พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร - ตอนที่ 59 เมล็ดพันธุ์มังกรกลืนกินธาตุไฟ

ตอนที่ 59 เมล็ดพันธุ์มังกรกลืนกินธาตุไฟ

เมื่อรู้ว่าตนเองไม่อาจยกอาวุธระดับราชาอย่างหอกจักรพรรดิทองคำได้ หวงเยี่ยก็ไม่ได้เสียเวลาครุ่นคิดกับมันอีกต่อไป

ความเสียดายที่เคยก่อกวนจิตใจค่อยๆเลือนหาย เหลือเพียงความนิ่งสงบที่บอกกับตัวเองว่ายังไม่ถึงเวลา

เขาหันหลังให้กับกล่องโลหะขนาดใหญ่ ปล่อยให้อาวุธหนักอึ้งนั้นนอนสงบนิ่งอยู่ภายในดังเดิม

จากนั้นสายตาของชายหนุ่มก็เคลื่อนไปยังทรัพยากรชิ้นสุดท้ายที่ทางผู้อำนวยการหย่าเฟยได้มอบให้ ขวดหยกโปร่งใสวางอยู่บนโต๊ะ ตัวขวดมีผิวเรียบเนียนราวกับแกะสลักจากน้ำแข็งบริสุทธิ์ แสงสะท้อนภายในทำให้สิ่งที่บรรจุอยู่ข้างในยิ่งโดดเด่นชัดเจน

มันคือเมล็ดพันธุ์มังกรกลืนกินธาตุไฟ

ภายในขวดนั้น มีเมล็ดพันธุ์ลักษณะคล้ายเมล็ดถั่ว ขนาดไม่ใหญ่นัก ทว่ามันลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงอันร้อนแรง ริ้วแสงสีส้มสลับกันไหลวนรอบตัวเมล็ดเหมือนดวงอาทิตย์สองดวงผสานเข้าหากัน ส่องประกายหมุนเวียนอย่างต่อเนื่อง

แม้จะถูกผนึกอยู่ในภาชนะหยก พลังวิญญาณที่แผ่ออกมาก็ยังชัดเจนจนสัมผัสได้

หวงเยี่ยก้าวเข้าไปใกล้ด้วยสายตาที่เปล่งประกายอย่างคาดหวัง

“นี่สินะ..”

เสียงพึมพำหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว พลางยกขวดหยกขึ้นช้าๆ ความเย็นของผิวหยกตัดกับความร้อนที่แผ่ออกมาจากภายในอย่างชัดเจน เปลวเพลิงภายในส่องสะท้อนใบหน้าของเขาให้ดูเรืองรองด้วยแสงสีส้ม

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจอย่างฉับพลัน

ถ้าข้ากลืนกินมันเข้าไปในทันที.. ข้าจะกลายมาเป็นผู้กลืนกินมังกรที่ไม่ต้องเกรงกลัวเปลวไฟใดๆ

ความเป็นไปได้นั้นทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง

ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

หวงเยี่ยยกมืออีกข้างหนึ่งเปิดฝาขวดหยกออกอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่ผนึกถูกคลาย กลิ่นอายของพลังวิญญาณที่พลุ่งพล่านและรุนแรงก็ระเบิดออกมาอย่างฉับพลัน

เส้นผมของเขาพลิ้วไหวราวกับถูกพายุเพลิงพัดผ่าน

“ร้อนจริงๆ”

เขาหรี่ตาเล็กน้อย แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น

เมล็ดพันธุ์ลอยขึ้นจากก้นขวดราวกับมีชีวิต มันหมุนวนอยู่เหนือฝ่ามือของเขา เปลวไฟเล็กๆแตกตัวออกมาเป็นสะเก็ดแสง

หวงเยี่ยไม่รอช้า อ้าปากแล้วกลืนกินมันเข้าไปในทันที

ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง พลังอำนาจของเมล็ดพันธุ์มังกรกลืนกินธาตุไฟก็ระเบิดออกมาภายในร่างอย่างรุนแรง

ความร้อนพุ่งทะยานผ่านลำคอลงสู่หน้าอก จากนั้นกระจายไปทั่วทั้งอณูของเส้นชีพจรโลหิต เลือดในร่างคล้ายถูกเผาไหม้ เสียงปะทุดังอยู่ภายใน เส้นชีพจรโลหิตทุกสายที่ไหวเวียนอยู่ภายในร่างกายส่องประกายสีแดงส้ม

“อึก..”

หวงเยี่ยรีบทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิทันที มือทั้งสองวางบนเข่าอย่างมั่นคง

พลังเพลิงไหลผ่านพลังวิญญาณของเขาอย่างรวดเร็ว ราวกับกระแสน้ำหลากที่ไม่มีสิ่งใดหยุดยั้งได้

หวงเยี่ยเริ่มโคจรวิชาขับเคลื่อนพลังของตนเองอย่างเร่งด่วน ลมหายใจเข้าออกยาวลึกตามจังหวะที่คัมภีร์ธาตุพฤกษาสอนเอาไว้ พลังวิญญาณสีม่วงเข้มจากต้นไม้ราชันย์พงไพรพิฆาตดาราเริ่มเคลื่อนไหวตอบสนอง

เปลวไฟที่เคยดุร้ายค่อยๆถูกควบคุมให้อยู่ในกรอบของการไหลเวียน

กระทั่งในอึดใจต่อมา พลังทั้งหมดของเมล็ดพันธุ์มังกรกลืนกินธาตุก็เริ่มไปบรรจบกันที่รากฐานแห่งพลัง

บริเวณหัวใจของเขา

ที่ซึ่งต้นไม้สีม่วงฝังรากอยู่

เปลวไฟสีส้มแดงหมุนวนรอบลำต้นและกิ่งก้าน ราวกับกำลังทดสอบความแข็งแกร่งของมัน

ต้นไม้ราชันย์พงไพรพิฆาตดาราสั่นไหวเล็กน้อย กิ่งก้านที่เคยสงบนิ่งเริ่มเรืองรองด้วยประกายไฟเล็กๆ

ภาพในห้วงจิตปรากฏชัดเจน

เมล็ดพันธุ์มังกรกลืนกินธาตุไฟค่อยๆหลอมรวมเข้ากับโครงสร้างของต้นไม้สีม่วง พลังวิญญาณสีม่วงเริ่มถูกแทรกแซงไปด้วยประกายแห่งเปลวไฟเล็กน้อย ราวกับมีดวงอาทิตย์ขนาดจิ๋วแฝงตัวอยู่ภายในเครือข่ายกิ่งก้าน

ความร้อนที่เคยเผาผลาญค่อยๆกลายเป็นพลังที่ควบคุมได้

หวงเยี่ยสัมผัสได้ถึงอณูธาตุไฟที่เป็นดั่งพื้นฐานแห่งกฎเกณฑ์

มันไม่ใช่เพียงความร้อน แต่คือหลักการของการเผาไหม้ การแผ่ขยาย และการแปรเปลี่ยน

เปลวไฟโดยปกติ ไม่อาจทำอะไรต่อร่างกายของตนเองได้อีกต่อไป

ซึ่งหวงเยี่ยที่สัมผัสได้เช่นนั้นก็ลืมตาตื่นขึ้นอย่างช้าๆ

“เป็นแบบนี้นี่เอง!”

ดวงตาของเขาฉายประกายสีม่วงปนส้มจางๆ ก่อนจะค่อยๆกลับสู่ความนิ่งสงบดังเดิม ความร้อนที่หมุนเวียนอยู่ในอกยังไม่ทันจางหาย เขาก็พ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แฝงไว้ด้วยความร้อนจากเมล็ดพันธุ์มังกรกลืนกินธาตุไฟที่ผสานเข้ากับร่างกายของตน

ไอร้อนสีแดงส้มลอยออกมาจากริมฝีปากอย่างชัดเจน อากาศเบื้องหน้าบิดเบี้ยวราวกับถูกเผาไหม้จากภายใน

หวงเยี่ยยกมือขึ้นแตะลำคอเล็กน้อย พลางรับรู้ถึงพลังที่กำลังกระเพื่อมอยู่ภายใน

เขาลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง จากนั้นเริ่มไหลเวียนพลังวิญญาณให้ควบแน่นกันที่บริเวณลำคอ ปราณสีม่วงแทรกด้วยประกายไฟเล็กๆ หมุนวนอยู่ภายในราวกับพายุเพลิงขนาดย่อม ก่อนจะอ้าปากและปลดปล่อยเสียงคำรามออกมาอย่างเต็มกำลัง

“มังกรไฟคำราม!”

ทันใดนั้นเปลวเพลิงขนาดเล็กเท่ากำมือก็พวยพุ่งออกมาจากปากของเขา มันหมุนวนเป็นเกลียวคล้ายหัวมังกรจิ๋วที่กำลังแผดเสียงคำราม ก่อนจะพุ่งออกไปด้านหน้าเป็นระยะไม่ไกลนัก เสียงเปลวไฟแตกปะทุดังเปรี๊ยะเบาๆ

ภาพที่เกิดขึ้นชวนให้นึกถึงมังกรที่กำลังปลดปล่อยลมหายใจเพลิงของตน ทว่าหลังจากพุ่งไปได้เพียงชั่วครู่ เปลวไฟก็สลายตัวไปกลางอากาศ

หวงเยี่ยยืนอึ้งเล็กน้อย

“เอ่อ…”

เขากะพริบตาปริบๆ มองพื้นที่ที่ถูกเผาไหม้เป็นรอยดำเล็กๆบนผนัง มันดูไม่ต่างจากรอยไฟจากคบเพลิงธรรมดาเท่าใดนัก

ขณะนั้นเอง เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นในห้วงจิต

【คิกคิกคิก นั่นคือมังกรไฟคำรามจริงๆเหรอคะโฮสต์ คิดว่าเป็นไฟจุดเทียนวันเกิดเสียอีก】

น้ำเสียงของระบบกลืนกินมังกรเต็มไปด้วยความขบขัน ทำให้หวงเยี่ยต้องชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบะปากอย่างไม่พอใจ

“เงียบไปเลยคนสวย!”

เขายกมือขึ้นเกาศีรษะเล็กน้อย จากนั้นอ้าปากแล้วค่อยๆจับฟันของตนเองราวกับกำลังตรวจสอบบางอย่าง

“มังกรไฟคำรามจริงๆต่างหาก”

เขาขมวดคิ้ว พลางนึกทบทวนความรู้สึกเมื่อครู่ แม้จะสามารถพ่นไฟออกมาได้ แต่พลังอำนาจที่ออกมานั้นดูเหมือนจะไม่ได้เสี้ยวของมังกรคำรามที่แท้จริงเลย มันเป็นเพียงเงาของพลัง คล้ายการเลียนแบบที่ยังไม่สมบูรณ์

“คงเป็นเพราะเมล็ดพันธุ์มังกรกลืนกินธาตุไฟมันเป็นแค่ระดับต่ำใช่ไหม?”

คำถามนั้นหลุดออกมาอย่างครุ่นคิด

ก่อนจะเปิดหน้าต่างระบบกลืนกินมังกรขึ้นมาตรวจสอบ

ข้อมูลถูกเรียงรายอย่างชัดเจน

【หวงเยี่ยซื่อจื่อ อายุ 17 ปี】

【เผ่าพันธุ์มนุษย์สายเลือดระดับต่ำ】- สามารถพัฒนาได้ ใช้แต้มวิญญาณ 100,000

【ร่างศักดิ์สิทธิ์มังกรไฟระดับต่ำ】- สามารถพัฒนาได้ ใช้แต้มวิญญาณ 10,000

【เจตจำนงธาตุพฤกษาระดับราชา ราชันย์พงไพรพิฆาตดารา】- สามารถพัฒนาได้ ใช้แต้มวิญญาณ 500,000

【พลังวิญญาณระดับสองขั้นขั้นแรกเริ่ม】- สามารถพัฒนาได้ ใช้แต้มวิญญาณ 5,000

【ร่างกายระดับสองขั้นขั้นแรกเริ่ม】- สามารถพัฒนาได้ ใช้แต้มวิญญาณ 5,000

【วิชาขับเคลื่อนพลังธาตุพฤกษาระดับราชา】- สามารถพัฒนาได้ ใช้แต้มวิญญาณ 100,000

【แต้มวิญญาณ 0 】(แต้มวิญญาณจะได้รับจากการสังหารสิ่งมีชีวิตที่เกี่ยวข้องกับเผ่าพันธุ์มังกรโดยตรง)

หวงเยี่ยจ้องมองข้อมูลเหล่านั้นอย่างเงียบงัน ริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อยและบ่นพึมพำขึ้น

“เป็นอย่างที่คิดจริงๆ”

“ผู้กลืนกินมังกรถูกเรียกว่าเป็นผู้มีร่างศักดิ์สิทธิ์สินะ?”

“งั้นก็แปลว่าผู้กลืนกินมังกรก็ย่อมมีระดับที่แตกต่างกันออกไป”

“ข้าตอนนี้คงอาจกลืนกินพลังวิญญาณธาตุไฟของนักล่ามังกรระดับแรกเริ่ม ระดับหนึ่ง หรือระดับสองได้ก็เท่านั้น!”