ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 212

บทที่ 212 การแบ่งผลจื่อหยาง

“ทางด้านของสถาบันเจียหลี่ ข้าได้ลาให้เจ้าแล้ว เจ้ายังตั้งใจจะกลับไปทำงานที่นั่นอีกหรือไม่?” จางเฮ่าเซวียนถาม

ถังซานรีบพยักหน้าทันที ตอบว่า “แน่นอนว่าต้องไป ที่นั่นข้าได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ มากมาย”

จางเฮ่าเซวียนพยักหน้า กล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้นก็ไปเถอะ ระวังตัวด้วย เจ้าฟื้นขึ้นมาก็ดีแล้ว ข้าจะไปพักผ่อนแล้ว เจ้าจัดการเวลาของตัวเองเถอะ”

นับตั้งแต่ไปทำงานที่สถาบันเจียหลี่ ถังซานแทบไม่ได้เข้าร่วมชั้นเรียนที่โรงเรียนไถ่ถอนอีกเลย จางเฮ่าเซวียนก็ช่วยปกปิดเรื่องนี้ให้เขา ความจริงแล้ว ถังซานก็ไม่จำเป็นต้องเรียนที่นี่อีกต่อไป

ถังซานกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ ผลจื่อหยางพวกนั้นแบ่งให้ทุกคนเถอะขอรับ”

“หืม? นั่นไม่ใช่สิ่งที่เจ้าซื้อมาให้ตัวเองหรอกหรือ?” จางเฮ่าเซวียนถามอย่างประหลาดใจ

ถังซานส่ายหน้า “ข้าเก็บไว้สามผลก็พอแล้ว ที่เหลือให้ศิษย์พี่ตู๋ไป๋ ศิษย์พี่กู้หลี่ ศิษย์พี่เฉิงจื่อ และศิษย์พี่ใหญ่เถอะ สมบัติสวรรค์ชนิดนี้ ยิ่งกินมากประสิทธิภาพก็จะลดลง อีกอย่าง พวกเขาต้องการมันมากกว่าข้า โดยเฉพาะศิษย์พี่ตู๋ไป๋ พลังจิตของเขาพัฒนาได้ดีในช่วงนี้ หากสามารถทะลวงขีดจำกัดได้อีก บางทีอาจจะทำลายข้อจำกัดของสายเลือดและมีโอกาสก้าวหน้าต่อไปได้”

ดวงตาของจางเฮ่าเซวียนเป็นประกาย “เจ้าหมายความว่าเนตรจิ้งจอกสวรรค์ของเขายังสามารถพัฒนาต่อไปได้อีกหรือ? เร็วขนาดนั้นเชียว?”

นี่ผ่านไปเพียงไม่กี่เดือนนับจากการทะลวงขั้นครั้งล่าสุดเท่านั้น!

ถังซานพยักหน้า ตอบว่า “มีความเป็นไปได้ และเขาก็เป็นคนที่ต้องการเพิ่มพลังจิตมากที่สุด ดังนั้นข้าขอเสนอให้มอบผลจื่อหยางให้เขาห้าผล ที่เหลืออีกสี่ผล ให้ศิษย์พี่กู้หลี่สองผล ศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่เฉิงจื่อคนละหนึ่งผลก็น่าจะเพียงพอแล้ว”

อู๋ปิงจี้และเฉิงจื่อเฉิงไม่จำเป็นต้องพัฒนาพลังจิตมากเท่ากู้หลี่และตู๋ไป๋

จางเฮ่าเซวียนครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า “ดี ทำตามที่เจ้าว่า”

ถังซานยิ้มน้อย ๆ กล่าวว่า “ท่านอาจารย์ ความจริงข้าใช้แค่สองลูกก็พอแล้ว เดิมทีหนึ่งลูกก็เพียงพอ แต่หลังจากผ่านการกลั่นกรองพลังจิตครั้งนี้ ก็จำเป็นต้องเติมเต็มบ้าง ดังนั้นข้าจะใช้สองลูก อีกหนึ่งลูกท่านใช้เถิด ในอนาคตหากท่านต้องการทะลวงขั้นเทพ ความแข็งแกร่งของพลังจิตก็สำคัญมาก”

“อืม” จางเฮ่าเซวียนมิได้เกรงใจศิษย์ของตน เขาพยักหน้าเล็กน้อย รับผลจื่อหยางสิบลูกที่ถังซานส่งให้มา ใบหน้าเผยรอยยิ้ม แล้วจึงออกจากห้องของถังซานไป

ในบรรดาสิ่งของที่ประมูลได้ครั้งนี้ ผลจื่อหยางมีราคาสูงที่สุด ถังซานแบ่งส่วนใหญ่ให้ทุกคน ซึ่งเป็นสิ่งที่จางเฮ่าเซวียนไม่คาดคิดมาก่อน แต่ก็ทำให้เขายอมรับศิษย์คนนี้มากขึ้น ตอนนี้เขาคิดได้แล้วว่า เมื่อถังซานสามารถเติบโตได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้ ก็ปล่อยให้เขาเติบโตต่อไปเถอะ ไม่จำเป็นต้องจำกัดมากนัก การปล่อยให้เขาพัฒนาตัวเองอาจเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

จางเฮ่าเซวียนจากไปแล้ว ถังซานมองค้อนทลายสวรรค์ในมือ ดวงตาเปล่งประกายยินดี มีค้อนนี้แล้ว เขาก็มีโอกาสแสดงความสามารถได้เต็มที่

เจ็ดวันแล้วที่ไม่ได้ไปสถาบันเจียหลี่ ไม่รู้ว่าเหม่ยกงจื่อจะตามหาข้าหรือไม่! เขาคิดในใจ

ถังซานออกจากห้องมองดูท้องฟ้า ตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้ว หลังจากกินอาหารเย็น เขาก็กลับเข้าห้องและนั่งสมาธิเงียบ ๆ พลังจิตของเขาเพิ่งผ่านการบีบอัด และบ่มเพาะ เขาต้องการทำให้พลังจิตที่ถูกบีบอัดมั่นคง จึงไม่รีบกินผลจื่อหยาง หลังจากการกลั่นกรองครั้งนี้ พลังจิตของเขาพัฒนามากที่สุด พร้อมกันนั้น การบ่มเพาะจากเหล็กกล้าเพลิงสวรรค์ก็ทำให้ร่างกายของเขาเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน ดูเหมือนจะสูงขึ้นอีกเล็กน้อย กล้ามเนื้อและเส้นเอ็นแข็งแกร่งและยืดหยุ่นมากขึ้น กระดูกและผิวหนังก็ดีขึ้น หากมองจากภายนอก ตอนนี้เขาดูเหมือนมีอายุใกล้เคียงกับเหม่ยกงจื่อแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น ถังซานมาถึงสถาบันเจียหลี่อีกครั้ง ก่อนอื่นเขาไปทักทายผู้เฒ่าเหมา จากนั้นก็หยิบไม้กวาด และรีบเริ่มทำงานของตน

ที่สถาบันเจียหลี่สบายจริง ๆ! ปราณวิญญาณฟ้าดินอันเข้มข้นหล่อเลี้ยงร่างกาย ถังซานรู้สึกถึงร่างกายที่กำลังดูดซับปราณวิญญาณฟ้าดิน พลังเสวียนเทียนค่อย ๆ เข้มข้นขึ้นทีละน้อย

พลังขั้นหกระดับสูงสุดเริ่มแน่นขนัดมากขึ้น หากไม่ใช่เพราะเขาตั้งใจกดไว้ คงทะลวงขั้นเจ็ดไปแล้ว ตอนนี้เขาหวังเพียงให้กู้หลี่และเฉิงจื่อเฉิงบรรลุขั้นหกโดยเร็ว เพื่อที่เขาจะได้พัฒนาต่อไป น่าเสียดายที่ตู๋ไป๋ไม่มีทางทะลวงขั้นหกได้ในยามนี้ จะทะลวงขั้นห้าได้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับผลจื่อหยางแล้ว

ดวงตะวันค่อย ๆ ขึ้นสู่จุดสูงสุดเหนือศีรษะ อุณหภูมิก็เพิ่มขึ้นตาม ขณะที่ถังซานกำลังจะไปกินอาหารกลางวัน จู่ ๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงหันไปมองยังทิศทางหนึ่ง

เหม่ยกงจื่อสวมชุดศิษย์ของสถาบันเจียหลี่ ดูผอมบางเล็กน้อย ยืนอยู่ตรงนั้นมองดูถังซานจากระยะไกล

ถังซานชะงักไปชั่วขณะ เมื่อเห็นนาง ทันใดนั้นความสุขก็เอ่อล้นเต็มหัวใจ รีบเดินตรงไปหานางโดยไม่รู้ตัว

เหม่ยกงจื่อมองเด็กหนุ่มที่กำลังเดินเข้ามาหาตน ในดวงตาฉายแววไม่พึงพอใจ

“หลายวันนี้เจ้าหายไปไหนมา? ทำไมไม่มาทำงาน?” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย

“เอ่อ? ข้าเข้าสู่สมาธิลึกล้ำ ใช้เวลาไปหลายวัน วันนี้เลยเพิ่งมา ท่านรอจนร้อนใจแล้วใช่หรือไม่? ข้าขออภัยด้วย!” ถังซานรีบกล่าว

เหม่ยกงจื่อแค่นเสียงเย็น แล้วพูดว่า “ใครรอเจ้ากัน แล้วทำไมไม่เรียกพี่เหม่ยเล่า”

“พี่เหม่ย” ถังซานรีบเรียกตามคำสั่งทันที

ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเหม่ยกงจื่อจึงดีขึ้น นางกล่าวว่า “การเข้าสมาธิลึกล้ำเป็นอย่างไรบ้าง?”

ถังซานตอบ “มีพัฒนาการเล็กน้อย”

เหม่ยกงจื่อมองดูเขา เพียงแค่เจ็ดวัน เขาดูเหมือนจะสูงขึ้นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมองจนชินหรือไม่ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะดูน่ามองขึ้น นางเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดตนเองที่ปกติใจเย็นถึงได้รู้สึกโกรธขึ้นมา เจ็ดวันที่ไม่ได้เห็นเงาของเขา ทำให้นางรู้สึกหงุดหงิดโดยไม่ทราบสาเหตุ

“คืนนี้เจ้ามีธุระหรือไม่?” เหม่ยกงจื่อถาม

“ไม่มี ๆ” ถังซานดีใจมาก ธุระอะไรจะสำคัญกว่าธุระของเหม่ยกงจื่อเล่า?

เหม่ยกงจื่อจึงกล่าวว่า “ถึงเวลาเจ้าตามข้าออกไปหน่อย ข้ามีเรื่องจะสั่งเจ้า”

“ได้” ถังซานพยักหน้า

เหม่ยกงจื่อมองค้อนเขาแล้วหมุนตัวเดินจากไป

แม้แต่การมองค้อนก็ยังดูดี!

ถังซานคิดในใจเงียบ ๆ

แต่นางไม่ได้บอกว่าจะให้ไปพบนางคืนนี้ที่ไหนนี่?

เมื่อไม่รู้ว่าจะต้องไปพบนางที่ใด หลังจากที่ถังซานทำงานเสร็จในตอนบ่าย จึงได้แต่รออยู่ที่ลานกว้าง เขาได้ไม่รอนานนัก ก่อนจะถึงพลบค่ำ เหม่ยกงจื่อก็เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงยาวสีครามอ่อนเดินออกมา

นางในชุดกระโปรงยาวยิ่งดูน่ารักและอ่อนหวานมากขึ้น เด็กสาวที่ใกล้จะอายุสิบสี่ปี เติบโตขึ้นอย่างสง่างาม บุคลิกเย็นชาผสานกับชุดกระโปรงยาวสีครามอ่อนเรียบง่ายไม่มีการตกแต่งมากนัก ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้นาง ผมยาวสยายเป็นระเบียบอยู่ด้านหลัง ผมม้าโค้งปิดหน้าผากเรียบเนียน ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือประณีตราวกับคนที่เดินออกมาจากภาพวาด ทำให้ถังซานอดที่จะตกอยู่ในภวังค์ไม่ได้

“มองอะไร? ไปได้แล้ว”

“ขอรับพี่เหม่ย” ถังซานรีบเดินตามนางไป

เหม่ยกงจื่อเดินนำหน้า ถังซานเดินตามมาเงียบ ๆ ล้าหลังนางไปครึ่งก้าว

จากมุมนี้ยิ่งมองเห็นรูปร่างของนางชัดเจน นางผอมจริง ๆ! ลำคอและแผ่นหลังตั้งตรง ยิ่งทำให้ดูสง่างาม

“เจ้ามองอะไรกัน” เหม่ยกงจื่อที่เดินอยู่ข้างหน้า รู้สึกถึงสายตาเร่าร้อนของเขา จึงหยุดเดินทันที

ถังซานเกือบจะชนด้านข้างของนาง รีบหยุดฝีเท้า เมื่อเหม่ยกงจื่อหันกลับมา ทั้งสองก็อยู่ใกล้กันมาก ถังซานสามารถได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวนางอย่างชัดเจน

เหม่ยกงจื่อถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ยกมือผลักเขาเบา ๆ ให้รักษาระยะห่างกับตน

“เอวท่านบางเกินไป ควรกินให้มากกว่านี้” ถังซานกล่าวอย่างจริงใจ

เหม่ยกงจื่อชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วใบหน้างามของนางก็แดงก่ำทันที นางยกมือขึ้นตบลงบนไหล่เขาอย่างแรง ทำให้เขาเซไป “ไปให้พ้น”

“โอ๊ย!” ถังซานร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เซถลาไปข้าง ๆ สองสามก้าว เขาเพิ่งตระหนักว่าคำพูดของตนเองนั้นรุนแรงเกินไป แต่นั่นเป็นความรู้สึกจริง ๆ ในใจเขาขณะนั้น เป็นคำพูดที่หลุดปากออกมาโดยไม่รู้ตัว