ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 1 กลายเป็นใบ้? หรือจะถูกกิน?

บทที่ 1 กลายเป็นใบ้? หรือจะถูกกิน?

“อุแว้! อุแว้! อุแว้!” เสียงร้องไห้อย่างอ่อนแรงดังก้องไปทั่วห้องแคบที่มีลมพัดผ่านทั้งสี่ด้าน

สตรีนางหนึ่งกอดเด็กในอ้อมแขนแน่น ใช้ผ้าห่มที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นนุ่นเก่า ๆ ปกป้องทารกจากลมหนาวที่แทรกซึมเข้ามาทางประตูและหน้าต่าง

ภายในห้องมืดสลัวเช่นเดียวกับบรรยากาศที่หม่นหมอง ตะเกียงน้ำมันดวงหนึ่งที่ดูเหมือนจะดับได้ทุกเมื่อส่องแสงริบหรี่

“แงงง!” ถังซานพยายามส่งเสียงอีกครั้ง ทว่าเสียงที่เปล่งออกมาได้ก็มีเพียงเสียงร้องไห้พื้นฐานที่สุดเท่านั้น

เขาเพิ่งมาถึงโลกนี้ได้ไม่กี่วัน ใช่แล้ว เพียงไม่กี่วันเท่านั้น เขาเพิ่งจะเกิดได้ประมาณสามวัน แต่กลับรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลอย่างลึกซึ้งเสียแล้ว

ในฐานะที่เคยเป็นราชันเทพแห่งยุคหนึ่ง เพื่อตามหาภรรยาที่ลงมาจุติใหม่ เขาได้สละทุกสิ่งทุกอย่าง

ในที่สุด ก่อนที่จิตเทพจะดับสูญ เขาก็สัมผัสได้ถึงการเหนี่ยวนำบางอย่างเพียงเล็กน้อย และได้มาอยู่ ณ โลกแห่งนี้

ไม่ว่าในอดีตเขาจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่เมื่อเกิดใหม่อีกครั้ง ยามนี้เขาก็เป็นเพียงทารกน้อยเท่านั้น สิ่งที่มีค่าที่สุดคือความทรงจำจากชาติก่อน แต่สิ่งที่น่าเศร้าที่สุดคือแม้ความทรงจำจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็มิอาจเปลี่ยนแปลงร่างกายเล็ก ๆ ที่เปราะบางและอ่อนแอของเขาได้

เกิดมาได้เพียงสามวัน ดื่มน้ำนมอันแห้งเหือดของมารดาในโลกนี้ ยามนี้เขายังไม่สามารถเข้าใจภาษาของโลกนี้ได้ด้วยซ้ำ แน่นอนว่าสิ่งนี้ต้องใช้เวลา แต่เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าโลกที่เขามาจุติใหม่นี้ อาจจะยากลำบากยิ่งกว่าที่คิดไว้เสียอีก

ในชาติก่อน อย่างน้อยเขาก็เกิดในตระกูลช่างตีเหล็ก และบิดาของเขาก็เป็นผู้แข็งแกร่งที่เร้นกายอยู่ แม้แต่ตัวเขาเองก็มีพรสวรรค์อันยิ่งใหญ่ ทว่ายามนี้ ความกังวลใหญ่หลวงที่สุดของเขากลับเป็นเรื่องที่ว่าเขาจะมีชีวิตรอดหรือไม่

หลังจากการค้นหาเสี่ยวอู่ในจักรวาลกว้างใหญ่อย่างยาวนาน ทำให้จิตเทพของเขาเหลือเพียงความทรงจำเท่านั้น นอกเหนือจากนี้แล้วก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย แต่เขาก็ยังรู้สึกได้ว่าร่างกายเล็ก ๆ ของตนนั้นช่างน่าสงสารเพียงใด

มารดาของเขาขาดสารอาหารมาเป็นเวลานาน ส่งผลให้ร่างกายที่เกิดใหม่ของเขานั้นขาดสารอาหารอย่างรุนแรง แม้แต่เสียงร้องไห้ก็ยังอ่อนแรงมาก

ในชาติก่อนเขาก็เคยมีบุตร เขารู้ดีว่าเด็กปกติควรจะร้องไห้อย่างไร ทว่ายามนี้แม้แต่การร้องไห้ก็ยังเป็นเรื่องยากลำบาก ราวกับว่าจะขาดใจตายได้ทุกเมื่อ

แม้ว่าเขาจะไม่เคยคิดว่าตนเองจะได้เกิดใหม่ในครอบครัวที่ร่ำรวย แต่ก็ไม่คิดว่าจะต้องลำบากถึงเพียงนี้

ราชันเทพมาจุติใหม่ แต่กลับกำลังจะตาย นั่นมิใช่ว่าทุกอย่างจะจบลงแล้วหรอกหรือ? แม้แต่การเขียนบทประพันธ์ก็คงไม่ต้องใช้ถึงหนึ่งบท ก็จบเรื่องแล้วสินะ?

อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงสามวันนี้ เขาก็ยังสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง และมีความเข้าใจเล็กน้อยเกี่ยวกับโลกใบนี้ เหตุผลที่เขารู้สึกว่าสถานการณ์ของตนเองไม่ค่อยดีนัก ก็มีความเกี่ยวข้องอย่างมีนัยสำคัญกับความเข้าใจนี้ด้วย

เขาได้กำเนิดเป็นมนุษย์อีกครั้ง อย่างน้อยก็เป็นมนุษย์ที่ไม่แตกต่างจากโลกเดิมของเขามากนัก แต่ในโลกใบนี้ ดูเหมือนว่ามนุษย์จะเป็นสิ่งมีชีวิตที่ต่ำต้อยมาก กล่าวง่าย ๆ ก็คือ ทาส!

มนุษย์เป็น ‘ทาส’ ของเผ่าพันธุ์ชั้นสูง นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ชีวิตน่าสังเวชเช่นนี้

สามวันแล้ว เขายังไม่เคยเห็นบิดาของเขาในโลกใบนี้เลย เขามีเพียงมารดาที่อยู่เคียงข้างกันเท่านั้น ทุกวันจะมีมนุษย์คนอื่น ๆ ที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง แอบนำเศษอาหารเล็ก ๆ น้อย ๆ มาให้มารดาของเขา ด้วยวิธีนี้พวกเขาจึงพวกเขาจึงมีชีวิตรอดมาได้จนถึงยามนี้

ทุกคนมีสีหน้าเรียบเฉย หรืออาจกล่าวได้ว่าชาชิน ราวกับว่าพวกเขาคุ้นเคยกับสภาพการณ์ตรงหน้านี้มานานแล้ว

ถึงอย่างไร ถังซานก็มีความทรงจำจากชาติปางก่อน จิตวิญญาณของเขาในโลกนี้จึงแข็งแกร่งกว่าสามัญชนเล็กน้อย เหตุผลสำคัญที่สุดที่ทำให้เขายังมิได้เรียนรู้ภาษาของโลกนี้ก็คือ มนุษย์เหล่านี้แทบไม่เสวนากันเลย แม้จะกล่าววาจา ก็เป็นเพียงถ้อยคำง่าย ๆ ไม่กี่คำเท่านั้น

นี่ข้าจะกลายเป็นใบ้แล้วหรือ?

ถังซานมุมปากกระตุกเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะร้อง ‘อุแว้ อุแว้’ ออกมาอีกสองสามครั้ง

เสี่ยวอู่ หากเจ้าจุติมาพร้อมกับดวงวิญญาณ ได้โปรดคุ้มครองสามีของเจ้าด้วย! ไม่ต้องกล่าวถึงอย่างอื่น ขอเพียงคุ้มครองให้สามีของเจ้ามีชีวิตรอดก่อน มิเช่นนั้นพวกเราคงไม่มีโอกาสได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันอีกแล้ว

ร่างกายที่อ่อนแอทำให้เขาผล็อยหลับไปอีกครั้ง และวันเวลาที่เลื่อนลอยเช่นนี้ก็ผ่านไปเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม

ทุกวันได้ดื่มนมจากมารดาเพียงเล็กน้อย ทว่าก็ยังพออยู่รอดได้ไม่ถึงกับอดตาย แต่ความอ่อนแอของร่างกายน้อย ๆ นั้น ย่อมมิอาจปฏิเสธได้ ด้วยความรู้สึกที่ถังซานมีต่อร่างกายของตนเอง เส้นลมปราณที่บอบบางนั่น! ร่างกายที่อ่อนแอนั่น! เวลาผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว แต่น้ำหนักตัวของเขาน่าจะอยู่ที่ห้าหกจิน*[1] เท่านั้น ใกล้เคียงกับทารกแรกกำเนิดปกติในชาติก่อน

ตึง!

ประตูบ้านที่เปราะบางถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน นี่เป็นเสียงที่ดังที่สุดที่ถังซานได้ยินนับตั้งแต่มาถึงโลกใบนี้ เขาลืมตาขึ้นมองไปโดยสัญชาตญาณ

ชายร่างกำยำคนหนึ่งมุดเข้ามาทางประตู เมื่อเห็นลักษณะของเขา ถังซานก็อดตะลึงมิได้ เพราะนี่ไม่ใช่รูปร่างของมนุษย์จริง ๆ ในโลกเดิมของเขา เขาเคยเห็นสัตว์ประหลาดมามากมาย ทว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้นับว่าแปลกใหม่อย่างแท้จริง

สิ่งที่มุดเข้ามานี้ควรจะเป็นเพศผู้ มีร่างกายคล้ายมนุษย์ สูงประมาณหกฉื่อ*[2] แต่กลับมีหัวเป็นหมาป่า เขี้ยวยื่นออกมา ร่างกายมีกลิ่นคาวอ่อน ๆ ร่างกายที่แข็งแรงนั้นเกือบจะทำให้วงกบประตูแตกออก

“หนึ่งเดือนแล้ว ส่งมันมาให้ข้า” มนุษย์หมาป่าคำรามต่ำ ๆ

มารดาของถังซานกอดเขาแน่น น้ำตาของนางไหลออกมาจากเบ้าตาเกือบจะในทันที

หนึ่งเดือนผ่านไป ถังซานสามารถเข้าใจภาษาของโลกนี้ได้บ้างแล้ว ทว่ายามนี้ ในใจของเขากลับมีความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย

มนุษย์หมาป่าตนนี้ต้องการตัวเขาอย่างชัดเจน แต่จะเอาเขาไปทำไมกัน? จะกินเขาหรือ?

[1] 1 จิน เท่ากับ 500 กรัม

[2] 1 ฉื่อ เท่ากับ 33.33 เซนติเมตร