ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 124

บทที่ 124 โชคดี

ปราณวายุแข็งกร้าวปล่อยระเบิดออกมาอย่างรุนแรง อู๋ปิงจี้ที่แช่แข็งอยู่บนร่างของมันถูกกระแทกกระเด็นออกไป เมื่อเผชิญหน้ากับปราณวายุแข็งกร้าวที่ระเบิดออกมา ร่างธาตุน้ำแข็งก็ไม่สามารถปกป้องร่างกายของเขาได้อย่างสมบูรณ์ ทำให้เลือดพุ่งทะลักออกมาอย่างรุนแรง

แม่พยัคฆ์เหินกระพือปีกทั้งสองข้างอย่างบ้าคลั่ง พืชพรรณโดยรอบถูกธาตุวายุอันทรงพลังตัดเป็นชิ้น ๆ

แม่พยัคฆ์เหินใช้กรงเล็บทั้งสองข้างกุมศีรษะตัวเองด้วยความเจ็บปวด ราวกับต้องการขับไล่ความเจ็บปวดออกจากศีรษะ ทว่าในตอนนี้ เลือดของมันได้ไหลออกมาจากทวารทั้งเจ็ด เลือดจำนวนมากพุ่งทะลักออกมาในขณะที่มันดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง

ร่างกายของสัตว์อสูรขั้นแปดนั้นแข็งแกร่งมาก และตัวมันเองก็แข็งแกร่งอย่างยิ่ง แต่ไม่ว่าจะแข็งแกร่งเพียงใด นั่นก็เป็นเพียงภายนอก ภายในร่างกายของมันก็ยังคงเป็นเลือดเนื้อเช่นเดิม

ถังซานที่ร่วงลงมาจากฟ้าตกลงไปในปากที่อ้ากว้างของมัน การทำลายจากภายในสู่ภายนอก คมมีดวายุที่ระเบิดออกมาในปากของมันได้ทะลวงสมองและบดขยี้เนื้อเยื่อภายใน และนั่นไม่ใช่แค่พลังของถังซานเท่านั้น แต่ยังรวมถึงพลังของแม่พยัคฆ์เหินเองด้วย

เมื่อถังซานถูกปราณวายุแข็งกร้าวของมันกระแทกลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า พลังสายเลือดมหาศาลที่ไหลเข้าสู่ร่างกาย ก็เกือบจะทำให้ร่างของเขาระเบิดออก ทว่าถังซานไม่ได้ตื่นตระหนก เพราะนี่เป็นสถานการณ์ที่เขาคาดการณ์ไว้แล้ว

พร้อมกับพลังสายเลือดมหาศาลที่ไหลบ่าเข้าสู่ร่างกาย สิ่งแรกที่เกิดขึ้นกับร่างของเขาคือขีดจำกัดของพลังเสวียนเทียนขั้นที่หกถูกทะลวงในทันที

นี่เป็นหนึ่งในเป้าหมายสำคัญของถังซานที่เข้าประชิดแม่พยัคฆ์เหิน การทะลวงขีดจำกัดขั้นที่หกของพลังเสวียนเทียนต้องใช้พลังมหาศาล แม้พลังสายเลือดของสัตว์อสูรจะสับสนวุ่นวาย แต่พลังโดยรวมของพยัคฆ์เหินขั้นแปดนั้นอุดมสมบูรณ์เกินพอ แม้จะกลั่นกรองแล้วก็ยังเพียงพอต่อความต้องการของเขา

พลังเสวียนเทียนโคจรในร่างของถังซานจนถึงขีดสุดในขณะนั้น บังคับปกป้องเส้นลมปราณของเขาไม่ให้ถูกพลังสายเลือดอันรุนแรงทำลาย เลือดที่ถังซานพ่นออกมาก็เป็นการระบายพลังสายเลือดที่มากเกินไป เพื่อขับสิ่งสกปรกบางส่วนออกมา

เมื่อเขาร่วงลงมาจากท้องฟ้า เขาก็กลับมาควบคุมร่างกายได้แล้ว ตอนนี้เขารู้สึกโชคดีมากที่ก่อนหน้านี้ได้เสี่ยงผสานจิ้งจอกสวรรค์สถิตร่าง การควบคุมร่างกายทั้งหมดของเขาในขณะนี้สามารถควบคุมได้อย่างละเอียดถี่ถ้วนยิ่ง

ภายใต้ผลของพลังจิตที่มีสถานะเป็นของเหลว ความยากลำบากนั้นมีเพียงถังซานเท่านั้นที่รู้

ในขณะเดียวกัน ก็ต้องขอบคุณที่เขาเกิดมาสามชาติ ชาติก่อนมีประสบการณ์ในการใช้พลังจิตหลายระดับ จึงสามารถควบคุมพลังอันรุนแรงในร่างกายได้แม้ในสถานการณ์คับขัน

ในเวลาอันสั้นเช่นนี้ เขาไม่มีทางดูดซับพลังมหาศาลนั้นได้ จึงปล่อยพลังมหาศาลนั้นออกมาโดยตรง ระเบิดออกมาในจังหวะที่ร่างกายตกลงไปในปากของมัน

เป้าหมายของเขาแต่เดิมคือดวงตาของแม่พยัคฆ์เหิน เพราะดวงตาเป็นจุดที่อ่อนแอที่สุด ขั้นพลังของเขาที่เพิ่งยกระดับเป็นขั้นหก กอปรกับพลังสายเลือดที่ดูดมาจากแม่พยัคฆ์เหิน มีโอกาสทะลวงการป้องกันได้ค่อนข้างสูง

แต่ไม่คิดว่าในช่วงเวลานี้ อู๋ปิงจี้และกู้หลี่จะร่วมมือกัน สร้างโอกาสที่ดีกว่าให้เขา ทำให้เขามีโอกาสเข้าไปในปากพยัคฆ์เหิน

พลังอันรุนแรงจากฝ่ามือหยกเร้นลับแทบจะถูกปล่อยออกมาในช่องปากอันอ่อนนุ่มที่สุดของแม่พยัคฆ์เหินในทันที พลังมหาศาลนั้น แม้แต่ฝ่ามือหยกเร้นลับของถังซานก็แทบทานทนไม่ไหว ผิวหนังปริแตกเป็นละอองเลือด จินตนาการได้ว่าการระเบิดในชั่วขณะนั้นรุนแรงเพียงใด

เมื่อถังซานถูกพ่นออกมา ร่างกายก็ถูกกระแทกบาดเจ็บอีกครั้ง แต่แม่พยัคฆ์เหินในตอนนี้อย่างไรก็ต้องตายแน่แล้ว การป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดล้วนถูกทำลายจากภายใน ถังซานพิสูจน์ข้อนี้ได้อย่างชัดเจน

เขาตกลงบนพื้น ทว่ายังพอทรงตัวได้ ส่วนกู้หลี่ที่ทุ่มพลังทั้งหมดจนเกินขีดจำกัด และอู๋ปิงจี้ที่ถูกกระแทกกระเด็นล้มอยู่บนพื้นต่างก็หมดสติไปแล้ว

ในการต่อสู้สั้น ๆ ที่เพิ่งผ่านไป ทั้งสามคนต่างทุ่มเทสุดกำลัง หากมีข้อผิดพลาดเพียงนิดในระหว่างการต่อสู้ พวกเขาคงต้องตายในปากพยัคฆ์เหินไปแล้ว

“โฮกกก!” เสียงคำรามอย่างโกรธแค้นดังมาแต่ไกล แสงสีฟ้าขนาดมหึมาพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ทำลายแสงสีแดงจนแตกกระเจิง

พลังกดดันอันน่าสะพรึงแผ่ซ่านอย่างบ้าคลั่ง ทันทีที่ร่างแม่พยัคฆ์เหินกระแทกพื้น เลือดก็ทะลักออกจากปากเป็นระลอก ดวงตาเริ่มพร่าเลือนอย่างรวดเร็ว

สีหน้าของถังซานเปลี่ยนไปในทันที เขารู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น ราชันพยัคฆ์เหินรับรู้ได้ว่าภรรยาของตนกำลังจะตาย จึงระเบิดพลังออกมาอย่างบ้าคลั่ง ท่านเจ้าเมืองต้านทานไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

ความแค้นที่บุตรถูกฆ่า ความอาฆาตที่ภรรยาถูกสังหาร ในสภาพเช่นนี้ ราชันพยัคฆ์เหินขั้นเก้าจะระเบิดการโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวเพียงใด ย่อมเป็นสิ่งที่คาดเดาได้

ถังซานพยายามประคองร่างกายหันไปมอง สภาพของเขาตอนนี้ย่ำแย่มาก เส้นลมปราณในร่างกายโกลาหล ลมหายใจไม่เป็นจังหวะ มิอาจสู้ต่อไปได้อีก

ร่างมหึมาของราชันพยัคฆ์เหินปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าในระยะไกล แต่ในตอนนั้นเอง ถังซานก็เห็นแสงสีแดงสว่างวาบพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

แสงสีแดงนั้นเจิดจ้ายิ่งนัก เมื่อมันปรากฏขึ้น ท้องฟ้าทั้งผืนพลันถูกย้อมด้วยแสงสีแดง งดงามราวกับแสงอาทิตย์อัสดง

แสงสีฟ้าอันเข้มข้นบนร่างของราชันพยัคฆ์เหินกลับถูกกดข่มลงในชั่วพริบตา แสงสีแดงพุ่งผ่าน ราชันพยัคฆ์เหินร้องครวญครางอย่างทรมาน ร่างอันใหญ่โตไม่สามารถรักษาการบินไว้ได้

ปราณวายุแข็งกร้าวสีฟ้าบนร่างถูกฟันขาดอย่างชัดเจน ร่วงลงสู่พื้นดินในแนวเฉียง เป็นการโจมตีที่ทรงพลังยิ่ง แววตาของถังซานหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง

ท่านอาจารย์เจ้าเมืองแข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

ราชันพยัคฆ์เหินได้รับบาดเจ็บสาหัสจึงหนีไป ไม่ทันได้ช่วยเหลือคู่ครองของตน ส่วนแม่พยัคฆ์เหิน แววสุดท้ายในดวงตาดับวูบลง สิ้นลมหายใจอย่างสิ้นเชิง

พยัคฆ์เหินขั้นเจ็ดระดับสูงสุดที่เกือบจะก้าวขึ้นสู่ขั้นแปดจบชีวิตลงภายใต้การโจมตีร่วมกันของถังซานและคนอื่น ๆ เช่นนี้

ร่างสีแดงพุ่งมาราวกับสายฟ้า

เมื่อจางเฮ่าเซวียนเห็นถังซาน จึงทะยานลงมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาก็เบิกกว้างในทันใด

ความคิดแรกของเขาคือ แย่แล้ว แย่แล้ว

เฉิงจื่อเฉิงและตู๋ไป๋หายไป อู๋ปิงจี้และกู้หลี่นอนอยู่บนพื้น ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย มีเพียงถังซานที่ยังพยายามประคองร่างอยู่

สิ่งที่ถังซานสังเกตเห็นคือดาบยาวในมือของจางเฮ่าเซวียน เป็นดาบยาวสีแดงเข้มทั้งเล่ม ดูไม่เหมือนทำจากทองหรือหยก แผ่รัศมีสีแดงเจิดจ้า ไม่ต้องสงสัยเลยว่าแสงสีแดงที่น่าตื่นตะลึงเมื่อครู่นี้ ถูกฟาดฟันออกมาจากดาบเล่มนี้นี่เอง

“ท่านอาจารย์… แค่ก! แค่ก!” ถังซานไอออกมาเป็นเลือด แล้วทรุดตัวลงกับพื้น ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

“พวกเขา…” เสียงของจางเฮ่าเซวียนสั่นเครือ พวกเขาล้วนเป็นศิษย์ที่ยอดเยี่ยมสุดในรุ่นนี้ หากเกิดเรื่องขึ้น เขาจะไปชี้แจงกับองค์กรอย่างไร?

ถังซานส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “พวกเขาไม่เป็นไร ศิษย์พี่เฉิงจื่อและศิษย์พี่ตู๋ไป๋ออกไปก่อนแล้ว พวกข้าสามคนอยู่คอยถ่วงเวลา โชคดีที่ฆ่าพยัคฆ์เหินได้ ท่านรีบไปดูศิษย์พี่ทั้งสองเถิด”

เมื่อได้ยินว่าเฉิงจื่อเฉิงและตู๋ไป๋ออกไปก่อนแล้ว จางเฮ่าเซวียนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เนตรจิ้งจอกสวรรค์ของตู๋ไป๋สำคัญมาก อินทรีทองสถิตร่างของเฉิงจื่อเฉิงก็แข็งแกร่งยิ่ง เด็กทั้งสองยังมีชีวิตอยู่ การที่ไม่ตกตายในปากของพยัคฆ์เหินนั้นนับว่าเป็นเรื่องที่โชคดีมาก

จางเฮ่าเซวียนไม่มีเวลาพูดมาก รีบไปตรวจดูร่างกายของอู๋ปิงจี้และกู้หลี่ อู๋ปิงจี้บาดเจ็บค่อนข้างหนัก กระดูกซี่โครงหักอย่างน้อยสี่ห้าซี่ ลมหายใจอ่อนแต่ยังสม่ำเสมอ ไม่ถึงกับเป็นอันตรายถึงชีวิต

ส่วนกู้หลี่หมดสติไปเพราะใช้พลังจิตมากเกินไป สัญญาณชีพยังปกติ เพียงแต่คลื่นพลังจิตไม่ค่อยมั่นคง แต่อย่างน้อย เด็กทั้งสองก็ยังมีชีวิตอยู่!

จางเฮ่าเซวียนพึมพำ “มีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว… มีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว…”

กระทั่งถึงตอนนี้เขาถึงได้วางใจอย่างแท้จริง ทว่าขณะที่กำลังจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกอีกครั้ง เขาก็พ่นเลือดสดออกมา

เขาเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก แล้วพาอู๋ปิงจี้และกู้หลี่มารวมกันอยู่ข้าง ๆ ถังซาน

ดาบเพลิงในมือของเขาค่อย ๆ หลอมรวมเข้าไปในแขนขวาแล้วหายไป

“ท่านอาจารย์ ดาบเมื่อครู่ของท่านร้ายกาจจริง ๆ!” ถังซานกล่าวชื่นชม

จางเฮ่าเซวียนขมวดคิ้วแน่น “ทำร้ายศัตรูพันหนึ่ง ตัวเองก็บาดเจ็บแปดร้อย จะมีอะไรแข็งแกร่ง นั่นเป็นการโจมตีที่ต้องสะสมพลัง ไม่เช่นนั้นก็คงไม่ล่าช้าถึงเพียงนี้

แล้วเฉิงจื่อกับตู๋ไป๋…”