ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 22

บทที่ 22 ท่านคงสู้ข้าไม่ได้

ถังซานกล่าวว่า “แม้ระดับพลังของท่านจะสูงกว่าข้า แต่ด้วยทักษะการควบคุมคมมีดวายุของข้า ท่านคงสู้ข้าไม่ได้”

หวังเหยียนเฟิงครุ่นคิดก่อนตอบว่า “เช่นนี้ก็แล้วกัน พวกเราลองประลองกันที่นี่ หากเจ้าชนะ ข้าจะขอเรียนวิธีใช้คมมีดวายุจากเจ้า แต่หากเจ้าแพ้ ข้าจะสอนวิธีฝึกฝนธาตุวายุเพื่อเพิ่มพลังให้เจ้า เป็นอย่างไร”

“ตกลง” ถังซานพยักหน้าทันที

ทุกอย่างที่เขาทำในวันนี้ล้วนมีความตั้งใจแอบแฝง โดยมีจุดประสงค์หลักอยู่หลายข้อ การแสดงคมมีดวายุไร้เงาให้หวังเหยียนเฟิงเห็น เพื่อให้รู้ถึงความสามารถของตน ซึ่งจะทำให้สถานะของเขาในสายตาของหวังเหยียนเฟิงสูงขึ้น และจะได้มีอิสระมากขึ้นในภายหลัง

อีกประการหนึ่งคือ เขาต้องการถ่ายทอดความสามารถบางอย่างให้หวังเหยียนเฟิงรวมถึงสหายอีกสี่คนด้วย เพื่อให้พวกเขาเพิ่มพูนพลังได้เร็วขึ้น และผ่านการทดสอบในอีกสามปีข้างหน้า จะได้ไม่เกิดโศกนาฏกรรมขึ้นอีก

ยังมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้น คือการที่เขากล่าวถึงชื่อไถ่ถอน เขาต้องการดูปฏิกิริยาของหวังเหยียนเฟิง

จากการที่หวังเหยียนเฟิงปกป้องพวกเขา เขาอยากลองสืบดูว่าหวังเหยียนเฟิงรู้จักองค์กรไถ่ถอนหรือไม่ หรือเขาอาจจะเป็นคนขององค์กรไถ่ถอนด้วยซ้ำ หากเป็นเช่นนั้นก็จะเป็นสถานการณ์ที่ดีที่สุด เอื้อประโยชน์ต่อการที่เขาจะเข้าร่วมคณะนี้ในภายหน้า และใช้พวกเขาในการตามหาเสี่ยวอู่

ส่วนประการสุดท้าย แน่นอนว่าเป็นเรื่องการฝึกฝนของตัวเขาเอง ที่เขาบอกว่าพลังของหวังเหยียนเฟิงสู้เขาไม่ได้ ก็เพื่อหาโอกาสดูดกลืนพลังสายเลือดหมาป่าวายุของหวังเหยียนเฟิงบางส่วน เพื่อที่จะได้บรรลุวิชาเสวียนเทียนขั้นที่สี่

หลายวันมานี้เขาได้ครุ่นคิดหาวิธีต่าง ๆ อย่างละเอียด และสังเกตการณ์หมาป่าวายุระดับสี่ในเมือง การบุกโจมตีหมาป่าวายุระดับสี่อย่างระมัดระวัง และไม่ก่อให้เกิดความวุ่นวายนั้นเป็นเรื่องยาก อีกทั้งยังง่ายที่จะถูกเปิดเผย เพราะรูปร่างของเขานั้นเป็นจุดสังเกตที่ชัดเจน

การดูดกลืนจะไม่ทำร้ายถึงแก่นแท้ การทะลวงขั้นผ่านหวังเหยียนเฟิงจึงเป็นทางที่ปลอดภัยที่สุด

เขาก็เคยคิดว่าถ้าหวังเหยียนเฟิงเป็นสมุนที่ภักดีต่อตระกูลหมาป่าวายุจะทำอย่างไร? โอกาสที่จะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้มีน้อยมาก แม้หวังเหยียนเฟิงจะไม่กล้าต่อต้านตระกูลหมาป่าวายุ แต่จากท่าทีและความห่วงใยที่มีต่อพวกเขา ก็เห็นได้ว่าเขามีจิตใจที่ดี แต่หากสถานการณ์ถึงขั้นที่เลวร้ายที่สุดและถูกเขาทรยศ ถังซานที่กำลังข่มกลั้นอยู่ก็จะปลดปล่อยจิตเทพของเขา กวาดล้างเมืองหมาป่าวายุนี้ทิ้ง

เขาชั่งน้ำหนักมาหลายวัน และได้ข้อสรุปว่า การเปิดเผยตัวตนในระดับหนึ่งนั้น ผลประโยชน์ที่จะได้รับมีมากกว่าความเสี่ยงที่ต้องแบกรับมาก ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะทำเช่นนี้

ขณะนี้ หวังเหยียนเฟิงเดินไปที่มุมห้อง ค่อย ๆ ขยับผลึกหินที่แผ่ธาตุวายุอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้น ถังซานก็รู้สึกประหลาดใจเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังงานนุ่มนวลที่แผ่ซ่านอยู่ในอากาศ นั่นคือธาตุวายุอย่างชัดเจน และธาตุวายุนี้ได้ปกคลุมทั่วทั้งห้อง ราวกับเป็นกลไกพลังวายุชนิดหนึ่ง

มีของแบบนี้ด้วยหรือ?

ถังซานรู้สึกตกตะลึง ความประหลาดใจที่หวังเหยียนเฟิงมอบให้นั้นรุนแรงมาก เขาไม่คิดว่าในโลกนี้จะมีของเช่นนี้อยู่

“เรียบร้อยแล้ว ทีนี้ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะเกิดความวุ่นวายมากเกินไป มาเถอะ ให้ข้าดูซิว่าเจ้าได้เรียนรู้อะไรมาจากคนผู้นั้น” หวังเหยียนเฟิงจงใจถอยห่างจากถังซานเพื่อให้เขามีพื้นที่ในการใช้คมมีดวายุมากขึ้น

การประลองครั้งนี้แตกต่างจากการสอนก่อนหน้านี้อย่างชัดเจน หวังเหยียนเฟิงไม่ได้ดูแคลนเด็กอายุแปดขวบตรงหน้า ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีฟ้า ร่างกายพองขึ้นในทันที แปลงกายเป็นหมาป่าวายุ!

เมื่อมนุษย์แปลงร่างเป็นหมาป่าวายุ แม้ร่างกายจะแข็งแกร่งขึ้น แต่ก็ไม่มีทางใหญ่โตกว่าหมาป่าวายุในระดับเดียวกัน แต่กระนั้น หลังจากหวังเหยียนเฟิงแปลงร่างแล้ว ความสูงก็เกินแปดฉื่อ ธาตุวายุรอบกายปั่นป่วนอย่างชัดเจน กรงเล็บหมาป่าเรืองแสงสีฟ้า แม้จะอยู่ห่างกันพอสมควร แต่ถังซานก็ยังรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขา

อาจกล่าวได้ว่านี่คือคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขาเคยเผชิญนับตั้งแต่มาถึงโลกนี้

สายตาของถังซานจริงจังขึ้น จ้องมองหวังเหยียนเฟิงอย่างตั้งใจ ย่อตัวลงเล็กน้อย เท้าทั้งสองวางสลับหน้าหลัง ดวงตาเปล่งประกายสีฟ้าเช่นกัน แสงสีฟ้าอ่อน ๆ กระเพื่อมออกมาจากหางตา

ในจังหวะถัดมา ถังซานก็เคลื่อนไหว เขายกมือทั้งสองขึ้นพร้อมกัน ปล่อยคมมีดวายุสองสาย ซึ่งใหญ่กว่าตอนประลองในลานบ้านอย่างเห็นได้ชัด คมมีดนั้นพุ่งออกไปโดยไร้เงา วาดโค้งซ้ายขวา พุ่งตรงไปที่หวังเหยียนเฟิง

หวังเหยียนเฟิงก็เคลื่อนไหวในเวลาเดียวกัน เขาไม่สนใจคมมีดวายุนั้น คมมีดวายุของถังซานเคยทำให้เขาตกตะลึงมาแล้ว เขารู้ว่าการหลบหลีกคมมีดวายุแบบนี้เป็นเรื่องยาก สิ่งที่เขาพึ่งพาได้คือการใช้พลังที่เหนือกว่าของตนบดขยี้ถังซาน

เขาไม่รู้ว่าที่ถังซานบอกว่าสามารถเอาชนะเขาได้นั้น เป็นเพราะหยิ่งผยอง หรือมีความมั่นใจและพลังเพียงพอจริง ๆ เขาก็อยากรู้เช่นกัน

เขาไม่สนใจคมมีดวายุทั้งสองสาย พุ่งตรงเข้าหาถังซาน ลดระยะห่างไม่ให้ถังซานปล่อยคมมีดวายุได้มากขึ้น นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุด แต่ตัวเขาเองกลับไม่ปล่อยคมมีดวายุเพราะยังกังวลว่าถังซานจะรับไม่ไหวและได้รับบาดเจ็บ

ถังซานปล่อยคมมีดวายุสองสายออกไปก่อนหน้านี้ ตอนนี้กำลังพุ่งไปในอากาศ ส่วนตัวเขาถอยหลังออกมา

ฉึก! ฉึก!

คมมีดวายุทั้งสองสายพุ่งเข้าปะทะที่ข้อเข่าของหวังเหยียนเฟิง

แม้ตอนนี้เขาจะใช้ธาตุวายุปกป้องร่างกายและร่างกายจะแข็งแกร่งขึ้นหลังจากแปลงร่าง แต่ก็ยังถูกคมมีดวายุทั้งสองเฉือนจนเสียหลักไปบ้าง ในใจเริ่มตื่นตระหนก

นี่ไม่ใช่คมมีดวายุที่หมาป่าวายุระดับสองจะสามารถใช้ได้!

ถังซานฉวยโอกาสตอนที่เขาเสียการควบคุม เคลื่อนตัวอ้อมไปด้านข้างเพื่อถอยห่างออกไป แล้วปล่อยคมมีดวายุสองสายออกไปอีกครั้ง

หวังเหยียนเฟิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ใช้กรงเล็บหมาป่าทั้งสองข้างยันพื้น พลิกตัวควบคุมร่างกาย แต่คมมีดวายุสองสายก็มาถึงแล้ว พุ่งเข้าปะทะข้อเข่าทั้งสองข้างอีกครั้ง ทำให้ร่างที่กำลังจะกระโดดขึ้นต้องชะงักกะทันหัน

ตามมาด้วยคมมีดวายุอีกสองสาย คมมีดวายุสองสายนี้มีขนาดเล็กกว่า แต่เมื่อพุ่งเข้ามา หวังเหยียนเฟิงกลับรู้สึกถึงความอันตรายอย่างชัดเจน ดูเหมือนจะแข็งแกร่งกว่าคมมีดวายุก่อนหน้านี้

บีบอัดหรือ?

เขาย่อตัวลงโดยสัญชาตญาณ ตบกรงเล็บหมาป่าทั้งสองข้างออกไป สร้างพายุหมุนขึ้นตรงหน้า ไม่กล้ารับการโจมตีโดยตรงอีก

แต่ในตอนนั้นเอง เหตุการณ์ประหลาดก็เกิดขึ้น บนพายุหมุนตรงหน้าเขา แสงสีฟ้าสองสายวูบหายไป ในชั่วพริบตาถัดมา หวังเหยียนเฟิงก็รู้สึกเจ็บแสบที่ดวงตาทั้งสอง ยกแขนขึ้นป้องกันใบหน้าโดยสัญชาตญาณ

ความเจ็บปวดสองจุดแล่นมาจากแขน การโจมตีครั้งนี้ของถังซานมุ่งเป้าไปที่ดวงตาของเขาอย่างชัดเจน

คมมีดวายุของถังซานมีพลังมากกว่าที่เขาคิดไว้ ชัดเจนว่าถึงระดับสามแล้ว! นี่เป็นสถานการณ์ที่หวังเหยียนเฟิงไม่เคยคาดคิดมาก่อน เด็กน้อยอายุแค่แปดขวบ แต่กลับมีพลังถึงระดับสาม แม้จะไม่มีการเพิ่มพลังทางกายจากการแปลงร่างเป็นหมาป่าวายุ แต่เพียงแค่พลังและทักษะของคมมีดวายุก็สามารถต่อกรกับปีศาจหมาป่าระดับสามทั่วไปได้แล้ว

แต่ตัวข้าเองก็ไม่ใช่ระดับสามนี่!

หวังเหยียนเฟิงไม่มีความคิดดูแคลนถังซานอีกต่อไป เปล่งเสียงคำรามต่ำ แสงสีฟ้าบนร่างพลันพุ่งสูงขึ้น รอบร่างมีแสงสีฟ้าแตกกระจาย แสงสีฟ้าในดวงตาก็เข้มขึ้นหลายส่วน ธาตุวายุอันรุนแรงดูเหมือนจะได้รับการเสริมพลังจากผลึกหินในห้อง ทำให้ขนหมาป่าทุกเส้นบนร่างเปล่งแสงสีฟ้าอ่อน ๆ

เท้าทั้งสองถีบพื้น เร่งความเร็วกะทันหัน ใช้แขนทั้งสองป้องกันจุดอ่อนที่ดวงตา แล้วพุ่งตรงไปที่ถังซาน

คมมีดวายุสองสายพุ่งเข้าปะทะร่างเขาอีกครั้ง แต่ถูกธาตุวายุที่ห่อหุ้มร่างสลายไป ตอนนี้เขาได้ปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมาแล้ว

สิ่งที่เขาต้องการทำนั้นเรียบง่ายมาก ลดระยะห่าง จบการต่อสู้