ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 234

บทที่ 234 วันแห่งความสุข

“อ้อ ๆ ช่วงนี้มีศิษย์พี่คนหนึ่งปิดด่านฝึกฝน ข้าไปดูแลเขามา” ถังซานกล่าว

“เจ้าได้ลาข้าแล้วหรือ? ทำไมหายไปเลย” เหม่ยกงจื่อยืนเท้าสะเอว พูดด้วยน้ำเสียงงอน ๆ

นี่เป็นท่าทีน่ารักแบบเด็กผู้หญิงที่นางแสดงออกน้อยมากในยามปกติ ทำให้ถังซานถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ

เหม่ยกงจื่อดูเหมือนจะรู้สึกว่าท่าทีของตนเองไม่ค่อยเหมาะสม จึงรีบปล่อยมือลง ใบหน้างามแดงระเรื่อด้วยความอับอาย

ถังซานไม่แก้ตัว ก้มหน้าพูดอย่างนอบน้อม “พี่เหม่ย ข้าผิดไปแล้ว”

“ฮึ! คราวนี้ข้ายกโทษให้ แต่ต่อไปถ้าไม่มาทำงานต้องขออนุญาตข้าก่อน เข้าใจหรือไม่?”

“ได้ ได้” ถังซานรีบรับปากทันที

“ไปล่ะ” เหม่ยกงจื่อมองเขาตาเขียว แล้วหมุนตัวเดินจากไป

ถังซานมองเงาร่างที่ดูน่าหลงใหลยิ่งขึ้นของนาง มุมปากยกขึ้นบาง ๆ นางกำลังเป็นห่วงข้าหรือ?

เหม่ยกงจื่อเดินไปพลางถามตัวเองไปพลาง ข้าเป็นอะไรไป? ทำไมพอเจอคนผู้นี้ถึงได้ควบคุมอารมณ์ไม่ได้?

ไม่ได้พบถังซานมาหลายวัน นางรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่าง ในใจว่างเปล่า วันนี้นางไปที่ลานตามปกติเพื่อดูว่าเขาอยู่หรือไม่ เมื่อเห็นเขากำลังกวาดพื้นอยู่ที่นั่น ก็อดไม่ได้ที่จะวิ่งเข้าไปหา

ความดีใจที่ปรากฏบนใบหน้าของถังซานเมื่อเห็นนางเมื่อครู่นี้ ได้ประทับอยู่ในความทรงจำของนางอย่างลึกซึ้ง ไม่รู้ว่าทำไม อารมณ์ของนางเองก็มีความสุขเพิ่มขึ้นด้วย

แค่อดไม่ได้ที่จะอยากดูแลเขา จริง ๆ เลย…

วันที่ได้พบเหม่ยกงจื่อเป็นวันที่งดงาม ถังซานรู้สึกว่าไม้กวาดในมือเบาลงไปหลายส่วน อารมณ์ก็เป็นสุขอย่างยิ่ง

นางเริ่มเป็นห่วงข้าแล้วหรือ? แม้ว่าตอนนี้นางจะไม่มีความทรงจำจากชาติก่อน แต่ก็ยังคงมีความใกล้ชิดและความคุ้นเคยจากชาติก่อนติดตัวมา มิเช่นนั้น ในครั้งแรกที่พบนาง ข้าก็คงไม่สามารถจำนางได้ในแวบแรก

ถังซานไม่ได้คาดหวังให้นางระลึกถึงทุกสิ่งในชาติก่อได้ เพียงแค่ชาตินี้ หากนางสามารถรักเขาได้อีกครั้ง และกลับมาอยู่ด้วยกันกับเขา เขาก็พอใจแล้ว เรื่องราวต่าง ๆ เกี่ยวกับชาติก่อน เขาสามารถค่อย ๆ เล่าให้นางฟังได้หลังจากที่ได้ครองคู่อยู่ด้วยกันแล้ว

หลังจากทำงานทั้งวัน ถังซานรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าอารมณ์ของตนเองสดชื่น และเมื่อเขากลับมาที่โรงเรียนไถ่ถอน เขาก็ได้รับข่าวดีในทันที

เฉิงจื่อเฉิงและกู้หลี่ทะลวงขั้นพร้อมกัน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอิทธิพลของโชคที่ตู๋ไป๋มอบให้หรือไม่ พวกเขาทั้งสองจึงบรรลุขั้นหกในวันเดียวกัน กาลเวลาสถิตร่างและอินทรีทองสถิตร่างวิวัฒนาการพร้อมกัน อู๋ปิงจี้แม้จะยังห่างไกลจากขั้นแปด แต่เมื่อเร็ว ๆ นี้เขาได้รับความเข้าใจอย่างต่อเนื่องในการฝึกฝนเคล็ดอาวุธลับที่ถังซานสอนให้ และมีความก้าวหน้าอย่างต่อเนื่องในด้านการควบคุมธาตุ ปัจจุบันเขาเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดรองจากอาจารย์หลายท่าน สิ่งสำคัญคือเขายังหนุ่ม อนาคตมีโอกาสสูงที่จะก้าวขึ้นสู่ระดับเทพ

นี่เป็นวันที่น่ายินดีจริง ๆ!

สหายต่างก้าวหน้าขึ้น เส้นทางสู่ขั้นเจ็ดของถังซานก็สามารถเริ่มเตรียมการได้แล้ว

อาจเป็นเพราะการสังหารราชันหมาป่าวายุมีผลกระทบอย่างมากต่อนครเจียหลี่ ในเดือนถัดมา เหม่ยกงจื่อไม่ได้ออกปฏิบัติการอีก ถังซานก็ไม่ได้เห็นนางปรากฏตัวพร้อมชานมอีกเลย ในช่วงหนึ่งเดือนนี้ ถังซานอาศัยการติดต่อกับสหายทุกวัน ได้ยกระดับเทพอสูรสถิตร่างทั้งสามชนิดขึ้นสู่ขั้นห้าและขั้นหกระดับสูงสุด พร้อมที่จะทะลวงขั้นได้ทุกเมื่อ แต่เขายังมีงานเตรียมการที่สำคัญที่สุดอีกหนึ่งอย่างที่ยังไม่เสร็จสิ้น เมื่อเสร็จสิ้นงานนี้แล้ว เขาจึงจะสามารถเริ่มเส้นทางการทะลวงขั้นได้อย่างแท้จริง งานสำรองต่าง ๆ เสร็จสิ้นเกือบหมดแล้ว

ในเช้าวันหนึ่ง ถังซานมาถึงสถาบันเจียหลี่ รับไม้กวาดมาแล้ว แต่ไม่ได้รีบไปกวาดที่ลาน ทว่ากลับวิ่งไปที่ทางเดินที่ต้องผ่านของอาคารเรียนหลัก แล้วยืนรออย่างเงียบ ๆ

มาที่สถาบันเจียหลี่นานขนาดนี้แล้ว สำหรับทุกสิ่งที่นี่ ถังซานได้สำรวจจนกระจ่างแจ้งแล้ว อย่างเช่นเส้นทางที่เขากำลังเฝ้าอยู่ตอนนี้ ก็คือเส้นทางที่เหม่ยกงจื่อต้องผ่านเวลาไปเรียนนั่นเอง

ศิษย์เผ่าปีศาจทยอยเดินผ่านไปไม่ขาดสาย มุ่งหน้าไปยังอาคารเรียนหลักเพื่อเข้าเรียน และในที่สุดถังซานก็ได้พบกับคนที่เขารอคอย

จากระยะไกล เขาเห็นเหม่ยกงจื่อเดินมาคนเดียว บางทีอาจเป็นเพราะได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์ครั้งนั้น ถังซานจึงไม่ได้เห็นเหม่ยกงจื่ออยู่กับสมาชิกกลุ่มโฉมงามกับอสูรมานานแล้ว สุนัขสิงโตทองนั่นก็พบบ้างเป็นบางครั้ง แต่ก็ไม่ได้อยู่ข้างกายเหม่ยกงจื่อซึ่งทำให้เขารู้สึกพอใจมาก

ถังซานรีบหยิบไม้กวาดขึ้นมา แสร้งทำเป็นกวาดพื้น แล้วเดินไปทางเหม่ยกงจื่อ

ทันทีที่เขาปรากฏตัว เหม่ยกงจื่อก็เห็นเขา และอดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าสงสัย นางรู้ว่าปกติพื้นที่ทำงานของถังซานอยู่ที่ใด ซึ่งไม่ได้อยู่บริเวณนี้!

ถังซานเดินเข้าไปหาอย่างไม่มีพิรุธ ในตอนที่ทั้งสองกำลังจะเดินสวนกัน เขาก็สะบัดข้อมือ ก้อนกระดาษเล็ก ๆ ก็ลอยไปทางเหม่ยกงจื่อ

เหม่ยกงจื่อยื่นมือรับไว้โดยอัตโนมัติ ยังไม่ทันที่นางจะพูดอะไร ถังซานก็เดินผ่านนางไปแล้ว

เหม่ยกงจื่อชะงักไปชั่วครู่ แต่ก็รีบเก็บก้อนกระดาษไว้ แล้วเดินต่อไปยังอาคารเรียน

เช้านี้เป็นวิชาทฤษฎี เมื่อเข้าไปในห้องเรียน เหม่ยกงจื่อก็นั่งลงที่ที่ของตัวเอง ตอนนี้ศิษย์เผ่าปีศาจส่วนใหญ่ก็มากันเกือบครบแล้ว แต่เพราะยังไม่ได้เริ่มเรียน ในห้องจึงค่อนข้างอึกทึก

เหม่ยกงจื่อกวาดตามองสหายร่วมชั้นรอบ ๆ เห็นว่าไม่มีใครสนใจนาง นางจึงหยิบก้อนกระดาษในมือออกมา แล้วแกะออกอย่างเงียบ ๆ

ในก้อนกระดาษมีข้อความหนึ่งบรรทัด ‘คืนนี้นอกโรงเรียน พบกันที่เดิม’

ที่เดิม? ร้านอาหารนั่น? เหม่ยกงจื่อชะงักไปครู่หนึ่ง ไอ้หนูนี่อยากพบข้าทำไมกัน?

นางพลิกข้อมือ พลังมิติพุ่งออกมาจากฝ่ามือ บดกระดาษให้เป็นผุยผง แล้วเตรียมตัวเข้าเรียน

หนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว พอตกเย็น เมื่อเหม่ยกงจื่อก็เดินออกจากอาคารเรียน นางก็ไม่เห็นร่างคุ้นเคยนั้นที่ลานหน้าอาคาร

นางกลับหอพักไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วจึงออกจากสถาบัน มุ่งหน้าไปทางจัตุรัสเจียหลี่

เรื่องวุ่นวายจากการสังหารราชันหมาป่าวายุครั้งก่อนผ่านพ้นไปแล้ว แต่ช่วงนี้ นครเจียหลี่ยังคงมีการตรวจค้นต่าง ๆ มีการลงทะเบียนตรวจสอบตัวตนอย่างเข้มงวดสำหรับคนต่างถิ่น และตามถนนก็มักจะมีการตรวจสอบชั่วคราวบ่อย ๆ ทั้งเมืองดูเหมือนจะมีบรรยากาศตึงเครียดอยู่

เหม่ยกงจื่อเดินมาถึงร้านอาหารเล็ก ๆ พอมาถึงที่นี่ นางก็เห็นถังซานรออยู่ที่หน้าประตูอยู่แล้ว กำลังนั่งอยู่บนขอบถนนข้างร้านอาหาร

เมื่อเห็นนาง ถังซานก็ยิ้มและลุกขึ้นทันที รีบเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว “พี่เหม่ย”

“เข้าไปคุยกันข้างใน” เหม่ยกงจื่อเดินนำเข้าไปในร้านอาหาร

ถังซานเดินตามหลังนาง

นี่นับเป็นการนัดครั้งที่สองสินะ?

วันนี้เหม่ยกงจื่อสวมเสื้อผ้าเรียบง่าย ทั้งหมดเป็นสีครามอ่อน แต่เมื่อสวมอยู่บนตัวนาง ในความเรียบง่ายกลับแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของความหมดจด

เหม่ยกงจื่อพาเขาขึ้นไปชั้นบน ปิดประตูให้เรียบร้อย แล้วเปิดใช้ม่านพลังป้องกันเสียง

“เจ้าเรียกข้ามาทำไม?” เหม่ยกงจื่อถามอย่างสงสัย

ถังซานตอบ “พี่เหม่ย ข้ามีปัญหาเกี่ยวกับการฝึกฝนที่อยากขอคำแนะนำจากท่าน”

“ปัญหาเกี่ยวกับการฝึกฝนหรือ? เจ้าลองเล่ามาดู” เหม่ยกงจื่อตอบ

ถังซานกล่าว “ท่านก็รู้ว่าพลังจิตของข้าพัฒนาเร็วพอสมควร ตอนนี้เพราะอยู่ในขั้นเก้าแล้ว พื้นที่ในการพัฒนาต่อไปจึงไม่มากนัก ช่วงนี้ข้าฝึกฝนพลังสายเลือดอย่างหนัก ข้าก็รู้สึกได้ว่าพลังสายเลือดของข้าอยู่ในขั้นหกขีดสุดแล้ว กำลังจะทะลวงขั้นเจ็ด แต่กลับรู้สึกว่าหาธรณีประตูในการทะลวงขั้นเจ็ดไม่เจอสักที ท่านอาจารย์เจ้าเมืองช่วงนี้มักไม่อยู่ที่โรงเรียน จึงอยากขอคำชี้แนะจากพี่เหม่ย”

จางเฮ่าเซวียนช่วงนี้ไม่ค่อยอยู่จริง ๆ เวลาส่วนใหญ่ล้วนคอยอยู่ปกป้องไม้ทองคำ ทั้งยังคงศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับวงเวทรวมวิญญาณ

เหม่ยกงจื่อกล่าวว่า “ขั้นเจ็ดสำหรับผู้บ่มเพาะส่วนใหญ่แล้ว ล้วนเป็นธรณีประตูสำคัญ เป็นจุดแบ่งแยกสำคัญระหว่างระดับกลางกับระดับสูง สายเลือดต่างกันในขั้นเจ็ดก็มีความแตกต่างกัน สำหรับขั้นสามและต่ำกว่าขั้นสามแล้ว ขั้นสี่และขั้นเจ็ดล้วนสำคัญที่สุด แต่สำหรับสายเลือดระดับสูงกว่านั้น ที่จริงแล้วทุกขั้นล้วนสำคัญมาก

พยัคฆ์วายุสถิตร่างของเจ้าเป็นสายเลือดที่ค่อนข้างธรรมดา น่าจะอยู่ที่ชั้นสี่ หากฝึกฝนได้ดี บางทีอาจจะเลื่อนขั้นไปถึงชั้นสามได้ ดังนั้น ขั้นเจ็ดจึงสำคัญมากสำหรับเจ้า หากสามารถทะลวงขั้นเจ็ดได้ ก็หมายความว่าในอนาคตหากบ่มเพาะอย่างต่อเนื่อง เจ้าก็จะมีโอกาสทะลวงไปถึงขั้นเก้าได้ แต่ผู้บ่มเพาะจำนวนมาก โดยเฉพาะพวกเราผู้บ่มเพาะมนุษย์มักจะติดอยู่ที่ขั้นเจ็ดนี้”