ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 155

บทที่ 155 ความรู้สึกสนิทสนมของเหม่ยกงจื่อ

ในตอนนี้นางอยู่เพียงคนเดียว สวมชุดศิษย์ของสถาบันเจียหลี่ผมยาวสีดำสยายอยู่ด้านหลังศีรษะ ทั่วร่างแผ่รัศมีประหลาดออกมา อย่างน้อยในสายตาของถังซานก็เป็นเช่นนั้น

เขาหยุดการกวาดพื้นโดยไม่รู้ตัว จ้องมองนางตาไม่กะพริบ ในใจตอนนี้มีความรู้สึกหลากหลายปะปนกัน เขาอยากวิ่งไปกอดนางเหลือเกิน! ริมฝีปากเม้มแน่นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเริ่มมีความชื้นเล็กน้อย

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบนางตามลำพัง ไม่มีใครอยู่รอบข้าง ราวกับว่าทั้งสถาบันเจียหลี่ในขณะนี้กลายเป็นเพียงฉากหลังระหว่างพวกเขาทั้งสอง

เสี่ยวถังคนกวาดพื้นจ้องมองคนรักในชาติก่อนของเขา มองดูความผูกพันใหม่ในชาตินี้ของเขา มือทั้งสองข้างสั่นเล็กน้อยอย่างห้ามไม่ได้

โชคดีของเนตรจิ้งจอกสวรรค์ช่างไม่ทำให้เขาผิดหวังจริง ๆ

เหม่ยกงจื่อที่กำลังเดินออกไปชะงักฝีเท้าเล็กน้อย นางดูเหมือนจะรู้สึกถึงบางสิ่ง จึงหันหน้าไปมองทางทิศของถังซานโดยไม่รู้ตัว

สายตาทั้งสองประสานกัน เหม่ยกงจื่อตกตะลึงเล็กน้อย ดวงตาฉายแววสับสน ในจังหวะถัดมา นางกลับหมุนตัวและเดินมาทางทิศของถังซาน

ถังซานที่กำลังมีความรู้สึกหลากหลายปะปนกันในใจ เมื่อเห็นนางเดินมาหาตน เขาผู้เกิดมาสามชาติ กลับรู้สึกแทบหายใจไม่ออกในขณะนี้ หัวใจเต้นเร็วขึ้นทันที เสียงหัวใจที่เต้นแรงนั้น แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกว่าช่างเหลือเชื่อ

เป็นอะไรไป ข้าเป็นอะไรไป? นางมาแล้ว ข้าควรทำอย่างไรดี?

เขาอยากก้มหน้าลง หากเป็นเพียงเสี่ยวถังคนกวาดพื้น ในเวลาเช่นนี้เขาควรก้มหน้าลง แต่สายตาของเขากลับมิอาจละจากร่างของนางไปได้แม้แต่น้อย

นางใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เหม่ยกงจื่อผู้มีดวงตาสดใสเดินมาจนถึงระยะห่างเพียงหกฉื่อจากเขาจึงหยุดฝีเท้า

“ข้าเคยพบเจ้าหรือไม่?” เสียงไพเราะของนางดังขึ้น

ถังซานอึ้งไป อ้าปากค้าง แต่กลับพบว่าตนเองเปล่งเสียงไม่ออก

“ข้าถามเจ้าอยู่นะ!” เหม่ยกงจื่อขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงมีความแข็งกร้าวขึ้นอย่างชัดเจน

“ข่ะ… ข้าเคยซื้อชานม” ถังซานตอบได้ในที่สุด

“งั้นหรือ?” เหม่ยกงจื่อดวงตาเคลื่อนไหว แสดงความกระจ่าง “เป็นเจ้านี่เอง! ข้าจำได้แล้ว เจ้าดูเหมือนจะเปลี่ยนไปบ้าง”

เมื่อเทียบกับตอนที่พบกันครั้งก่อน ถังซานเปลี่ยนไปบ้างอย่างแน่นอน เขาสูงขึ้น น้ำหนักก็เพิ่มขึ้น ไม่ได้ผอมเหมือนครั้งก่อน ดูแข็งแรงขึ้นมาก

“อืม ช่วงนี้กินมากขึ้นหน่อยน่ะ” ถังซานพูดออกไปอย่างไม่รู้ตัว

เหม่ยกงจื่อพยักหน้า แล้วกล่าวว่า “จำไว้ ที่นี่อย่าจ้องมองศิษย์ตามอำเภอใจ หากเจอคนนิสัยไม่ดีจะมีปัญหาได้ เข้าใจไหม?”

“อืม เข้าใจแล้ว ขอบคุณนะ” ถังซานตอบรับ

เหม่ยกงจื่อพึมพำว่า “ที่แท้เจ้าก็ทำงานที่นี่ เอาล่ะ งั้นข้าไปก่อนนะ” พูดจบ นางก็หมุนตัวเดินออกไป

“เหม่ยกงจื่อ…” ถังซานเผลอเรียกออกไปโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเปล่งเสียงออกไป เขาก็รู้สึกเสียใจทันที เขาไม่อยากจะรบกวนหญิงงามเพราะความใจร้อนของตัวเอง

แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ เหม่ยกงจื่อทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงเขา ยังคงเดินอย่างรวดเร็วออกไปจนหายลับไปที่ปลายถนน

นางไม่ได้ยินหรือว่าไม่อยากสนใจข้ากันแน่

จิตใจของถังซานพลันเต็มไปด้วยความสับสน

ไม่ว่าจะเจอเรื่องใหญ่เพียงใด ปกติแล้วเขาสามารถรักษาความสงบและมีไหวพริบไว้ได้ แต่กลับเป็นว่าเมื่อได้พบกับเหม่ยกงจื่อ ไหวพริบนั้นก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

เหม่ยกงจื่อเดินออกจากสถาบันเจียหลี่ เมื่อเดินออกจากประตูใหญ่ของสถาบัน นางก็หยุดกะทันหัน หันมองกลับไปทางสถาบันโดยสัญชาตญาณนาง

นางขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจรู้สึกคลางแคลง

คนเมื่อครู่นั้น…

บริวารมนุษย์ที่นางเคยพบมีมากมาย คนที่มาซื้อชานมก็ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว แต่ทำไมเมื่อครู่ที่นางเห็นเขา นางถึงจำได้อย่างชัดเจนว่าเคยเห็นเขามาก่อนสองครั้ง และเขายังมีการเปลี่ยนแปลงทั้งรูปร่างและหน้าตาอย่างเห็นได้ชัด

ในส่วนลึกของความรู้สึก ราวกับว่านางมีความรู้สึกสนิทใจอย่างประหลาดกับเด็กหนุ่มที่อายุน้อยกว่านางและดูอ่อนแอเล็กน้อยผู้นี้

นางรู้นิสัยของตัวเองดี นอกจากมารดาแล้ว นางแทบจะรักษาระยะห่างและความเย็นชากับทุกคน เมื่อครู่ที่นางเดินเข้าไปทักเขาก่อน ก็ไม่เหมือนตัวนางเลย และเขาก็เป็นคนแปลกหน้าชัด ๆ!

ไม่… ไม่ถูก… เมื่อครู่ไม่ใช่การพบกันครั้งที่สาม น่าจะเป็นครั้งที่สี่ต่างหาก ตอนบ่ายที่เขตสัประยุทธ์ปีศาจ เหมือนจะเห็นเขากำลังทำความสะอาดที่นั่น

หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง นางก็ส่ายหน้าเบา ๆ แล้วจึงมุ่งหน้าลงเขาไป

เมื่อถังซานกลับมาที่โรงเรียนไถ่ถอน ยังไม่ถึงเวลาอาหารเย็น เขาจึงไปหาตู๋ไป๋ก่อน

“ศิษย์พี่ตู๋ไป๋ วันนี้ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง?” ถังซานถามตู๋ไป๋

ตู๋ไป๋ตอบว่า “เมื่อวานใช้พลังไปมาก วันนี้รู้สึกอ่อนเพลียเล็กน้อย แต่เป็นอย่างที่เจ้าบอกจริง ๆ ดูเหมือนพลังจิตของข้าจะเพิ่มขึ้นเร็วขึ้น ตอนเช้าก็รู้สึกได้ชัดเจนแล้ว ตอนนี้ยิ่งรู้สึกชัดเจนขึ้น”

ถังซานกล่าวว่า “งั้นคืนนี้พวกเราทำต่อไหม? ข้าจะช่วยท่านฝึกต่อ เนตรจิ้งจอกสวรรค์ของท่าน คงต้องการการกระตุ้นจากภายนอกบ้างเพื่อให้เติบโตได้ดีขึ้น”

ตู๋ไป๋มองถังซานด้วยสีหน้าซาบซึ้งใจ “เสี่ยวถัง! ตอนนี้ข้ายิ่งเชื่อเรื่องโชคชะตามากขึ้นเรื่อย ๆ นับตั้งแต่ได้พบเจ้า ข้าก็มีแต่เรื่องดี ๆ ตามมา ไม่เพียงแต่ร่ำรวยขึ้น ที่สำคัญกว่านั้นคือจิ้งจอกสวรรค์สถิตร่างของข้าที่หยุดนิ่งมาหลายปีก็สามารถก้าวหน้าได้ในที่สุด ขอบคุณเจ้ามาก! ต่อไปหากมีอะไรต้องการ บอกข้าได้เลย!”

ถังซานยิ้มพลางกล่าวว่า “การช่วยท่านก็คือการช่วยตัวข้าเอง จิ้งจอกสวรรค์สถิตร่างของท่านแข็งแกร่งขึ้น คนรอบข้างก็ประสบโชคดีด้วยไม่ใช่หรือ?”

เหตุการณ์วันนี้ทำให้เขามองเห็นคุณค่าของเนตรจิ้งจอกสวรรค์อย่างแท้จริง สถาบันเจียหลี่ที่ใหญ่โตขนาดนั้น เขากลับสามารถพบกับเหม่ยกงจื่อได้ถึงสองครั้ง นี่ชัดเจนว่าเป็นโชคดีที่สุด! ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นผลดีจากเนตรจิ้งจอกสวรรค์โดย เฉพาะอย่างยิ่งตอนบ่ายที่นางยังพูดกับเขาด้วย จนกระทั่งกลับมา ถังซานก็ยังรู้สึกตื่นเต้นอยู่ในใจ

ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น ถ้าอาศัยโชคดีแล้วได้เจอนางทุกวัน การทำให้นางคุ้นหน้าก่อนก็ถือว่าดีแล้ว!

“ได้ หลังอาหารเย็น ข้าจะไปหาเจ้า” ตู๋ไป๋พูดพลางยิ้ม

ใครบ้างที่ไม่อยากเป็นคนมีประโยชน์? ตู๋ไป๋รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าหลังจากที่เขาบรรลุขั้นสี่ โรงเรียนก็กลับมาให้ความสำคัญกับเขาอีกครั้ง ในการปฏิบัติภารกิจครั้งล่าสุดของกลุ่มห้าคนชั่วคราวของพวกเขา ทุกคนต่างพูดว่าโชคดีมีส่วนสำคัญมาก มิเช่นนั้นถังซานก็คงไม่สามารถระเบิดพลังในปากของพยัคฆ์เหินได้พอดี และพลิกสถานการณ์จากแพ้เป็นชนะ

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีวิธีฝึกพลังจิตของเนตรปีศาจสีม่วง ทำให้เขามีมุมมองที่ดีขึ้นมากต่อการฝึกฝนของตัวเอง ความรู้สึกนี้ช่างดีเหลือเกิน

ถังซานจริงใจที่จะช่วยยกระดับเนตรจิ้งจอกสวรรค์ ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น การที่เนตรจิ้งจอกสวรรค์ของตู๋ไป๋ยกระดับขึ้น ไม่ได้หมายความว่าเนตรจิ้งจอกสวรรค์ของตัวเองก็จะยกระดับตามไปด้วยหรอกหรือ? ความสามารถที่มีคุณสมบัติแห่งโชคชะตาเช่นนี้ช่างพิเศษเหลือเกิน ไม่ต้องคำนึงถึงประโยชน์ที่แท้จริง ถังซานก็อยากจะศึกษาให้ดี

“ข้าไปหาท่านดีกว่า เมื่อฝึกเสร็จแล้วท่านก็สามารถทำสมาธิในห้องของท่านต่อได้เลย ตอนนั้นข้าจะกลับไปที่ห้องของข้าเอง” ถังซานกล่าว

“ก็ได้”

หลังจากกินอาหารเย็นเสร็จ ถังซานก็ไปฝึกฝนจิ้งจอกสวรรค์สถิตร่างกับตู๋ไป๋ วิธีการก็คล้าย ๆ กับเมื่อวาน ถังซานใช้พลังกดดันอันทรงพลังกับเขาอีกครั้ง แม้ว่าตู๋ไป๋จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ความรู้สึกใกล้ตายนั้น ถังซานควบคุมได้เป็นอย่างดี ดังนั้น มันจึงส่งผลต่อเขาในระดับที่ค่อนข้างมาก

หลังจากตู๋ไป๋พักฟื้นจากความอ่อนล้าแล้ว ถังซานก็กลับห้องไปฝึกฝนต่อ

เนตรสวรรค์หยั่งรู้ของเขายังคงติดอยู่ที่จุดสูงสุดของขั้นที่สาม ยังไม่สามารถก้าวหน้าไปได้ ตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาที่จะรีบร้อน เพียงแค่อยู่เคียงข้างตู๋ไป๋ ฝึกฝนต่อไปเช่นนี้ การทะลวงขีดจำกัดก็คงเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น

หลังจากกลับมาที่ห้องของตัวเอง ถังซานไม่ได้รีบเริ่มฝึกฝน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ทำให้ความคิดที่เขาเตรียมจะสะสมประสบการณ์สักระยะหนึ่งเปลี่ยนไป