ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 135

บทที่ 135 ไปร้านขายของชำกัน

ถังซานยิ้มพลางกล่าวว่า “ครั้งนี้พวกเราต่างก็ได้เงินมามากมาย ข้าคิดว่าสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับพวกเราคือการเปลี่ยนเงินให้เป็นพลัง สามารถเริ่มจัดซื้อได้แล้ว”

“ข้าเห็นด้วย!” เฉิงจื่อเฉิงยกมือขึ้นทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น มีหญิงสาวคนใดบ้างที่ไม่ชอบซื้อของ ไม่ว่าจะอายุเท่าไร หญิงสาวทุกคนล้วนเหมือนกันในเรื่องนี้

“ไปร้านขายของชำกันเถอะ!” ตู๋ไป๋กำเหรียญธาตุในมือแล้วหมุนตัวจะออกไปทันที

อู๋ปิงจี้ส่ายหัวอย่างจนใจพลางกล่าวว่า “เสี่ยวถัง แล้วข้าล่ะ เจ้าคิดว่าข้าควรฝึกฝนถึงระดับใดก่อนจึงจะออกไปฝึกประสบการณ์ได้”

ถังซานมองไปที่อู๋ปิงจี้คิดสักครู่แล้วกล่าวว่า “เมื่อใดที่ศิษย์พี่สามารถสร้างเข็มน้ำแข็งที่แท้จริงได้ ข้าคิดว่าก็น่าจะได้แล้ว”

“ดี!” อู๋ปิงจี้พยักหน้าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

แม้ว่าอาการบาดเจ็บของเขายังไม่หายดี แต่ช่วงนี้เขาก็พยายามฝึกฝนการควบคุมธาตุน้ำแข็งอย่างหนัก หลังจากได้รับคำชี้แนะจากถังซาน ตอนนี้ความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับธาตุน้ำแข็งลึกซึ้งกว่าแต่ก่อนมาก

“เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ ไปซื้อของที่ร้านขายของชำกัน ข้าคิดว่าคนที่จะรวยจริง ๆ น่าจะเป็นพี่อวี่นะ” อู๋ปิงจี้กล่าวพลางหัวเราะ

ทั้งห้าคนออกจากห้องของอู๋ปิงจี้พร้อมกัน การมีเงินในกระเป๋าทำให้มั่นใจ ตู๋ไป๋เดินนำหน้า ก้าวเดินอย่างมุ่งมั่นตรงไปยังร้านขายของชำที่มู่อวิ๋นอวี่ดูแลอยู่

เมื่อพวกเขามาถึงร้านขายของชำ มู่อวิ๋นอวี่ที่กำลังจัดของบนเคาน์เตอร์ก็เหลือบไปเห็นพวกเขาทั้งห้าคนมาด้วยกัน นางจึงหัวเราะพลางกล่าวว่า “โอ้โฮ! เหล่าเศรษฐีน้อยของพวกเรามาแล้ว ว่าอย่างไร? วันนี้จะมาซื้อของชุดใหญ่กันเลยสินะ?”

ถังซานยิ้มพลางกล่าวว่า “พี่อวี่ พวกข้ามาซื้อของ ท่านดูสิ พวกข้ามาซื้อพร้อมกันหลายคน จะลดราคาให้หน่อยได้รึไม่”

“ลดราคา? ไม่มีหรอก อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้าได้เงินมามากเพียงใด ยังจะมาขอส่วนลดอีก? เจ้าไม่รู้จักคำว่าอิจฉาริษยาหรือไร? ที่ข้าไม่ปล้นพวกเจ้าสักเหรียญ ก็นับว่าข้าสุภาพมากแล้วนะ” มู่อวิ๋นอวี่กล่าวพลางยิ้ม

ตู๋ไป๋กล่าวว่า “พี่อวี่ ท่านทำแบบนี้ไม่ได้นะ! ถ้าท่านทำแบบนี้ พวกข้าก็จะไปซื้อในมหานครแทน ที่นั่นอาจจะมีของดีมากกว่าด้วยซ้ำ”

มู่อวิ๋นอวี่มิได้ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย โต้ตอบกลับไปว่า “ไปสิ! พวกเจ้าไปได้ตามสบาย ในมหานครมีของดีมากก็จริง แต่สำคัญที่ว่าต้องยอมขายให้พวกเจ้าด้วย ร้านค้าระดับสูงส่วนใหญ่ไม่เปิดให้บริวารเข้า มีเพียงเผ่าปีศาจหรือแม้กระทั่งขุนนางเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าไปซื้อ เจ้าลองไปดูก็ได้”

ถังซานรู้สึกสะท้อนใจ จากคำพูดของมู่อวิ๋นอวี่ เขาได้เรียนรู้สถานการณ์ใหม่อีกอย่าง แม้แต่การซื้อของ บริวารก็ยังถูกเลือกปฏิบัติ

“พี่อวี่ อย่าไปฟังตู๋ไป๋เลย เขาแค่พูดเล่น เช่นนั้นพวกข้าจะเลือกของล่ะ” อู๋ปิงจี้ยิ้มพูด พลางส่งสัญญาณให้ทุกคน

มู่อวิ๋นอวี่กล่าวอย่างสบาย ๆ ว่า “ไปเถอะ มีอะไรที่ถูกใจก็จดไว้ สุดท้ายค่อยมาจ่ายเงินรวมกัน ของสามารถแบ่งเอาไปทีละชิ้นได้”

วัตถุดิบล้ำค่าหลายอย่างต้องการการดูแลเป็นพิเศษ หากนำไปพร้อมกันทีเดียว ยังไม่ทันได้ใช้ก็อาจจะสูญเสียประสิทธิภาพไปแล้ว การที่นางบอกว่าสามารถแบ่งเอาไปได้ แสดงว่านางยินยอมที่จะเก็บรักษาสิ่งของที่พวกเขาซื้อโดยไม่มีเงื่อนไข

ทั้งห้าคนไม่พูดอะไรอีก รีบเริ่มเลือกของทันที

สิ่งของในร้านขายของชำมีหลากหลายประเภทมาก พวกเขาทุกคนเคยมาที่นี่ แต่ถ้ากล่าวถึงการมาซื้อของ อาจจะมีแค่อู๋ปิงจี้ที่ซื้อค่อนข้างมาก ในฐานะศิษย์พี่ใหญ่ เงินเก็บของเขาก็พอมีบ้าง

กู้หลี่เคยมาสองสามครั้ง แต่ก็ไม่ได้ใช้เงินมากนัก ส่วนถังซาน ตู๋ไป๋ และเฉิงจื่อเฉิงแทบจะเป็นครั้งแรกที่มาซื้อของ

ถ้าเปรียบเทียบกัน ตู๋ไป๋และกู้หลี่ได้รับการดูแลมากกว่า พรสวรรค์ของพวกเขาดีเกินไป ความสามารถในการพัฒนาสำคัญมากสำหรับโรงเรียน จึงเป็นธรรมดาที่จะได้รับทรัพยากรมากกว่า แต่ของมีค่าบางอย่างในร้านขายของชำ ทางโรงเรียนก็ต้องจ่ายราคาไม่น้อยเพื่อซื้อมา จึงมิอาจให้พวกเขาเปล่า ๆ โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่พวกเขาไม่สามารถทะลวงขีดจำกัดมาหลายปีแล้ว

มู่อวิ๋นอวี่กล่าวว่า “ถ้าต้องการให้อาจารย์แนะนำอะไร ก็มาหาได้นะ” นางเห็นทั้งห้าคนเดินเข้ามา ในใจก็รู้สึกยินดี นางรู้ดีว่าครั้งนี้พวกเด็กน้อยทั้งห้าคนน่าจะได้รับเหรียญธาตุมากกว่ายี่สิบเหรียญ เพราะพยัคฆ์เหินสองตัวนั้นมีค่ามาก เพียงแค่แก่นพลังนั้นก็ขายได้มากกว่าห้าเหรียญธาตุแล้ว

“อ้อ ใช่แล้ว พรุ่งนี้สหายกลุ่มที่สองก็จะออกไปล่าสัตว์เพื่อฝึกฝนแล้วนะ ครั้งนี้ก็ห้าคนเช่นกัน เมื่อพวกเขากลับมา ก็จะมีกลุ่มที่สามออกไป พอดีพวกเจ้าแบ่งเป็นสามกลุ่ม ดังนั้น ถ้าเห็นของดีก็รีบซื้อเสีย อย่ารอให้คนอื่นกลับมาแย่งซื้อก่อน ร้านขายของชำของข้านี้ ของบางอย่างมีเพียงชิ้นเดียว ขายไปแล้วก็หมด”

ถังซานมองดูชั้นวางไปพลางยิ้มไปพลางอย่างอดมิได้ วิธีส่งเสริมการขายของพี่อวี่ช่างธรรมดาเหลือเกิน ไม่ต้องพูดถึงว่าของที่นี่มีมูลค่าสูง แค่พูดถึงผลลัพธ์ สหายกลุ่มที่สองที่ไปฝึกฝนจะได้ผลลัพธ์เหมือนกับพวกเขาได้หรือ? โอกาสนั้นน้อยมาก

กลุ่มของถังซาน แม้ว่าตู๋ไป๋จะไม่มีพลังต่อสู้ แต่อู๋ปิงจี้ในฐานะศิษย์พี่ใหญ่มีพลังแข็งแกร่งที่สุด ขั้นหกนำกลุ่ม อีกทั้งยังมีถังซานเองที่มีบทบาทสำคัญ กู้หลี่มีกาลเวลาสถิตร่าง เฉิงจื่อเฉิงช่วยสอดแนม ตู๋ไป๋เสริมโชคชะตา กลุ่มอื่นอีกสองกลุ่ม ผู้ที่นำกลุ่มน่าจะเป็นขั้นห้าทั้งหมด พลังของพวกเขามิได้ด้อยกว่าแค่น้อยนิด ที่สำคัญที่สุดแน่นอนว่าคือไม่มีถังซาน ดังนั้น ผลลัพธ์จึงไม่มีทางดีกว่าพวกเขาได้

สำหรับการซื้อของ ถังซานมีแผนในใจมานานแล้ว หลังจากที่มาที่นี่และดูอย่างละเอียดครั้งก่อน เขาก็จดจำสิ่งของที่มีค่าและเหมาะกับตัวเองไว้บ้างแล้ว

ไม่นาน เขาก็เลือกสิ่งที่ต้องการได้ จดรหัสไว้ แล้วเดินกลับไปหามู่อวิ๋นอวี่

“พี่อวี่ ข้าต้องการของเหล่านี้” ถังซานกล่าวพลางส่งรหัสที่จดไว้ให้มู่อวิ๋นอวี่

มู่อวิ๋นอวี่รับมาดูและตรวจสอบกับรายการสินค้าของตัวเอง ไม่นานก็คัดลอกสิ่งที่ ถังซานต้องการออกมา

เมื่อนางคัดลอกเสร็จ ก็กล่าวอย่างประหลาดใจว่า “สิ่งที่เจ้าต้องการนี่มันอะไรกัน? ผลเอ็นมังกรยังพอใช้ได้ ใช้เพื่อฝึกฝนเส้นลมปราณได้ดีมาก เจ้าก็ช่างใจป้ำจริง ๆ ผลเอ็นมังกรหนึ่งลูกราคาหนึ่งเหรียญธาตุเชียวนะ! แต่เถาหยกนี้เจ้าจะเอาไปทำอะไร? มันเป็นแค่สัตว์อสูรชั้นต่ำเท่านั้น สัตว์อสูรขั้นสองที่ยังมีชีวิต สิ่งนี้ประโยชน์มากที่สุดคือใช้มัดของ เจ้าจะซื้อไปทำเชือกหรือ? ทำเชือกมันก็ยังมีชีวิต มันเคลื่อนไหวได้เอง ไม่มั่นคงนะ!”

“แล้วนี่อีก เจ้าจะซื้อของนี่ทำไม? ทองผลึกชาด? เจ้าจะเอาโลหะหายากนี้ไปทำอะไร? แม้แต่เหรียญปีศาจก็ใช้ไม่ได้ เพราะภายในไม่มีพลังธาตุใด ๆ แล้วยังมีแร่นิลทมิฬนี้อีก ของพวกนี้มีประโยชน์อันใด? แล้วเจ้ายังซื้อมามากขนาดนี้ สิ่งนี้นอกจากแข็งแล้ว ก็ไม่มีพลังงานใด ๆ อยู่ เจ้ามีเงินมากเกินไปงั้นรึ!”

ถังซานฟังมู่อวิ๋นอวี่ต่อว่ายาวเหยียด อดยิ้มอย่างขมขื่นมิได้ “พี่อวี่ สำหรับข้าแล้วมันมีประโยชน์”

“มีประโยชน์อะไร? สี่อย่างนี้รวมกันตามปริมาณที่เจ้าซื้อ ต้องใช้สองเหรียญธาตุแล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าทองผลึกชาดใช้ทำอะไร? สิ่งนี้ไร้ค่าที่สุด มันใช้สำหรับทำเครื่องประดับสตรี เผ่าปีศาจนิยมใช้สิ่งนี้เป็นอัญมณีฝัง เพราะมันเป็นประกาย สีสวย ได้รับความนิยมมาก ผลิตได้น้อยจึงราคาสูง เจ้าเป็นเด็กผู้ชาย จะเอาของนี้ไปทำอะไร? หรือว่าจะทำเครื่องประดับให้สตรี? เจ้าชอบเฉิงจื่่อหรือ?”

“ข้า…” ถังซานไม่รู้จะพูดอย่างไรดี เขารู้ว่ามู่อวิ๋นอวี่หวังดี แต่สิ่งที่เขาต้องการเหล่านี้ล้วนมีประโยชน์จริง ๆ!

“หา? ชอบข้าหรือ? ไม่ได้นะถังซาน ข้าไม่ชอบคนที่อายุน้อยกว่า เจ้าเลิกคิดเถิด รีบตัดใจเสีย” เฉิงจื่อเฉิงหูไว รีบปฏิเสธทันทีโดยไม่ลังเล

แต่นางดูเหมือนจะนึกถึงข้อดีของถังซาน จึงเสริมอีกประโยคว่า “เสี่ยวถัง! ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนดี แต่ตอนนี้พวกเรายังเด็ก ควรมุ่งมั่นฝึกฝนและเรียนรู้ให้ดีก่อน”

ยังแจกป้ายคนดีให้อีก? ถังซานมุมปากกระตุกเล็กน้อย