมือนว่าจิ้งจอกสวรรค์สถิตร่างของตู๋ไป๋จะยกระดับได้ยากจริง ๆ จากพลังสายเลือดที่แผ่ออกมา ถังซานสามารถแยกแยะระดับพลังของศิษย์บางคนได้ เช่น ตู๋ไป๋อยู่ระดับสาม ส่วนเฉิงจื่อเฉิงน่าจะอยู่ระดับสี่ พวกเขาทั้งสองอายุน้อย ราวสิบเอ็ดสิบสองปี ส่วนศิษย์พี่คนอื่น ๆ มีพลังแตกต่างกันไป บางคนแม้แต่ถังซานก็ไม่สามารถรับรู้ระดับพลังที่แน่ชัดได้ น่าจะอยู่เหนือระดับหกขึ้นไป
เฉิงจื่อเฉิงกินไปพลาง มองถังซานไปพลาง แล้วพูดขึ้นว่า “บ่ายนี้ วิชาต่อสู้จริงเจ้าต้องระวังหน่อย เพราะเจ้าเพิ่งมาใหม่ อาจารย์มู่ต้องให้เจ้าแสดงความสามารถแน่ บางทีข้าอาจเป็นคู่ต่อสู้ของเจ้าก็ได้”
“ขอบคุณศิษย์พี่หญิงที่เตือน” ถังซานพูดอย่างจริงใจ
ตู๋ไป๋วางมือบนไหล่ถังซานแล้วพูดกับเฉิงจื่อเฉิงว่า “เสี่ยวเฉิง ถ้าวันนี้เจ้าได้ต่อสู้กับศิษย์น้อง เจ้าต้องระวังหน่อย อย่าทำให้เขาบาดเจ็บ”
เฉิงจื่อเฉิงมองเขาด้วยสายตาดูแคลน “เสี่ยวเฉิงเนี่ยนะ? เจ้ากล้าเรียกข้าเช่นนี้ได้เยี่ยงไร รอให้เจ้าไม่โดนข้าตีจนฟันหลุดก่อนค่อยพูดเถอะ”
ตู๋ไป๋กระตุกมุมปาก ที่นี่ถ้าพูดถึงพลังต่อสู้จริง ๆ เขาสู้ใครไม่ได้เลย
“พูดเหมือนเจ้ากล้าตีข้างั้นแหละ เจ้าไม่กลัวโชคร้ายหรืออย่างไร?”
เฉิงจื่อเฉิงไม่ได้โกรธที่เขาเถียง กลับมองไปที่ถังซานด้วยความสงสัย “เสี่ยวถัง เมื่อวานที่เจ้าทำให้เขาถูกพลังจิตสะท้อนกลับ ตัวเจ้าเองมีอาการอะไรรึไม่? ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยหรือ?”
“หืม? ควรจะมีการเปลี่ยนแปลงอะไรหรือ?” ถังซานถามอย่างสงสัย
ตู๋ไป๋มองเขาด้วยความสงสัยเช่นกัน “ข้าเป็นบุตรแห่งโชคชะตา เนตรจิ้งจอกสวรรค์ของข้า หากฝึกฝนจนแข็งแกร่ง จะสามารถมองเห็นอนาคตได้ ใครก็ตามที่เป็นศัตรูของข้า หรือทำร้ายข้าจะต้องโชคร้าย เจ้าไม่รู้สึกอะไรบ้างหรือ?”
ถังซานส่ายหน้าเงียบ ๆ ในใจคิดว่า ข้าคือราชันเทพ ข้ามีจิตเทพ พลังโชคชะตาเล็กน้อยของเจ้าจะมีผลกับข้าได้อย่างไร
ตู๋ไป๋เกาศีรษะ “ไม่เกิดผลเลยหรือ? แปลกจริง! ข้าต้องพยายามเลื่อนระดับพลัง อาจารย์กวนบอกว่า เมื่อข้าถึงระดับสี่ เนตรจิ้งจอกสวรรค์ของข้าจะมีพลังที่ใช้งานได้บ้าง ฮึ ๆ ถึงตอนนั้นข้าก็จะเก่งกาจแล้ว!”
เฉิงจื่อเฉิงเบ้ปาก แล้วกินอาหารเช้าต่อไป
หลังกินอาหารเช้าเสร็จ ทุกคนก็ไปรวมตัวกันที่ลาน
รวมถังซานแล้ว โรงเรียนไถ่ถอนมีศิษย์ทั้งหมดสิบหกคน ถังซานมีรูปร่างพอ ๆ กับตู๋ไป๋ นับว่าตัวเล็กที่สุดในโรงเรียน ทั้งสองยืนอยู่ริมสุด
มู่อวิ๋นอวี่ที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้พบในโรงอาหาร ค่อย ๆ เดินมาหยุดตรงหน้าทุกคน
ถังซานพบว่าเมื่อนางมาถึง ศิษย์ทุกคนต่างยืดตัวตรงโดยไม่รู้ตัว
มู่อวิ๋นอวี่ยิ้มพลางกล่าว “วันนี้เรียนวิชาฝึกร่างกายต่อ และเรามีสมาชิกใหม่ ถังซานเจ้าอายุเก้าขวบใช่หรือไม่”
ถังซานรีบตอบ “ใช่ขอรับอาจารย์อวี่”
“ดี เช่นนั้นเจ้าก็รับน้ำหนักเท่ากับตู๋ไป๋ก็พอ เป้าหมายคือฉัตรฟ้า รับน้ำหนักแล้วออกเดินทางได้” มู่อวิ๋นอวี่พูดเรียบ ๆ
เมื่อศิษย์ทั้งหลายได้ยินคำว่าฉัตรฟ้าต่างก็ทำหน้ามุ่ย แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไร รีบเดินไปยังห้องด้านข้าง
เมื่อเข้าห้องไป ถังซานก็เข้าใจความหมายของคำว่ารับน้ำหนัก
บนผนังแขวนเสื้อกั๊กหนังที่มีช่องใส่ของหลายสิบช่อง
ทุกคนเลือกเสื้อกั๊กตามขนาดตัว สวมใส่แล้วเดินไปที่โต๊ะข้าง ๆ เอาแผ่นโลหะใส่ลงในช่องเสื้อกั๊ก
เมื่อตู๋ไป๋ช่วยถังซานเลือกเสื้อกั๊กที่เหมาะกับตัว ทั้งสองก็มาถึงหน้าแผ่นโลหะ ตู๋ไป๋กระซิบบอกถังซาน
“หนึ่งแผ่นหนักสิบกิโล เจ้ากับข้ามาตรฐานเดียวกัน ก็ใส่สี่แผ่น”
ถังซานสังเกตเห็นศิษย์พี่คนหนึ่งใส่แผ่นโลหะอย่างน้อยยี่สิบ! นั่นก็คือน้ำหนักถ่วงกว่าสี่ร้อยจิน! ช่างน่ากลัวเหลือเกิน
“ฉัตรฟ้าอยู่ที่ใดหรือ?” ถังซานหยิบแผ่นโลหะสี่แผ่น ใส่ที่อกและหลังอย่างละสองแผ่นเพื่อรักษาสมดุล
น้ำหนักแปดสิบจินบนร่างกายทำให้รู้สึกหนักเล็กน้อย แต่ด้วยระดับพลังปัจจุบันของเขา นี่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่
ตู๋ไป๋ยิ้มขื่น “ฉัตรฟ้าอยู่ในภูเขา ห่างจากที่นี่ไปประมาณร้อยลี้ของถนนในภูเขา สิ่งสำคัญคือเดินยากมาก ต้องปีนเขาข้ามเหว ผ่านยอดเขาสี่ลูก อีกทั้งมีหน้าผาชัน ที่สำคัญกว่านั้นคือ พลังของพวกเราจะถูกผนึก ได้ใช้แค่พละกำลังร่างกาย ใช้เทพอสูรสถิตร่างไม่ได้”
“โหดขนาดนั้นเลยหรือ?” ถังซานตกใจ เพราะพละกำลังของมนุษย์เทียบกับเผ่าปีศาจไม่ได้! หากถูกผนึกพลังเทพอสูรสถิตร่างแล้วยังต้องแบกน้ำหนักมากขนาดนี้ปีนเขา นี่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย!
“โหดขนาดนั้นแหละ อาจารย์อวี่จะติดตามตลอดทาง ที่น่ากลัวที่สุดคือ สามคนสุดท้ายที่กลับมาจะไม่ได้กินข้าว รีบไปกันเถอะ! ทุกคนแข่งกันอย่างยุติธรรม พวกเราอายุน้อย ข้อได้เปรียบเดียวคือน้ำหนักถ่วงน้อย”
ทั้งสองออกจากห้อง มู่อวิ๋นอวี่รออยู่ข้างนอกแล้ว ตบมือใส่ตัวพวกเขา ถังซานรู้สึกถึงพลังประหลาดไหลเข้าร่าง พลังเสวียนเทียนในร่างกายราวกับแข็งตัวไปในทันที ความเย็นแผ่ซ่านในอกและท้อง ไม่สามารถเรียกใช้พลังได้เลย